3 Μαΐου Σαν Σήμερα

3 Μαΐου Σαν Σήμερα

3 Μαΐου 1837 - Ιδρύεται το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Γεγονότα

326 μ.Χ - Η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ελένη, ανακαλύπτει στην Ιερουσαλήμ το σταυρό του μαρτυρίου.

1494 - Ο Χριστόφορος Κολόμβος προσεγγίζει τις ακτές της Τζαμάικα.

1808 - Ο Γκόγια ζωγραφίζει τον περίφημο πίνακά του «Οι Εκτελέσεις της 3ης Μαΐου».

1810 - Ο λόρδος Βύρων διαπλέει τον Ελλήσποντο σε 1 ώρα και 10 λεπτά.

1837 - Ιδρύεται το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

1922 - Ο Νικόλαος Στράτος αναλαμβάνει Πρωθυπουργός της Ελλάδας μέχρι και την 9.5.1922.

1932 - Ο διαβόητος γκάνγκστερ Αλ Καπόνε, η έφεση του οποίου στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απορρίφθηκε, οδηγείται στις φυλακές της Ατλάντας.

1933 - Αποφασίζεται η συγκέντρωση όλων των κομουνιστών στις φυλακές της Ακρον-αυπλίας.

1937 - Η Μάργκαρετ Μίτσελ τιμάται με βραβείο Πούλιτζερ για το έργο της Όσα Παίρνει ο Άνεμος.

1941 - Τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής πραγματοποιούν παρέλαση στους  κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Οι Αθηναίοι αντιδρούν με το να κλειστούν στα σπίτια τους, πραγματοποιώντας έτσι την πρώτη αυθόρμητη εκδήλωση αντίστασης.

1944 - Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής, εκτελούν 50 Έλληνες στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου.

1947 - Τίθεται σε ισχύ το νέο σύνταγμα της Ιαπωνίας.

1956 - Ξεκινά το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τζούντο.

1959 - Απονέμονται τα πρώτα βραβεία Γκράμι.

1984 - Ο έλληνας συνθέτης Ιάννης Ξενάκης γίνεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών στην έδρα της σύνθεσης.

1990 - Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εκλέγεται για δεύτερη φορά Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, λαμβάνοντας 153 ψήφους.

2002 - Ολοκληρώνεται η συγχώνευση των γιγάντων της πληροφορικής Hewlett Packard και Compaq Computer Corp.

2006 - Αεροπορική τραγωδία με 113 νεκρούς στην Μαύρη Θάλασσα, όταν συνετρίβη αεροσκάφος τύπου Airbus 320 των αρμενικών αερογραμμών Armavia, 6 χλμ ανοικτά των νοτίων ακτών της Ρωσίας.

Γεννήσεις

612 - Κωνσταντίνος Γ', βυζαντινός αυτοκράτορας

1469 - Νικολό Μακιαβέλι, Ιταλός συγγραφέας και πολιτικός φιλόσοφος

1887 - Μαρίκα Κοτοπούλη, Ελληνίδα ηθοποιός.

1898 - Γκόλντα Μέιρ, Ισραηλινή πρωθυπουργός

1902 - Άλφρεντ Κάσλερ, Γάλλος φυσικός και νομπελίστας

1903 - Μπινγκ Κρόσμπι, Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός

1923 - Γιώργο Χατζηνίκος , Έλληνας πιανίστας και διευθυντής ορχήστρας

1933 - Τζέιμς Μπράουν, Αμερικανός τραγουδιστής

1934 - Ζορζ Μουστακί, Ελληνογάλλος τραγουδιστής και τραγουδοποιός

1965 - Θεοδωρής Αθερίδης, Έλληνας ηθοποιός

Θάνατοι

1482 - Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής, Οθωμανός σουλτάνος

1764 – Φραντσέσκο Αλγαρότι, Ιταλός φιλόσοφος

1890 - Ρόκκος Χοϊδάς, δικαστικός και πολιτικός.

1982 - Ευάγγελος Παπανούτσος, Έλληνας ακαδημαϊκός, εκπαιδευτικός και συγγραφέας

1984 - Παύλος Βαρδινογιάννης, έλληνας πολιτικός

1987 - Δαλιδά, Γαλλίδα τραγουδίστρια

1996 - Δημήτρης Φάμπας , Έλληνας κιθαρίστας

1997 - Ναρθίζο Γιέπες, ισπανός βιρτουόζος της κιθάρας

2006 – Κάρελ Απέλ , Ολλανδός ζωγράφος

2011-  Θανάσης Βέγγος, ηθοποιός.

Συναξαριστής

Τιμοθέου και Μαύρας μαρτύρων (†283). Οι άγιοι Τιμόθεος και Μαύρα, γεννήθηκαν στη κωμόπολη Παναπέα της Αιγύπτου. Ο Τιμόθεος ήταν κληρικός και εκτελούσε τα ιερατικά του καθήκοντα με θερμότατο ζήλο και θαυμαστά αποτελέσματα, γεγονός που προξενούσε ζηλοφθονία στους ειδωλολάτρες, οι οποίοι τελικώς τον κατήγγειλαν στον αδίστακτο ειδωλολάτρη έπαρχο Αρριανό, ο οποίος κάλεσε τον Τιμόθεο να παραδώσει τα ιερά βιβλία του στην πυρά. Ο Τιμόθεος αρνήθηκε με παρρησία να καταστρέψει τα βιβλία του, λέγοντας στον έπαρχο ότι τα θεωρεί ως ιερά πνευματικά του όπλα και εφόδια. Οργισμένος ο Αρριανός υπέβαλε τον άγιο σε διάφορα βασανιστήρια, τα οποία ο Τιμόθεος υπέμεινε με παροιμιώδη υπομονή. Για να κάμψει το σθένος του ο έπαρχος στράφηκε προς τη σύζυγό του Μαύρα, την οποία στην αρχή κολάκευε για να θυσιάσει στο είδωλα και μην ακολουθήσει τη θανατηφόρα πορεία του συζύγου της. Με παραίνεση όμως του Τιμόθεου, η Μαύρα ομολόγησε κι εκείνη την πίστη της στον Θεό. Τότε ο Αρριανός διέταξε τον άγριο βασανισμό της αγίας, η οποία καθ` όλη τη διάρκεια των μαρτυρίων έψαλε. Τέλος ο ειδωλολάτρης έπαρχος διέταξε τη σταύρωση του ζεύγους. Ακόμη και στο σταυρό του μαρτυρίου, ο βδελυρός έπαρχος, πλησίασε την αγία σε μία απέλπιδα προσπάθεια έστω και την τελευταία στιγμή να την αποσπάσει από το μαρτύριο και την πίστη της. Φωτισμένη όμως από τη θεία χάρη η αγία τον απέπεμψε. Έτσι το άγιο ζεύγος συγκαταλέχθηκε στην ιερώνυμη φάλαγγα των μαρτύρων της Εκκλησίας μας.

Διόδωρου και Ροδοπιανού διακόνου καί Ξενίας της θαυματουργού.

Νεομαρτύρος Αχμέδ, του κάλφα (†1682).

Οσίων Πέτρου αρχιεπισκόπου Άργους (†950), του θαυματουργού.

Οικουμενίου επισκόπου Τρίκκης, του θαυματουργού.

Θεοφάνους, επισκόπου Περιθεωρίου (ιδ΄αι.), Πάμβου καθολικού της Γεωργίας.

Εορτολόγιο

Ροδόπη, Ροδώπη

De Siris

Κωνσταντίνος Γ’

Κωνσταντίνος Γ’

Ο Κωνσταντίνος ο Γ’ γεννήθηκε στις 3 Μαίου 612 και πέθανε στις 24 Μαΐου 641, ήταν διάδοχος του αυτοκράτορα Ηρακλείου και γιος του από την πρώτη του γυναίκα Ευδοκία. Ο Κωνσταντίνος Γ' έμεινε στο βυζαντινό θρόνο για τρεις μήνες, μέχρι το θάνατό του το 641 σε ηλικία 29 ετών.

Ο Κωνσταντίνος Γ', συναυτοκράτορας του ετεροθαλούς από μητέρα αδελφού του Ηρακλεωνά, φέρεται να είχε εκμυστηρευθεί πριν το θάνατό του σε πολιτικούς του φίλους την ανησυχία του για ενδεχόμενη απόπειρα θανάτωσής του από τη μητέρα του συναυτοκράτορα Μαρτίνα.

Μετά το θάνατό του, η γερουσία κατηγόρησε τη Μαρτίνα ότι συνωμότησε και δηλητηρίασε τον Κωνσταντίνο, καθαίρεσε το γιό της, και τους καταδίκασε σε εξορία και ακρωτηριασμό. Όρισε επίσης ως διάδοχό του το γιο του Κωνσταντίνου Κώνστα, που κυβέρνησε ως αυτοκράτορας Κώνστας Β'.

Δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο αν ο θάνατος του Κωνσταντίνου Γ' επήλθε όντως από δηλητηρίαση ή από φυματίωση, όπως αναφέρουν άλλες πηγές.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 3 Σεπτεμβρίου.

De Siris

Ρόκκος Χοϊδάς

Ρόκκος Χοϊδάς

Ο Ρόκκος Χοϊδάς γεννήθηκε το 1830 και πέθανε στις 3 Μαΐου 1890, ήταν δικαστικός, βουλευτής και γνωστός κυρίως για τους αγώνες του ενάντια στη μοναρχία.

Γεννήθηκε στη Κεφαλλονιά και ήταν γιος ιερολοχίτη, γόνου παλαιάς αρχοντικής οικογένειας της Κεφαλλονιάς που στα 1500 εγκαταστάθηκε στο νησί προερχόμενη από την Κρήτη. Το 1593 η οικογένεια εγγράφηκε στο Libro d'oro. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του αντιεισαγγελέα Εφετών.

Το 1875 σε μία συγκέντρωση διαμαρτυρίας του λαού στην πλατεία Συντάγματος για τις αυθαιρεσίες της κυβέρνησης Βούλγαρη, ο Μεσολογγίτης βουλευτής Στάικος εξύβρισε το συγκεντρωμένο λαό με αποτέλεσμα την επέμβαση υπέρ του λαού του Χοϊδά, ο οποίος από την θέση του εισαγγελέα εφετών προέβαλε τις φιλελεύθερες ιδέες του. Τελικά η φιλονικία κατέληξε σε μονομαχία, στην οποία ο Στάικος τον πυροβόλησε στον πνεύμονα. Επί ένα μήνα χαροπάλευε ενώ πλήθος κόσμου ήταν συγκεντρωμένο καθημερινά έξω από την οικία του. Η βασιλική αυλή για να προλάβει τις αναταραχές του πρότεινε να σταλεί με υποτροφία από το παλάτι η κόρη του, Πηνελόπη, για σπουδές στην Ελβετία και στη συνέχεια να διοριστεί κυρία επί των τιμών της βασίλισσας. Ο Χοϊδάς όμως αρνήθηκε, κερδίζοντας την εκτίμηση των ομοϊδεατών του και παράλληλα το μένος των φιλομοναρχικών.

Στις 18 Ιουλίου του 1875 εκλέχτηκε βουλευτής Κραναίας Κεφαλληνίας και το 1883 βουλευτής Αττικής. Κατα τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας διακρίθηκε για τις ρητορικές του ικανότητες αλλά κυρίως για την αντίθεσή του προς την Βασιλεία. Αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες, κυρίως στις προεκλογικές του περιοδείες, από διαφόρους παρακρατικούς μηχανισμούς έχοντας ως αποτέλεσμα να μην εκλέγεται πάντα βουλευτής. Το 1885 παραιτήθηκε οριστικά από το βουλευτικό αξίωμα ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του που πραγματοποιήθηκε στις σκάλες της Βουλής με κύριο οργανωτή τον αστυνόμο Κοκκινόπουλο.

Η παραίτηση του όμως δεν έγινε αποδεκτή, που όμως παρ' όλα αυτά δεν επανήλθε στη Βουλή, συνεχίζοντας έτσι τους δημοκρατικούς του αγώνες έξω από την αίθουσα του κοινοβουλίου. Τον ίδιο χρόνο ίδρυσε με τον Καλαβρυτινό βουλευτή Οικονόμου το Λαϊκό κόμμα, το οποίο διαλύθηκε σύντομα ενώ στήριξε δημοκρατικούς συλλόγους όπως τον «Δημοκρατικό Σύλλογο των Πατρών» και τον «Σοσιαλιστικό Σύνδεσμο» του Σταύρου Καλλέργη. Έπειτα συνεργάστηκε με τον Κλεάνθη Τριανταφύλλου στην έκδοση του πολιτικοσατιρικού περιοδικού «Ραμπαγάς».

Η ιδεολογία του ήταν αντίθετη με αυτή του Τρικούπη με αποτέλεσμα να έρθουν σε ρήξη. Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1888, αν και γνώστης των άρθρων του ισχύοντος τότε Συντάγματος της Ελλάδος, δημοσίευσε δύο άρθρα του στην εφημερίδα Ραμπαγά, τα οποία θεωρήθηκαν υβριστικά για τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄ και τον διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο. Τότε ο Χοϊδάς συνελήφθη, κατόπιν και πιθανής συναίνεσης του αρθρογράφου του «Τις πταίει;», εκείνης της εποχής, πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη, και οδηγήθηκε σε δίκη στην Άμφισσα, όπου τον Μάιο του 1889 μετά από μία απολογία που διήρκεσε 24 ώρες, κατά την οποία κατηγόρησε δριμύτατα τους αυλοκόλακες και τα βασιλικά κόμματα της εποχής, καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση και οδηγήθηκε στις φυλακές της Χαλκίδας. Λέγεται ότι ο Τρικούπης τον ενημέρωσε ότι θα του δινόταν χάρη αν προηγουμένως δήλωνε πίστη στο Σύνταγμα.

Ο Χοϊδάς όμως θεώρησε την πρόταση εξευτελιστική και αρνήθηκε την αποδοχή της όπου και παρέμεινε ένα χρόνο εσώκλειστος στις φυλακές μέχρι τις 3 Μαΐου του 1890, οπότε και απεβίωσε από υποτροπή της παλιάς του πληγής εξαιτίας των κακουχιών της φυλακής. Μερικοί υποστήριξαν ότι αυτοκτόνησε, κάτι το οποίο δεν αποδείχτηκε.

De Siris

Παύλος Βαρδινογιάννης

Παύλος Βαρδινογιάννης

Ο Παύλος Βαρδινογιάννης γεννήθηκε το 1925 και πέθανε στις 3 Μαίου 1984, ήταν πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Επισκοπή Ρεθύμνης και ήταν γιος του Ιωάννη Βαρδινογιάννη και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ασχολήθηκε με την πολιτική. Διετέλεσε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του συμπατριώτη του Σοφοκλή Βενιζέλου ενώ το 1956 εξελέγη βουλευτής Ρεθύμνου.

Το 1964 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου προεδρίας στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Την περίοδο της δικτατορίας αντιτάχθηκε στο στρατιωτικό καθεστώς για να εκλεγεί μετά την κατάρρευσή της, το 1977, βουλευτής. Τον ίδιο χρόνο δημιούργησαν μαζί με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων και το 1980 εντάχθηκαν στην Νέα Δημοκρατία.

Παράλληλα με την πολιτική, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό χρηματοδοτώντας τα αθλητικά σωματεία της ιδιαίτερης πατρίδας του. Προς τιμήν του θεσπίστηκε το διεθνές μίτινγκ Στίβου "Βαρδινογιάννεια" που γίνεται κάθε χρόνο στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Απεβίωσε στις 3 Μαΐου 1984 και δεν είχε απογόνους.

De Siris

2 Μαΐου Σαν Σήμερα

2 Μαΐου Σαν Σήμερα

2 Μαΐου 1997 - Το Εργατικό Κόμμα κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο, τερματίζοντας μια περίοδο 18 ετών διακυβέρνησης από τους Συντηρητικούς. Ο ηγέτης του, Τόνι Μπλερ, γίνεται ο νεότερος πρωθυπουργός από την εποχή του Ουίλιαμ Πιτ του νεότερου.

Γεγονότα

1568 - Η βασίλισσα της Σκωτίας, Μαρία Στιούαρτ, δραπετεύει από το κάστρο του Λοχ Λέβεν όπου ήταν αιχμάλωτη.

1885 - Εκδίδεται στις ΗΠΑ το γυναικείο περιοδικό «Good Housekeeping», που κυκλοφορεί μέχρι σήμερα

1885 - Ιδρύεται το «Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό», ως προσωπικό φέουδο του Βασιλιά Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου.

1889 - Η ιταλική Ερυθραία περιέρχεται στον έλεγχο της Αιθιοπίας.

1893 - Διοργανώνεται στην Αθήνα το πρώτο συλλαλητήριο των Ελλήνων σοσιαλιστών στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Στο πλήθος απευθύνεται ο ιδρυτής του κινήματος στην Ελλάδα Πλάτων Δρακούλης.

1918 - Η Τζένεραλ Μότορς εξαγοράζει τη Σεβρολέτ Μότορ Κόμπανυ.

1919 - Η 1η μεραρχία του ελληνικού στρατού αποβιβάζεται στη Σμύρνη με εντολή του συμμαχικού συμβουλίου και γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό από το πολυπληθές ελληνικό στοιχείο της πόλης. Αρχή της Μικρασιατικής Εκστρατείας.

1933 - Gleichschaltung: Το ναζιστικό καθεστώς αναστέλλει τη λειτουργία των εργατικών σωματείων στη Γερμανία.

1940 - Ματαιώνονται οριστικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες, λόγω των πολεμικών γεγονότων. Αρχικά ήταν προγραμματισμένοι να γίνουν στο Τόκιο και στη συνέχεια στο Ελσίνκι.

1945 - Κατά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Βερολίνο παραδόθηκε στον Κόκκινο Στρατό.

1949 - Ο Άρθουρ Μίλερ τιμάται με το βραβείο Πούλιτζερ για το θεατρικό έργο του «Ο Θάνατος του Εμποράκου».

1953 - Πραγματοποιείται η ενθρόνιση του Βασιλιά Χουσεΐν Α΄ της Ιορδανίας, ο οποίος διαδέχεται σε ηλικά 16 ετών τον πατέρα του Βασιλιά Αμπντάλα Α΄.

1955 - Ο Τένεσι Ουίλιαμς τιμάται με βραβείο Πούλιτζερ για το θεατρικό του έργο Λυσσασμένη Γάτα.

1965 - Τίθεται σε τροχιά και λειτουργία ο ''Early Bird'', ο πρώτος τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος, που μεταδίδει εικόνες τηλεοράσεως. Η μετάδοση γίνεται σε 24 χώρες.

1972 - Η ελληνική χούντα συλλαμβάνει μεγάλο αριθμό φοιτητών.

1982 - Βρετανικό υποβρύχιο βυθίζει το αργεντίνικο θωρηκτό Στρατηγός Μπελγκράνο κατά τη διάρκεια του πολέμου των Φώκλαντς.

1995 - O πάπας Ιωάννης Παύλος Β', με επιστολή του προς τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, αναφέρει ότι το σχίσμα είναι λάθος και καλεί τους πιστούς σε συναδέλφωση

1997 - Το Εργατικό Κόμμα κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο, τερματίζοντας μια περίοδο 18 ετών διακυβέρνησης από τους Συντηρητικούς. Ο ηγέτης του, Τόνι Μπλερ, γίνεται ο νεότερος πρωθυπουργός από την εποχή του Ουίλιαμ Πιτ του νεότερου.

Γεννήσεις

1729 - Αικατερίνη η Μεγάλη, αυτοκράτειρα της Ρωσίας

1772 - Νοβάλις, Γερμανός συγγραφέας

1860 - Θεόδωρος Χερτσλ, Εβραίος δημοσιογράφος, πρωτοπόρος του Σιωνισμού

1881 - Αλεξάντερ Κερένσκι, Ρώσος πολιτικός, προσωρινός πρωθυπουργός της Ρωσίας κατά την περίοδο της οκτωβριανής επανάστασης του 1917.

1884 - Ελάιζα Μακόι, Καναδός μηχανικός και εφευρέτης

1892 - Μάνφρεντ φον Ριχτόφεν, Γερμανός πιλότος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, γνωστός ως «Κόκκινος Βαρώνος»

1903 - Μπινγκ Κρόσμπυ, Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής

1942 - Ζακ Ρογκ, Βέλγος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

1955 - Ντονατέλα Βερσάτσε, Ιταλίδα σχεδιάστρια μόδας

1975 - Ντέιβιντ Μπέκαμ, Βρετανός ποδοσφαιριστής

Θάνατοι

373 - Αθανάσιος, πατριάρχης Αλεξανδρείας

1519 - Λεονάρντο ντα Βίντσι, Ιταλός καλλιτέχνης και εφευρέτης

1938 - Μαντάμ Ορτάνς, Γαλλίδα ιερόδουλη , που έζησε στην Κρήτη

1941 - Πηνελόπη Δέλτα, Ελληνίδα συγγραφέας

1857 - Αλφρέντ ντε Μυσέ, Γάλλος λογοτέχνης

1957 - Τζόζεφ Μακάρθι, Αμερικανός γερουσιαστής

1969 - Φραντς φον Πάπεν, καγκελάριος της Γερμανίας

1972 - Έντγκαρ Χούβερ, Αμερικανός διευθυντής του FBI

1979 - Τζούλιο Νάτα, Ιταλός χημικός και νομπελίστας

1998 - Βαγγέλης Σειληνός, Έλληνας χορευτής και ηθοποιός

Συναξαριστής

Ανακομιδή των ι. λειψάνων Αθανασίου του Μεγάλου, πατριάρχου Αλεξανδρείας († 2 Μαίου 379).

Μαρτύρων Εσπέρου και Ζωής, και των τέκνων αυτών Θεοδούλου και Κυριάκου . Οι άγιοι Έσπερος, Ζωή και τα τέκνα τους Κυριάκος και Θεόδουλος έζησαν το 2ο αιώνα στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού. Η καταγωγή τους ήταν από την Παμφυλία και ανήκαν ως δούλοι στο Ρωμαίο Κάταλλο και τη γυναίκα του Πετραδία, ο οποίος απαγόρευε στη χριστιανική οικογένεια να προσεύχεται και να υμνεί το δημιουργό Θεό της. Όταν δε ο Κάταλλος απέκτησε γιο, θέλησε να εορτάσουν το γεγονός όλοι οι δούλοι του. Διέταξε λοιπόν σε κοινό τραπέζι να γευθούν όλοι άφθονα ειδωλόθυτα και κρασί. Ο Έσπερος και η οικογένειά του περιορίστηκαν σε ξηροφαγία. Ο Ρωμαίος κύριός τους πρόσεξε τη στάση τους και τους διέταξε να φάνε δια της βίας. Όμως όλα τα μέλη της οικογένειας αρνήθηκαν και δήλωσαν ότι λυπούνται που αυτή τη φορά δεν θα υπακούσουν τον κύριό τους. Έξαλλος από την οργή ο Κάταλλος διέταξε να ανάψουν ένα μεγάλο κλίβανο και αφού τον πύρωσε καλά έριξε μέσα τούς τέσσερις μάρτυρες. Όταν όμως το πρωί άνοιξαν τον κλίβανο βρήκαν μεν νεκρούς και τούς τέσσερις μάρτυρες αλλά χωρίς τα λείψανά τους να έχουν καεί.

Οσίου Ιορδάνου του θαυματουργού.

Εορτολόγιο

Αυγερινός, Αυγέρης, Αυγίτης, Αυγέρας, Αυγέρου, Αυγερού, Αυγερινή, Αβα, Εσπερος, Εσπέρα, Εσπερία, Ματρώνα, Ματρόνα

De Siris

Αικατερίνη Β΄

Αικατερίνη Β΄

Η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας, η επονομαζόμενη «Μεγάλη» γεννήθηκε στις  2 Μαΐου, 1729 και πέθανε στις 17 Νοεμβρίου1796 ήταν, γερμανικής καταγωγής, Αυτοκράτειρα της Ρωσίας. Η πολιτική της συνδέθηκε στενά με την αναγέννηση του ελληνικού βίου λόγω της συνθήκης Κιουτσούκ-Καϊναρτζή.

Πρώιμα χρόνια

Γεννήθηκε στο Στέτιν της Πρωσίας το 1729 και το πραγματικό της όνομα ήταν Σοφία Αυγούστα Φρειδερίκη. Ήταν πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ και ο πατέρας της, Χριστιάνος Αυγούστος, υπηρετούσε στο πρωσικό ιππικό ως φρούραρχος του Στέτιν. Η εκπαίδευση της ήταν αρκετά καλή, παρακολουθώντας μαθήτατα κατ'οικον, ενώ δεν ανέπτυξε στενές σχέσεις με τους γονείς της.

Ο γάμος της

Το 1744, σε ηλικία 15 χρονών, προσκλήθηκε απο την ρωσίδα Αυτοκράτειρα Ελισσάβετ Πέτροβνα στην Αγία Πετρούπολη με σκοπό να νυμφευφθεί τον διάδοχο του ρωσικού θρόνου Πέτρο Φιόντοροβιτς του Χολστάιν. Η επιλογή της πριγκίπισσας Σοφίας ως υποψήφιας νύφης του διαδόχου ήταν αποτέλεσμα των διπλωματικών ενεργειών του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας. Αμέσως άρχισε την εκμάθηση της ρωσικής γλώσσας με τόσο ζήλο που τα βράδυα έμενε ξύπνια για να διαβάζει τα μαθήματα της. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την γρήγορη ενσωμάτωση της στην ρωσική αριστοκρατία.

Στις 28 Ιουνίου 1744 η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία την δέχθηκε ως μέλος της με το όνομα Αικατερίνη Αλεξέγεβνα. Έτσι στις 21 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε ο γάμος του Μεγάλου Δούκα Πέτρου και της πριγκίπισσας Αικατερίνης.

Ο γάμος της σταδιακά αποδείχτηκε ανεπιτυχής αφού ο διάδοχος του θρόνου Πέτρος ασχολιόταν μόνο με το κυνήγι ενώ αυτή την παραμελούσε. Για εννιά χρόνια η Αικατερίνη ήταν υποχρεωμένη να παραμένει κλεισμένη στα ανάκτορα ενώ δεν της επιτρεπόταν η αλληλογραφία με τους συγγενείς της. Αναγκάστηκε λοιπόν, προκειμένου να βρεί μια συντροφιά, να καταφύγει στην ανάγνωση βιβλίων. Ιδιαίτερα επηρεάστηκε απο τον Βολταίρο και τις ιδέες του περι του Διαφωτισμού. Το 1754 η Αικατερίνη έμεινε έγκυος και γέννησε το γιο της Παύλο.

Βέβαια οι φήμες οργίαζαν σχετικά με την πατρότητα του παιδιού αφού κανείς δεν πίστευε οτι πατέρας του παιδιού ήταν ο Πέτρος. Με τον καιρό η πριγκίπισσα Αικατερίνη άρχισε να δικτυώνεται στο παλάτι και να συνάπτει φιλικές σχέσεις με αυλικούς και υπουργούς όπως με τον καγκελάριο Μπεστούζεφ-Ριούμιν. Μαζί με τον καγκελάριο οργάνωσαν αυλική συνωμοσία, η οποία απέτυχε το 1758 και είχε ως αποτέλεσμα να χάσει την θέση του Καγκελαρίου ο Μπεστούζεφ-Ριούμιν ενώ η Αικατερίνη μόλις που κατάφερε να γλιτώσει την δυσμένεια.

Η άνοδος στον θρόνο

Μετά τον θάνατο της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ στις 5 Ιανουαρίου του 1762 την διαδέχτηκε ο γιος της Παύλος Α΄. Η Αικατερίνη είχε οργανώσει γύρω της έναν κύκλο αυλικών και στρατιωτικών που ήταν έτοιμοι να την υποστηρίξουν σε οποιαδήποτε κίνηση της. Σημαντικό ρόλο στην επίτευξη του στόχου της, δηλαδή την άνοδο της στον θρόνο, διαδραμάτισε ο εραστής της, αξιωματικός του ιππικού, Γρηγόριος Ορλόφ, αλλα και οι λανθασμένες κινήσεις του Πέτρου Γ΄, ο οποίος δεν δίστασε να παραιτηθεί απο τις κατακτήσεις που είχε πετύχει σε βάρος της Πρωσίας στον Επταετή πόλεμο, να ασπαστεί τον Λουθηρανισμό και να δεχτεί Πρώσους αξιωματούχους στον ρωσικό στρατό. Αυτές οι κινήσεις επέδρασαν καταλυτικά στην άνοδο της Αικατερίνης στον θρόνο αφού μια μεγάλη μερίδα αριστοκρατών και στρατιωτικών δυσαρεστημένοι απο τον Πέτρο Γ΄ προσχώρησαν στο κίνημα της Αικατερίνης.

Στις 28 Ιουνίου του 1762 με την βοήθεια της φρουράς ανέβηκε στον θρόνο και φυλάκισε τον άντρα της, Πέτρο Γ΄. Λίγες μέρες αργότερα ο Πέτρος δολοφονήθηκε με στραγγαλισμό κάτω απο αδιευκρίνιστες συνθήκες στην Κροστάνδη.

De Siris

Μαντάμ Ορτάνς

Αδελίνα Γκιτάρ 

Η Αδελίνα Γκιτάρ, γνωστότερη ως Μαντάμ Ορτάνς γεννήθηκε το 1863 και πέθανε στις 2 Μαΐου 1938, ήταν Γαλλίδα ιερόδουλη, η οποία έγινε γνωστή στην Ελλάδα στις αρχές του εικοστού αιώνα, όταν εγκαταστάθηκε στην Κρήτη. Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής της έζησε στην Ιεράπετρα και τιμήθηκε από τις αρχές, με το να δοθεί το όνομά της σε δρόμο της πόλης.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννημένη στη Γαλλία, για τον ακριβή τόπο γέννησής της, ερίζουν οι πόλεις Παρίσι, Τουλόν και Μασσαλία. Πολύ νεαρή, σε ηλικία 16 ετών, έγινε πόρνη. Όταν ξεκίνησε η κατοχή της Κρήτης, το 1898, η Γκιτάρ εγκαταστάθηκε με γύρω στις 500 ακόμα γυναίκες στα Χανιά, για να προσφέρει τις υπηρεσίες της στους άνδρες των Μεγάλων Δυνάμεων που υπηρετούσαν στους στόλους. Έπειτα από την επανάσταση στο Θέρισο, το 1905, η Μαντάμ Ορτάνς φεύγει και περιπλανάται στην ανατολική Κρήτη και ειδικότερα στο Ηράκλειο, στη Σητεία και στον Άγιο Νικόλαο.

Τελικά, στις αρχές του 1910 εγκαθίσταται μόνιμα στην Ιεράπετρα, όπου ανοίγει χαρτοπαικτική λέσχη και εστιατόριο στην Μεσοκαστελλιά. Εν συνεχεία, λειτούργησε ένα ξενοδοχείο ύπνου, στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το "Hotel Creta". Το ξενοδοχείο εκείνο ονομαζόταν "Η Γαλλία". Αργότερα η Ορτάνς έγινε υποπρόξενος της Γαλλίας και πολλοί την υποπτεύονταν για κατάσκοπο. Έπειτα από τον πόλεμο ανέπτυξε έντονη κοινωνική δραστηριότητα και καταξιώθηκε στην Ιεράπετρα, όπου πέθανε το 1938.

Η Μαντάμ Ορτάνς στην λογοτεχνία

Η Μαντάμ Ορτάνς αποτέλεσε την ηρωίδα σε πολλά λογοτεχνικά έργα, όπως στο "Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" του Καζαντζάκη, ενώ στον κινηματογράφο την υποδύθηκε η ηθοποιός Λίλα Κέντροβα. Επίσης, στα "πάρεργα" του Γεώργιου Πάγκαλου αναφέρονται αφηγήσεις της Ορτάνς. Στο έργο του Πρεβελάκη Χρονικό μιας Πολιτείας βρίσκουμε την Μαντάμ Ορτάνς ως Φατμέ. Βιογραφία της έγραψε ο Ιωάννης Μανωλικάκης.

De Siris

David Beckham

Ντέιβιντ Μπέκαμ 

Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1975, είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του μέσου.Ο "Μπεκς" διακρίνεται για την άριστη μεταβίβασή του. Ο Πελέ έχει δηλώσει για αυτόν πως "έχει το καλύτερο πόδι που έχει δει ποτέ ο ποδοσφαιρικός κόσμος".

Έγινε ευρέως γνωστός από την θητεία του στην ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με την οποία κατέκτησε πολλούς τίτλους με αποκορύφωμα το Τριπλ Κράουν (triple crown, δηλαδή την κατάκτηση τριών τίτλων) το 2001, την ίδια χρονιά που επιλέχθηκε ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στο Τσάμπιονς Λιγκ. Tο 2003 μετεγγράφηκε στην Ρεάλ Μαδρίτης. Η συμβολή του στην κατάκτηση του ισπανικού πρωταθλήματος το 2007 (του μόνου τίτλου που κατέκτησε μαζί με τη Ρεάλ) ήταν σημαντική.

Στα 32 του χρόνια αποφάσισε να αποχωρήσει από το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο για χάρη του Αμερικανικού, παίρνοντας μεταγραφή για τους Λος Άντζελες Γκάλαξι.

Προσωπικη ζωή

Είναι παντρεμένος με το πρώην μέλος του βρετανικού συγκροτήματος Spice Girls Βικτόρια Μπέκαμ, με την οποία έχουν τέσσερα παιδιά.

De Siris

1 Μαΐου Σαν Σήμερα

1 Μαΐου Σαν Σήμερα

1 Μαΐου 1994 - Ο άσος της Φόρμουλα 1 Άιρτον Σένα σκοτώνεται σε ατύχημα στο Γκραν Πρι της Ίμολα.

Γεγονότα

305 - Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός παραιτούνται από Ρωμαίοι Αυτοκράτορες.

1776 - Ο γερμανός καθηγητής Νομικής Άνταμ Βάισχαουπτ ιδρύει το «Τάγμα των Πεφωτισμένων», πιο γνωστό με τη λατινική ονομασία « Ιλλουμινάτι», που αποτέλεσε το πιο ριζοσπαστικό παρακλάδι του Διαφωτισμού.

1786 - Πρεμιέρα της όπερας του Μότσαρτ Οι γάμοι του Φίγκαρο στη Βιέννη.

1831 - Εκδηλώνεται στρατιωτικό κίνημα κατά του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια από τον ταγματάρχη Δημήτριο Τσάμη Καρατάσο. Θα κατασταλεί στις 8 Μαΐου.

1886 - Πραγματοποιείται γενικά απεργία στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών με αίτημα την επιβολή του οκταώρου στο ωράριο εργασίας. (Εργατική Πρωτομαγιά)

1893 - Στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγο, ο Γκρόβερ Κλήβελαντ, ο 24ος πρόεδρος των ΗΠΑ, φωταγώγησε τη πόλη του Σικάγου με λάμπες που λειτουργούσαν με εναλλασσόμενο ρεύμα.

1930 - Ο πλανήτης Πλούτωνας παίρνει επισήμως την ονομασία του.

1931 - Εγκαινιάζεται το Empire State Building στη Νέα Υόρκη.

1941 - Πρεμιέρα της ταινίας του Όρσον Ουέλς Πολίτης Κέιν στη Νέα Υόρκη.

1944 - Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής εκτελούν 200 Έλληνες στο σκοπευτήριο τηςΚαισαριανής.

1946 - Αποφασίζεται η επιστροφή των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα στη Διάσκεψη των Παρισίων.

1947 – Παραλαβή του ελληνικού Αρματαγωγού Αλιάκμων στην Αγγλία.

1948 - Ιδρύεται το κράτος της Βόρειας Κορέας.

1950 - Το ηφαιστειακό νησί Γκουάμ αναγνωρίζεται ως μη ενσωματωμένη περιοχή των ΗΠΑ.

1956 - Το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας του Τζόνας Σολκ για πρώτη φορά διατίθεται στο κοινό.

1976 - O αγωνιστής κατά της χούντας των συνταγματαρχών και βουλευτής της Ένωσης Κέντρου ΑλέξανδροςΠαναγούλης βρίσκει το θάνατο σε τροχαίο δυστύχημα στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, επιστρέφοντας στο σπίτι του

1983 - Ο Μίκης Θεοδωράκης τιμάται με το βραβείο Λένιν για την ειρήνη.

1994 - Ο άσος της Φόρμουλα 1 Άιρτον Σένα σκοτώνεται σε ατύχημα στο Γκραν Πρι της Ίμολα.

2004 - Η Κύπρος μαζί με τις Εσθονία, Λεττονία, Λιθουανία, Μάλτα, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία, Σλοβενία και Τσεχία εντάσσονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Γεννήσεις

1582 - Μάρκο ντα Γκαλιάνο, Ιταλός συνθέτης του πρώϊμου Μπαρόκ

1811 - Ανδρέας Λασκαράτος, σατιρικός συγγραφέας από το Ληξούρι

1852 - Καλάμιτυ Τζέϊν Αμερικανίδα, θρυλική ιχνηλάτισσα της "Άγριας Δύσης"

1857 - Τέο Βαν Γκόγκ, Ολλανδός έμπορος τέχνης, αδελφός του ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ

1909 - Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής

1916 - Γκλεν Φορντ, Αμερικανός ηθοποιός

1917 - Ντανιέλ Νταρριέ, Γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός

1923 - Σιμόν Πέρες, διακεκριμένος ισραηλινός πολιτικός.

1924 - Νίκος Βασταρδής, Έλληνας ηθοποιός.

1939 - Τζούντι Κόλινς, Αμερικανίδα τραγουδίστρια

1977 - Στάθης Δρογώσης, Έλληνας τραγουδιστής και τραγουδοποιός

Θάνατοι

408 - Αρκάδιος, Ρωμαίος αυτοκράτορας

1873 - Ντέιβιντ Λίβινγκστοουν, Σκοτσέζος ιεραπόστολος και γιατρός

1904 - Αντονίν Ντβόρζακ, Τσέχος μουσικοσυνθέτης

1907 - Γρηγόριος Μαρασλής, εθνικός ευεργέτης

1945 - Γιόζεφ Γκέμπελς, Γερμανός υπουργός των Ναζί

1976 - Αλέξανδρος Παναγούλης, Έλληνας ποιητής και πολιτικός αγωνιστής

1978 - Αράμ Χατσατουριάν, Αρμένιος μουσικοσυνθέτης

1993 - Πιέρ Μπερεγκοβουά, Γάλλος πρωθυπουργός

1994 - Άιρτον Σένα, Βραζιλιάνος πρωταθλητής της Φόρμουλα 1

2005 - Πάνος Γεραμάνης Έλληνας δημοσιογράφος

Συναξαριστής

Προφήτου Ιερεμίου.

Ιερομάρτυρος Βατά πρεσβυτέρου, του Πέρσου.

Μαρτύρων Σάβα και Φιλοσόφου.

Οσιομαρτύρων Ακακίου του εκ Νιβόρης Θεσσαλονίκης (†1813), Ο όσιος Ακάκιος, καταγόταν από το Νεοχώριο της Θεσσαλονίκης και το κοσμικό του όνομα ήταν Αθανάσιος. Σε μικρή ηλικία εξισλαμίσθηκε με τη βία στην Κωνσταντινούπολη. Αργότερα όμως, μετανόησε για την πράξη του αυτή, εξομολογήθηκε και μετέβη στο Άγιο Όρος, όπου εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Ακάκιος. Μετά από αρκετά χρόνια επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη με ενδόμυχο πόθο να μαρτυρήσει για την πίστη του και για το λόγο αυτό ποδοπάτησε το τούρκικο φέσι του, μπροστά στον ιεροδικαστή αποκήρυξε το Ισλάμ και με παρρησία και σθένος ομολόγησε τη Χριστιανική του πίστη. Υπέστη φρικτά βασανιστήρια και τελικά αποκεφαλίστηκε στην Κωνσταντινούπολη την 1η Μαΐου 1815,κερδίζοντας την αιώνια αναγνώριση της Εκκλησίας και τον αμαράντινο της δόξης στέφανο.

Ευθυμίου του εκ Δημητσάνας (†1814) και Ιγνατίου του εκ παλαιάς Ζαγοράς (†1814), Παναρέτου επισκόπου Πάφου, του θαυματουργού (†1791).

Οσίων Ισιδώρας, Μιχαήλ,

Νικηφόρου του Χίου (†1821), Ο όσιος Νικηφόρος, γεννήθηκε στο Καρδάμυλα της Χίου το 1750 από ευσεβείς γονείς και το αρχικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Σε νεαρή ηλικία οι γονείς του τον αφιέρωσαν στην Εκκλησία για να τον σώσουν από την αρρώστια του λοιμού. Εν συνεχεία εισήλθε στη Νέα Μονή, εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Νικηφόρος. Διακρίθηκε για τούς μοναχικούς τους αγώνες, αλλά και για την ευφυΐα και τη φιλομάθειά του. Για το λόγο αυτό, οι Πατέρες της Μονής τον έστειλαν στη Χώρα για να συνεχίσει τις σπουδές του, υπό την επίβλεψη του περίφημου διδασκάλου Νεοφύτου του Καυσοκαλυβίτου. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του, δίδαξε ως δάσκαλος στη σχολή αυτή έως το 1802 επί σχολαρχίας Αθανασίου του Πάριου. Ανέλαβε την Ηγουμενία και συνέγραψε την ιστορία της. Λόγω της ακαταστασίας στην Ι. Μονή και των ποικίλλων αντιδράσεων των πατέρων, απομακρύνθηκε από αυτή και κατέφυγε στο Μεστά, στο μονύδριο του Αγ. Γεωργίου, όπου μόναζε και ο Ιωσήφ από τα Άγραφα. Εκοιμήθη ειρηνικά το 1821.

Σάββα επισκόπου Δαφνουσίας και Παφνουτίου του Ρώσου.

Εορτολόγιο

Ιερεμίας, Ισιδώρα, Δώρα, Θωμάς, Θωμαή, Τόμας, Ταμάρα, Φιλόσοφος, Φιλοσοφία, Σοφός, Σοφία, Σόφη.

De Siris

Μάιος

Μάιος

Ο Μάιος, ή Μάης, ή Καλομηνάς (Ποντιακά), είναι ο πέμπτος μήνας του έτους κατά το Ιουλιανό και Γρηγοριανό Hμερολόγιο και έχει 31 ημέρες. Στο αττικό ημερολόγιο ήταν ο ενδέκατος μήνας Θαργηλιών που αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα 23 Απριλίου-23 Μαΐου. Οι λατίνοι συγγραφείς τον εκφέρουν πάντα με τη λέξη «mensis» (μήνας) ή Kalendae (καλένδες).

Ο Μάιος στην ιστορία

Κατά τον Πλούταρχο (Βίος Νουμά 19) η ονομασία του Μήνα (Maja) προήλθε από το όνομα της νύμφης Μαίας που ήταν η ομορφότερη από τις Πλειάδες τις επτά κόρες του Άτλαντα (Ατλαντίδες) και της Πλειόνης και μητέρα του θεού Ερμή στον οποίο ο μήνας αυτός ήταν αφιερωμένος. Από άλλους υποστηρίζεται ότι αυτό το όνομα είναι προσδιοριστικό πρεσβύτερης ηλικίας εκ του major (μεγαλύτερος): «Μαϊώρεις γαρ οι πρεσβύτεροι» (Πλούταρχος), ο δε Οβίδιος παράγει το όνομα του μήνα από το Majestas (Μεγαλειότης) που έχει αποδεχθεί και ο τεκτονισμός.

Στην αρχαία Ρώμη κατά τον μήνα Μάιο τελούνταν γιορτές προς τιμή της πηγαίας Νύμφης Ηγερίας, στο άλσος της, προς ανάμνηση των συμβουλών της, που παρέσχε στον Νουμά για τις θρησκευτικές αρχές που εισήγαγε στη Ρώμη. Κατά δε την 1η (Μπόνα Ντέα) και 2η Μαΐου συνεχιζόντουσαν τα από 28 Απριλίου αρχόμενα Φλοράλια, εορτές προς τιμή της θεάς της βλάστησης της Χλωρίδας (Flora). Επίσης κατά τον ίδιο μήνα οι Ρωμαίοι τελούσαν τα "Lemuria" Μειλίχια που ήταν εορτές προς ιλασμό των ψυχών των νεκρών. Στη τέχνη τον μήνα Μάιο οι Ρωμαίοι τον παρίσταναν με μορφή μεσήλικου άνδρα που έφερε πλατύ χιτώνα με μεγάλες περιχειρίδες (σαν το σημερινό ράσο) και έχοντας στη κεφαλή το κάνιστρο γεμάτο άνθη ενώ στα πόδια του υπήρχε ένα παγώνι (ταώς) με ανοιγμένα τα φτερά.

Ο Μάιος συνδέεται επίσης και με την όλη πορεία της Βασιλεύουσας πόλης του Μεγάλου Κωνσταντίνου του οποίου τη μνήμη γιορτάζουμε στις 21 του μήνα. Δέκα ημέρες νωρίτερα γιορτάζονται τα γενέθλια ή εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης κατά το έτος 330 μ.Χ., ενώ στις 29 η μνήμη μας γυρνάει πίσω στην Άλωσή της (1453). Η απόφαση του Κωνσταντίνου να μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη θέση του αρχαίου Βυζαντίου πάρθηκε το έτος 324. Σύμφωνα με την παράδοση ο ίδιος ο Κωνσταντίνος , κρατώντας ένα ακόντιο, χάραξε τα σύνορα της πόλης που φάνηκαν πολύ μεγάλα στους συμβούλους του. Έτσι τον ρώτησαν πόσο θα προχωρήσει ακόμη, κι εκείνος τους απάντησε: «Θα προχωρήσω μέχρις ότου σταματήσει αυτός που προχωρεί εμπρός μου».

Ο Μάιος στην Ελληνική λαογραφία

Παρ’ όλο που γενικά ο Μάιος θεωρείται ως ο τελευταίος μήνας της Άνοιξης, είναι στην ουσία το μέσο της ανθοφόρας αυτής εποχής αφού το Καλοκαίρι δεν αρχίζει παρά δύο δεκαήμερα μετά το τέλος του, στις 21 Ιουνίου. Ο Μάιος, είναι πράγματι «μήνας χαράς και λατρείας της βλάστησης, με δοξασίες και έθιμα διαχρονικού χαρακτήρα», όπως το παραδοσιακό έθιμο με το πρωτομαγιάτικο στεφάνι το οποίο στολίζει την πόρτα του σπιτιού μέχρι τις 24 Ιουνίου οπότε καίγεται στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Οι λαϊκές προλήψεις θεωρούν τον Μάιο «μαγεμένο» γι’ αυτό αποφεύγονται οι γάμοι και οι σοβαρές εργασίες στη διάρκειά του, εξ ου και η παροιμία «Στον καταραμένο τόπο, τον Μάη μήνα βρέχει». Όλοι οι λαοί, πάντως, την Πρωτομαγιά γιόρταζαν την ανθοφορία της Φύσης και την απαρχή των «καλών καιρών». Κι ενώ οι λαϊκές παροιμίες, όπως, «Μάη μου, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε» και «ο Μάης έχει τ’ όνομα κι ο Απρίλης τα λουλούδια», προσπαθούν να μας επαναφέρουν στην τάξη, οι παιδικές αναμνήσεις δεν μας το επιτρέπουν. Κι έτσι συνεχίζουμε να τραγουδάμε: «Ο Μάιος μας έφτασε/εμπρός

βήμα ταχύ/να τον προϋπαντήσουμε/παιδιά στην εξοχή».

Πρωτομαγιά

Η 1 Μαΐου έχει χαρακτηρισθεί σχεδόν παγκόσμια ημέρα αργίας (αν και δεν είναι αργία, είν' απεργία) και διατυπώσεων των διεκδικήσεων των εργαζομένων, αφού είναι συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα όταν το 1886 έγιναν οι μεγάλες διαδηλώσεις στο Σικάγο με αίτημα τα τρία οχτάρια: οχτώ ώρες εργασίας, οχτώ ψυχαγωγία και οχτώ ύπνος. Στην χώρα μας, η απεργία των καπνεργατών του 1936 στη Θεσσαλονίκη βάφτηκε με αίμα που καταγράφηκε, στις εφημερίδες της άλλης ημέρας, με μια χαρακτηριστική φωτογραφία η οποία έδειχνε μια μάνα να οδύρεται πάνω από το σκοτωμένο της παιδί. Η φωτογραφία εκείνη ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο»: «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες/μέρα Μαγιού σε χάνω…».

Άλλα στοιχεία

Στο παλιό Ιαπωνικό ημερολόγιο, ο μήνας καλείται Σατσούκι (Ιαπωνικά: 皐月). Είναι επίσης ένα κοινό όνομα για τις γυναίκες. Στην Ιαπωνία, υπάρχει η αποκαλούμενη ασθένεια του Μάη, ένα είδος ασθένειας όπου οι νέοι σπουδαστές ή οι εργαζόμενοι αρχίζουν να βαριούνται το σχολείο ή την εργασία τους. Οφείλεται σε μια ιαπωνική συνήθεια που όλα τα σχολικά έτη και τα οικονομικά έτη αρχίζουν την 1η Απριλίου.

Στα Φινλανδικά, ο μήνας καλείται toukokuu, που σημαίνει "ο μήνας της σποράς". Στα Σλοβένικα, καλείται veliki traven, ποια μέσα που σημαίνει "ο μήνας της υψηλής χλόης".

De Siris

Γρηγόριος Μαρασλής

Γρηγόριος Μαρασλής

Ο Γρηγόριος Γ. Μαρασλής, εθνικός ευεργέτης και μαικήνας γεννήθηκε στην Οδησσό το 1831 και πέθανε την 1^η Μαΐου 1907. Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο Ρισελιέ έκανε καριέρα στη δημόσια διοίκηση με επιστέγασμα την εκλογή του ως δημάρχου της Οδησσού το 1878. Παρέμεινε σ΄ αυτό το αξίωμα έως το 1895.

Δεκαεπτά χρόνια της ζωής του, από αυτό το υψηλό αξίωμα, τα αφιέρωσε στην υπηρεσία της πόλης αναμορφώνοντας και στολίζοντάς της με την κατασκευή σημαντικών δημόσιων κτιρίων. Το δημοτικό μικροβιολογικό εργαστήριο, το μουσείο καλών τεχνών, ο βοτανικός κήπος, τα δημοτικά εκπαιδευτήρια, το πτωχοκομείο, το γηροκομείο, το εστιατόριο των ορφανών παιδιών, το δημοτικό «άσυλο ύπνου» και πολλά άλλα είναι μερικά που πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της δημαρχίας του με δικά του έξοδα. Στην Οδησσό ακόμα έφτιαξε τη βιβλιοθήκη Μαρασλή, από την οποία εκδίδονταν έργα επιστημονικά και λαογραφικά ξένων και Ελλήνων συγγραφέων.

Με την επιμέλεια του Χατζηκώστα και του καθηγητή Αναστ. Μάλτου εκδόθησαν 118 συγγράμματα. Με βάση αυτά γράφτηκαν «Αι Παροιμίαι» και «Παραδόσεις» από το Ν. Γ. Πολίτη, τα «Νομίσματα του κράτους των Πτολεμαίων» του Ι. Σβορώνου, τα «Άπαντα» του Βαλαωρίτη, τα «Ανάλεκτα» του Άγγελου Βλάχου κ.ά. Στα έργα που εξελληνίστηκαν ανήκουν: «Η Ιστορία της Ελλάδας» των Κούρτιου – Λάμπρου, «Γενική Παθολογία» του Ποδβισότσκι, «Ιστορία της Ελληνικής Λογοτεχνίας» και πολλά άλλα.

Λάτρης της επιστήμης και των τεχνών, βιβλιόφιλος, ξεχώρισε για τις αγαθοεργίες του, τη φιλανθρωπία του και τις δωρεές του. Η ευεργετική και κοινωνική διάσταση του έργου του μέχρι σήμερα παραμένει ανεκτίμητη.

Ισόβιος πρόεδρος της Ελληνικής Αγαθοεργού Κοινότητος Οδησσού, συνετέλεσε ώστε η ελληνική παροικία να μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα για την εξυπηρέτηση των αναγκών των Ελλήνων πάροικων. Πρόσφερε στην κοινότητα το σπίτι του πατέρα του «το σπίτι της Φιλικής Εταιρείας», το γηροκομείο της Κοινότητας, ένα ακίνητο στην οδό Πούσκιν και πολλές χορηγίες στην ελληνική εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Με χρήματα του Μαρασλή και εκτός συνόρων Ρωσίας χτίστηκαν πέντε εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα, στη Βουλγαρία και Κωνσταντινούπολη: το Μαράσλειο διδασκαλείο Αθηνών, το Ορφανοτροφείο Κέρκυρας, τη Μαράσλειο Σχολή της Φιλιππούπολης, το Μαράσλειο Ελληνικό και Πρακτικό Εμπορικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης και άλλες πολλές δωρεές με επιστέγασμα την ίδρυση της «Βιβλιοθήκης Μαρασλή».

Για την πολυσχιδή δημόσια και κοινωνική του δραστηριότητα, τόσο κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Δημάρχου όσο και μεταγενέστερα, τιμήθηκε με τις ανώτερες διακρίσεις της Ρωσίας, της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Τουρκίας, του Βασιλείου του Σιάμ κ.ά.

Πέθανε την 1η Μαΐου του 1907 και ετάφη στην αυλή της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας στην Οδησσό.

De Siris

Πάνος Γεραμάνης

Πάνος Γεραμάνης

Ο δημοσιογράφος και μελετητής του λαϊκού τραγουδιού Πάνος Γεραμάνης γεννήθηκε στο Βασιλικό Χαλκίδας το 1945 και πέθανε την 1η Μαίου2005.  

Από μαθητής ακόμα ξεκίνησε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία. Οι δύο αγάπες του ήταν το λαϊκό τραγούδι και το ποδόσφαιρο. Από δεκαπέντε χρονών κατέβαινε τις Κυριακές με νταλίκες ή με όποιο άλλα μέσο εύρισκε για να παρακολουθήσει την ομάδα του.

Στη δουλειά του, οι λαϊκοί τραγουδιστές είχαν γίνει οι καλύτεροί του φίλοι. Εργάστηκε σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά (Φως, Σούπερ Σπορ, Απογευματινή, Εθνος κ.ά.). Από το 1986 εργαζόταν στα Νέα.

Το μεγάλο του πάθος ήταν το λαϊκό τραγούδι στο ραδιόφωνο. Το 1989 έκανε εντυπωσιακό ντεμπούτο στον «902 - Αριστερά στα FM» με τις εκπομπές «Μικρόφωνο στο τραγούδι» και «Για τους ανθρώπους της νύχτας» και από το Μάρτιο του 1990 μεταπήδησε στην ΕΡΑ, όπου για δεκαέξι χρόνια παρουσίαζε τους «Λαϊκούς Βάρδους» στο δεύτερο Προγραμμα και για δέκα χρόνια περίπου τους "Άσσους των Γηπέδων" στην ΕΡΑ-Σπόρ.

Σήμερα λειτουργεί μόνο στο Internet ο ραδιοφωνικός σταθμός "Το JUKE BOX" με ρεπερτόριο και εκπομπές από από την συλλογή και το αρχείο του Π.Γεραμάνη όλο το 24-ωρο. Λαικά για όλους τους φίλους του Πάνου και του λαικού Τραγουδιού.

De Siris