Nelson Mandela

Νέλσον Μαντέλα 

Ο Νέλσον Μαντέλα  γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1918 στο χωριό Μβέζο της περιοχής Τράνσκεϊ της Νότιας Αφρικής και απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 2013 συγκεκριμένα στην Οικία Χάουτον. Ήταν αγωνιστής της Νότιας Αφρικής και στη συνέχεια πολιτικός και ο πρώτος έγχρωμος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής (1994-1999). Από το 1998 μέχρι το 1999 χρημάτισε Πρόεδρος του Κινήματος των Αδεσμεύτων.

Βιογραφία

Δικηγόρος στο Γιοχάνεσμπουργκ, έγινε μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου ANC (African National Congress) το 1944. Πήγε στο Γιοχάνεσμπουργκ επειδή οι γονείς του ήθελαν να τον παντρέψουν χωρίς να το θέλει αυτός. Για 20 χρόνια τέθηκε επικεφαλής στη μεγάλη εκστρατεία κατά της ρατσιστικής πολιτικής της κυβέρνησης της Νότιας Αφρικής. Ήταν ο πρώτος έγχρωμος, δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Πριν εκλεγεί πρόεδρος, ήταν από τους επικεφαλής του κινήματος κατά του Απαρτχάιντ και ενεργό μέλος του ANC. Φυλακίστηκε για 27 χρόνια από το καθεστώς των λευκών. Ο Νέλσον Μαντέλα αποφυλακίστηκε το Φεβρουάριο του 1990, αφού ο πρόεδρος Φρεντερίκ ντε Κλερκ αναγνώρισε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και ανέστειλε τις εκτελέσεις. Ο Νέλσον Μαντέλα αμέσως παρότρυνε τις ξένες δυνάμεις να μην ελαττώσουν την πίεση που ασκούσαν στη νοτιοαφρικανική κυβέρνηση για συνταγματική μεταρρύθμιση. Η απελευθέρωσή του το 1990 σημάδεψε την απαρχή θεμελιακών αλλαγών στο Νοτιοαφρικανικό κράτος, που οδήγησαν στην πτώση του ρατσιστικού του καθεστώτος. Το 1993 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης που το μοιράστηκε με τον τότε πρόεδρο Φρεντερίκ Ντε Κλερκ. Το 1994 έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής σε εκλογές που επιτράπηκε να ψηφίσουν λευκοί και μαύροι.

Έχασε τον γιο του από AIDS και τον άλλο σε τροχαίο ατύχημα, το 1969 (σε τροχαίο έχασε και τη δισέγγονή του, το 2010). Από τότε ο Νέλσον Μαντέλα έγινε εξαιρετικά δραστήριος κατά του AIDS. Ο ίδιος δήλωνε ότι ο μόνος τρόπος να το AIDS ως φυσιολογική ασθένεια είναι να μην το κρύβουμε και να κάνουμε τους ανθρώπους να σταματήσουν να το θεωρούν κάτι που χτυπά ορισμένα άτομα τα οποία πηγαίνουν στην κόλαση και όχι στον παράδεισο.

De Siris

Κωνσταντίνος Δημόπουλος

Κωνσταντίνος Δημόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος γεννήθηκε στην Παλιά Βροντού Πιερίας το 1909 και πέθανε στην Θεσσαλονίκη στις 16 Ιουλίου 2007, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με τη Δημοκρατική Ένωση και με την Ένωση Κέντρου από το 1952 ως το 1956 και από το 1961 ως το 1967.

Βιογραφία

Σταδιοδρομία

Σπούδασε στο Διδασκαλείο και έπειτα Νομικά. Αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος και εν συνεχεία άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Εξελέγη για πρώτη φορά με την ΕΠΕΚ στις εκλογές του 1952. Στις εκλογές του 1956 ήταν ξανά υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με τους Ελευθέριο Ελευθεριάδη και Δημήτριο Δημάδη, όμως ο συνδυασμός τους δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσαν 16.941 ψήφους συνολικά. Στις εκλογές εκείνες η ΕΡΕ με το συνδυασμό της πήρε 17.845 ψήφους συνολικά και έτσι εξελέγησαν βουλευτές οι τρεις της υποψήφιοι, Δημήτριος Βακάλης (ή Βακάλογλου), Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης και Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου.

Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1961 με την Ένωση Κέντρου (Συνασπισμός Ενώσεως Κέντρου-Κόμματος Προοδευτικών) συγκεντρώνοντας 7.150 σταυρούς. Στις εκλογές του 1963 συγκέντρωσε 7.109 ψήφους (με την Ένωση Κέντρου) και εξελέγη βουλευτής για μία ακόμη φορά.

Βουλευτικές εκλογές 1964

Στις εκλογές του 1964 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί, καθώς συγκέντρωσε 6.235 ψήφους, αλλά ήρθε 3ος από τους υποψηφίους της Ένωσης Κέντρου, πίσω από το Χασαπίδη και το Θεόφιλο Καμπερίδη (εξελέγησαν από τα δύο μεγάλα κόμματα μόνον οι 2 πρώτοι). Από τη δεύτερη και την τρίτη κατανομή έγινε μεταβολή στις έδρες σε Λευκάδα, Α΄ Θεσσαλονίκης, Καστοριά και Πιερία, με αποτέλεσμα να κερδίσει ο Άγγελος Καλκάνης (Ένωση Κέντρου) στη Λευκάδα και να χάσει την έδρα του ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ, ενώ στην Πιερία η ΕΡΕ να κερδίσει μια έδρα, την οποία κατέλαβε ο Αθανάσιος Βασιλειάδης, αντί του Δημόπουλου της Ένωσης Κέντρου. Τελικά, με απόφαση του Εκλογοδικείου, τον Ιούλιο του 1964, οι 4 συνολικά πολιτευτές ορκίστηκαν βουλευτές: στη Λευκάδα ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ κατέλαβε τη θέση του Καλκάνη (Ένωση Κέντρου), ο Αλέξανδρος Καραθόδωρος με το Κόμμα των Προοδευτικών ορκίστηκε στην Α΄ Θεσσαλονίκης καταλαμβάνοντας την έδρα του Ι. Κοντούλη (ΕΡΕ), ο Παναγιώτης Γυιόκας (ΕΡΕ) στην Καστοριά κατέλαβε την έδρα του Ευριπίδη Πισιώτη (ΕΡΕ) και ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος ορκίστηκε βουλευτής στην Πιερία καταλαμβάνοντας την έδρα του Αθανασίου Βασιλειάδη.

Την ίδια χρονιά (1964) ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος είχε αναλάβει διευθυντής του Οργανισμού Λιμένος και Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης, παραιτήθηκε όμως στις 9 Ιουλίου 1964 και από τη συμπρωτεύουσα μετέβη στην Αθήνα, όπου ορκίστηκε βουλευτής.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Κώστας Δημόπουλος αποστάτησε από την Ένωση Κέντρου και αναφέρεται σε έκθεση της CIA στην ομάδα των αποστατών που στήριζαν την κυβέρνηση του Στεφανόπουλου (από τις 17 Σεπτεμβρίου 1965 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1966).

Οικογένεια

Ο γιος του, Ιωάννης Δημόπουλος, εξελέγη επίσης βουλευτής Πιερίας και έγινε αργότερα υφυπουργός Εμπορίου, ενώ ο εγγονός του, Κώστας, είναι δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω και ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές του 2009 και εξελέγη δήμαρχος του Δήμου Δίου-Ολύμπου (με το συνδυασμό "Ολύμπια Συμμαχία") με ποσοστό 52,3% το 2014. Ήταν επίσης υποψήφιος δήμαρχος στον ίδιο Δήμο το 2010.

Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος πέθανε σε ηλικία 98 ετών στη Θεσσαλονίκη και τάφηκε στη Βροντού, τον Ιούλιο του 2007.

De Siris

Michael Bilirakis

Μάικλ Μπιλιράκης 

Ο Μάικλ Μπιλιράκης γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1930 στο Τάρπον Σπρινγκς της Φλόριντα των ΗΠΑ και ήταν Ελληνοαμερικανός βουλευτής με καταγωγή από την Κάλυμνο. Το πραγματικό του όνομα είναι Μιχάλης.

Εκλεγόταν για 25 συνεχόμενα χρόνια βουλευτής στο Αμερικάνικο κογκρέσο στην Φλώριντα και εγκατέλειψε την πολιτική τον Δεκέμβριο του 2007 Ο γιος του Κωνσταντίνος είναι επίσης βουλευτής.

De Siris

Γεώργιος Καμίνης

Γεώργιος Καμίνης

Ο Γεώργιος Καμίνης γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1954, είναι επίκουρος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και από την 1η Ιανουαρίου 2011 Δήμαρχος Αθηναίων.

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και κατάγεται από την Χίο και τα Ψαρά. Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο πανεπιστήμιο Paris II και το 1989 έγινε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Paris I. Το 1990 εξελέγη Λέκτορας Συνταγματικού δικαίου στη Νομική σχολή Αθηνών και το 1998 επίκουρος καθηγητής. Το 2003 εξελέγη Συνήγορος του Πολίτη από την διάσκεψη των προέδρων της Βουλής και επανεξελέγη τον Φεβρουάριο του 2008. Το 2010 παραιτήθηκε από την θέση του Συνήγορου του Πολίτη.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 2010 ανακοινώθηκε από το ΠΑΣΟΚ η υποψηφιότητα του Γεωργίου Καμίνη για το αξίωμα του δημάρχου Αθηναίων, ύστερα από πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς. Στήριξη προσέφεραν και οι Οικολόγοι Πράσινοι και το Πορτοκαλί (Δράση και Φιλελεύθερη Συμμαχία). Στις 14 Νοεμβρίου 2010 εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων.

Από το Φεβρουάριο του 2011 αποτελεί μέλος του Δ.Σ. του Μουσείου της Ακρόπολης σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Στις δημοτικές εκλογές της 25ης Μαΐου 2014 επανεξελέγη Δήμαρχος Αθηναίων.

De Siris

Γεώργιος Ι. Μαρκόπουλος

Γεώργιος Ι. Μαρκόπουλος

Ο Γεώργιος Ι. Μαρκόπουλος γεννήθηκε στην Ιεράπετρα στις 8 Αυγούστου 1904 και πέθανε στις 29 Ιουνίου 1992, ήταν Έλληνας δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ως νομάρχης επί 13 συνεχόμενα χρόνια. Εκτός από την κοινωνική του δράση, άφησε σημαντικό συγγραφικό έργο, με άξονα την ιστορία της Ιεράπετρας.

Σπουδές και πρώτα χρόνια

Απέκτησε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών του οποίου ήταν και διδάκτωρ. Η δικηγορία του ξεκίνησε από την ηλικία των 24 ετών. Στην ιδιαίτερη πατρίδα του μερίμνησε για την ίδρυση συλλόγων και μέλημά του ήταν η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Ιεράπετρας (Προστασίας τοπικών δικαίων), που είχε συσταθεί το 1924 και πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου Πρασίνου, που ιδρύθηκε το 1925 από νεολαίους της πόλης. Εκλεγόταν συνεχώς πρόεδρος του συλλόγου ως το 1936. Ανάμεσα στις δραστηριότητες του συλλόγου ήταν η δενδροφύτευση με αρμυρίκια από τη Ρόδο, η δημιουργία πάρκου στην πλατεία και το παρτέρι, στο χώρο όπου χτίστηκε το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Τέλος, ο Γεώργιος Μαρκόπουλος χρημάτισε και μέλος του συμβουλίου του Ωδείου Ιεράπετρας (ο μουσικός σύλλογος ιδρύθηκε το 1929).

Διώξεις και κοινωνική δραστηριότητα

Το Νοέμβριο του 1934 με ομιλία του συμπαραστάθηκε στο συλλαλητήριο των αγροτών του Λασιθίου, διαμαρτυρόμενος για την εγκατάλειψή του από τις αρχές, τονίζοντας ότι και εκείνος ο νομός είχε τη θέση του στην ελληνική επικράτεια. Εξέδωσε την εφημερίδα "Νέος Αγών", για την οποία ο Μαρκόπουλος διώχθηκε από το τότε καθεστώς. Τελικά το τυπογραφείο κατασχέθηκε και το 1941 ο Μαρκόπουλος φυλακίστηκε. Δύο χρόνια αργότερα διέφυγε στη Μέση Ανατολή μαζί με συναγωνιστές του και ονομάστηκε υποπλοίαρχος δικαστικός έναν χρόνο πριν τελειώσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Πολιτική δραστηριότητα

Κατά την περίοδο υπουργίας του Σοφοκλή Βενιζέλου στο υπουργείο Ναυτικών, ο Μαρκόπουλος έγινε σύμβουλός του. Το 1946 δικηγορεί στην Ιεράπετρα και την επόμενη χρονιά διορίστηκε Νομάρχης Λασιθίου. Ωστόσο απολύθηκε λίγο μετά επειδή δεν είχε συμμορφωθεί "με τις υποδείξεις εξωκυβερνητικών και παρακρατικών οργανώσεων". Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1955, έγινε, με το θεσμό των υπηρεσιακών Νομαρχών, Νομάρχης Ευρυτανίας και εν συνεχεία Νομάρχης Πρεβέζης (1964) και Νομάρχης Χανίων (ως το 1967). Η θητεία του στις νομαρχίες χαρακτηρίστηκε ως άριστη από το υπουργείο Εσωτερικών. Το 1967 αποχώρησε λόγω ηλικίας.

Το 1951 ταξίδεψε στις ΗΠΑ, ως απεσταλμένος από το υπουργείο Τύπου. Κατά την περίοδο της χούντας ο Γεώργιος Μαρκόπουλος έκανε αποχή από κάθε κυβερνητική δραστηριότητα, καθώς αντιτάχθηκε στο καθεστώς.

Στις βουλευτικές εκλογές του 1974 ήταν υποψήφιος βουλευτής Λασιθίου με την Ένωση Κέντρου- Νέες Δυνάμεις, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 2.967 σταυρούς προτίμησης.

Οικογένεια

Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Μαρκόπουλος και μητέρα του η Καλλιόπη, εγγονή του καπετάν Φραγκιού Τσαντηράκη. Ο αδερφός του, Δημήτριος Μαρκόπουλος υπηρέτησε με επιτυχία ως Δήμαρχος Ιεράπετρας, από το 1951 ως το 1961. Ο Γεώργιος Μαρκόπουλος παντρεύτηκε (1938) την Ειρήνη Αεράκη από τη Σητεία και απέκτησαν 4 παιδιά, ανάμεσα στα οποία και ο μουσικοσυνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος. Τα άλλα τρία παιδιά είναι η Δήμητρα, ο Μάνος (Διοικητής του Νοσοκομείου της Ιεράπετρας την περίοδο 2011-13) και ο Μάριος.

Θάνατος και κηδεία

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν συνταξιούχος δικηγόρος και συνέχιζε να γράφει. Πέθανε στις 29 Ιουνίου 1992 και κηδεύτηκε την Τρίτη 30 Ιουνίου 1992 στην Ιεράπετρα.

Συγγραφικό έργο

Ο Μαρκόπουλος έγραψε λαογραφικά και λογοτεχνικά έργα. Αρκετά από αυτά δεν εκδόθηκαν, ενώ σε αρκετές τοπικές εφημερίδες δημοσιεύτηκαν δικά του χρονογραφήματα. Κύκνειο άσμα του μπορεί να θεωρηθεί το έργο "Γεράπετρος και Γεραπετρίτες" (1981). Εκδόθηκαν επίσης τα έργα του:

Η Εκκλησία της Ιεράπετρας

Μινωική Δημόσια Οικονομία

Νείλος Νταμηλάς

Ο Γιαννικοδάσκαλος

Το πέρασμα του Ναπολέοντα στην Ιεράπετρα

De Siris

Salvador Allende

Σαλβαδόρ Αλιέντε

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1908 και πέθανε στις 28 Αυγούστου 1973, ήταν πολιτικός και πρώτος μαρξιστής Πρόεδρος της Χιλής την περίοδο 1970-1973.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Βαλπαραΐσο το 1908 και δολοφονήθηκε στο Σαντιάγο το 1973. Καταγόταν από μεγαλοαστική τάξη και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο απ΄ όπου και έλαβε το δίπλωμα το 1932. Ασχολήθηκε έντονα με την πολιτική αναπτύσσοντας μαρξιστική δράση. Ένα χρόνο μετά συνέβαλε στην ίδρυση του σοσιαλιστικού κόμματος της Χιλής. Το 1937 συμμετείχε στη κυβέρνηση του Πέδρο Αγκίρρε Σέντρα όπου και ανέλαβε για τέσσερα χρόνια υπουργός Υγιεινής. Το 1945 εκλέχθηκε για πρώτη φορά μέλος της Γερουσίας.

Το 1952 όταν έβαλε υποψηφιότητα για την Προεδρία επειδή είχε δεχθεί την υποστήριξη του παράνομου τότε κομουνιστικού κόμματος διαγράφτηκε από το σοσιαλιστικό κόμμα με συνέπεια να εκλεγεί τελευταίος των τεσσάρων υποψηφίων. Επανήλθε όμως στις εκλογές του 1958 με την υποστήριξη των σοσιαλιστών και των κομουνιστών όπου το κόμμα τους είχε πλέον νομιμοποιηθεί. Παρά ταύτα εκλέχθηκε δεύτερος των υποψηφίων. Τελικά εκλέχθηκε πρόεδρος της Χιλής το 1970 με τη βοήθεια του κομμουνιστικού κόμματος και αριστερών δυνάμεων, με μικρή διαφορά από του δεύτερου υποψηφίου. Στην ομιλία του μετά την νίκη του, ο Αγιέντε είπε: «Αξιώνουμε να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό κόσμο, να αποδείξουμε ότι μπορούν να γίνουν βαθιές αλλαγές που αποτελούν επανάσταση. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια κυβέρνηση δημοκρατική, εθνική, επαναστατική και λαϊκή που θα οδηγήσει στον Σοσιαλισμό». Αμέσως μετά την ορκωμοσία του, στις 3 Νοεμβρίου του 1970, άρχισε να εφαρμόζει ένα ευρύτατο πρόγραμμα σοσιαλιστικών μεταρρυθμίσεων κρατικοποιώντας μεγάλες εκτάσεις γης, τον ορυκτό πλούτο της χώρας και τις τράπεζες.

Το πρόγραμμα του Αλιέντε περιλάμβανε αναβάθμιση των συμφερόντων των εργατών, εφαρμογή της αγροτικής μεταρρύθμισης, αναδιοργάνωση της εθνικής οικονομίας σε δημόσιο, μικτό και ιδιωτικό τομέα, εξωτερική πολιτική διεθνούς αλληλεγγύης και εθνικής ανεξαρτησίας, καθώς και νέα θεσμική οργάνωση (ως λαϊκό κράτος) με την ίδρυση ενός ενιαίου σώματος αντιπροσώπων. Το πρόγραμμα της Λαϊκής Ένωσης πρότεινε επίσης την εθνικοποίηση των κύριων ορυχείων χαλκού της Χιλής που άνηκαν σε ξένα συμφέροντα (κυρίως των ΗΠΑ). Ορισμένες χαρακτηριστικές μεταρρυθμίσεις κατά το πρώτο διάστημα της προεδρίας του Αγιέντε περιλάμβαναν την ανακατανομή εκατομμυρίων στρεμμάτων γης σε ακτήμονες ως μέρος της αγροτικής μεταρρύθμισης, αύξηση μισθών στις ένοπλες δυνάμεις, και παροχή δωρεάν γάλατος στα παιδιά. Επίσης, ιδρύθηκαν ο Αναπτυξιακός Συνεταιρισμός Ιθαγενών Πληθυσμών και το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης των Μαπούτσε, για να καλύψουν τις ανάγκες των αυτοχθόνων κατοίκων της Χιλής.

Παράλληλα ο Αλιέντε εφάρμοσε νέα εξωτερική πολιτική ξεκινώντας τη συνεργασία πρώτα με τη Κίνα και στη συνέχεια με την Κούβα. Η πολιτική του αυτή έφερε σε αντιπαράθεση τα συμφέροντα των ΗΠΑ με συνέπεια οι σχέσεις των δύο χωρών να ψυχραθούν. Ο τότε κάτοικος του λευκού οίκου Νίξον είπε χαρακτηριστικά : Τώρα με τον Κάστρο στην Κούβα και τον Αλιέντε στη Χιλή έχουμε στην Λατινική Αμερική ένα κόκκινο σάντουιτς και μοιραία όλη θα γίνει κόκκινη. Δύο χρόνια αργότερα, από της εκλογής του, άρχισε να καλπάζει ο πληθωρισμός και να πλήττεται βεβαίως η μεσαία τάξη.

Επειδή ο Αλιέντε είχε στο πρόγραμμα του να κρατικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού (τα οποία ανήκαν σε Αμερικάνους ιδιώτες) έπρεπε να ανατραπεί. Έτσι, ο Νίξον ορκίζεται να ανατρέψει τον Αλιέντε. Το έργο αυτό το αναθέτει στην C.I.A και οργανωτής του πραξικοπήματος επιλέγεται ο Χένρι Κίσινγκερ. Οι μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α προσπαθούν να δωροδοκήσουν τον στρατό της Χιλής αλλά ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, Ρενέ Σνάιντερ ήταν πιστός στο σύνταγμα και η πρώτη απόπειρα πραξικοπήματος απέτυχε. Ο Σνάιντερ βρέθηκε δολοφονημένος λίγες μέρες μετά.

Έπειτα από αυτό, ο Λευκός Οίκος διέταξε τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας. Η δεύτερη απόπειρα δωροδοκίας στέφθηκε με επιτυχία. Οι φορτηγατζήδες που μετέφεραν τα τρόφιμα σταμάτησαν να κάνουν την δουλειά τους. Το κόστος αυτής της απεργίας ήταν 200 εκατομμύρια δολάρια για το κράτος της Χιλής, ενώ η C.I.A ξόδεψε τα διπλάσια. Παρ’ όλα τα δεινά που περνούσε η χώρα, η δημοτικότητα του Αλιέντε συνεχώς αυξανόταν. Κατόπιν αυτού, οι Αμερικανοί οργάνωσαν το σχέδιο Ζ. Τον Ιούνιο του 1973 οργανώνεται ένα δεύτερο πραξικόπημα που κατεστάλη από τη νόμιμη ηγεσία του στρατού και τον στρατηγό Πρατς. Μετά την καταστολή, ο στρατηγός Πρατς συμβούλεψε τον Αλιέντε να δώσει όπλα ανοίγοντας τα οπλοστάσια. Ο Αλιέντε όμως όντας πιστός στις αξίες του, του απάντησε: Όχι. Αυτή η επανάσταση θα γίνει χωρίς σταγόνα αίμα. Βασίζεται σε αξίες και όχι στην βία.

Θάνατος

Μετά από αυτά τα γεγονότα ο Αγιέντε αποφασίζει να αλλάξει την ηγεσία του στρατού και στην θέση του Πρατς τοποθετεί τον Αουγούστο Πινοσέτ. Την Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 1973 γίνεται συγχρονισμένη επίθεση από ξηρά και αέρα στο προεδρικό μέγαρο. Η δημοκρατία καταλύεται και στην εξουσία ανεβαίνει ο Πινοσέτ.

Ο Αλιέντε, αν και λεγόταν ότι δολοφονήθηκε κατά την είσοδο των στρατιωτών στο προεδρικό μέγαρο, η πραγματικότητα ήταν, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ότι αυτοκτόνησε.

Προσωπική ζωή

Ήταν παντρεμένος με την Ορτένσια Μπούσι η οποία απεβίωσε το 2009 σε ηλικία 94 ετών. Είχαν αποκτήσει τρεις κόρες.

De Siris

Ιωάννης Γ. Θεοτόκης

Ιωάννης Γ. Θεοτόκης

Ο Ιωάννης (Τζον) Γ. Θεοτόκης γεννήθηκε το 1880 και πέθανε στις 6 Ιουνίου 1961, ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε και πρωθυπουργός της χώρας στις αρχές του 1950.

Βιογραφία

Ήταν γιος του παλαίμαχου κερκυραίου πολιτικού και πρωθυπουργού της χώρας Γεωργίου Θεοτόκη. Ήταν επίσης αδελφός του πολιτικού Νικολάου Θεοτόκη, ο οποίος εκτελέσθηκε το 1922 για τον ρόλο του στην Μικρασιατική Καταστροφή, και αδελφός της Ζαΐρας Θεοτόκη, μητέρας του Γεωργίου Ράλλη.

Ο Ι. Θεοτόκης ήταν αυλικός της Βασίλισσας Σοφίας. Εκλέχθηκε επτά φορές βουλευτής και διετέλεσε τρεις φορές υπουργός Γεωργίας. Το 1935, ανέλαβε αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση Κονδύλη, η οποία επανέφερε τον βασιλιά από την εξορία. Το 1936, ο Μεταξάς τον απομάκρυνε από την θέση του και τον έθεσε σε περιορισμό κατ' οίκον στην Κέρκυρα.

Κατά τη δίκη των δοσιλόγων κατέθεσε για τους κατηγορούμενους "Είχον την εντύπωσιν ότι αι Κυβερνήσεις κατοχής εγένοντο δια της Γερμανικής επιβολής και ότι δεν έπρεπε να συμμετάσχουν εις αυτάς πολιτικοι, εκ των υστέρων όμως διεπίστωσα ότι αυταί γενόμεναι εξυπηρέτησαν την Χώραν και όχι τον κατακτητήν. Εις τας Ιονίους Νήσους τα δικαστήρια, μεταξύ άλλων υπέστησαν τρομεράν μείωσιν εκ μέρους του κατακτητού, συνελήφθη ο εισαγγελελευς εφετών Κομνηνός, όστις μετεφέρθη αιχμάλωτος εις Ιταλίαν και ο αντιεισαγγελευς Καταπόδης εξωρίσθη εις Ήπειρον, ενώ δεν συνέβη τούτο εις την λοιπήν Ελλάδα, όπου υπήρχε κυβέρνησις. Η Ιταλική διοίκησις εις τας Ιονίους Νήσους υπήρξεν αισχρά. Έδιδον 134 δράμια λάδι δι έκαστον μηνιαίως και 4 ουγγιές καλαμποκάλευρον. Η διάλυσις των ταγμάτων ασφαλείας έφερε τον Δεκέμβριο του 1944" Επίσης προσέθεσεν συγκρίνων τον τρόπον της διαβιώσεως των εις τας Ιονίους Νήσους Ελλήνων υπο την άμεσον Ιταλικήν Διοίκησιν και των εις την Ηπειρωτικήν Ελλάδα Ελλήνων υπο την Ελληνικην Κυβέρνησιν, ότι υπο τας παντοειδεις ανυποφόρους καταπιέσεις της Ιταλικής Διοικήσεως εις τας Ιονίους Νήσους, ο κόσμος επεζητει να διαφευγη εκίθεν προς την "Ελευθερη Ελλάδα" και ως τοιάυτην ο κόσμος εχαρακτήριζε την λοιπήν Ελλάδα εις ην επεξετείνετο η αρμοδιότης της Ελληνικής Κυβερνήσεως.

Το 1946 έγινε υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής, ενώ το 1950 διετέλεσε υπηρεσιακός πρωθυπουργός. Ο Ιωάννης Θεοτόκης απεβίωσε στην Κέρκυρα στις 6 Ιουνίου 1961.

Ο γιος του, Σπύρος Θεοτόκης, ήταν επίσης επιφανής πολιτικός της Ελλάδας.

De Siris

Δημήτρης Αβραμόπουλος

Δημήτρης Αβραμόπουλος

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην διπλωμάτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 1953. Κατάγεται από την Αρκαδία και την Ηλεία.

Διπλωματική  Σταδιοδρομία

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος εισήλθε στη Διπλωματική Ακαδημία του Υπουργείου Εξωτερικών το 1980 και από το 1981 μέχρι το 1983 υπηρέτησε στην Κεντρική Υπηρεσία Υπουργείου Εξωτερικών (Αθήνα). Από το 1983 έως το 1988 ανέλαβε καθήκοντα Προξένου της Ελλάδος στη Λιέγη (Βέλγιο).

Το 1989 ανακλήθηκε στην Ελλάδα και ανέλαβε Ειδικός Διπλωματικός Σύμβουλος του Προέδρου της «Νέας Δημοκρατίας», Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Το 1991 διορίστηκε εκπρόσωπος στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΔΑΣΕ / Βιέννη). Το 1992 ανέλαβε εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών (Αθήνα), μέχρι το τέλος του ιδίου χρόνου, οπότε και τοποθετήθηκε ως Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στη Γενεύη (Ελβετία).

Τον επόμενο χρόνο ανέλαβε Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, και την ίδια χρονιά, τον μήνα Αύγουστο, παραιτήθηκε από τη Διπλωματική Υπηρεσία προκειμένου να συμμετάσχει ως υποψήφιος βουλευτής στις Εθνικές Εκλογές του Οκτωβρίου του 1993.

Πολιτική σταδιοδρομία

Κατέβηκε υποψήφιος με το Κόμμα της «Νέας Δημοκρατίας» και εκλέχτηκε στην τρίτη θέση της Α’ περιφέρειας Αθηνών. Την ίδια περίοδο εκλέχτηκε στην Κεντρική Επιτροπή της «Νέας Δημοκρατίας».

Διετέλεσε Γραμματέας της Ν.Δ. στην Ευρωπαϊκή Δημοκρατική Ένωση (EDU) και κατά την περίοδο 1993 – 1994 εξελέγη Πρόεδρος της ΟΚΕ Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας (Σκιώδης Υπουργός Εξωτερικών).

Το 1994 πήρε το χρίσμα του υποψηφίου της Νέας Δημοκρατίας για το Δήμο της Αθήνας, όπου και εκλέχτηκε με αντίπαλό του τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Ήταν ο νεότερος σε ηλικία δήμαρχος της πόλεως των Αθηνών.

Το 1996 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος υπέβαλε αίτηση διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στο όνομα της πόλης των Αθηνών.

Από το 1997 που ανατέθηκε από τη Δ.Ο.Ε η οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην πόλη των Αθηνών μέχρι το τέλος του 2002, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος συνεργάστηκε με την Οργανωτική Επιτροπή για την προετοιμασία της πόλης. Επανεκλέχτηκε δήμαρχος τον Οκτώβριο του 1998 από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας το ιστορικά μεγαλύτερο ποσοστό που έχει σημειωθεί σε δημοτικές εκλογές στην Αθήνα. Κατά την τετραετία 1995 – 1999 ήταν Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ). Το 1995 συνέστησε τη «Μόνιμη Διάσκεψη των Δημάρχων των Πρωτευουσών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης».

Από το 1996 έως το 2000 άσκησε καθήκοντα Αντιπροέδρου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης Τοπικών Αρχών (IULA). Από το 1997 έως το 2002 ήταν μέλος της Επιτροπής των Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Αντιπρόεδρος του Εκτελεστικού Γραφείου (1997-2000).

Το Μάρτιο του 2001 ίδρυσε το «Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών» (ΚΕΠ), ένα κόμμα με ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά συγγενή με τη Νέα Δημοκρατία. Τον Ιούνιο του 2002 ανακοίνωσε τη διακοπή του ΚΕΠ, καθώς και την απόφασή του να μη διεκδικήσει ξανά το αξίωμα του δημάρχου το 2002 και να επανέλθει στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Παράλληλα, προώθησε τις διεθνείς συνεργασίες της πόλεως των Αθηνών και ανακηρύχθηκε πρόεδρος της «Συνόδου Κορυφής των Δημάρχων του Κόσμου». Στη Σύνοδο των Αθηνών, τον Σεπτέμβριο του 2002, η Διάσκεψη επικύρωσε μία πρωτοβουλία του Δημήτρη Αβραμόπουλου, το πρόγραμμα «Διπλωματία των Πόλεων», η οποία υιοθετήθηκε από τον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε Κόφι Ανάν.

Το 2001 θέσπισε το «Διεθνές Βραβείο των Αθηνών για τη Δημοκρατία» υπό την αιγίδα της UNESCO (Παρίσι) και το 2002 την «Παγκόσμια Ένωση Ολυμπιακών Πόλεων» υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (Λοζάνη).

Την ίδια περίοδο συνέστησε το «Παγκόσμιο Ινστιτούτο για τη Διπλωματία των Πόλεων». Το 2004 και μετά από ένα χρονικό διάστημα ενός έτους, κατά τη διάρκεια του οποίου αποδέχτηκε προσκλήσεις και δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Χάρβαρντ αλλά και σε άλλα μεγάλα πανεπιστήμια, ήταν υποψήφιος στις εκλογές με τη Νέα Δημοκρατία και εκλέχτηκε πρώτος Βουλευτής της Α΄ Περιφέρειας Αθηνών.

Το 2004 ορκίστηκε υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης. Μετά τον κυβερνητικό ανασχηματισμό του 2006, ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2007, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος παρέμεινε στη θέση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, θέση που κατείχε μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 2009.

Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου εξελέγη και πάλι βουλευτής Α΄περιφέρειας Αθηνών. Λίγες μέρες αργότερα, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη θέση του αρχηγού της ΝΔ. Με πρωτοβουλία του, πραγματοποιήθηκε η εκλογή του Προέδρου του κόμματος από τη βάση. Στην πορεία της προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη του αρχηγού της ΝΔ, απέσυρε με δημόσια δήλωσή του την υποψηφιότητά του και στις 10 Νοεμβρίου 2009 στήριξε την υποψηφιότητα του Αντώνη Σαμαρά, γεγονός που συντέλεσε καθοριστικά στην εκλογή του τελευταίου στην ηγεσία του κόμματος. Μετά την ανάληψη της Προεδρίας της ΝΔ από τον Αντώνη Σαμαρά, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ορίστηκε Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του 8ου Τακτικού Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας που διεξήχθη τον Ιούνιο του 2010. Αμέσως μετά, τον Ιούλιο του 2010, ανέλαβε τη θέση του Αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας, την οποία και κατέχει μέχρι σήμερα.

Στις 11 Νοεμβρίου 2011 ανέλαβε το υπουργείο Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Παράλληλα παραιτήθηκε της βουλευτικής του έδρας, ώστε να υποστηριχθεί η θέση της Νέας Δημοκρατίας για συμμετοχή μόνο εξωκοινοβουλευτικών στελεχών της στη νέα κυβέρνηση.  Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 επανεξελέγη βουλευτής στην Α' περιφέρεια Αθηνών. Στις 21 Ιουνίου 2012 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργού Εξωτερικών. Στις 25 Ιουνίου 2013 ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Δραστηριότητες

Από τον Ιανουάριο του 2003 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος διετέλεσε:

Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής για τη Διπλωματία των Πόλεων, που ιδρύθηκε από το Glocal Forum (Ρώμη) και το Ινστιτούτο της Παγκόσμιας Τράπεζας (Ουάσιγκτον).

Πρόεδρος του «Παγκόσμιου Ινστιτούτου για τη Διπλωματία των Πόλεων», Ανεξάρτητου Μη Κυβερνητικού Διεθνούς Οργανισμού, που έχει την έδρα του στη Ρώμη και την Εκτελεστική Γραμματεία του στην Αθήνα.

Εκτελεστικός Πρόεδρος της «Παγκόσμιας ΄Ενωσης Ολυμπιακών Πόλεων», Μη Κυβερνητικού Διεθνούς Οργανισμού, αναγνωρισμένου από τη ΔΟΕ (Λωζάνη).

Επίτιμος Πρόεδρος του Διεθνούς Βραβείου των Αθηνών για τη Δημοκρατία, υπό την αιγίδα της UNESCO (Παρίσι).

Ακαδημαϊκοί τίτλοι, Δραστηριότητες

1978: Πτυχίο Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών. της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών,

1979-1980: Μεταπτυχιακή Εξειδίκευση στους Διεθνείς Οργανισμούς (Πανεπιστήμιο Βοστώνης / Βρυξέλλες).

1986: Masters στα Ευρωπαϊκά Θέματα (Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών Σπουδών, Université Libre des Bruxelles / Βρυξέλλες).

1995: Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου ADELPHI (Νέα Υόρκη).

1997: Επίτιμος Διδάκτορας του Κολεγίου DEREE (Αθήνα).

2000: Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου DREXEL (Φιλαδέλφεια).

2000: Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου KINGSTON.

2002: Επίτιμος Καθηγητής της Κρατικής Ακαδημίας Τεχνολογικών Επιστημών της Μόσχας.

2002: Ομότιμος Καθηγητής - Σύμβουλος του Πανεπιστημίου του Πεκίνου.

Visiting Fellow, στο Kennedy School of Government, Institute of Politics, του Πανεπιστημίου Harvard.

Τιμητικές Διακρίσεις

Έχει παρασημοφορηθεί και έχει λάβει ανώτατες τιμητικές διακρίσεις από πολλές χώρες: Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Κύπρο, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Καζακστάν, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Πολωνία, Πορτογαλία, Ισπανία, Σουηδία, Βατικανό, Βενεζουέλα, Γιουγκοσλαβία, καθώς επίσης και από το Οικουμενικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Το 2006 τιμήθηκε στη Ρώμη με την ανώτατη διάκριση των Διεθνών Βραβείων «Giuseppe Sciacca». Έχει επίσης τιμηθεί με τον τίτλο του Επίτιμου Δημότη, με επίδοση υψηλών διακρίσεων από πολλές πόλεις του κόσμου: Αμμόχωστο, Βαρκελώνη, Ερεβάν, Πεκίνο, Βηρυτό, Βερολίνο, Βοστώνη, Βουκουρέστι, Καράκας, Σικάγο, Φλωρεντία, Γένοβα, Τζακάρτα, Αβάνα, Κωνσταντινούπολη, Κίεβο, Λουμπλιάνα, Λος Άντζελες, Μαϊάμι, Μόντρεαλ, Μόσχα, Νιού Τζέρσεϊ, Νέα Υόρκη, Λευκωσία, Παρίσι, Φιλαδέλφεια, Providence, Ρώμη, Σόφια, τις Πολιτείες του Ιλλινόις, Τζόρτζια, Ρόουντ Άιλανττων Η.Π.Α., Σίδνεϋ, Τιφλίδα, Τίρανα, Τορόντο, Βαλέτα, Ουάσιγκτον, Xian.

Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Δημότης 40 Ελληνικών πόλεων.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είναι παντρεμένος με τη Βίβιαν και έχει δύο παιδιά, τον Φίλιππο και τον Ιάσονα.

De Siris

Μαριέττα Γιαννάκου

Μαριέττα Γιαννάκου

Η Μαριορή (Μαριέττα) Γιαννάκου είναι Ελληνίδα πολιτικός, στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, τέως Υπουργός Παιδείας και πρώην βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας Α' Αθηνών. Το 2009 εξελέγη ευρωβουλευτής. Η θητεία της δεν ανανεώθηκε στις Ευρωεκλογές του 2014. Γνωρίζει δύο ξένες γλώσσες, αγγλικά και γαλλικά.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1951, στο Γεράκι Λακωνίας, από μία οικογένεια, όπου ο πατέρας της διηύθυνε το τοπικό γραφείο του ΟΤΕ και του ταχυδρομείου, ενώ η μητέρα της ήταν εκπαιδευτικός. Επίσης έχει μια αδερφή η οποία είναι τέσσερα χρόνια μικρότερη. Στην ηλικία των 11 χάνει τον πατέρα της, ο οποίος ήταν τότε 45 χρονών, γεγονός που σύμφωνα με δηλώσεις της «τής στοίχισε πολύ» και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία της, αφού «την ανάγκασε να αισθανθεί μεγαλύτερη την ευθύνη από τόσο μικρή ηλικία». Τελειώνοντας το σχολείο, εισάγεται στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αν και ο πατέρας της την προόριζε για διπλωμάτη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στην ιατρική, ειδικεύεται στην ψυχιατρική ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης, στο Βέλγιο.

Αν και αφοσιωμένη στην πολιτική παντρεύεται με τον Παναγιώτη Κούτσικο το 1983, με τον οποίο θα αποκτήσει μία κόρη. Το 1997 θα πάρει διαζύγιο με αποτέλεσμα, πέραν της δουλειάς της, να στρέψει όλη της την προσοχή προς την κόρη της.

Η ζωή της Μαριέττας Γιαννάκου άλλαξε στις 6 Φεβρουαρίου 2008, όταν υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό του δεξιού της ποδιού μετά από κάταγμα που υπέστη. Ο σακχαρώδης διαβήτης από τον οποίο πάσχει εμπόδιζε το τραύμα να επουλωθεί και προκάλεσε μόλυνση, με αποτέλεσμα η κατάσταση της υγείας της να επιδεινωθεί ραγδαία. Αυτό ανάγκασε τους γιατρούς του «Ερρίκος Ντυνάν» να συνεδριάσουν εκτάκτως και αποφάσισαν να προχωρήσουν σε επέμβαση ακρωτηριασμού προκειμένου να σώσουν τη ζωή της.

Πολιτική σταδιοδρομία

Μετά το 1974, ξεκινά ενεργά την πολιτική της δραστηριότητα ως μέλος της ΟΝΝΕΔ. Τότε γνωρίζεται με τον πρόεδρο και ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αν και δεν είχε αποφασίσει να ασχοληθεί ευρύτερα με την πολιτική, η κατάσταση της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης της έδωσε την ώθηση και από τότε η πορεία της στην πολιτική σκηνή ήταν συνεχώς ανοδική. Στις Ευρωεκλογές του 1984 εκλέγεται ευρωβουλευτής ενώ το 1989 θα τοποθετηθεί επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ.

Ως βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την περίοδο 1984-1990, αναλαμβάνει Πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής για το πρόβλημα των ναρκωτικών στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, μέλος των Επιτροπών Κοινωνικών Υποθέσεων και Απασχόλησης, Μεταφορών, Ελέγχου του Προϋπολογισμού, Οικονομικής, Νομισματικής και Βιομηχανικής Πολιτικής, μέλος της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις σχέσεις με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και μόνιμος εισηγητής για τα θέματα παραγωγής και εμπορίας κοκαΐνης, καθώς και μέλος της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη Χιλή, έχοντας τιμηθεί με το ανώτατο παράσημο «Bernando O' Higgins» της Δημοκρατίας της Χιλής. Διετέλεσε επίσης Επικεφαλής της αντιπροσωπείας των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μέλος του Πολιτικού Γραφείου της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Η κυβερνητική της θητεία ξεκινά με τις βουλευτικές εκλογές του 1990, οπότε διορίζεται Υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για την περίοδο 1990-1991. Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 εκλέγεται βουλευτής Α' Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας, ξεκινώντας την κοινοβουλευτική της θητεία. Στο διάστημα 1993-1999 διετέλεσε μέλος των Επιτροπών Εξωτερικών Υποθέσεων και Εθνικής Άμυνας, Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, μέλος της Επιτροπής για τα Ναρκωτικά, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής για την εξέταση του Σωφρονιστικού Συστήματος, Αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-ΗΠΑ και μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Ρωσίας.

Το 1999 επανεκλέγεται ευρωβουλευτής και αναλαμβάνει μέλος των Επιτροπών Εξωτερικών Υποθέσεων, Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Κοινής Ασφάλειας και Αμυντικής Πολιτικής, Ελευθεριών και Δικαιωμάτων των Πολιτών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, μέλος της Διακοινοβουλευτικής Αντιπροσωπείας «Ευρωπαϊκή Ένωση - Τουρκία», Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Τέταρτος Κόσμος», ενώ είναι Επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Νέας Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Την περίοδο 1990-2004 υπήρξε Εθνικός Συντονιστής για τα ναρκωτικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μέλος της Οριζόντιας Ομάδας για τα Ναρκωτικά του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ακόμη, υπήρξε Πρόεδρος του Τομέα Βαλκανικός Άξονας-Εγγύς Ανατολή της Ομάδας του Δουβλίνου του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Το 2000 επανεκλέγεται βουλευτής Α΄ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας και ορίζεται Αντιπρόεδρος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Μέλος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Εθνικής Άμυνας, μέλος Διακομματικής Επιτροπής για τα ναρκωτικά, Πρόεδρος της Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο της Πολωνίας, και μέλος των Ομάδων Φιλίας με τα Κοινοβούλια των ΗΠΑ και του Μαρόκο.

Το 2002 ορίζεται εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων στη «Συνέλευση για το Μέλλον της Ευρώπης». Στις εργασίες της Συνέλευσης στην Ολομέλεια και τις Ομάδες Εργασίας (2002-2003) διακρίνονται, μεταξύ άλλων, οι παρεμβάσεις της για την κατοχύρωση της ρήτρας αμυντικής αλληλεγγύης μεταξύ κρατών-μελών, για την καθιέρωση της Ευρωπαϊκής Δύναμης Ταχείας Επέμβασης στο πεδίο της Άμυνας, για μέτρα υπέρ της δημόσιας υγείας και για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και για την υποστήριξη της ρύθμισης για τη «λαϊκή πρωτοβουλία», σύμφωνα με την οποία ένα εκατομμύριο πολίτες μπορούν να ζητήσουν την ανάληψη συγκεκριμένης νομοθετικής πρωτοβουλίας από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Το 2004 επανεκλέγεται βουλευτής και διορίζεται Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων για την περίοδο 2004-2007, στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή. Το όνομά της συνδέεται με μία εκτεταμένη απόπειρα μεταρρύθμισης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Το 2007 αποτυγχάνει να εκλεγεί βουλευτής. Στις ευρωεκλογές του 2009 τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας.

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

Ως Υπουργός Παιδείας η Μαριέττα Γιαννάκου ανακοίνωσε την άνοιξη του 2006 αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ακολουθώντας τις προτάσεις μίας «επιτροπής σοφών» για την ανώτατη παιδεία, οι οποίες προέβλεπαν αλλαγές στον τρόπο διάθεσης δωρεάν συγγραμμάτων, αναπροσαρμογή του πανεπιστημιακού ασύλου, καθορισμό ανώτατου χρονικού ορίου φοίτησης, καθολική ψηφοφορία των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές κ.α. Ταυτόχρονα ανακινήθηκε το θέμα της αναθεώρησης του Άρθρου 16 του ελληνικού Συντάγματος, με σκοπό την απάλειψη των νομικών εμποδίων για την ίδρυση μη κρατικών ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης.

Οι μεταρρυθμιστικές αυτές προσπάθειες προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις σε μεγάλο τμήμα της εκπαιδευτικής κοινότητας, καθώς από πολλούς κρίθηκε ότι προωθούσαν την ιδιωτικοποίηση των ελληνικών Πανεπιστημίων και υποβάθμιζαν τις παροχές προς τους φοιτητές και την ποιότητα της εκπαίδευσης. Αποτέλεσμα ήταν μία πολύμηνη αναστάτωση στον χώρο της ελληνικής ανώτατης παιδείας, με κύματα καταλήψεων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, απεργίες καθηγητών, μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις και πορείες διαμαρτυρίας (περιστασιακά συνοδευόμενες από συγκρούσεις με την Αστυνομία) σε όλες τις μεγάλες πόλεις για περίπου έναν χρόνο. Αναφορές στη Μαριέττα Γιαννάκου γίνονταν σε σατιρικά τραγούδια, google bombing και γελοιογραφίες. Τελικώς μετά την υπαναχώρηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης η αναθεώρηση του Άρθρου 16 αναβλήθηκε, ενώ ο νέος νόμος-πλαίσιο για τη λειτουργία των ΑΕΙ υπερψηφίστηκε στη Βουλή στις 8 Μαρτίου του 2007, εν μέσω βίαιων επεισοδίων και σφοδρών συγκρούσεων μεταξύ Αστυνομίας και διαδηλωτών οι οποίοι είχαν προγραμματίσει πορεία διαμαρτυρίας κατά του νόμου την ώρα της ψήφισης.

Στα τέλη του καλοκαιριού του 2007, λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές, δόθηκε δημοσιότητα στην πρώτη έκδοση του νέου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού. Το βιβλίο θεωρήθηκε, από ορισμένους κύκλους, ως προσπάθεια απόκρυψης τμήματος της νεοελληνικής ιστορίας με στόχο την προώθηση φιλικών σχέσεων με γειτονικά κράτη, και ζητήθηκε η απόσυρσή του. Η Μ. Γιαννάκου αντιθέτως απέκλεισε την πιθανότητα απόσυρσης του βιβλίου για λόγους νομιμότητας, λέγοντας ότι θα υπάρξουν οι απαραίτητες διορθώσεις. Τελικά το βιβλίο αποσύρθηκε μετά τις εκλογές από τον νέο υπουργό Ευρυπίδη Στυλιανίδη.

De Siris

Γεώργιος Παπαστάμκος

Γεώργιος Παπαστάμκος

Ο Γεώργιος Παπαστάμκος, γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1955, είναι Έλληνας πολιτικός, ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γεώργιος Παπαστάμκος γεννήθηκε το 1955 στο Πλατανόρρευμα Κοζάνης. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο, στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και στις Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν (1979 - 1981), λαμβάνοντας τον τίτλο του διδάκτορα. Είναι καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και έχει πλούσιο συγγραφικό και ερευνητικό έργο. Συμμετείχε στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη ως υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας. Εκλέγονταν βουλευτής Ημαθίας από το 1989 έως το 1996 και ευρωβουλευτής από το 2004. Το 2012 ανέλαβε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Στις 13 Μαρτίου του 2013 υπέστη σοβαρό Εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ προήδρευε στη συνδρίαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και μεταφέρθηκε στην εντατική νοσοκομείου του Στρασβούργου.

De Siris

Κυριάκος Μητσοτάκης

Κυριάκος Μητσοτάκης

O Κυριάκος Μητσοτάκης, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 1968, είναι Έλληνας πολιτικός και Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης από τις 25 Ιουνίου 2013.

Είναι γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πρώην Πρωθυπουργού και επίτιμου προέδρου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και της Μαρίκας Γιαννούκου και αδελφός της πρώην Υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη.

Το 1986 αποφοίτησε αριστούχος από το Κολλέγιο Αθηνών και μεταξύ των ετών 1986-1990, σπούδασε κοινωνικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Harvard των ΗΠΑ, από όπου και αποφοίτησε με την ανώτατη τιμητική διάκριση "summa cum laude". Τιμήθηκε επίσης με το έπαθλο "Hoopes", το ανώτατο βραβείο που απονέμεται σε φοιτητή για πτυχιακή εργασία, για την εκπόνηση της διατριβής του με θέμα την Αμερικανική εξωτερική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα κατά την περίοδο 1977 - 1985.

Μεταξύ των ετών 1990-1991 εργάστηκε ως οικονομικός αναλυτής στην Chase Investment Bank στο Λονδίνο. Στην συνέχεια, επέστρεψε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία την οποία και ολοκλήρωσε στην 346 Μοίρα της 111 Πτέρυγας Μάχης στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ των ΗΠΑ από όπου απέκτησε τίτλο Masters στις Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις με ειδίκευση στα ζητήματα που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση. Ολοκλήρωσε τον κύκλο των σπουδών του επιστρέφοντας στο Harvard από όπου και απέκτησε δεύτερο τίτλο Masters στην Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Harvard Business School του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Στις εκλογές του Μαρτίου του 2004 και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007 εξελέγη πρώτος σε σταυρούς προτίμησης βουλευτής στη Β΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία. Στη Βουλή των Ελλήνων είναι Πρόεδρος της Επιτροπής Προστασίας του Περιβάλλοντος καθώς και της Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο της Φινλανδίας. Συμμετέχει επίσης στις Επιτροπές Αναθεώρησης του Συντάγματος, Οικονομικών Υποθέσεων και Εξωτερικών και Άμυνας, ενώ έχει επίσης διατελέσει μέλος των Επιτροπών Παραγωγής και Εμπορίου και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων.

Διετέλεσε Πρόεδρος του κοινωφελούς Ιδρύματος Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης αντικείμενο του οποίου είναι η μελέτη της ζωής και του έργου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και η έρευνα της νεώτερης πολιτικής ιστορίας της χώρας. Έχει εκδώσει το βιβλίο «Οι Συμπληγάδες της Εξωτερικής Πολιτικής» ενώ αρθρογραφεί στον Τύπο και μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά.

Σκάνδαλο SIEMENS

Κατηγορήθηκε για χρηματισμό απ'την εταιρία SIEMENS και βρέθηκε στο επίκεντρο δημοσιεύσεων που αφορούσαν το σκάνδαλο της γερμανικής εταιρίας στην Ελλάδα.

Tον Ιούνιο του 2008 βρέθηκαν στη κατοχή του Κ. Μητσοτάκη διάφορα τιμολόγια ηλεκτρονικού εξοπλισμού τα οποία φέρεται να εξοφλήθηκαν στις 2 Ιουνίου, μόλις μερικές ημέρες ύστερα απ'τη παρέμβαση εισαγγελέα στη εταιρία καθώς και τη κατάθεση μαρτύρων. Ο εξοπλισμός αφορούσε τηλεποικοινωνιακές και ηλεκτρονικές συσκευές. Η αξία του ξεπερνούσε τις 100.000 Ευρώ και η γνησιότητα των τιμολογίων επιβεβαιώθηκε, παρόλαυτα ο Κ. Μητσοτάκης δήλωσε αθώος και ότι δεν εισέπραξε κανένα δώρο απ'τη SIEMENS.

De Siris

Αναστάσιος Πολυζωίδης

Αναστάσιος Πολυζωίδης

Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1802 και πέθανε στις 7 Ιουλίου 1873, ήταν Έλληνας πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και δικαστικός. Είχε εκλεγεί πληρεξούσιος και είχε πάρει θέσεις υπουργού Παιδείας, νομάρχη, μέλους του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικράτειας στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Μελένικο της βορειονατολικής Μακεδονίας (σήμερα χωριό της Βουλγαρίας). Ο πατέρας του Χρήστος ήταν Σερραίος που είχε εγκατασταθεί από μικρός στο Μελένικο, μαζί με τον αδελφό του Λεόντιο. Η μητέρα του ήταν Μελενικιώτισσα. Ο θείος του Αναστάσιου, Λέοντιος υπήρξε μητροπολίτης Μελενίκου (1769 - 1796) και μετέπειτα μητροπολίτης Καισαρείας. Ο Αναστάσιος έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Μελένικο. Σε ηλικία 14 ετών στάλθηκε από τον πατέρα του στις Σέρρες υπό την φροντίδα των εκεί συγγενών του, προκειμένου να φοιτήσει στην Σχολή των Σερρών, όπου την εποχή εκείνη ήταν Σχολάρχης ο Εδεσσαίος λόγιος Μηνάς Μηνωίδης. Σε ηλικία 16 ετών πέθανε ο πατέρας του και με τη βοήθεια οικογενειακών φίλων στάλθηκε για σπουδές (νομικά, ιστορία και κοινωνικές επιστήμες) στη Βιέννη, το 1817. Το 1821 βρέθηκε στο Βερολίνο, όπου εγγράφηκε στο εκεί πανεπιστήμιο προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του. Με την έκρηξη της επανάστασης διέκοψε τις σπουδές του και επέστρεψε στην Ελλάδα. Μετά από περιπέτεια βρέθηκε στην Τεργέστη απ' όπου μαζί με Ευρωπαίους Φιλέλληνες πέρασε στο Μεσολόγγι. Στο Μεσολόγγι συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, ασπάστηκε τις πολιτικές του αντιλήψεις και έγινε γραμματέας του εκτελεστικού. Αναφέρεται ότι έλαβε μέρος στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (αν και αυτό δεν επιβεβαιώνεται από τα Πρακτικά). Ήταν ο κύριος συντάκτης (συμμετείχε και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος) της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος, η οποία συμπεριλήφθηκε αυτούσια στο Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος, που ήταν και το πρώτο σύνταγμα της πολιτείας.

Επιστολή του της 3ης Σεπτεμβρίου 1824 βρίσκεται στο αρχείο του Σπυρίδωνος Τρικούπη Το 1827 εκλέγεται πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους αναχωρεί για το Παρίσι με σκοπό την ολοκλήρωση των σπουδών του.

Επιστρέφοντας από τη Γαλλία, ο Πολυζωίδης πολέμησε την διακυβέρνηση του Καποδίστρια εκδίδοντας στην Ύδρα την εφημερίδα «Απόλλων» η οποία και διώχθηκε. Η αρθρογραφία του ήταν πάντα ορμητική και μεστή επιχειρημάτων. Το 1832 διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρόεδρος του πενταμελούς δικαστηρίου του Ναυπλίου που δίκαζε τους Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα κ.ά. Ο Πολυζωίδης τότε μαζί με τον Γεώργιο Τερτσέτη, γνωρίζοντας πολύ καλά την αθωότητα των κατηγορουμένων, αρνήθηκε να υπογράψει την απόφαση καταδίκης τους σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Η κίνησή του προκάλεσε τη φυλάκιση και την άγρια κακοποίησή του από την Αντιβασιλεία. Αναμφίβολα η άρνησή του να αποδεχτεί την κρατική παρέμβαση στα της δικαιοσύνης ήταν ενδεικτική της ακεραιότητας του χαρακτήρα του.

Με την ενηλικίωση του Όθωνα αποκαταστάθηκε και διορίστηκε αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και σύμβουλος επικρατείας. Το 1837 διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Εσωτερικών. Ως υπουργός Παιδείας συνέβαλε καταλυτικά στη θεμελίωση του Εθνικού Πανεπιστημίου, ενώ από τη θέση του υπουργού Εσωτερικών αγωνίστηκε για την ελευθερία του λόγου. Το 1862 διορίστηκε νομάρχης Αττικοβοιωτίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Πολυζωίδης ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε, σε ομιλία του στο Ναύπλιο, τον όρο ιερή πόλη για το Μεσολόγγι, όρος που από τότε καθιερώθηκε.

Πέθανε το 1873 στην Αθήνα.

Συγγράμματα

Έργα του ήταν:

Θεωρία γενική περί των διαφόρων διοικητικών συστημάτων και εξαιρέτως του κοινοβουλευτικού (1825)

Σύντομος πραγματεία περί των ειρηνοποιών και ορκωτών κριτών της Αγγλίας

τα Γεωγραφικά (δίτομος ελληνική γεωγραφία 1859)

Τα Γεωγραφικά κατά το ενεστώς και παρελθόν : Συγκριτικώς, ωσεπιτοπολύ, και εν συναφεία μετά της Ιστορίας των Εθνών / Συνταχθέντα προς χρήσιν της μαθητευομένης Ελληνικής νεολαίας και παντός φιλομαθούς υπό Α. Πολυζωϊδου. Εν Αθήναις : Εκ του Τυπογραφείου της Αυγής, 1859. (Τόμος 1 : Περιέχων τας γενικάς αρχάς της γεωγραφίας τα Ασιατικά και Αφρικανικά, Τόμος 2 : Περιέχων Τα Ευρωπαϊκά, Αμερικανικά και Αυστραλιακά).

τα Ελληνικά (1870, 2 τόμοι)

Τα Ελληνικά : ήτοι ο βίος της Ελλάδος κατά πάσας τας σχέσεις και εκδηλώσεις αυτού εξεταζόμενος / Συγγραφέντα μεν το πρώτον υπό Α. Πολυζωϊδου, επιθεωρηθέντα δε και διορθωθέντα το δεύτερον υπό Ι. Πρωτοδίκου καθηγητού. Εν Αθήναις, Παρά τω εκδότη Σ. Κ. Βλαστώ, 1881.

η Γενική Ιστορία (1880-1890, 3 τόμοι)

Γενική ιστορία από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των καθ' ημάς, Αναστασίου Πολυζωίδου, επιθεωρηθείσα και συμπληρωθείσα υπό Γεωργίου Π. Κρέμου, Εν Αθήναις, Παρά τω εκδότη Σ. Κ. Βλαστώ (1888-1890)

τα Νεοελληνικά (1874-1875)

Τα Νεοελληνικά : ήτοι τα κατά την Ελλάδα κυριώτερα συμβάντα και η κατάστασις της ελληνικής παιδείας από αλώσεως της Κορίνθου υπό των Ρωμαίων έως του εσχάτου υπέρ αυτονομίας εθνικού αγώνος 146 π.Χ.-1821μ.Χ. / υπό Α. Πολυζωίδου. Εν Αθήναις εν τω Τυπογραφείω "Ιλισσός", 1874-1875.

De Siris

Γιάννης Ταμτάκος

Γιάννης Ταμτάκος

Ο Γιάννης Ταμτάκος ήταν πολιτικός αγωνιστής του αρχειομαρξισμού και του τροτσκισμού που έζησε στην Ελλάδα και στην Αυστραλία. Για την πολιτική του δράση του διώχτηκε τόσο από το κράτος όσο και από τo EAM. Ήταν ο τελευταίος επιζών ηγέτης της μεγάλης απεργίας του 1936 στη Θεσσαλονίκη. Στο τέλος της ζωής του δήλωνε αναρχικός.

Νεανικά χρόνια

Γεννήθηκε το 1908 στις Φώκιες από πατέρα εργάτη στην αλατοποιεία. Πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία το 1914, επέστρεψε το 1914 στην πόλη που γεννήθηκε για να την αφήσει οριστικά το 1922. Από 6 ετών άρχισε να εργάζεται πουλώντας κουλούρια και ως λούστρος. Το 1918 – 1919, σε ηλικία 11 ετών, συμμετείχε για πρώτη φορά σε μια εργατική συγκέντρωση για την Εργατική Πρωτομαγιά στη συνοικία της Eυαγγελίστριας της Θεσσαλονίκης. Πλησιάστηκε από τους υποστηρικτές του αρχειομαρξισμού το 1924 και προσχώρησε στον αρχειομαρξισμό. Ως πρόσφυγας βίωσε τον ρατσισμό. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο 50ο σύνταγμα στη Θεσσαλονίκη το 1933 για ένα χρόνο.

Συνδικαλιστική δράση

Πήρε μέρος στους εργατικούς αγώνες της Θεσσαλονίκης, ως τσαγκάρης με την ιδιότητα του εκλεγμένου συμβούλου (1926-1927) και σαν γραμματέας του σωματείου των υποδηματεργατών Θεσσαλονίκης (1928-1929), ενώ αργότερα δραστηριοποιήθηκε μέσα από το σωματείο των ανέργων. Το 1931, όντας στην πρώτη γραμμή μιας διαδήλωσης ανέργων στην Πλατεία Σιντριβανίου της Θεσσαλονίκης, δέχτηκε την επίθεση μιας ομάδας χωροφυλάκων με επικεφαλής τον ανιψιό του Αστυνομικού Διευθυντή, που τον πυροβόλησε στο μάγουλο και του έκοψε τη γλώσσα. Χάρη στις επανειλημμένες χειρουργικές επεμβάσεις δεν έχασε τη φωνή του. Το 1936, μετά τη βίαιη κατάπνιξη των εργατικών διαδηλώσεων, καταδικάστηκε ερήμην από το Κακουργιοδικείο Έδεσσας μαζί με 52 εργάτες ως ένας από τους υποκινητές της απεργίας στην Θεσσαλονίκη το Μάιο του 1936. Έμεινε στην εξορία και στη φυλακή, βάσει του ιδιώνυμου, από το 1937 έως το 1942. Φεύγοντας, η κυβέρνηση Τσουδερού τον άφησε εξόριστο στην Γαύδο και τον παρέδωσε στους Γερμανούς. Μετά από απόδραση από το Τμήμα Μεταγωγών Πειραιά το 1942 βγήκε στην παρανομία.

Δράση στην παρανομία της Κατοχής

Στην Κατοχή συμμετέχει στο Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ) με εφημερίδες το Εργατικό Μέτωπο και τον Ο Αγώνας μας. Στο ΚΔΚΕ ανήκει στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος μαζί με τον Στίνα και τον Βουρσούκη. Το κόμμα είχε περίπου 20 μέλη και άλλους τόσους συμπαθούντες. Τον Δεκέμβρη του 1943 το ΚΔΚΕ μετονομάζεται σε Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΔΚΚΕ) και τον Οκτώβρη του 1944 μετονομάζεται ξανά σε Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδας (ΔΕΚΕ). Η τελευταία αλλαγή του ονόματος έγινε γιατί : η λέξη κομμουνιστής στην εποχή μας είναι ο πιο λυσσαλέος σωβινιστής,...,ο προδότης της εργατικής τάξης  Η δράση επί Κατοχής του ήταν κυρίως απαλλοτριώσεις καταστημάτων και μοίρασμα των αγαθών στο κόσμο που περνούσε, καθώς και μοίρασμα προκηρύξεων συναδέλφωσης στους στρατιώτες των Κατοχικών δυνάμεων. Αναγνωρίζοντας τον εαυτό του σαν ντεφαταιστή, δεν πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση γιατί θεωρούσε την εθνικοαπελευθερωτική δράση ως εξάρτημα του επιτελείου της Μέσης Ανατολής και ως σωβινισμό. Το 1942 γνώρισε τον Κορνήλιο Καστοριάδη και υιοθέτησε τις απόψεις που ο δεύτερος είχε εκφράσει σχετικά με τη γραφειοκρατικοποίηση των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Για τη στάση τους αυτή, ο Ταμτάκος και οι σύντροφοί του, καταδιώχθηκαν λιγότερο από τους Γερμανούς ή τους συνεργάτες τους και περισσότερο από το ΕΑΜ. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξέφυγε από τη δράση του ΕΛΑΣ ενώ την περίοδο των Δεκεμβριανών κυκλοφορούσε με διάφορες ταυτότητες και ψευδώνυμα.

Δεκεμβριανά και εμφύλιος πόλεμος

Στα Δεκεμβριανά η πολιτική ομάδα του Γιάννη Ταμτάκου, καταγγέλει τη δράση του ΕΛΑΣ ως σταλινικό πραξικόπημα για τη κατάληψη της εξουσίας ενώ βιώνουν τη καταστολή από τις δυνάμεις του. Συμμετέχει στο Ενοποιητικό συνέδριο των τροτσκιστικών κομμάτων το 1946 από το οποίο παράχθηκε το Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΚΕ) αλλά δε συμμετέχει για μεγάλο χρονικό διάστημα καθώς το 1947 αποχωρεί από τον τροτσκισμό και από την 4ή Διεθνή. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου κρύβεται μαζί με τον Άγι Στίνα σε σπίτι στην Αθήνα.

Μετανάστης στο εξωτερικό

Μετά το τέλος του εμφυλίου προσπαθεί να συμμετάσχει στην ανασυγκρότηση της ομάδας του χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Το 1951 φεύγει με πρόσκληση να εργαστεί ως μετανάστης στην Αυστραλία, όπου δούλεψε σε διάφορες δουλειές μεταξύ των οποίων και στο εργοστάσιο της General Motors. Στην Αυστραλία δεν είχε κάποια συνδικαλιστική δραστηριότητα και ούτε στο σωματείο του εργοστασίου είχε γραφτεί , ενώ με τον σύντροφο του Στίνα είχε απλή επικοινωνία με αλληλογραφία.

Επιστροφή στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1966 μένοντας μόνιμα στην Θεσσαλονίκη μέχρι το θάνατο του χωρίς ενεργή συμμετοχή στη πολιτική δράση. Από τη δεκαετία του 1980 συνδέθηκε ιδεολογικά με τον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο της Θεσσαλονίκης. Παρά την προχωρημένη ηλικία του, συμμετείχε σε εκδηλώσεις του εργατικού κινήματος της πόλης. Πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 2008, λίγες μέρες πριν κλείσει τα 100 του χρόνια και κηδεύτηκε με πολιτική κηδεία την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο της Μαλακοπής.

Το βιβλίο Ταμτάκος Γιάννης, Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα, Κύκλοι Αντιεξουσίας, Θεσσαλονίκη Μάρτιος 2003, περιέχει απομαγνητοφωνημένες αυτοβιογραφικές αφηγήσεις με αναφορές σε ιστορικά και πολιτικά γεγονότα του τελευταίου αιώνα. Απόσπασμα από το προσωπικό ημερολόγιο του έχει δημοσιευτεί το 1995 στην Εφημερίδα "Άλφα". Ο Γιάννης Ταμτάκος ήταν ένα από τα δυο βασικά πρόσωπα στην ταινία "Κούρσαλ" του Νίκου Θεοδοσίου. Τέλος υπάρχουν πολλές δημοσιευμένες συνεντεύξεις στα μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Υστεροφημία

Ο Γιάννης Ταμτάκος έδρασε πολιτικά κυρίως ως αρχειομαρξιστής και τροτσκιστής, αλλά έγινε γνωστός ως αναρχικός στο τέλος της ζωής του όταν διηγιόταν τις προγενέστερες δράσεις του και συμμετείχε σε εκδηλώσεις του αναρχικού χώρου. Ο αναρχικός χώρος τα τελευταία χρόνια εξυμνεί τη δράση του, βγάζει αφίσες και κάνει εκδηλώσεις προς τιμή της μνήμης του και διαδίδει δωρεάν τα βιβλία του ενώ το συγκρότημα Active Member κυκλοφόρησε τραγούδι στη μνήμη του καθώς και το συγκρότημα Ωχρά Σπειροχαίτη μελοποιήσε την απαγγελία του ύμνου της Κομμουνιστικής Διεθνής όπου ο Γ.Ταμτάκος απαγγέλει στα Ποντιακά.

De Siris

Άγγελος Έβερτ

Άγγελος Έβερτ

O Άγγελος Έβερτ γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1894 και πέθανε στις 30 Δεκεμβρίου 1970, ήταν αστυνομικός, διοικητής της Αστυνομίας Πόλεων της Αθήνας, κατά τη διάρκεια της κατοχής, ενώ αργότερα διετέλεσε Αρχηγός του Σώματος.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ήταν γιος του βαυαρικής καταγωγής ταγματάρχη της Βασιλικής Χωροφυλακής Μιλτιάδη Έβερτ. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τον Σεπτέμβριο του 1915 κατετάγη στη Χωροφυλακή όπου και φοίτησε στη Σχολή Ανθυπομοιράρχων από την οποία εξήλθε με τον αυτό βαθμό τον Ιανουάριο του 1920. Εννέα χρόνια μετά, το 1929, μετατάχθηκε στη νεοσυσταθείσα τότε Αστυνομία Πόλεων - Αθηνών.

Σημειώνεται ότι μετά τη κατάληψη της Ελλάδος από τους Γερμανούς (Μάιος 1941) οι Αστυνομικές Αρχές της Χώρας διατηρήθηκαν με μειωμένη όμως δύναμη και μερικό αφοπλισμό. Συνεπώς τον Σεπτέμβριο του 1941 όταν ο Άγγελος Έβερτ ανέλαβε αστυνομικός διευθυντής Αθηνών, τούτο συνέβη με την έγκριση των Αρχών κατοχής. Στη θέση αυτή παρέμεινε καθ' όλη τη διάρκεια της κατοχής, ύστερα από παράκληση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και βεβαίως αφού έχαιρε της εμπιστοσύνης των κατακτητών.

Στις 10 Οκτωβρίου του 1943 η Γερμανική Διοίκηση Αθηνών εξέδωσε διάταγμα δια του οποίου οι Αστυνομικές Αρχές της Χώρας υπάγονταν πλέον στην Ανώτατη Διοίκηση SS της Ελλάδας (AASSA), διοικητής αρχηγός της οποίας ένα μήνα πριν είχε αναλάβει ο Γιούργκεν Στρόοπ. Έτσι με το διάταγμα αυτό η Αστυνομία Πόλεων Αθηνών υπήχθη στην ΚdO (Kommandantur der Ordnungspolizei = Διοίκηση Αστυνομίας Τάξεως) Αττικής με έδρα την Αθήνα υπό τον Γερμανό διοικητή συνταγματάρχη (και μετέπειτα στρατηγό) Χέρμαν Φραντς που υπαγόταν στον AASSA.

Παρά ταύτα ο Άγγελος Έβερτ παρέμεινε στη θέση του επιχειρώντας μια πολύ επικίνδυνη διπλωματία. Πρωτοστάτησε στην Εθνική Αντίσταση και στην αντικατασκοπία με τα ψευδώνυμα Otto και Κορυδαλλός Νο1. Ωστόσο, ο ρόλος του αμφισβητείται καθώς πιστευεται πως είχε ενεργό συμμετοχή στις πράξεις των Γερμανών ως συνεργάτης τους. Όμως είναι γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της Κατοχής βοήθησε αρκετούς Εβραίους, εκδίδοντάς τους πλαστά πιστοποιητικά βάφτισης. Επίσης τιμήθηκε από το Γιαντ Βασέμ για τη συμβολή του στη διάσωση των Εβραίων της Αθήνας. Στα Δεκεμβριανά έδωσε εντολή για βίαιη διάλυση των διαδηλωτών κατ' εντολή του Γ. Παπανδρέου. Την περίοδο 1951-1955 διετέλεσε αρχηγός της αστυνομίας πόλεων. Το 1954 κατά την τελετή παράδοσης του υπουργείου εσωτερικών από τον Παυσανία Λυκουρέζο, ο τελευταίος ζήτησε από τον νέο υπουργό Νικολίτση να χαιρετίσει πριν φύγει τους ειλικρινούς και έντιμους συνεργάτες του. Αν και ο Έβερτ του έτεινε το χέρι του, ο Λυκουρέζος τον προσπέρασε επιδεικτικά. Το όλο θέμα απασχόλησε έντονα τον τύπο της εποχής με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην Βουλή με πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης. Λίγους μήνες αργότερα ο Αλέξανδρος Παπάγος έθεσε σε διαθεσιμότητα τον Έβερτ λόγω της φαινομενικής εμπλοκής του σε υπόθεση ξένων πρακτόρων και λίγο αργότερα, στις 31 Ιανουαρίου 1955, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση καθώς το υπηρεσιακό συμβούλιο του είχε επιβάλει την ποινή εξάμηνης αργίας δι'απολύσεως λόγω πειθαρχικών παραπτωμάτων.

Είναι γνωστό με βάση δήλωση του ίδιου ότι διέταξε το πυρ εναντίον της διαδήλωσης του Ε.Α.Μ. μπροστά από τη Βουλή και σηματοδότησε την αρχή των Δεκεμβριανών. Ο Άγγελος Έβερτ πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 30 Δεκεμβρίου 1970 και κηδεύτηκε την επομένη στο Α΄ Νεκροταφείο.

Γιος του ήταν ο Μιλτιάδης Έβερτ, πρώην δήμαρχος Αθηνών και πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.

De Siris