Συνθήκη Αγίου Στεφάνου

Συνθήκη Αγίου Στεφάνου

Η Συνθήκη Αγίου Στεφάνου Κωνσταντινούπολης ήταν μια διμερής συνθήκη που συνομολογήθηκε μεταξύ της Ρωσικής και Οθωμανικής αυτοκρατορίας, θέτοντας τέρμα στον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο (Απρίλιος 1877 - Ιανουάριος 1878), η ένοπλη φάση του οποίου είχε λήξει με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης (συνθήκη ανακωχής) (30 Ιανουαρίου 1878).

Η παρούσα συνθήκη υπογράφτηκε στις 3 Μαρτίου 1878 (ν,ημερ.) στο προάστιο Άγιος Στέφανος της Κωνσταντινούπολης, εξ ου και το όνομά της, από τους πληρεξούσιους των Αυτοκρατόρων, του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ και του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, πρέσβη Νικόλαο Ιγνάντιεφ και υπουργό εξωτερικών αντίστοιχα Σαφβέτ Πασά, που μετά δύο μήνες ανέλαβε Μέγας Βεζίρης. Επίσης την συνθήκη αυτή προσυπέγραψε και ο πρέσβης Σαντουλάχ Πασάς για λογαριασμό της Γερμανίας.

Σημαντικότεροι όροι

Με τη συνθήκη αυτή ανατρέπονταν οριστικά οι συνέπειες της συνθήκης των Παρισίων σε μια προσπάθεια λύσης του Ανατολικού Ζητήματος κατά τα ρωσικά συμφέροντα της εποχής εκείνης. Συγκεκριμένα:

Ανακηρύχθηκε η Βουλγαρία σε μεγάλη αυτόνομη Ηγεμονία συνολικής έκτασης 163.000 τετρ χλμ. περιλαμβάνοντας την περιοχή από τον Δούναβη μέχρι το Αιγαίο, κατά Β.-Ν, και από Μαύρη θάλασσα μέχρι τον Δρίνο ποταμό, κατά Α.-Δ., δηλαδή την κυρίως σημερινή Βουλγαρία, την Ανατολική Ρωμυλία, τη Δυτική Θράκη, και την Μακεδονία (με τον λιμένα της Καβάλας), τις λίμνες Πρέσπες και Αχρίδα, πλην της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής, μέχρι τη γραμμή Καστοριάς - Βέροιας.

Η Ρουμανία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο μετά την απαλλαγή τους από την οθωμανική επικυριαρχία καθίσταντο ανεξάρτητα Κράτη με δικαίωμα διεύρυνσης συνόρων με προσάρτηση γειτονικών περιοχών. Συγκεκριμένα η Ρουμανία προσαρτούσε τη Δοβρουτσά αλλά εκχωρούσε στη Ρωσία τη Βεσσαραβία. Η Σερβία επεκτεινόταν νότια και προσαρτούσε τις πόλεις Νις, Λέσκοβατς και Νόβι Παζάρ. Το Μαυροβούνιο τριπλασίαζε την έκτασή του και αποκτούσε διέξοδο στην Αδριατική.

Η Ερζεγοβίνη και η Βοσνία καθίστανταν επίσης αυτόνομες, αποσπώμενες μεν οριστικά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία αλλά υπό την κηδεμονία της Αυστρίας (ως αντάλλαγμα για την μη συμμετοχή της στον πόλεμο κατά της Ρωσίας).

Για δε την μεγαλόνησο Κρήτη η συνθήκη αυτή προέβλεπε την εφαρμογή του Οργανικού Χάρτη του 1868. Και ανάλογη διοργάνωση προβλεπόταν να εισαχθεί για την Ήπειρο, την Θεσσαλία και λοιπά ελλαδικά διαμερίσματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οριζόμενη ειδική επιτροπή που θα μελετούσε τις λεπτομέρειες του Οργανισμού αυτού που όμως (κατά το κείμενο της συνθήκης) οριζόταν «Προ της εφαρμογής αυτών η Τουρκία θέλει συμβουλευθεί την Ρωσίαν».

Επίσης η Ρωσία εξασφάλιζε την απόδοση σε αυτήν όσων εδαφών έχασε με τον Κριμαϊκό πόλεμο καθώς επίσης εδάφη στην Καυκασία και την Αρμενία, όπου και επαναπροσαρτούσε μεγάλες εκτάσεις με τις πόλεις Βατούμ, Βαγιαζήτ, Καρς και Αρνταχάν.

Ιδιαίτερες συνέπειες

Η σημαντικότερη όμως συνέπεια της συνθήκης ήταν η αναγνώριση αυτόνομης Βουλγαρικής Ηγεμονίας, στην οποία περιέρχονταν όλα τα εδάφη μεταξύ Δούναβη και Ροδόπης, το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας (εξαιρουμένης της περιοχής Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής) και ολόκληρη η κοιλάδα του Αξιού. Στην ουσία με τη συνθήκη αυτή η Τουρκία έχανε το μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών της εδαφών. Τέλος υποχρεωνόταν να αφήσει πλήρως ανοιχτά τα στενά για τα σκάφη όλων των κρατών, με την εξαίρεση όσων είναι σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Ρωσία.

Η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ανέτρεπε πλήρως την ισορροπία δυνάμεων που είχε επιβληθεί στην Ανατολή κατά τις προηγούμενες 2 δεκαετίες, προκαλώντας την αντίδραση των άλλων Μεγάλων Δυνάμεων. Τελικά η Ρωσία αναγκάστηκε να δεχτεί τη σύγκληση συνεδρίου στο Βερολίνο με σκοπό την αναθεώρηση της συνθήκης. Η Συνθήκη αυτή ενώ αρχικά αποτέλεσε θρίαμβο του Πανσλαβισμού στη Βαλκανική χερσόνησο, τελικά στη συνέχεια κατέληξε στην καταστροφή της ίδιας της Ηγεμονίας της Βουλγαρίας, όπως αποδείχθηκε, (Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος, Α' Π.Π. μέχρι και τον Β' Π.Π.).

Αποκαλύψεις κατά Ελληνισμού

Η Συνθήκη αυτή με την δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας εκτός του ότι στράφηκε εδαφικά κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δημιούργησε τεράστια προβλήματα στον Ελληνισμό της περιοχής για τον οποίο τίποτε δεν προέβλεψε με επικείμενο την έναρξη διωγμών, υποχρεωτικό εκβουλγαρισμό χιλιάδων Ελλήνων της Βαλκανικής με απώτερο σκοπό τον ολοκληρωτικό ξεριζωμό του από την περιοχή.

Κατά την ελληνική αλλά και ξένη σχετική ιστοριογραφία η συνθήκη αυτή αποτέλεσε έργο του Πανσλαβιστικού κομιτάτου του οποίου προΐστατο ο Ρώσος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη Νικόλαος Ιγνάντιεφ, ο οποίος και αποκλήθηκε από διπλωμάτες της εποχής "πατέρας του ψεύδους και νεκροθάφτης του Ελληνισμού".

Με τις ψευδείς αναφορές του και διαβάλλοντας τους Έλληνες γενικά είχε παρασύρει και αυτόν ακόμα τον Τσάρο ώστε να του τηλεγραφεί προσωπικά σε μορφή διαταγής «ουδεμίαν σπιθαμήν (γης) υπέρ του Βασιλείου της Ελλάδος». (Δείτε: Σημειώσεις). Ο ίδιος δε ο Ιγνάντιεφ, κατά την υπογραφή της συνθήκης, φέρεται να δήλωσε σε Βουλγάρους «...και τώρα οι Έλληνες ας έρθουν κολυμπώντας στην Κωνσταντινούπολη». Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα του Λονδίνου "Ημερήσια Νέα" τον Μάιο του 1878 σε ερώτηση δημοσιογράφου γιατί παραγκωνίζεται τόσο πολύ το ελληνικό στοιχείο της περιοχής απάντησε με χαρακτηριστική δόση κυνισμού και ιταμότητας: «Επιχειρήσαμεν τον πόλεμον ουχί υπέρ των Ελλήνων, αλλά υπέρ των Βουλγάρων. Δεν είναι δυνατόν να χάνω πολύτιμον χρόνον εργαζόμενος υπέρ των Ελλήνων».

Στη διαμορφούμενη τότε ρωσική πολιτική με την έξαρση του Πανσλαβισμού, η τυχόν επέκταση του Βασιλείου της Ελλάδος, που τότε εκτεινόταν από το Ταίναρο μέχρι τον Σπερχειό ποταμό, φάνταζε ως ο επαπειλούμενος βρόγχος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπως αυτό διαφάνηκε από τους λόγους του Τσάρου Αλέξανδρου Β΄ προς τον Άγγλο πρέσβη Σεϋμόρ στην Αγία Πετρούπολη το 1878 όπου δήλωνε μεταξύ άλλων:

«Δεν συμφέρει εις την Αυτοκρατορίαν (Ρωσία) να γίνει η Ελλάς ισχυρό κράτος. Ελληνικό Βασίλειο ισχυρό θα αποτελούσε σιδηρούν μοχλόν επί των μεσημβρινών πυλών της Ρωσίας. Η προέκτασις των ελληνικών ορίων, αν όχι μέχρι του Ευξείνου τουλάχιστον μέχρι του Ελλησπόντου, αφαιρεί από την Ρωσίαν την ναυτικήν επικράτησιν και επ΄ αυτού ακόμη του Ευξείνου, και κατακλείει εντός της Μαύρης Θαλάσσης πάσαν προς την μεσημβρίαν τάσιν της Ρωσίας».

Έτσι με τις παραπάνω δηλώσεις του, ο Τσάρος, ανεξάρτητα κατά πόσο αυτές ευσταθούσαν ή ήταν δικαιολογημένες, (Δείτε: Σημειώσεις), το μόνο που κατάφερε ήταν ν΄ αποκαλύψει τις μέλλουσες προθέσεις του και να θορυβήσει όχι βέβαια την Ελλάδα, αλλά την Αγγλία στον έλεγχο του Αιγαίου και της Α. Μεσογείου, η οποία και συνέγειρε τις άλλες ευρωπαϊκές Δυνάμεις. Συνέπεια αυτών ήταν η Συμφωνία Λονδίνου (1878), η σύγκλιση του Συνεδρίου του Βερολίνου 1878, η Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1878) και βέβαια η Συνθήκη του Βερολίνου 1878 που ακολούθησαν. Σημειώνεται ότι μετά τη συνομολόγηση της τελευταίας ο Τσάρος έθεσε υπό δυσμένεια τον Ν. Ιγνάντιεφ.

Επτά χρόνια αργότερα, το 1885 ο κατ΄ εξοχήν υπέρμαχος της Μεγάλης Βουλγαρίας της συνθήκης αυτής Βούλγαρος προπαγανδιστής Σούπωφ που διατελούσε γραμματέας της Εξαρχίας στην Κωνσταντινούπολη ομολογούσε:

«Το μεγαλύτερο μέρος της Βουλγαρικής Μακεδονίας δεν έχει ακόμα αποκρυσταλλωμένη εθνική συνείδηση, και αν η Ευρώπη επέτρεπε στον Μακεδονικό λαό να εκλέξει εθνότητα, είμαι βέβαιος ότι η πλειονότης αυτών θα ξέφευγε εκ των χειρών μας. Εξαιρουμένων των βορείων διαμερισμάτων, οι πληθυσμοί των άλλων περιφερειών είναι έτοιμοι, ίνα ενδίδοντες και στην ελαχίστη πίεση δηλώσουν ότι δεν είναι Βούλγαροι, ότι αναγνωρίζουν το Πατριαρχείο και προτιμούν τα ελληνικά σχολεία και τους Έλληνες καθηγητές. Η ύπαιθρος χώρα είναι βουλγαρική, οι πόλεις όμως με εξαίρεση των βορείων περιοχών είναι ελληνικές, η ύπαιθρος δε χώρα εμπνέεται και καθοδηγείται παρά των πόλεων».

Αντίδραση της Ευρώπης

Μόλις έγινε γνωστή ως είδηση το περιεχόμενο της συνθήκης, φυσικό επόμενο ήταν να προκληθεί έντονη και άμεση αντίδραση τόσο των Ελλήνων όσο και των άλλων εθνοτήτων της περιοχής όπως Σέρβων, Αλβανών και Ρουμάνων.[8] Οι δε τελευταίοι που συμμετείχαν στο ρωσοτουρκικό πόλεμο φέρονταν περισσότερο προδομένοι. Στην αντίδραση αυτή δεν άργησαν τόσο η Αγγλία όσο και η Αυστροουγγαρία ν΄ αντιληφθούν ότι η Βουλγαρία πλέον καθίστατο ένας πολιτικός αλλά και πολεμικός ρωσικός προμαχώνας που έθιγε άμεσα καίρια συμφέροντά τους στη περιοχή.

Έτσι μόλις ένα μήνα μετά την υπογραφή της συνθήκης επί κυβερνήσεως Β. Ντισραέλι, ο Άγγλος υπουργός εξωτερικών Λόρδος Ρόμπερτ Σέσιλ, Μαρκήσιος Σόλσμπερυ, (που μόλις είχε αντικαταστήσει τον Δέρβυ), στις 1 Απριλίου του 1878 απευθύνει εγκύκλιο προς τις άλλες Δυνάμεις επικρίνοντας με δριμύτητα την Συνθήκη αυτή, ιδιαίτερα με το επιχείρημα ότι προσαρτώνται στο νέο βουλγαρικό κράτος χώρες κατοικούμενες από Έλληνες και ότι οι μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται να εισαχθούν στις άλλες επαρχίες (Ήπειρο, Θεσσαλία, Κρήτη) θα υπόκεινται στο ρωσικό έλεγχο.

Εκτός όμως του Άγγλου υπουργού των Εξωτερικών και άλλοι εξέχοντες πολιτικοί, ιστορικοί και διπλωμάτες κατήγγειλαν την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Συγκεκριμένα ο W. Miller την χαρακτήρισε "αυτόφορη παραβίαση της δικαιοσύνης και της Εθνολογίας", ο πολύς δε σλαβόφιλος Άγγλος ιστορικός και πολιτικός Σέτον-Γουάτσον (R. W. Seton-Watson) τη χαρακτήρισε "έντονα ως πολύ σλαβική". Αλλά και ο Άγγλος διπλωμάτης Σερ Ουίλιαμ Γουάιτ (Sir W. A. White) που βρισκόταν τότε στο Βουκουρέστι σημείωνε: «Οι Βούλγαροι εδημιουργήθησαν,(εννοώντας το κράτος), αν όχι δια να κρατήσουν τα Στενά των Δαρδανελίων, δια λογαριασμόν της Ρωσίας, πάντως δια να εμποδίσουν τους Έλληνας να θέσουν πόδα επ΄ αυτών"».

Τέλος πολλοί διπλωμάτες ομολογούσαν ότι η Βουλγαρία πριν ακόμα γεννηθεί προωρίσθη από μερικές Μεγάλες Δυνάμεις για την ηγεμονία της Βαλκανικής χερσονήσου, εξ απαλών δε ονύχων γαλουχήθηκε στην ιδέα της κυριαρχίας στα Βαλκάνια υποστηριζόμενη στις παράλογες αξιώσεις της από ισχυρούς προστάτες.

Συνέπεια αυτών ήταν ν΄ ακολουθήσει η Αγγλορωσική Συμφωνία Λονδίνου (1878) με την οποία αποφασίζεται η τροποποίηση της συνθήκης, ενώ και υπό την πίεση της Αυστρίας, η Ρωσία δέχθηκε τελικά αφενός τον χαρακτηρισμό της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου ως "μη τελεσίδικη", αλλά ως "συνθήκη προκαταρκτικών όρων ειρήνης" και αφετέρου τη σύγκληση του Συνεδρίου του Βερολίνου (1878) για την τελική απόφαση.

Σημειώσεις

Πολλοί Ρωσόφιλοι Έλληνες της εποχής προσπαθώντας να δικαιολογήσουν εν μέρει την ανθελληνική στάση του Τσάρου Αλέξανδρου Β΄ απέδιδαν αυτή στην άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης σε προηγούμενη πρόσκλησή του για τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ρωσο-τουρκικό πόλεμο (1877-1878), έστω για δυτικό αντιπερισπασμό οθωμανικών δυνάμεων. Πράγματι η πρόσκληση αυτή είχε γίνει με έγγραφο προς τον Βασιλέα Γεώργιο, που εκ των πραγμάτων όμως δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί.

Κατ΄ αρχήν η Ελλάδα τότε δεν είχε ακόμα πλήρη στρατιωτική οργάνωση που να διαθέτει και εκστρατευτικό σώμα, η δε οργάνωση αυτού απατούσε πολύ χρόνο. Το ελληνικό ναυτικό συγκροτούνταν από παλαιά πολεμικά πλοία. Ο δε ρωσοτουρκικός πόλεμος διεξαγόταν σε κατά ξηρά αναμετρήσεις. Έτσι ο οθωμανικός στόλος είχε πλήρη ελευθερία κινήσεων. Αλλά και ο Σουλτάνος όταν πληροφορήθηκε για τη σχετική πρόσκληση απείλησε την Ελλάδα με ναυτικό αποκλεισμό. Στις αρχές του 1878 εκδηλώθηκε και η κρητική επανάσταση. Συνέπεια αυτών ήταν η παραίτηση της κυβέρνησης και η ανάληψη από οικουμενική κυβέρνηση, (η 1η επί Βασιλείας Γεωργίου Α΄), η οποία και ακολούθησε φιλοαγγλική στάση.

Από τους λόγους όμως του Τσάρου διαφαίνεται σαφέστατα ότι ο ανθελληνισμός του δεν οφειλόταν τόσο σε μία εκδικητική αντίληψη της στιγμής, όσο σε πάγια γενικότερη πολιτική θεώρηση των ρωσικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή.

Μάρτιο του 1903, με τη συμπλήρωση 25ετηρίδας από την υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες εορτές σ΄ όλες τις κύριες πόλεις, τόσο της Ρωσίας, όσο κυρίως της Βουλγαρίας. Επίσημο επίκεντρο των εκδηλώσεων αυτών ήταν η πόλη Σίπκα της κεντρικής Βουλγαρίας όπου και σε ομώνυμη παρακείμενη βουνοκορφή (ονομάζεται Πέρασμα της Σίπκα) ανεγέρθηκε τετράπλευρο πυργωτό μνημείο ύψους 30 μ. περίπου των ηρώων της Βουλγαρικής αναγέννησης.

Η ημερομηνία της υπογραφής της συνθήκης 3 Μαρτίου 1878 καθιερώθηκε εθνική εορτή ανεξαρτησίας της Βουλγαρίας.

De Siris

Τάκης Λαμπρίας

Τάκης Λαμπρίας

Ο Τάκης (Παναγιώτης) Λαμπρίας γεννήθηκε στην Αθήνα, την 1^η Σεπτεμβρίου 1926 και πέθανε στις 3 Μαρτίου 2001. Ήταν από τους στενότερους συνεργάτες και φίλους του αείμνηστου Κ. Καραμανλή, καταξιωμένος δημοσιογράφος, συγγραφέας, νομικός, πρώην υφυπουργός, βουλευτής και τρεις φορές ευρωβουλευτής.

Ανθρώπινος, φιλικός, με αστείρευτο χιούμορ μα πάνω απ' όλα δημοσιογράφος, ο Τάκης Λαμπρίας ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία τη δεκαετία του '50 από την εφημερίδα "Εμπρός" ως συντάκτης ύλης και το διάστημα που ακολούθησε πέρασε από διάφορες διευθυντικές θέσεις σε πολλές εφημερίδες.

Από το 1961 έως το 1967 υπήρξε διευθυντής της εφημερίδας "Μεσημβρινή" και το 1968 αυτοεξορίστηκε στο Λονδίνο, όπου υπήρξε εκδότης και διευθυντής του περιοδικού "Greek Report".

Βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ εξελέγη για πρώτη φορά το 1974, ευρωβουλευτής το 1984 και ήταν μία θέση την οποία κράτησε μέχρι και τα τελευταία χρόνια. Στις 8 Δεκεμβρίου του 1989 εξελέγη μέλος της κεντρικής επιτροπής της ΝΔ, ενώ την περίοδο 1977-81 διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΕΟΤ.

Στο ενεργητικό του περιλαμβάνεται και συγγραφή βιβλίων, το Νοέμβριο του 1995 παρουσίασε το βιβλίο του "Κωνσταντίνος Καραμανλής: επίλεκτα κείμενα". Το 1996 εξελέγη για πρώτη φορά αντιπρόεδρος της ομάδας του ΕΛΚ, ενώ στις 14 Απριλίου του 1997 ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος της ελληνικής Επιτροπής για την Ευρωπαϊκή Ενωση

Ηταν νυμφευμένος με την Αγγελική Λουκοπούλου, με την οποία απέκτησε δύο κόρες.

De Siris

Αρλέτα

Αρλέτα

Η Αρλέτα γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1945, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Το πραγματικό της όνομα είναι Αριάδνη-Νικολέτα Τσάπρα.

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.

Τη δισκογραφική της καριέρα ξεκίνησε στη δεκαετία του 1960 συμμετέχοντας στο λεγόμενο νέο κύμα της ελληνικής μουσικής. Στα πρώτα της δισκογραφικά βήματα συνεργάστηκε με αρκετούς γνωστούς συνθέτες, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Μάνος Χατζιδάκις, και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Το 1981 ηχογράφησε τον πρώτο δίσκο με δικό της υλικό (Ένα Καπέλο με Τραγούδια). Το 1984 και το 1985 γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τραγούδια που της έγραψαν ο συνθέτης Λάκης Παπαδόπουλος και η στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή στους δίσκους Περίπου και Τσάι Γιασεμιού.

Κάποιες από τις επιτυχίες της είναι τα: "Μια Φορά Θυμάμαι", "Τα Μικρά Παιδιά", "Το Λέει Και Το Τραγούδι", "Ο Λύκος", "Το Τραγούδι Της Δραχμής", "Καφενείο", "Σερενάτα", "Έρχεται Κρύο", "Τσάι Γιασεμιού", "Τα Ήσυχα Βράδυα", "Batida de Coco", "Μπαρ το Ναυάγιο", "Λεωφορείο το 2". Το 1997 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Από πού πάνε για την Άνοιξη» με κείμενα, στίχους, σχέδια και ζωγραφιές της. (Εκδόσεις «Καστανιώτη»).

Περιπέτεια με την υγεία της

Στις 11 Φεβρουαρίου του 2008 ελάχιστα λεπτά πριν από την προγραμματισμένη της συναυλία στο Βόλο, λιποθύμησε καθώς υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο του Βόλου και οι γιατροί χαρακτήρισαν την κατάστασή της "σοβαρή". Παρέμεινε στην εντατική του νοσοκομείου Βόλου σε καταστολή και σταθερή μα κρίσιμη κατάσταση, ωστόσο κατάφερε να αναρρώσει.

Δισκογραφία

Τραγουδά η Αρλέτα (Lyra, 1966)

Αρλέτα Νο2 (Lyra, 1967)

Στο Ρυθμό του Αγέρα (Lyra, 1968)

12+1 Τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι (Lyra, 1969)

Έξη Μέρες (Lyra, 1970)

Ταξιδεύοντας (Lyra, 1976)

Romancero Gitano (Lyra, 1978)

Ένα Καπέλο με Τραγούδια (Lyra, 1981)

Περίπου (Lyra, 1984)

Τσάι Γιασεμιού (CBS, 1985)

Ζητάτε Να Σας Πω (CBS, 1987)

Δέκα και μία νύχτες - ζωντανή ηχογράφηση από το Περοκέ (CBS, 1989)

Εκτός Έδρας (CBS, 1989)

Άσε τα Κρυφά Κρυμμένα (Columbia, 1991)

Μετά Τιμής (Portrait, 1993)

Έμπορος Ονείρων (Ακτή, 1995)

Και Πάλι Χαίρετε (Legend, 2009)

Demo (Lyra, 2010)

Συμμετοχές (Τραγούδι / Σύνθεση / Στίχος)

Aνθολογία Β – Ο Γιάννης Σπανός μελοποιεί Έλληνες ποιητές. (Διάφοροι) (Lyra, 1968)

Ερωφίλη – Νίκου Μαμάγκακη (Διάφοροι) (Lyra, 1970)

Τρίτη Ανθολογία – Ο Γιάννης Σπανός μελοποιεί Έλληνες ποιητές. Ερμηνεύει η Αρλέτα και ο Κώστας Καράλης (Lyra, 1975)

Παιδί Της Γης – Νότη Μαυρουδή / Μάνου Χατζιδάκι. Ερμηνεύει η Αρλέτα και ο Ηλίας Λιούγκος (Lyra, 1977)

Αναφορές Και Σχήματα (Διάφοροι) (CBS, 1986)

Κάπου Ανατολικοδυτικά – Νότης Μαυρουδής (Διάφοροι) (CBS, 1989)

Δεν Έχω Ιδέα – Σταμάτη Κραουνάκη (Διάφοροι) (CBS, 1989)

Η Παρεούλα (τραγούδια για παιδιά, μεγάλα και μικρά) (Διάφοροι) (ΜΙΝΟΣ, 1989)

Ίσως Φταίνε Τα Φεγγάρια – Νότης Μαυρουδής (Διάφοροι) (Ακτή, 1990)

Ούτε Που Ρώτησα – Μανώλης Λιδάκης (CBS, 1990)

Τα 28 Μου Χρόνια – Σοφία Βόσσου (CBS, 1990)

Ανέκδοτες Ηχογραφήσεις – Ελένη Καραΐνδρου (ΜΙΝΟΣ, 1991)

Το Τραγούδι Γυμνό (Διάφοροι) (Fidelity, 1992)

Γυάλινος Δρομέας – Πέτρος Γαιτάνος (Polydor, 1992)

Ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2000 μ.Χ. (Διάφοροι) (Portrait, 1993)

Ο Παράξενος Ερωμένος – Σπύρου Ιωαννίδη (Διάφοροι) (Portrait, 1994)

Της Αγάπης Μαχαιριά – Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας (Ακτή, 1994)

Πασπαρτού - "Ανέκδοτα και Αινίγματα Τραγούδια του Λάκη Παπαδόπουλου" (Διάφοροι) (Lyra, 1996)

Σάννυ Μπαλτζή & Santa Fila (Ακτή, 1996)

Ονειροκλέφτης – Τάσου Ποταμιάνου (Διάφοροι) (MBI, 1996)

Service (Δέκα Ανέκδοτα Τραγούδια + 6 Bonus Tracks) – Σταμάτη Κραουνάκη (Διάφοροι). Έκδοση του περιοδικού Κλικ. (Αυγ. 1997)

Οι Τροβαδούροι της Καρδιάς μου – Άλκης Αλκαίος (Διάφοροι) – Βιβλίο και CD (Καμπανάκι/Universal, 2007)

Εικονογράφηση

Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ο Μπαρμπα-Έντε» – Παιδικό βιβλίο της σειράς «Μεγάλοι Συγγραφείς για Παιδιά» (Εκδόσεις Οδυσσέας, 1979)

Μαγιακόφσκι «Το Αλογάκι-Φωτιά» – Παιδικό βιβλίο της σειράς «Μεγάλοι Συγγραφείς για Παιδιά» (Εκδόσεις Οδυσσέας, 1986)

De Siris

2 Μαρτίου Σαν Σήμερα

2 Μαρτίου Σαν Σήμερα

2 Μαρτίου 2000 - Tο υπουργείο Eξωτερικών της Bρετανίας ανακοινώνει ότι δεν θα εκδώσει τον πρώην δικτάτορα της Xιλής, Aουγκούστο Πινοσέτ, στην Iσπανία ή αλλού «για λόγους υγείας». Tην ίδια μέρα, ο Πινοσέτ εγκαταλείπει τη Bρετανία, όπου τον κρατούσαν σε περιορισμό. Eφθασε στη Xιλή την επομένη, γνωρίζοντας ότι στο εξής κάθε έξοδός του από τη χώρα εγκυμονούσε τον κίνδυνο να συλληφθεί.

Γεγονότα

1784 - O Γάλλος Zαν Πιερ Mπλανσάρ είναι ο πρώτος άνθρωπος που καταφέρνει να πλοηγήσει ένα αερόστατο όπου αυτός θέλει, ώστε να μην είναι έρμαιο της φοράς των ανέμων. Tο 1785 πέρασε πετώντας τη Mάγχη. Σκοτώθηκε όταν το αερόστατό του τσακίστηκε στο έδαφος, στις 7 του Mάρτη του 1809. Eίχε γεννηθεί το 1753.

1822 - Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταλαμβάνει την περιοχή του Γηροκομείου Πατρών, την οποία κατείχαν 12.000 του Μεχμέτ Πασά.

1836 - Το Τέξας αποσπάται από το Μεξικό και ενσωματώνεται στις ΗΠΑ.

1840 - Η Ιονική Κρατική Τράπεζα, η μετέπειτα Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα, ανοίγει το πρώτο της κατάστημα στην Κέρκυρα.

1855 - Eνώ διαρκεί ο Kριμαϊκός Πόλεμος, πεθαίνει ο τσάρος Nικόλαος A της Pωσίας. H βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από την απολυταρχία και τον μιλιταρισμό. Γεννήθηκε το 1796, ανέβηκε στον θρόνο το 1826 και κατέστειλε την επανάσταση των δεκεμβριστών. O διάδοχός του, Aλέξανδρος B, επρόκειτο να καταργήσει τη δουλεία στην επικράτειά του και να χωρίσει την εκτελεστική από τη δικαστική εξουσία.

1909 - Οι Μεγάλες Δυνάμεις συμβουλεύουν τη Σερβία να εγκαταλείψει τις αξιώσεις της επί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

1913 - Απελευθέρωση της Σάμου από τον ελληνικό στρατό.

1917 - Παραιτείται ο τελευταίος τσάρος της Pωσίας, Nικόλαος B. Eκτελέστηκε τον επόμενο χρόνο (16 Iουλίου 1918).

1919 – Λαμβάνει χώρα η πρώτη συνάντηση της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα.

1935 - Κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ο Πόρκι Πινγκ και πέντε χρόνια αργότερα ο Έλμερ Φαντ, δύο από τους βασικούς ήρωες των σειρών κινουμένων σχεδίων «Merry Melodies» και «Looney Tunes» της Warner.

1939 - O καρδινάλιος Eυγένιος Πατσέλι εκλέγεται πάπας με το όνομα Πίος IB. Γεννήθηκε το 1876 (επίσης 2 Mαρτίου). Πέθανε το 1958. Aποκλήθηκε πάπας της Eιρήνης.

1943 - Aρχίζει η μάχη της θάλασσας των νησιών Bίσμαρκ. Oδηγήθηκε σε μεγάλη ήττα του ιαπωνικού στόλου που έχασε 4.000 άνδρες και δώδεκα πολεμικά σκάφη.

1949 - O Tζέιμς Γκάλαχερ, κυβερνήτης ενός Mπόινγκ (B-50), ολοκληρώνει την πρώτη πτήση στον γύρο της γης χωρίς σταθμό. Kάλυψε τα 37.742 χλμ. της διαδρομής σε 94 ώρες και ένα λεπτό.

1958 - Αρχίζει να δημοσιεύεται σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ακρόπολη» το «Μυθιστόρημα των 4», που έγραψαν κατά σειρά οι Στράτης Μυριβήλης, Μ. Καραγάτσης, Άγγελος Τερζάκης και Ηλίας Βενέζης

1969 - Η πρώτη πτήση του «Κονκόρντ» (το F-WTSS)

1995 - O επτά φορές πρωθυπουργός της Iταλίας Tζούλιο Aντρεότι κατηγορείται ότι υπήρξε μέλος της μαφίας. Aθωώθηκε το 1999.

2000 - Tο υπουργείο Eξωτερικών της Bρετανίας ανακοινώνει ότι δεν θα εκδώσει τον πρώην δικτάτορα της Xιλής, Aουγκούστο Πινοσέτ, στην Iσπανία ή αλλού «για λόγους υγείας». Tην ίδια μέρα, ο Πινοσέτ εγκαταλείπει τη Bρετανία, όπου τον κρατούσαν σε περιορισμό. Eφθασε στη Xιλή την επομένη, γνωρίζοντας ότι στο εξής κάθε έξοδός του από τη χώρα εγκυμονούσε τον κίνδυνο να συλληφθεί.

Γεννήσεις

1707 - Λουί-Μισέλ βαν Λου, γάλλος ζωγράφος

1824 - Μπέντριχ Σμέτανα, Τσέχος μουσικοσυνθέτης του Ρομαντισμού

1900 - Κουρτ Βάιλ, γερμανός συνθέτης, γνωστός από τη συνεργασία του με τον Μπέρτολτ Μπρεχτ

1919 - Τζένιφερ Τζόουνς, Αμερικανίδα ηθοποιός βραβευμένη με όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ταινία Ουράνια Οπτασία.

1924 - Ρένος Αποστολίδης, Έλληνας φιλόλογος και λογοτέχνης

1927 - Ιωάννης Ρωμανίδης, ένας από τους μεγαλύτερους Ορθόδοξους θεολόγους του 20ού αιώνα

1939 - Αριστείδης Καμάρας, Έλληνας ποδοσφαιριστής, νομικός και παράγοντας του ποδοσφαίρου

1942 - Λου Ριντ, αμερικανός ρόκερ.

1948 - Ρόρυ Γκάλαχερ, Ιρλανδός κιθαρίστας των μπλουζ και της ροκ, συνθέτης και τραγουδιστής

1974 - Διαμαντής Καραναστάσης, Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.

1978 - Γιάννης Σκοπελίτης, Έλληνας ποδοσφαιριστής

Θάνατοι

1729 - Φραντσέσκο Μπιανκίνι, Ιταλός φιλόσοφος και επιστήμων

1791 - Τζον Γουέσλεϋ, Άγγλος θεολόγος

1855 - Νικόλαος Α 'της Ρωσίας , Αυτοκράτορας της Ρωσίας

1895 – Μπέρθ Μορισό, Γάλλος ζωγράφος

1939 - Χάουαρντ Κάρτερ , Βρετανός αρχαιολόγος

1958 - Νικόλαος Τσελεμεντές, Έλληνας αρχιμάγειρος.

1967 – Χοσέ Μαρτίνεθ Ρουίζ, Ισπανός ποιητής και συγγραφέας

1982 - Φίλιπ Ντικ, Αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας

2003 - Χανκ Μπάλαρντ , Αμερικανός μουσικός

2007 - Ανρί Τρουαγιά, Γάλλος συγγραφέας

Συναξαριστής

Θεοδότου επισκόπου Κυρήνειας της Κύπρου (†326).

Μαρτύρων Ευθαλίας της παρθένου (†252),

Ησυχίου του συγκλητικού, O άγιος Ησύχιος έζησε στο χρόνια του Γαλερίου Μαξιμιανού, στις αρχές του δ` αιώνα και κατείχε το αξίωμα του Συγκλητικού. Όταν ξέσπασε ο διωγμός κατά των Χριστιανών, του προτάθηκε να αρνηθεί την πίστη του και να σώσει τη ζωή του και το αξίωμά του. Όμως ο Ησύχιος δε δίστασε να περιφρονήσει όλες τις τιμές και τις υποσχέσεις και με θαυμαστή προθυμία ομολόγησε τη πίστη του. Τότε ο βασιλιάς εξαγριώθηκε και διέταξε να του αφαιρέσουν τα διάσημα του αξιώματός του και να του φορέσουν ταπεινωτικά ενδύματα και στη συνέχεια τον γελοιοποίησε μπροστά σ` όλους τους αξιωματούχους. Όμως, ο άγιος δέχθηκε αδιαμαρτύρητα τα πάντα, θεωρώντας ότι οι ανθρώπινες τιμές είναι πρόσκαιρες, ενώ οι ουράνιες τιμές είναι αιώνιες. Εξοργισμένος από την ηρωική στάση του Ησύχιου, ο Μαξιμιανός διέταξε την θανάτωσή του. Οι στρατιώτες τον οδήγησαν στον ποταμό Ορόντη, όπου αφού του έδεσαν μία πέτρα στο λαιμό τον έριξαν στο πλέον βαθύ μέρος. Έτσι αξιώθηκε να γίνει μάρτυρας για την πίστη του στο Χριστό.

Νέστορος επισκόπου και Τριβιμίνου διακόνου.

Τρωαδίου και των συν αυτώ.

Οσιου Κοΐντου, του ομολογητού.

Εορτολόγιο

Ευθαλία, Ευθαλίτσα, Ευθαλιώ, Θάλια, Θάλεια, Θαλίτσα, Θαλιώ, Τρωάδιος, Τρωάδης, Τρωάδος, Τρωάς, Τρωάδα, Τρωαδία, Τρωάδη, Τρωαδίτσα.

De Siris

Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων

Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων

Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων είναι ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε το 1958 από τέσσερις εκπροσώπους της Γενιάς του ’30, τους Άγγελο Τερζάκη, Στράτη Μυριβήλη, Ηλία Βενέζη και Μ. Καραγάτση.

Εμπνευστής του μυθιστορήματος ήταν ο Γιάννης Μαρής και σύμφωνα με μαρτυρίες οι συγγραφείς πείσθηκαν να συμμετάσχουν στην απόπειρα μετά από αρκετές αμφιβολίες. Όρος της συμφωνίας ήταν να μην υπάρχει καμία συνεννόηση των συγγραφέων σχετικά με την εξέλιξη της πλοκής: ο κάθε συγγραφέας θα συνέχιζε την αφήγηση από εκεί που την άφησε ο προηγούμενος εκμεταλλευόμενος με όποιον τρόπο ήθελε το υλικό των προηγουμένων ενοτήτων.

Η δημοσίευση του έργου θα γινόταν στην εφημερίδα Ακρόπολις σε οκτώ εβδομαδιαίες συνέχειες και η σειρά θα καθοριζόταν με κλήρωση, ενώ ο τίτλος δόθηκε κατόπιν προτάσεων των αναγνωστών της εφημερίδας.

Οι συνέχειες του μυθιστορήματος δημοσιεύθηκαν από τις 2 Μαρτίου 1958 έως τις 26 Απριλίου 1958 και η σειρά των συγγραφέων ήταν η εξής: Μυριβήλης, Καραγάτσης, Τερζάκης, Βενέζης για τον πρώτο κύκλο των τεσσάρων εβδομάδων και αμέσως ακολούθησε ο δεύτερος κύκλος με την ίδια σειρά.

Η ιστορία αρχίζει το 1920 στην Αίγινα, σε έναν ανεμόμυλο, και τελειώνει πάλι στην Αίγινα τρεις δεκαετίες αργότερα, το 1953, στον ίδιο ανεμόμυλο. Κύριος όμως χώρος δράσης των ηρώων της είναι η Αθήνα, όπου ύστερα από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο οι κάτοικοι προσπαθούν να επουλώσουν τις παντοειδείς πληγές τους. Μολονότι οι πολιτικές αναφορές απουσιάζουν, οι λεπτομέρειες για τα ήθη και τις ασχολίες των ανθρώπων εκείνης της εποχής αφθονούν. Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι οι Αθηναίοι έβλεπαν ιταλικές νεορεαλιστικές ταινίες με την Αννα Μανιάνι, ότι στα νησιά του Αργοσαρωνικού κατέφθαναν ομάδες τουριστών, ότι οι κοσμικοί σύχναζαν στα μπαράκια της πλατείας Συντάγματος πίνοντας ουίσκι μαζί με τους αμερικανούς δημοσιογράφους. Το συλλογικό αυτό μυθιστόρημα έδωσε στους τέσσερις συγγραφείς, που ήταν ενταγμένοι στον κεντροδεξιό πολιτικό χώρο και είχαν συμμετάσχει σε αντιστασιακές δραστηριότητες την περίοδο της Κατοχής,­ τη δυνατότητα να εκφράσουν διάφορες σκέψεις τους σχετικές με εθνικά και κοινωνικά θέματα. Ο Μ. Καραγάτσης (1908-1960) μιλάει για τους προδότες: «Ναι, ανάμεσα στους Έλληνες υπήρχαν μερικοί προδότες, το ελάχιστο εκείνο βιολογικό κατακάθι της κάθε φυλής. Όλοι τους όμως ήταν υποκείμενα ιδιοτελή, που πρόδιναν την πατρίδα τους κινημένοι από υλικό συμφέρον». Λέει ο Ηλίας Βενέζης (1904-1973) για τους προλετάριους: «Η ζωή στο λιμάνι, τόσο πρωί, έπαιρνε με τούτο το πλήθος που φώναζε το σκληρό της νόημα, το πρώτο. Ο αγώνας για το ψωμί, τον άρτον τον επιούσιον, ήταν πάνω απ όλα θεότητα που επόπτευε την κίνηση των ανθρώπων». Σημειώνει ο Αγγελος Τερζάκης (1907-1979) για τις φιλόδοξες νεαρές: «Ο κινηματογράφος τής είχε βάλει φωτιά στο αίμα. Εκείνη μια φορά ήταν ζωή, όπως τη βλέπεις στα κοσμικά φιλμ: δεξιώσεις, γουναρικά, διαδήματα, βίλες, καζίνα, κούρσες, κότερα…». Ο Στράτης Μυριβήλης (1892-1969) διατυπώνει την εξής άποψη για τις εθνοκτόνες συγκρούσεις: «Ο πόλεμος είναι ένα φριχτό γεγονός έξω από τη θέλησή μας. Και μια φορά που θα γίνει κινείται μέσα σε μια δική του νομοτέλεια, μέσα σε μια δική του λογική που είναι έξω από κάθε λογική, μέσα σε μια δική του δικαιοσύνη που είναι η άρνηση της κάθε δικαιοσύνης». Τέλος, από το μυθιστόρημα αναδύονται εικόνες μιας Αθήνας άγνωστης, ειδικά σε εμάς τους νεότερους. Η Κηφισιά αναφέρεται ως εξοχή με πλατάνια, νερά και ένα φαράγγι και το Γαλάτσι παρουσιάζεται με σκονισμένους και άφτιαχτους δρόμους.

Μετά την επιτυχία που σημείωσε Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων, η «Ακρόπολις» προανήγγειλε τη δημοσίευση ενός παρόμοιου μυθιστορήματος ­που το διαφήμιζε επί μέρες ως το «Μυθιστόρημα των 90 ημερών»­ γραμμένου από 30 κορυφαίους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου! Πολλά χρόνια αργότερα, το 1987, το περιοδικό «Το τέταρτο» δημοσίευσε σε συνέχειες την «Αθέατη όψη», μια ιστορία γραμμένη εκ περιτροπής από έξι συγγραφείς: Δ. Νόλλας, Φ. Δρακονταειδής, Α. Κοτζιάς, Χ. Μηλιώνης, Γ. Γιατρομανωλάκης, Τ. Καζαντζής. Παρά το θετικό του πράγματος, το μυθιστόρημα δεν είχε την προσδοκώμενη επιτυχία, με αποτέλεσμα να μην εκδοθεί σε βιβλίο. Έκτοτε το εγχείρημα δεν επαναλήφθηκε ώσπου φθάσαμε στο «Παιχνίδι των τεσσάρων», μυθιστόρημα των Γ. Σκούρτη, Κ. Μουρσελά, Α. Σουρούνη, Π. Τατσόπουλου, που δημοσιεύτηκε στα «Νέα» το 1998.

De Siris

Αριστείδης Καμάρας

Αριστείδης Καμάρας

Ο Αριστείδης Καμάρας είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 2 Μαρτίου 1939.

Αγωνιζόταν ως δεξιός αμυντικός αλλά και ως αμυντικός μέσος. Ξεκίνησε την καριέρα του στον Απόλλωνα Αθηνών και το 1961 τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός στον οποίο αγωνίστηκε για δώδεκα χρόνια στον συμμετέχοντας σε 305 αγώνες της Α΄ Εθνικής σκοράροντας 18 γκολ στο πρωτάθλημα και 3 στο Κύπελλο. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε 6 πρωταθλήματα (1962, 1964, 1965, 1969, 1970, 1972) και δύο Κύπελλα (1967, 1969).

Ο Αριστείδης Καμάρας συμμετείχε σε 28 ευρωπαϊκά παιχνίδια του Παναθηναϊκού και ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971 στο Στάδιο Γουέμπλεϊ. Στο δρόμο για τον τελικό σκόραρε το γκολ του ΠΑΟ στην ήττα με 4-1 από τον Ερυθρό Αστέρα και το τρίτο γκολ στη νίκη πρόκριση 3-0 τη ρεβάνς.

Για 14 χρόνια ήταν μέλος της Εθνικής Ελλάδος έχοντας 30 συμμετοχές.

Ο Αριστείδης Καμάρας είναι εν ενεργεία πρόεδρος του Απόλλωνα Σμύρνης από το 2000.

De Siris

Γιάννης Σκοπελίτης

Γιάννης Σκοπελίτης

Ο Γιάννης Σκοπελίτης γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1978 έχει ύψος 1.79 μ. και είναι εν ενεργεία ποδοσφαιριστής και διετέλεσε αρχηγός της ομάδας του Α.Ο. Αιγάλεω (προερχόμενος από τους ερασιτέχνες του Απόλλωνα Αθηνών) με τα χρώματα της οποίας αγωνίσθηκε από το 1997 έως και το καλοκαίρι του 2007. Διακρίνεται για το παθιασμένο του παιχνίδι και τις ηγετικές του ικανότητες αγωνιζόμενος στη θέση του ανασταλτικού μέσου.

Ξεκίνησε από το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής και έφθασε να αγωνισθεί έως και το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Είναι ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου που πήρε μετεγγραφή για το εξωτερικό και συγκεκριμένα την Αγγλική Πόρτσμουθ, με τη φανέλα της οποίας συμμετείχε στο πρωτάθλημα της "Premier League" από τον Ιανουάριο του 2005 έως τον Ιανουάριο του 2006.

Στη συνέχεια επέστρεψε στο Αιγάλεω και από το φθινόπωρο του 2007 ο Σκοπελίτης αγωνίσθηκε στο κυπριακό πρωτάθλημα, με τα χρώματα του συλλόγου της Ανόρθωσης.

Τον Ιανουάριο του 2008 υπέγραψε στον Ατρόμητο Αθηνών αλλά ύστερα από τον υποβιβασμό της ομάδας γύρισε και επανεντάχθηκε στο δυναμικό του κυπριακού σωματείου, με τη φανέλα του οποίου κέρδισε το δικαίωμα να λάβει μέρος στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ 2008-09. Είναι παίχτης της ΑΕΚ Λάρνακας.

De Siris

1 Μαρτίου Σαν Σήμερα

1 Μαρτίου Σαν Σήμερα

1 Μαρτίου 1959 - Επίσημη έναρξη της λειτουργίας του ΠΡΟΠΟ στην Ελλάδα

Γεγονότα

286 - Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός ανακηρύσσει τον Μαξιμιανό Καίσαρα.

293 - Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Διοκλητιανός και Μαξιμιανός ανακηρύσσουν τον Κωνστάντιο Χλωρό και τον Γαλέριο Καίσαρες ξεκινώντας έτσι την Τετραρχία.

317 - Ο Κωνσταντίνος Α΄ ο Μέγας εισέρχεται θριαμβευτικά στα Σέρδικα, όπου υπογράφεται η concordia Augustorum (η συμφωνία των Αυγούστων).

1582 - Θεσπίζεται το Γρηγοριανό ημερολόγιο από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄.

1692 - Αρχίζουν οι περίφημες «Δίκες των Μαγισσών» στη Μασαχουσέτη. Τέσσερις γυναίκες κατηγορούνται για μαγεία.

1815 - O Nαπολέων φθάνει στη Γαλλία και κατευθύνεται στο Παρίσι, έχοντας δραπετεύσει από το νησί Eλβα. Eίχε εξοριστεί εκεί από τον Aπρίλιο του 1814.

1821 - Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αρχίζει την πορεία του προς τη Βλαχία αφού ενώθηκε με τα τμήματα του Γεωργάκη Ολύμπιου, του Φαρμάκη και πολλών Ελλήνων εθελοντών.

1862 - Ο κυβερνητικός στρατός καταστέλλει με αιματηρό τρόπο την εξέγερση που εκδηλώθηκε στο Ναύπλιο και σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου κατά του Όθωνα (Ναυπλιακή Επανάσταση).

1862 - Ο υπολοχαγός Νικόλαος Λεωτσάκος πέφτει από τους βράχους της Κύθνου για να μη συλληφθεί από τις κυβερνητικές (Οθωνικές) δυνάμεις. (Κυθνιακά)

1896 - Iταλικές δυνάμεις ηττώνται από τους Aιθίοπες στη Mάχη της Aντοβα κι έτσι διαλύονται και οι τελευταίες ελπίδες των Iταλών για τη δημιουργία μιας ιταλικής αυτοκρατορίας στην Aφρική

1923 - Καθιερώνεται στην Ελλάδα το Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Η 16η Φεβρουαρίου 1923 ονομάζεται 1η Μαρτίου.

1935 - Aποτυχαίνει το κίνημα της «1ης του Mάρτη». O Eλευθέριος Bενιζέλος διαφεύγει στην Iταλία.

1944 - O κόκκινος στρατός διώχνει τους τελευταίους Γερμανούς στρατιώτες από τα εδάφη της Σοβιετικής Eνωσης.

1947 - Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αρχίζει τις εργασίες του

1950 - Στη Bρετανία, ο δρ Kλάους Φουκς καταδικάζεται για κατασκοπεία υπέρ της Σοβιετικής Eνωσης. H κατηγορία αφορούσε την παροχή απόρρητων πληροφοριών σχετικά με τις αμερικανικές και βρετανικές ατομικές βόμβες.

1952 - Το Στρατοδικείο καταδικάζει σε θάνατο τον Νίκο Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.

1959 - Ο Μακάριος επιστρέφει στην Κύπρο, όπου τον υποδέχονται με ενθουσιασμό.

1959 - Επίσημη έναρξη της λειτουργίας του ΠΡΟΠΟ στην Ελλάδα.

1983 - Η Swatch κυκλοφορεί την πρώτη συλλογή της με 12 ρολόγια.

Γεννήσεις

1798 - Γρηγόριος ΣΤ΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

1810 - Φρειδερίκος Σοπέν, Γαλλοπολωνός συνθέτης και πιανίστας

1842 - Νικόλαος Γύζης, Έλληνας ζωγράφος

1922 - Γιτζάκ Ράμπιν, πρωθυπουργός του Ισραήλ, βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 1994

1927 - Χάρι Μπελαφόντε, Αμερικανός μουσικός και ηθοποιός

1944 - Ρότζερ Ντάρτλεϋ , Άγγλος μουσικός

1959 - Διαμάντω Μανωλάκου , Έλληνας πολιτικός

1980 - Μπεσκιοϊλού Αντέμ, Τούρκος μουσικός και τραγουδιστής

1994 - Τζάστιν Μπίμπερ, Αμερικανός τραγουδιστής

Θάνατοι

1536 – Μπερνάρντο Ακόλτι, Ιταλός ποιητής

1757 - Έντουαρντ Μουρ , Άγγλος συγγραφέας

1862 - Πήτερ Μπάρλοου, Βρετανός μαθηματικός

1881 - Αλέξανδρος Β', τσάρος της Ρωσίας. Δολοφονήθηκε από ρώσους νιχιλιστές (μηδενιστές).

1936 - Μιχαήλ Κουζμίν , Ρώσος συγγραφέας

1938 - Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο, Ιταλός συγγραφέας, πολεμιστής και πολιτικός

1995 – Τζορτζ Κόλερ, Γερμανός βιολόγος, Βραβευμένος με Νόμπελ Ιατρικής.

2003 - Μίμης Κουγιουμτζής, σκηνοθέτης και ηθοποιός.

2004 - Κώστας Μόντης, διακεκριμένος κύπριος ποιητής.

2006 - Ιορδάνης Τσομίδης, δεξιοτέχνης στο τρίχορδο μπουζούκι, που ξεκίνησε παίζοντας για τους Έλληνες της Αμερικής.

2012 - Λούτσιο Ντάλα, Ιταλός τραγουδοποιός.

Συναξαριστής

Ευδοκίας οσιομάρτυρος (†160-170). Η αγία Ευδοκία γεννήθηκε στη Ηλιούπολη της επαρχίας Λιβανησίας, της Φοινίκης, την εποχή του Τραϊανού. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στην αμαρτία και την ακολασία, παρασύροντας με την εκτυφλωτική της ομορφιά πολλούς άνδρες στη αμαρτωλή ζωή, ενώ συγχρόνως συγκέντρωσε πολλά χρήματα. Η χάρη όμως του Θεού ευδόκησε, ώστε να συμβεί θαυμαστή αλλαγή στην ψυχή της Ευδοκίας. Μετά από μία σοβαρή ασθένεια, εγκατέλειψε την πόλη και την αμαρτία της, για να επιστρέψει εκεί ένα χρόνο αργότερα. Επιθυμώντας όμως να παραμείνει άγνωστη, εγκαταστάθηκε στην άκρη της πόλης. Εκεί γνώρισε κάποιον μοναχό, μετανόησε και έγινε χριστιανή και βαπτίστηκε από τον επίσκοπο Θεόδοτο. Από τότε άλλαξε η ζωή της, χάρισε όλη της τη περιουσία στο φιλανθρωπικό έργο της τοπικής εκκλησίας και πήγε σε κάποιο μοναστήρι, όπου έζησε βίο ασκητικό ως τη στιγμή που την συνέλαβαν οι πρώην εραστές της και την οδήγησαν στο Αυριλιανό για να δικαστεί. Η αγία όμως με την προσευχή της, κατόρθωσε να αναστήσει το νεκρό παιδί του βασιλιά και να προσελκύσει και τον ίδιο στο Χριστιανισμό. Αργότερα οδηγήθηκε μπροστά στον ηγεμόνα Διογένη, ο οποίος την άφησε ελεύθερη, αφού η αγία και πάλι θαυματούργησε. Τελικά αποκεφαλίσθηκε από το Βικέντιο και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.

Μαρκέλλου και Αντωνίνης μαρτύρων.

Αγίου Σιλβέστρου.

Μαρτύρων Αγαπίου, Νικηφόρου , Χαρισίου, Αντωνίου, Σωφρονίου, και Νεστοριανού.

Οσίων Αγαπίου και Ευδόκιμου, των εν Άθω και Δομνίνης της νέας.

Εορτολόγιο

Χαρίσιος, Χάρισος, Χαρίσης, Χαρίσα, Ευδοκία, Ευδοκούλα, Ευδοκίτσα, Ευδοκή, Παράσχος, Παρασκευή, Εύη, Παρασκευούλα, Βούλα, Παρασκευάς, Πάρης, Πάρις.

De Siris

Μάρτιος

Μάρτιος

Ο Μάρτιος, ή Μάρτης, ή Μαρτς (Ποντιακά), είναι ο τρίτος μήνας του πολιτικού έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο και έχει 31 ημέρες.

Ο Μάρτιος στην αρχαιότητα

Η αντιστοιχία του Μαρτίου με το αρχαίο αττικό ημερολόγιο είναι κατά το πρώτο 15νθήμερο με τον 8ο μήνα τον Ανθεστηριώνα, κατά δε το 2ο 15νθήμερο με τον 9ο τον Ελαφηβολιώνα. Ήταν ο μήνας που γιόρταζε η Δήλος τον μουσηγέτη θεό της, ενώ γιορτάζονταν επίσης και ο Διόνυσος των Ελευθερών, μιας μικρής κωμόπολης στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας. Αργότερα οι πολυήμερες γιορτές των «Διονυσίων εν άστει» στην Αθήνα ξεπέρασαν σε μεγαλείο όλες τις άλλες παρόμοιες γιορτές της περιφέρειας. Με τα Διονύσια συνδέθηκαν επίσης και τα Ασκληπιεία με θυσίες προς τιμήν του Ασκληπιού, και η πρώτη εμφάνιση των δραματικών αγώνων όπου διαγωνίζονταν τρεις τραγικοί ποιητές με μία τετραλογία και πέντε κωμικοί με μια κωμωδία ο καθένας.

Κατά το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο το έτος άρχιζε από τον Μάρτιο συνεπώς τότε ήταν ο πρώτος μήνας του έτους κι έτσι η Πρωτοχρονιά γιορτάζονταν την 1η Μαρτίου (Καλένδες Μαρτίου). Την ημέρα εκείνη η «εσπερία δύσις» του Ταύρου (όταν δηλαδή ο αστερισμός του Ταύρου έδυε μαζί με τον Ήλιο) σήμαινε και την αρχή του νέου έτους, ενώ οι Εστιάδες Παρθένες άναβαν νέα ιερή φωτιά στον ναό της Εστίας στην αγορά της Ρώμης. Την Πρωτοχρονιά γιορτάζονταν επίσης και τα Ματρωνάλια, προς τιμή της θεάς Ήρας και μητέρας του Άρη, καθώς και τα γενέθλια του ίδιου του Άρη (λατινικά Mars) προς τιμήν του οποίου ο γιος του, ο μυθικός Ρωμύλος, έδωσε στον Μάρτιο το όνομα του πατέρα του που θεωρούνταν γενάρχης των Ρωμαίων. Για τούτο και κατά τον Πλούταρχο (Βίος Νουμά, 19) αναφέρεται πως ο Μάρτιος απεικονίζεται ως άνδρας ενδεδυμένος με δέρμα λύκαινας. Κατά τους χρόνους όμως της «ελεύθερης ρωμαϊκής πολιτείας» ο μήνας αυτός ήταν αφιερωμένος στον θεό Ερμή. Κατά την υπό του Νουμά όμως διαρρύθμιση μετακινήθηκε ως τρίτος μήνας και πρώτος ο προς τιμή του ειρηνικού θεού Ιανού. Κατ΄ άλλους η μετατόπιση αυτή έγινε μετά το 153 π.Χ. από τους υπάτους εξακολουθώντας να παραμένει ο Μάρτιος πρώτος μήνας του θρησκευτικού έτους.

Ο Μάρτιος στην Ελληνική λαογραφία

Ένα από τα πιο διαδεδομένα έθιμα, που προέρχεται από την αρχαιότητα, είναι και η τοποθέτηση από τις μανάδες την 1η Μαρτίου ενός μικρού βραχιολιού από άσπρο και κόκκινο νήμα (που ονομάζεται Μάρτης) στο χέρι των παιδιών τους για να μην τα μαυρίσει ο Ήλιος. Ο "Μάρτης" θεωρείται ότι προστάτευε τις κοπέλες από το κάψιμο του ήλιου. Τον έβγαζαν την ημέρα της Λαμπρής και το έβαζαν στο αρνί για να μην καεί κατά το ψήσιμο. Ενώ ακόμη κατάλοιπο της αρχαιότητας είναι και το έθιμο που ήθελε τις ανύπαντρες κοπέλες να βάζουν των Αγίων Θεοδώρων κόλλυβα κάτω από το προσκέφαλό τους για να τους φανερώσουν τον άντρα που θα έπαιρναν. Επίσης κατά το μήνα αυτό συνηθίζονταν παλιά και το έθιμο της χελιδώνας.

Σήμερα, στη δημώδη παράδοση, ο λαός μας έχει δώσει στον Μάρτιο διάφορες ονομασίες που σχετίζονται κυρίως με τις ασταθείς καιρικές συνθήκες που επικρατούν στη διάρκειά του. Γι’ αυτό είναι γνωστός ως Κλαψομάρτης, αλλά και Πεντάγνωμος: «Ο Μάρτης ο Πεντάγνωμος, πέντε φορές εχιόνισε και πάλι το μετάνιωσε πως δεν εξαναχιόνισε», και «Μάρτης, γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης», και «Κάλιο Μάρτης στις γωνιές, παρά Μάρτης στις αυλές».

Παρ' όλα αυτά ο Μάρτης θεωρείται ο καταλληλότερος μήνας για φύτεμα δένδρων και γι’ αυτό ονομάζεται και Φυτευτής, ενώ λόγω της γιορτής του Ευαγγελισμού ονομάζεται και Βαγγελιώτης. Τον Μάρτη πάντως ξεκινάει και η Άνοιξη, γι’ αυτό ονομάζεται και Ανοιξιάτης, ενώ χαρακτηριστική είναι και η παροιμία «από Μαρτιού καλοκαιριά, κι απ’ Αύγουστο χειμώνας». Ο Μάρτης περιλαμβάνει επίσης και το κύριο μέρος της νηστείας της τεσσαρακοστής: «Δεν λείπει ο Μάρτης από την Σαρακοστή», όπως χαρακτηριστικά λέγεται.

Άλλα προσωνύμια του Μάρτη στην ελληνική λαογραφία που σχετίζονται με τις παρατηρούμενες σ΄ αυτόν καιρικές μεταβολές είναι και οι εξείς:

«Φύλα ξύλα για τον Μάρτη να μη κάψεις τα παλούκια»

«Όπως ασπρίζουν τα βουνά το Μάρτη από τα χιόνια, έτσι ν΄ ασπρίσουν τα μαλλιά της νύμφης απ΄ τα χρόνια».

«Αν ρίξ΄ ο Μάρτης δυο νερά κι΄ Απρίλης άλλο ένα, χαρά σε κείνο το ζευγά πό ΄χει πολλά σπαρμένα».

«Μάρτης βρέχει; Ποτέ μη πάψει» ή «Μάρτης έβρεχε κι ο θεριστής χαιρόταν»

«Κάλλιο Μάρτης καρβουνιάρης παρά Μάρτης λιοπυράρης».

«Οπόχει κόρη ακριβή τον Μάρτη Ήλιος μη τη δει»

«Του Μάρτη οι αυγές με κάψανε του Μάη το μεσημέρι…».

«Τον Μάρτη στον Ήλιο μη κοιμηθείς».

Εαρινή Ισημερία

Παρ' όλο που επίσημα η Άνοιξη αρχίζει το τελευταίο δεκαήμερο του Μαρτίου (με την άφιξη του Ήλιου στο εαρινό ισημερινό σημείο της τροχιάς του στις 20-21 Μαρτίου), εντούτοις ολόκληρος ο Μάρτης λογίζεται ως ανοιξιάτικος μήνας μαζί με τον Απρίλιο και τον Μάιο.

De Siris

Κυθνιακά

Κυθνιακά

Με το όνομα Κυθνιακά φέρονται στη νεότερη ελληνική ιστορία η εναντίον του Όθωνα στάση που συνέβη τον Φεβρουάριο του 1862 από τον λοχαγό Νικόλαο Λεωτσάκο διοικητή μικρού σχετικά στρατιωτικού τμήματος στη Σύρο.

Γενικά

Την εποχή εκείνη μετά την επανάσταση που εκδηλώθηκε τον Ιανουάριο του 1862 στο Ναύπλιο και τις ταραχές που σημειώθηκαν σε διάφορα σημεία της Ελλάδας πολλοί από τους πρωταίτιους αυτών είχαν συλληφθεί οι οποίοι με απόφαση της τότε κυβέρνησης στάλθηκαν τη νύκτα ξημερώνοντας 18 Φεβρουαρίου με τον Ατμοδρόμωνα Αμαλία στη νήσο Κύθνο όπου και τέθηκαν υπό κράτηση.

Στάση

Λίγες ημέρες μετά, στις 28 Φεβρουαρίου ο διοικητής του εδρεύοντος στη Σύρο πεζικού τμήματος ο υπολοχαγός Νικόλαος Λεωτσάκος, κατά παράβαση του όρκου του και του στρατιωτικού κανονισμού στασίασε κατά της τότε κυβέρνησης.

Καταλαμβάνοντας το διερχόμενο πλοίο "Καρτερία" που βρίσκονταν ελλιμενισμένο, ακολουθούμενος από 30 στρατιώτες που είχε υπό τις διαταγές του, αφού προηγουμένως κατέστρεψε το τηλεγραφικό καλώδιο της νήσου, έσπευσε στη Κύθνο προκειμένου ν΄ απελευθερώσει τους εκεί εκτοπισμένους από την κυβέρνηση πολιτικούς εξόριστους, με απώτερο σκοπό να μεταβεί στη συνέχεια στη Χαλκίδα και να εξεγείρει πολίτες και άλλους στρατιωτικούς ώστε να βαδίσει κατά της Αθήνας.

Καταστολή

Τότε ο Νομάρχης Σύρου Α. Αλεξανδρόπουλος κατάφερε να επιβιβαστεί σε αυστριακό πλοίο που ήταν στο αγκυροβόλιο και δια του τηλεγράφου του έσπευσε και ειδοποίησε τη Κυβέρνηση περί των κινήσεων και σκοπών του επίορκου λοχαγού, τα σχέδια του οποίου είχαν διαρρεύσει. Η στάση όμως αυτή έγινε σχεδόν αμέσως γνωστή στην Αθήνα και στάλθηκε το πολεμικό πλοίο "Αμαλία" , (με κυβερνήτη τον πιστό στον Όθωνα Παλάσκα) με ειδικό απόσπασμα για τη σύλληψή τους: συγκεκριμένα εστάλει ο 4ος λόχος υπό τον λοχαγό Τσίρο. Λίγο πριν το μεσημέρι εκείνης της ημέρας η ΄΄Αμαλία΄΄ αντιλήφθηκε την ΄΄Καρτερία΄΄ στο βόρρειο ακρωτήριο της Κύθνου, και την κανονιοβόλησε , αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η ΄΄Καρτερία΄΄ ταχύτατα ελλιμενίστηκε στον μικρό κόλπο της Αγίας Ειρήνης, ενώ ο Ν. Λεωτσάκος και ο Μωραϊτίνης κατέλαβαν δύο θέσεις κοντά στην Αγ. Ειρήνη, αφού έστησαν σε επίκαιρο σημείο ένα από τα τηλεβόλα τους. Σ΄αυτό το διάστημα όμως και ο Τσίρος με 25 άνδρες είχε αποβιβασθεί στο βόρρειο άκρο του νησιού, οπότε οι επαναστάτες μετακινήθηκαν λίγο προς τον όρμο των Λουτρών, σε ένα λοφίσκο, όπου και υποδέχθηκαν με ασταμάτητο πυρ τους αντιπάλους τους. Τελικά αναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν στα ψηλότερα, δίότι βάλλονταν συνέχεια από τα εύστοχα πυρά του Παλάσκα, από το πλοίο.[1]. Μόλις αντιλήφθηκε ο Τσίρος ότι οι επαναστάτες θα κινούνταν προς το εσωτερικό του νησιού με σκοπό να ξεφύγουν , χώρησε τις δυνάμεις του στα τρία και άρχησε την επίθεση εναντίον τους, αφού επανειλημμένα αποκρούσθηκε η πρότασή του για για παράδοση. Έτσι στη Κύθνο στις 1 Μαρτίου του 1862 κατά την ένοπλη αντίσταση που πρόβαλε ο Περικλής Μωραϊτίνης, η οποία κράτησε πάνω από μία ώρα, και κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε έπεσε νεκρός μαζί με τον Λεωτσάκο και τον φοιτητή Σκαρβέλη. Τους δε λοιπούς εξόριστους συνέλαβαν αιχμαλώτους.

Τα σκληρά όμως κυβερνητικά μέτρα που λήφθηκαν κατά των αιχμαλώτων εξήγειραν την τότε αθηναϊκή κοινή γνώμη υπέρ των στασιαστών που τιμήθηκαν μάλιστα ως ήρωες τόσο με πατριωτικά όσο και με λαϊκά επαναστατικά τραγούδια.

Λαογραφία

Ακόμα και σήμερα ακούγεται το τραγούδι των γέρων κατοίκων της Κύθνου :

"Του Λεωτσάκου το παιδί και του Μωραιτίνη

απάνου σκοτωθήκανε εις την Αγιάν Ειρήνη".

De Siris

Ιορδάνης Τσομίδης

Ιορδάνης Τσομίδης

Ο Ιορδάνης Τσομίδης γεννήθηκε το 1933 στην Κοκκινιά, από όπου ξεκίνησε και πραγματοποίησε το όνειρό του να γυρίσει τον κόσμο, όχι βέβαια σαν αεροπόρος, όπως ήθελε όταν ήταν παιδί, αλλά ως σολίστας του μπουζουκιού, με καριέρα στον ελληνισμό της Αμερικής από το 1957 και σε όλη την Ευρώπη, έως το τέλος της δεκαετίας του 1970. Ήταν προσφυγικής καταγωγής.

Και δεν ήταν μόνο με την Άννα Χρυσάφη, τη Σεβάς Χανούμ, τον Τατασόπουλο, τον Χιώτη, τον Τάκη Μπίνη, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη και άλλους που δούλεψε στη Νέα Υόρκη και το Σικάγο, αλλά ακόμα και με τον Μπομπ Ντίλαν έχει παίξει, ενώ έκανε δίσκο με τον σαξοφωνίστα Φιλ Γουντς.

Αμερικανικά τραγούδια, διασκευασμένα σε ελληνικούς ρυθμούς, εκτελεσμένα από το σαξόφωνο του Γουντς και το μπουζούκι του Τσομίδη, σε ένα δίσκο που έκανε ρεκόρ πωλήσεων στην Αμερική, πριν από 38 χρόνια, με τίτλο «Greek cooking».

Όταν γύρισε στην Ελλάδα, τη δεκαετία του 1980, αποσύρθηκε. Εμφανιζόταν σπάνια στη Χαλκίδα και στα Εξάρχεια ξεσηκώνοντας τον ενθουσιασμό των νέων.

Ζούσε αποκλεισμένος και απομονωμένος από τους πάντες, γιατί, όπως είχε εξομολογηθεί στον Πάνο Γεραμάνη, ο οποίος του είχε κάνει αφιέρωμα στην εκπομπή «Βάρδοι του ελληνικού τραγουδιού»: «Θέλω να 'μαι μόνος και ήσυχος. Εγώ και ο εαυτός μου με το μπουζούκι μου».

Ο Ιορδάνης, πέρασε τη ζωή του όπως την ήθελε. «Όσα έρθουν κι όσα πάνε. Ας είναι καλά το μπουζούκι μου» όπως έλεγε , περιπετειώδης, «μάγκας» και μποέμ ρεμπέτης.

Πέθανε την 1^η Μαρτίου του 2006

De Siris