Γεώργιος Μαύρος

Γεώργιος Μαύρος

Ο Γεώργιος Μαύρος γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1909 και πέθανε στις 6 Μαΐου  1995, ήταν Έλληνας πολιτικός και διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις - μετέπειτα Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Καστελλόριζο στις 15 Μαρτίου του 1909. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Ιωάννης Μαύρος και μητέρα του η Άννα Κοντούζογλου. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1926-1930) και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου (1934-1935). Το 1936 ανακηρύχθηκε αριστούχος διδάκτωρ του Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1937 εκλέχθηκε παμψηφεί Υφηγητής του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου δίδαξε έως το 1942. Κατά τη διάρκεια του πολέμου υπηρέτησε στο 7ο Σύνταγμα Πεζικού στο Αλβανικό Μέτωπο. Εισήλθε στην πολιτική το 1945, μετά το τέλος του πολέμου, ύστερα από παρότρυνση του Θεμιστοκλής Σοφούλης, ο οποίος του ανέθεσε το Υφυπουργείο παρά τω Πρωθυπουργώ. Εκλέχθηκε βουλευτής σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, εκτός από αυτή της 16ης Νοεμβρίου του 1952, κατά την οποία η Ένωση Κέντρου δεν εξέλεξε ούτε έναν βουλευτή στα μεγάλα αστικά κέντρα, λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος που εφαρμόστηκε.

Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης (1945), Παιδείας (1946), Εθνικής Οικονομίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας (1949), Οικονομικών και Συντονισμού (1951), Εθνικής Άμυνας (1952), Συντονισμού (1963-1964). Ανέλαβε Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Ιούνιος 1964-Ιούνιος 1966), έχοντας παραιτηθεί από Υπουργός Συντονισμού και από το βουλευτικό αξίωμα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Με πρωτοβουλία του ιδρύεται το Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας κρατήθηκε στην Ασφάλεια Αμαρουσίου, τέθηκε κατ’ επανάληψη σε κατ΄ οίκον περιορισμό, εξορίστηκε στην Σκόπελο, τη Δεσκάτη Γρεβενών και τη Γυάρο. Μετά την πτώση της χούντας συμμετείχε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974 ως Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως και Υπουργός Εξωτερικών, ενώ τον Αύγουστο του 1975 πήρε μέρος στη δίκη κατά των πρωταιτίων της ως μάρτυρας κατηγορίας.

Το Σεπτέμβριο του 1974 εκλέχθηκε Αρχηγός της Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, που αργότερα μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, και υπό την ιδιότητα αυτή ηγήθηκε της Αντιπολίτευσης έως τις εκλογές του 1977, κατά τις οποίες το κόμμα έχασε μεγάλο ποσοστό της δύναμής του και ο ίδιος, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ήττας, παραιτήθηκε από την αρχηγία.

Το Νοέμβριο του 1980, στην προσπάθειά του να συσπειρώσει τις δυνάμεις του Κέντρου, ίδρυσε την Παράταξη Κέντρου (ΠΑΡΚΕ). Τον Οκτώβριο του 1981 συνεργάστηκε εκλογικά με το ΠΑΣΟΚ και εκλέχθηκε πρώτος βουλευτής Επικρατείας. Τον Ιούνιο του 1984 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής. Τον Ιούνιο του 1985 ζητά με επιστολή του (17/6/85) από τον πρόεδρο της Βουλής να καταγραφεί ως ανεξάρτητος βουλευτής του Κέντρου συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ. Η συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ τερματίζεται με τη γραπτή δήλωση αιτιολόγησης της αποχής ψήφου που κατέθεσε στον Πρόεδρο της Βουλής (13/3/1989) προ της ψηφοφορίας για την πρόταση μομφής που κατέθεσε η Νέα Δημοκρατία εναντίον της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (13/3/1989), εκφράζοντας συγχρόνως την αποδοκιμασία του «για την πρωτοφανή απουσία πολιτικής ευθιξίας και την απίστευτη για πολιτικούς άνδρες ατολμία έναντι της δημόσιας ευθύνης τους», ενώ λίγους μήνες νωρίτερα είχε απευθύνει έκκληση προς τον πρωθυπουργό Ανδρέας Παπανδρέου για διενέργεια εκλογών με απλή αναλογική για «έξοδο από την πολιτική κρίση που μαστίζει τη χώρα».

Το 1994 το Ίδρυμα Μνήμης Ηρώων και Μαρτύρων του Ολοκαυτώματος Yad Vashem του απένειμε τον τίτλο του «Δικαίου των Εθνών» για τη συμβολή του στη διάσωση καταδιωκόμενων εβραίων κατά τη διάρκεια της κατοχής. Πέθανε στις 6 Μαΐου του 1995 στην Αθήνα και η κηδεία του έγινε με τιμές εν ενεργεία Πρωθυπουργού.

Διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (1948, 1951, 1952)

Διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου των Διοικητών της Διεθνούς Τραπέζης στην Ουάσιγκτον (1949-1952).

Έλαβε μέρος στις Διασκέψεις της Διακοινοβουλευτικής Ενώσεως στο Κάιρο (1947), Ρώμη (1949), Λονδίνο (1957), Βαρσοβία (1959), Αθήνα (1960) και Βρυξέλλες (1961).

Έλαβε μέρος στις Διασκέψεις της Διεθνούς Τραπέζης Ανασυγκροτήσεως και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ουάσιγκτον (1949, 1951, 1952, 1965), Παρίσι (1950), και Τόκιο (1964).

Υπήρξε επικεφαλής της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (Σεπτέμβριος 1974)

Έγραψε πολλές μελέτες και άρθρα για το Εμπορικό, Αστικό, Διεθνές Ναυτικό και Διεθνές Ιδιωτικό Δίκαιο, καθώς και σχόλια επί δικαστικών αποφάσεων στο νομικό περιοδικό «Θέμις», του οποίου διετέλεσε διευθυντής (1935-1940).

Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά. Ήταν λάτρης του θεάτρου και της κλασικής μουσικής, ενώ υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Ωδείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Νικολάου και απέκτησε ένα γιο, τον Γιάννη.

Κύπρος

Ανακινεί το θέμα αυτοδιάθεσης της Κύπρου στη Συνεδρίαση της Δ΄ Επιτροπής Κηδεμονιών του ΟΗΕ στο Παρίσι στις 22 Νοεμβρίου του 1951, γεγονός για το οποίο ο Μακάριος τον συγχαίρει με επιστολή του, στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων «… συνεδέσατε αρρήκτως το όνομά σας με τον ιερόν αγώνα της δούλης Πατρίδος μας».

Στις 9 Ιανουαρίου του 1952, στην 6η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στο Παρίσι θέτει το πρόβλημα του ορισμού της περιοχής, η οποία έχει θεμελιώσει δικαίωμα αυτοδιάθεσης.

Στις 25 Φεβρουαρίου του 1959 κατά τη συζήτηση στη Βουλή της πρότασης μομφής σχετικά με το Κυπριακό πρόβλημα, ο Γ. Μαύρος δηλώνει, σχετικά με τις συμφωνίες του Λονδίνου, ότι «… η δοθείσα λύσις είναι η χειροτέρα, διότι απεμπολεί ες αεί την αυτοδιάθεσιν, εγκαθιστά την Τουρκίαν εις την νήσον και δημιουργεί μόνιμον εστίαν διαταράξεως των ελληνοτουρκικών σχέσεων».

Στις 3 Φεβρουαρίου του 1961 και στις 29 Απριλίου του 1961 καταθέτει στη Βουλή ερωτήσεις προς τον Υπουργό Εξωτερικών σχετικά με την εκτέλεση των Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου και αναφέρει ότι στην Κύπρο έχει δημιουργηθεί αδιέξοδο, καθώς «… από τουρκικής πλευράς επαναλαμβάνονται απειλαί διχοτομήσεως, εις ταύτας δε προσετέθη εσχάτως και απειλή εξ Αγκύρας περί ενσωματώσεως της Κύπρου εις την Τουρκίαν». Αναφέρει, επίσης, ότι το πολύπλοκο Σύνταγμα του νέου Κράτους κινείται με δυσχέρεια, οδηγώντας σε δεκάδες προσφυγές στο Συνταγματικό δικαστήριο, ενώ η άσκηση του δικαιώματος βέτο των Τούρκων στην Βουλή των Αντιπροσώπων δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία του νέου Κράτους, επιβραδύνοντας την ανάπτυξη της οικονομίας.

Επίσης, στις 11 Φεβρουαρίου του 1960 καταθέτει επερώτηση προς την κυβέρνηση «…διότι συνεχίζουσα επί του Κυπριακού την τακτικήν της μυστικής διπλωματίας, αποφεύγει να ενημερώση την Βουλήν επί των τελευταίων δυσάρεστων εξελίξεων της Κυπριακής υποθέσεως».

Υπό την ιδιότητά του ως Υπουργού Εξωτερικών ηγήθηκε της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Α’ (25-30/7/74) και την Β’ Διάσκεψη (8-14/8/74) της Γενεύης για το Κυπριακό και έλαβε μέρος στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 1974.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ευρωβουλευτού κατέθεσε επανειλημμένα ερωτήσεις σχετικά με την τουρκική προκλητικότητα, τις σχέσεις ΕΟΚ – Τουρκία, την αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας των υπό κατοχή εδαφών της, την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρου, την αλλαγή τοπωνυμίων στα κατεχόμενα, τον ρόλο της ΕΟΚ απέναντι στους Αγνούμενους της κυπριακής τραγωδίας και άλλες. Παράλληλα, στο πλαίσιο του ευρωκοινοβουλίου πρωτοστάτησε στη δημιουργία διακομματικής ομάδας με σκοπό την «προστασία της εθνικής ταυτότητας της Κύπρου», η οποία διοργάνωσε στις 24 Οκτωβρίου του 1988 έκθεση με θέμα «Κύπρος 9000 χρόνια ιστορίας, ευρωπαϊκή πολιτιστική κληρονομιά που πρέπει να προστατευτεί». Ο Γεώργιος Μαύρος υποστήριξε σθεναρά την διακοπή του διαλόγου με την Τουρκία, όσο αυτή αγνοεί τις αποφάσεις του ΟΗΕ, και αγωνίστηκε με συνέπεια για το άνοιγμα του «Φακέλου της Κύπρου» και τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής προκειμένου να αποδοθούν οι ευθύνες στους υπεύθυνους της τραγωδίας.

Ορόσημα

Ως Υφυπουργός Δικαιοσύνης το 1945 εισηγήθηκε και συνέταξε το σχέδιο νόμου «Περί αποσυμφορήσεως των φυλακών», που αφορούσε στην αμνήστευση εγκλημάτων κατά των ταγμάτων ασφαλείας και των συνεργατών των Γερμανών.

Ως Υπουργός Οικονομικών προέβη στη λήψη μέτρων, το πνεύμα των οποίων διαφαίνεται στις ακόλουθες ανακοινώσεις του:

“…πιστεύω ότι η φορολογία δια να επιτύχη έχει ανάγκην της αμοιβαίας εμπιστοσύνης Κράτους και φορολογουμένων ήτις αποκτάται μόνον όταν εφαρμόζεται δικαία και ορθή φορολογία. Αποτελεί ασφαλώς καίριον πλήγμα η δημιουργία εκπλήξεων εις τους φορολογουμένους δια συνεχών και απροσδοκήτων μεταβολών της φορολογικής νομοθεσίας, συνεπεία των οποίων επιβάλλονται αναδρομικώς φόροι, αυξάνονται υπερμέτρως οι φορολογικοί συντελεσταί, εισάγονται τεκμήρια και εν γένει λαμβάνονται μέτρα αίτινα καθιστούν ασταθή την φορολογικήν πολιτικήν και έχουν ως συνέπειαν την αποθάρρυνσιν των παραγωγικών τάξεων προς εργασίαν και επενδύσεις. Ως εδήλωσα κατά την ανάληψιν των καθηκόντων μου βαθύτατή μου επιθυμία είναι να συμβάλλω δι΄ όλων μου των δυνάμεων εις την εισαγωγήν ενός παγίου συστήματος φορολογίας βασιζομένου επί του πραγματικού εισοδήματος, εξακριβουμένου εκ βιβλίων και στοιχείων και διεπομένου υπό της αρχής της προοδευτικότητος δια της οποίας επιτυγχάνεται η μείζων επιβάρυνσις των μεγαλυτέρων εισοδημάτων.»

Σημαντικό μέτρο που έλαβε μεταξύ άλλων ο Γ. Μαύρος ήταν να ξεκαθαρίσει τα παλιά χρέη, όχι ακυρώνοντάς τα, αλλά συμφωνώντας με τους φορολογούμενους τα οφειλόμενα ποσά και αποδεχόμενος πληρωμή σε δόσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι έλληνες για πρώτη φορά να «…σχηματίζουν ουράς δια να πληρώσουν τους φόρους των». Επίσης, προχώρησε σε κατάρτιση νομοθετήματος περί ενιαίου προοδευτικού φόρου επί του εισοδήματος, σχεδίασε μεταρρυθμίσεις στον τομέα της έμμεσης φορολογίας προκειμένου να ανακουφιστούν οι χαμηλές και μεσαίες τάξεις και μίλησε για τη μηχανοργάνωση των φοροτεχνικών υπηρεσιών.

Το 1952, ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας, βάζει τέλος στα επίσημα γεύματα και τις κοσμικές δεξιώσεις που παρέθεταν οι ναυτικοί διοικητές μετατρέποντας τις βάσεις των ανωτάτων ναυτικών διοικήσεων και τα πολεμικά πλοία σε κοσμικά σαλόνια.

Επίσης, κατά τη διάρκεια της θητείας του συνέβη ένα γεγονός, η αντίδρασή του στο οποίο υποδηλώνει τις αντιλήψεις του ως προς το ζήτημα της άμυνας της χώρας. Η Βουλγαρία κατέλαβε ελληνική νησίδα και δολοφονήθηκε έλληνας αξιωματικός. Η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να απέχει από κάθε ενέργεια μέχρι οι ξένοι παρατηρητές να ολοκληρώσουν τη σύνταξη του πορίσματος. Μετά την υποβολή του εν λόγω πορίσματος, οι βούλγαροι κλήθηκαν να εγκαταλείψουν τη νησίδα, δεν υπάκουσαν και δέχθηκαν ελληνικά πυρά. Σε αρνητικά σχόλια που διατυπώθηκαν σχετικά με αυτή την αντίδραση δήλωσε τα εξής: «… Η διαφύλαξις της ακεραιότητος της χώρας εναντίον εισβολών εις την μεθόριον … είναι θέμα του Διοικητού της μονάδος προκαλύψεως, ο οποίος οφείλει να δράσει κεραυνοβόλως … Ως προς την ανάμιξιν του Ατλαντικού Οργανισμού διευκρινίζεται ότι ουδεμία ανάγκη προηγούμενης εγκρίσεώς του υπάρχει… Εν τοιαύτη περιπτώσει η Ελλάς θα ευρίσκετο εις δεινήν θέσιν, διότι θα εγνώριζον οι παρά τα σύνορα εχθροί ότι εις οιανδήποτε επίθεσίν των, η Ελλάς ώφειλε να αναμένη με τας χείρας εσταυρωμένας την συγκατάθεσιν των χωρών του Ατλαντικού. Θα ήτο αφελές να υποστηρίξει κανείς ότι η Ελλάς δαπανώσα το ήμισυ του προϋπολογισμού δια την συντήρησιν του μεγαλυτέρου στρατού της Ηπειρωτικής Ευρώπης δεν δύναται να υπερασπισθή το έδαφός της αμυνομένη εναντίον θρασείας προκλήσεως των Βουλγάρων».

Το 1956 καταθέτει επερώτηση προς τον Υπουργό Εργασίας ζητώντας καθιέρωση ημέρας αργίας για τα θέατρα, έτσι ώστε να «… αφεθή εις αυτούς [τους ηθοποιούς] μία ημέρα την εβδομάδα ελευθέρα, τόσον δι΄ ανάπαυσίν των, όσον και διά την ιδιωτικήν των ζωήν».

Στις 24 Αυγούστου του 1959 καταθέτει επερώτηση προς τον Υπουργό Εξωτερικών, σχετικά με τις αποζημιώσεις των θυμάτων του ναζισμού αναφέροντας ότι «… Η Ελλάς, υποστάσα δεινά πλήγματα του Ναζισμού, έπρεπε να είναι μεταξύ των πρώτων χωρών εις την ρύθμισιν του ζητήματος τούτου».

Την ταραγμένη περίοδο του 1963 επισημαίνει με άρθρο του ότι «υπάρχει πολιτικόν θέμα και μάλιστα οξύτατον … γι΄ αυτό επιβάλλεται αποκατάστασις της ομαλής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών» και αργότερα υπογραμμίζει την ανάγκη για «άμεσον και ριζικήν κάθαρσιν του αθλίου κομματικού κράτους».

Το Νοέμβριο του 1963 ως Υπουργός Συντονισμού σε συνάντησή του με τον τότε γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Στίκκερ συζήτησε την ανάγκη εξεύρεσης τρόπου ελάττωσης των αμυντικών δαπανών της Ελλάδας και ζήτησε την ενίσχυση των δυτικών, καθώς, όπως αναφέρει «… Η αμυντική συμβολή της Ελλάδος, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, εν αναλογία με τον πληθυσμόν και τους πόρους της, αποτελεί το μεγαλύτερο βάρος εξ όσων έχουν επωμισθή όλα τα κράτη του ελευθέρου κόσμου».

Αμέσως μετά την παραίτησή του από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος προειδοποιεί για τα δεινά που έρχονται με σειρά άρθρων «Μεγάλος κίνδυνος δια το μέλλον του Έθνους η Ανωμαλία. Εκλογαί η μόνη λύσις» και «Εν όσω είναι ακόμη καιρός … Ανοικτή επιστολή προς τον βασιλέα», όπου προτείνει άμεση προσφυγή σε εκλογές με απλή αναλογική.

Με αφορμή την Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ γράφει άρθρα μεταξύ των οποίων «Εντροπή» (1/10/1966), «Η εσχάτη προδοσία» (16/10/1966), «Προς νέαν εκτροπήν» (26/2/67), «Κίνδυνος» προειδοποιώντας για τον κίνδυνο επιβολής δικτατορίας, ενώ με τα άρθρα του «Μοιραίον σχέδιον» και «Ποιός δαίμων» επισημαίνει την ευθύνη του βασιλιά για διενέργεια τίμιων εκλογών καθώς και την ανάγκη να απαγκιστρωθεί αυτός από τον «εναγκαλισμό μιας πολιτικής παρατάξεως».

Εργογραφία

Ο Ελ. Βενιζέλος σήμερα, στο Ευθύνη, 1990

Πρόλογος στο Nicolae Ceausecu, Για τη μετατροπή των Βαλκανίων σε απύραυλη ζώνη συνεργασίας και ειρήνης, Αθήνα: Κρίνος 1984

Παρουσία του Χαρίλαου ΤΡικούπη, στο Ευθύνη, 1980

Για το νόημα της Ελευθερίας, στο Ευθύνη 100, Αθήνα: Α.Χ. Τσακίρης και Κ.Ε. Τσιρόπουλος, Απρίλιος 1980, σ.σ. 167-171

Le rôle historique de l' Europe, στο L' Europe en formation 233, La Grèce dans la Communauté européenne, Paris: Août-Octobre 1979, p. 41-44

Une langue pour l' Europe?, στο L' Europe en formation 233, La Grèce dans la Communauté européenne, Paris: Août-Octobre 1979, p. 101-102

Το μέλλον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στο Ενημέρωση & Διάλογος. Από τις εκδηλώσεις που έγιναν με αφορμή τα 40 χρόνια (1939-1979) της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC, Αθήνα: BBC, 1979, σ.σ. 46-47

Εθνικοί κίνδυνοι: η δημοκρατία σε κρίση; Εξωτερικές απειλές, Αθήνα: Ατλαντίς, 1978

Dangers facing Greece: democracy at bay, external threats, Αθήνα 1978

Πρόλογος στο Σίκκο Μάνσχολτ, Η Κρίση, Αθήνα: Κέδρος 1974

Η Μετανάστευση: Ευλογία ή κατάρα; Εισαγωγή σ΄ένα κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα στο Εποχές 21, Αθήνα: Ιανουάριος 1965, σ.σ. 3-5

Η Μετανάστευση: Ευλογία ή κατάρα; Συμπεράσματα στο Εποχές 24, Αθήνα: Απρίλιος 1965, σ.σ. 10-16

Πέραν της ισορροπίας του τρόμου στο Εποχές 3, Αθήνα: Ioύλιος 1963, σ.σ. 3-7

Τα Εκλογικά Συστήματα, Αθήνα: Σοσιαλιστικός Σύνδεσμος, 1961

Τα ναυτικά προνόμια εις το ναυτικόν διεθνές δίκαιον, Αθήναι: Γ.Π.Ξένος, 1937

Η ικανότης προς ανάληψιν υποχρεώσεων κατά το διεθνές δίκαιον των συναλλαγματικών, 1950

Ζητήματα εκ της διακρίσεως μεταξύ κινητών και ακινήτων εις το κληρονομικών διεθνές δίκαιον, Αθήνα: Δ.Ν.Τζάκας και Σ. Δελαγραμάτικας, 1936

De Siris

Νικόλαος Ματσανιώτης

Νικόλαος Ματσανιώτης

Ο Νικόλαος Ματσανιώτης γεννήθηκε το 1925 και πέθανε στις 6 Μαΐου 2010, ήταν Έλληνας γιατρός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Γεννήθηκε στο Κιάτο Κορινθίας και σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών.

Έγινε διδάκτωρ παιδιατρικής στο ίδιο πανεπιστήμιο και την περίοδο 1955 - 1958 συμπλήρωσε τις σπουδές του στις ΗΠΑ. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και το 1968 εξελέγη τακτικός καθηγητής παιδιατρικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών.[2] Από το 1966 έως και την συνταξιοδότησή του, το 1993 διετέλεσε διευθυντής της παιδιατρικής κλινικής του πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης είχε διατελέσει πρόεδρος του Ανωτάτου Υγειονομικού Συμβουλίου του Κράτους (1973 - 1979), πρύτανης του καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών (1976 - 1977) κ.α. Είχε πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο.

Το 1984 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα των Ιατρικών Επιστημών, της οποίας έχει διατελέσει και πρόεδρος (1997). Από το 1998 μέχρι και το 2010 εκλεγόταν συνεχώς γενικός γραμματέας αυτής. Είχε τιμηθεί με τον Σταυρό του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος ενώ ήταν επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Παιδιατρικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής και της Γαλλικής Παιδιατρικής Εταιρείας.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 6 Μαΐου 2010 και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει παιδιά.

De Siris

Αλέξανδρος Σχινάς

Αλέξανδρος Σχινάς

Ο Αλέξανδρος Σχινάς, γεννήθηκε το 1870 και πέθανε στις 6 Μαΐου 1913, αναρχικός αγνώστου πιθανώς καταγωγής καθώς οι πηγές διαφέρουν. Δολοφόνησε στις 18 Μαρτίου 1913 τον βασιλιά Γεώργιο Α' στη Θεσσαλονίκη. Συνελήφθη από την χωροφυλακή και ανακρίθηκε. Στις 6 Μαΐου, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, αυτοκτόνησε πηδώντας από το παράθυρο του τμήματος της χωροφυλακής, όπου εκρατείτο.

Το κίνητρο παραμένει ακόμα και σήμερα αδιευκρίνιστο, όπως παραμένει άγνωστο το τι κατέθεσε ο Σχινάς στις αρχές. Οι φάκελοι της ανάκρισης φαίνεται πως κάηκαν, όταν στο ατμόπλοιο που τους μετέφερε στον Πειραιά εκδηλώθηκε πυρκαγιά. Η επικρατούσα άποψη της ιστορικής έρευνας είναι ότι ο δράστης υπήρξε πράκτορας ξένων συμφερόντων (πιθανότερα γερμανικών, όπως υπονοούν πηγές του Γεώργιου Φιλάρετου και του Πάγκαλου στα «Βαλκάνια».

De Siris

5 Μαΐου Σαν Σήμερα

5 Μαΐου Σαν Σήμερα

5 Μαΐου 2002 - O Παναθηναϊκός αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης στο μπάσκετ για τρίτη φορά στην ιστορία του. Στον τελικό του φάιναλ-φορ που έγινε στην Μπολόνια της Ιταλίας επικράτησε της Κίντερ Μπολόνια με 89-83.

Γεγονότα

553 - Αρχίζει τις εργασίες της στην Κωνσταντινούπολη η 5η Οικουμενική Σύνοδος, με θέμα την αίρεση του μονοφυσιτισμού.

1789 - Συνέρχεται στις Βερσαλλίες το Συμβούλιο των Γενικών Τάξεων, που θα οδηγήσει στη Γαλλική Επανάσταση.

1821 - Ο πλοίαρχος Ευάγγελος Ματζαράκης σηκώνει το λάβαρο της επανάστασης στην Σαντορίνη.

1916 - Οι ΗΠΑ εισβάλλουν στη Δομινικανή Δημοκρατία.

1925 - Τα Αφρικάανς γίνονται επίσημη γλώσσα στη Νότια Αφρική.

1936 - Οι ιταλικές δυνάμεις καταλαμβάνουν την Αντίς Αμπέμπα στην Αιθιοπία.

1941 - Ο αυτοκράτορας της Αιθιοπίας Χαϊλέ Σελασιέ επιστρέφει στη χώρα.

1944 - Αποφυλακίζεται ο Μαχάτμα Γκάντι.

1945 - Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Η Πράγα επαναστατεί κατά των ναζί.

1945 - Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Απελευθερώνεται το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν.

1949 - Ιδρύεται το Συμβούλιο της Ευρώπης.

1954 - Ο Αλφρέδο Στρέσνερ καταλαμβάνει μέσω στρατιωτικής χούντας την εξουσία στην Παραγουάη.

1977 - Οι έλληνες μισθωτοί εμφανίζονται στις δηλώσεις εισοδήματος πιο πλούσιοι από τους βιομηχάνους.

1980 - Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εκλέγεται πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας για πρώτη φορά.

2001 - Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' επισκέπτεται την Ελλάδα. Είναι η πρώτη επίσκεψη πάπα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας μετά το σχίσμα.

2002 - O Παναθηναϊκός αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης στο μπάσκετ για τρίτη φορά στην ιστορία του. Στον τελικό του φάιναλ-φορ που έγινε στην Μπολόνια της Ιταλίας επικράτησε της Κίντερ Μπολόνια με 89-83.

2005 - Στις εθνικές εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Τόνι Μπλερ εκλέγεται για τρίτη συνεχόμενη φορά πρωθυπουργός.

Γεννήσεις

1818 - Καρλ Μαρξ, Γερμανός οικονομολόγος και πολιτικός φιλόσοφος

1901 - Μπλάιντ Γουίλι Μακτέλ, Αμερικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός

1914 - Τάιρον Πάουερ, Αμερικανός ηθοποιός

1919 - Γεώργιος Παπαδόπουλος, Έλληνας στρατιωτικός και δικτάτορας

1933 - Δημήτρης Τσάτσος, διακεκριμένος συνταγματολόγος, πανεπιστημιακός και πολιτικός.

1935 - Κοραλία Ανδρειάδη, Ελληνίδα ποιήτρια

1943 - Μάικλ Πέϊλιν, Βρετανός κωμικός και συγγραφέας, ένας από τους Μόντι Πάιθον

1976 - Τάσος Πάντος, Έλληνας ποδοσφαιριστής

1976 - Χουάν Πάμπλο Σορίν, Αργεντινός διεθνής ποδοσφαιριστής

1980 - Γιόσσι Μπεναγιούν, Ισραηλινός διεθνής ποδοσφαιριστής

Θάνατοι

311 - Γαλέριος, Ρωμαίος αυτοκράτορας

1426 - Άγιος Εφραίμ, νεομάρτυρας από τη Νέα Μάκρη.

1821 - Ναπολέων Βοναπάρτης, στρατηγός και αυτοκράτορας της Γαλλίας

1948 - Γ. Βερίτης, Έλληνας ποιητής

1965 - Νίκος Γούναρης, τροβαδούρος του ελαφρού τραγουδιού

1971 - Βάϊολετ Τζέσσοπ, Ιρλανδοαργεντινή καμαρώτος του Τιτανικού, που επέζησε από ένα ακόμη ναυάγιο (HMHS Britannic το 1916) και μία σύγκρουση πλοίων (RMS Olympic, που συγκρούστηκε με το HMS Hawke το 1911)

1977 - Λούντβιγκ Έρχαρντ, Γερμανός καγκελλάριος από το 1963 έως το 1966

1995 - Μιχαήλ Μποτβίννικ, Ρώσος σκακιστής

1999 - Βασίλης Διαμαντόπουλος, Έλληνας ηθοποιός

Συναξαριστής

Μεγαλομαρτύρων Ειρήνης (†β΄αι.), Η αγία Ειρήνη, της οποίας το λαϊκό όνομα ήταν Πηνελόπη, γεννήθηκε στη πύλη Μαδεδλών της Περσίας και γονείς της ήταν ο έπαρχος Λικίνιος και η ευγενής Λικινία. Σε πολύ μικρή ηλικία άρχισε την γραμματική της εκπαίδευση κοντά σε έναν από τους πλέον σοφούς διδασκάλους της εποχής της, τον Απελλιανό, ο οποίος δίδαξε στη Πηνελόπη τη θύραθεν σοφία, ενώ την χριστιανική πίστη την διδάχθηκε από μια χριστιανή υπηρέτρια του πατέρα της. Όταν τελείωσε η κατήχηση βαπτίσθηκε χριστιανή και έλαβε το όνομα Ειρήνη. Όταν ο Λικίνιος έμαθε ότι η κόρη του έγινε χριστιανή διέταξε να τη δέσουν στα πόδια ενός άγριου αλόγου για να σκοτωθεί. Αλλά από θαύμα το άλογο στράφηκε εναντίον του και σκότωσε εκείνον. Μεγάλη ήταν η σύγχυση των παραβρισκομένων, αλλά η αγία τους καθησύχασε και αφού προσευχήθηκε με θέρμη, ο πατέρας της αναστήθηκε. Αμέσως βαπτίσθηκαν όλοι χριστιανοί. Στη συνέχεια η αγία περιόδευσε σε αρκετά μέρη όπου, δίδαξε το λόγο του Θεού και έκανε πολλά θαύματα. Στο τέλος αποσύρθηκε σε ένα ερημικό μέρος έξω από την Έφεσο όπου έζησε με προσευχή και άσκηση.

Γαϊανού, Γαΐου, Νεοφύτου.

Οσίου Ευθυμίου, επισκόπου Μαδυτών, του θαυματουργού.

Εορτολόγιο

Ειρηναίος, Ειρηναία, Ειρήνη, Ειρήνα, Ρένα, Ρήνα, Ρηνιώ, Ρηνούλα, Ειρήνγκω, Ρένια, Εφραίμ, Ευφραίμ, Ευφραίμιος, Ευφραίμης, Ευφραιμάκης, Ευφραιμία, Ευφραιμίτσα.

De Siris

Δημήτρης Τσάτσος

Δημήτρης Τσάτσος

Ο Δημήτρης Τσάτσος γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1933 και πέθανε στις 24 Απριλίου2010, ήταν Έλληνας συνταγματολόγος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Θεμιστοκλή Τσάτσου, δικηγόρου, βουλευτή και αδερφού του Κωνσταντίνου Τσάτσου, και της Αννίτας Αλευρά. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και τη Χαϊδελβέργη, ενώ σε ηλικία μόλις 27 ετών ανακηρύχθηκε διδάκτορας της νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Από το 1958 ως το 1964 υπήρξε επιμελητής στη Νομική Σχολή της Χαϊδελβέργης και την περίοδο 1964-1965 εργάστηκε ως ερευνητής στο Max-Planck Institut. Το 1968 εκλέχτηκε υφηγητής στη νομική σχολή του πανεπιστημίου της Βόννης, στο οποίο και δίδασκε και υφηγητής του συνταγματικού δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών. Λόγω της Χούντας των Συνταγματαρχών δεν κατάφερε να διδάξει. Το 1969 εκλέχτηκε καθηγητής στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αλλά πάλι δεν του επετράπη να διδάξει. Το 1970 εκλέχτηκε μόνιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βόννης, ενώ το 1973 φυλακίστηκε από τη δικτατορία. Το 1975 εξελέγη τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ.

Με την πτώση της δικτατορίας έγινε υφυπουργός της Ανώτατης Παιδείας στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην κάθαρση της παιδείας απο τους συνεργάτες της δικτατορίας. Το 1975 ήταν εισηγητής της αντιπολίτευσης για το νέο σύνταγμα της Ελλάδας. Το 1974 εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών με την ΕΔΗΚ και το 1994 εκλέχτηκε ευρωβουλευτής με το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Την περίοδο 1993-1994 ήταν άμισθος σύμβουλος του Πρωθυπουργού.

Από το 1980 έως και την αποχώρησή του ήταν καθηγητής του συνταγματικού δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου Hagen. Επίσης ήταν ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου - Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου.

Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων (1988-1992). Το 1995 τιμήθηκε με το πολιτιστικό Βραβείο Ευρώπης. Τιμήθηκε επίσης με τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα των πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης, Κρήτης και Πελοποννήσου. Μάλιστα, σύμφωνα με τον καθηγητή Μανιτάκη Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ειδικά η Νομική Σχολή είχε την τύχη να τον συγκαταλέξει στα μέλη της, αφού σε αυτήν ξεκίνησε την πανεπιστημιακή του καριέρα ως τακτικός καθηγητής της έδρας του Γενικού Δημοσίου Δικαίου 1974, πλαϊ στον Αριστόβουλο Μάνεση που κατείχε στην έδρα του Συνταγματικού Δικαίου. Η Νομική διένυε τότε την πιο ένδοξη περίοδο της ιστορίας της.

Το Τμήμα Νομικής αναγνωρίζοντας την σημαντική προσφορά του στην ελληνική και ευρωπαϊκή επιστήμη του Συνταγματικού Δικαίου τον ανακήρυξε το 2003 επίτιμο διδάκτορα, . Στην επιστήμη του ελληνικού συνταγματικού δικαίου και στους Έλληνες συνταγματολόγους ο Δημήτρης Τσάτσος κληροδότησε τρία μεγάλα έργα: το Συνταγματικό Δίκαιο, την Ευρωπαϊκή Συμπολιτεία και τώρα και την Πολιτειολογία. Στους μαθητές του και στους συναδέλφους του άφησε ένα μοναδικό δείγμα γραφής και ένα πρότυπο ευρωπαίου συνταγματολόγου.

Απεβίωσε στις 24 Απριλίου 2010 στην Αθήνα.

De Siris

Γ. Βερίτης

Αλέξανδρος Γκιάλας 

Ο Αλέξανδρος Γκιάλας γεννήθηκε στην Ελάτα Χίου 1915 και πέθανε στην Αθήνα στις 5 Μαΐου 1948, ήταν Έλληνας ποιητής, γνωστός με το φιλολογικό ψευδώνυμο «Γ. Βερίτης».

Βιογραφία

Ο Αλέξανδρος Γκιάλας ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά του Ιωάννη Γκιάλα, ιερέα και δασκάλου στο χωριό Ελάτα της Χίου, και της Αμαλίας Γκιάλα, το γένος Μπιλίρη. Από το γυμνάσιο άρχισε να εκδηλώνεται η κλίση του Γ. Βερίτη για τα γράμματα, με τη σύνθεση ποιημάτων, διηγημάτων και άρθρων, που τα δημοσίευσε σε μαθητικά περιοδικά και τοπικές εφημερίδες της Χίου. Ποιήματά του την περίοδο εκείνη δημοσιεύθηκαν και στο λογοτεχνικό περιοδικό της Αθήνας «Νέα Εστία» με το ψευδώνυμο Αλέκος Πέτασος. Πριν τελειώσει το Γυμνάσιο, κατά τη συμμετοχή του σε γυμναστικές επιδείξεις, ασθένησε από οξείς ρευματισμούς, οι οποίοι προσέβαλαν την καρδιά του, πάθηση που τελικά οδήγησε στον πρόωρο θάνατό του. Η πρώιμη διανοητική του ανάπτυξη τον έφερε φοιτητή σε ηλικία 16 ετών στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην Αθήνα συνδέθηκε με την Αδελφότητα Θεολόγων «Η Ζωή».

Από το 1937, όταν εκδόθηκε το περιοδικό «Ακτίνες» ως όργανο της «Χριστιανικής Ενώσεως Επιστημόνων», ο Γ. Βερίτης υπήρξε από τους πρώτους και βασικούς συνεργάτες του. Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε ιδίως στο χώρο της νεολαίας και στο φοιτητικό χώρο καταπολεμώντας τις υλιστικές θεωρίες, ακόμα και κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής. Το Σεπτέμβριο 1944 έπεσε πολεμώντας στη Μάχη του Ρίμινι (Ιταλία) ο αδελφός του Γιώργος, στον οποίο αφιέρωσε ένα από τα λυρικότερα ποιήματά του. Ο Βερίτης απεβίωσε στις 5 Μαΐου 1948, μόλις μετά το Πάσχα, ενώ από τον Φεβρουάριο 1946 ήταν παράλυτος από τη δεξιά πλευρά του σώματός του. Η σορός του αναπαύεται στην «κατακόμβη» του κτήματος της «Ζωής» στην Αγία Παρασκευή (τον γνωστό δήμο του Λεκανοπεδίου Αττικής).

Το έργο του

Ως προς το έργο του, ο Βερίτης δεν υπήρξε αποκλειστικά ποιητής, αλλά και μελετητής στην επιστήμη του, τη Θεολογία, μεταφραστής, διηγηματογράφος και λογοτεχνικός κριτικός. Προεχόντως, υπήρξε ένας Χριστιανός αγωνιστής και πνευματικός άνθρωπος. Μόλις μία ποιητική συλλογή («Η Ωδή του Αγαπητού», 1947) εκδόθηκε όσο ζούσε, ενώ άλλες τρεις («Στις πηγές των υδάτων», «`Οταν ανθίζουν τα κρίνα», «Με την αυγή») εκδόθηκαν με υλικό που συγκεντρώθηκε από τα χειρόγραφά του μετά το θάνατό του. Το σύνολο των ποιημάτων εκδόθηκε και σε 1 τόμο από τις εκδόσεις «Δαμασκός» (1958), ενώ σε άλλους 2 τόμους το πεζό του έργο («`Αρθρα και Μελέται» και «Φιλολογικά θέματα, Διηγήματα, Μορφαί»). Ο Βερίτης μετέφρασε ακόμη «Το ταξίδι του Εκατόνταρχου» του Ερνέστου Ψυχάρη από τη γαλλική (έκδοση «Δαμασκού» 1949). Τίτλοι αντιπροσωπευτικών του ποιημάτων: «Ζητώντας το Φως», «Αλήθειες», Ο `Υμνος των φοιτητών», «Ο Αναστάσιμος», «Τρεις φωνές», «Ποιος άλλος;». Τίτλοι διηγημάτων: «Ο Γησίλας», «Κάθε Πάσχα», «Ο φαροφύλακας».

Η θεματολογία του έργου του, ιδίως του ποιητικού, είναι σχεδόν αποκλειστικά θρησκευτική. Τα ποιήματα είναι έντονα λυρικά, με αυστηρά παραδοσιακή τεχνοτροπία (έμμετροι, ομοιοκατάληκτοι στίχοι) αλλά σε λαϊκή, ζωντανή δημοτική γλώσσα. Μέσα στο συναισθηματικό λυρισμό ωστόσο κατορθώνει και ενσωματώνει την πίστη και την ιδεολογία του, καθώς ο ίδιος είχε διακηρύξει ότι ήταν εναντίον του δόγματος «η τέχνη για την τέχνη».

Αρκετά ποιήματά του μελοποιήθηκαν σε τραγούδια από το μουσικοσυνθέτη Απόστολο Βαλληνδρά, ενώ το ποίημά του «Ο Κοινωνικός» από τη συλλογή «Η Ωδή του Αγαπητού» απετέλεσε το λιμπρέτο για μία σύνθεση κλασικής μορφής μουσικής: το ομώνυμο ορατόριο της συνθέτιδας Ελένης Οικονομοπούλου.

Αναγνώριση

Στο νησί του, τη Χίο, ο Γ. Βερίτης τιμάται με δύο προτομές. Η πρώτη, μαρμάρινη, βρίσκεται στο Δημοτικό Κήπο (το «Βουνάκι») της πρωτεύουσας του νησιού (Χίος ή «Χώρα»), ενώ η δεύτερη, μεταλλική και πιο πρόσφατη, στο χωριό καταγωγής του πατέρα του, τα Μεστά, τοποθετημένη, αρκετά ταιριαστά, έξω από την είσοδο του «Ταξιάρχη Μεστών», της μεγαλύτερης εκκλησίας του νησιού. «Γ. Βερίτη» ονομάζεται η βασική εσωτερική οδός που συνδέει τη Χώρα με τον Κάμπο της Χίου, ενώ στο Λεκανοπέδιο Αττικής δύο μικροί δρόμοι φέρουν το όνομα του ποιητή.

De Siris

Τάσος Πάντος

Τάσος Πάντος

Ο Τάσος Πάντος γεννημένος στις 5 Μαΐου 1976 στην Αθήνα, είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στην ομάδα ποδοσφαίρου του Π.Α.Σ. Γιάννινα. Μπορεί να αγωνιστεί τόσο ως δεξιός όσο και ως αριστερός οπισθοφύλακας (μπακ). Φημίζεται για την ταχύτητά του και το πάθος του στο παιχνίδι. Με τον Ολυμπιακό έχει κατακτήσει τέσσερα νταμπλ τις αγωνιστικές περιόδους 2004/05, 2005/06, 2007/08 και 2008/09 καθώς και το πρωτάθλημα της περιόδου 2006/07. Φοράει τη φανέλα με τον αριθμό 30.

Ξεκίνησε στην Προοδευτική τη σεζόν 1998/99, αλλά την επόμενη αγωνιστική περίοδο η ομάδα του υποβιβάστηκε στη Β΄Εθνική. Ο Πάντος παρέμεινε στην ομάδα και τη βοήθησε να προβιβαστεί στην Α΄Εθνική τη σεζόν 2001/2002. Αφού αγωνίστηκε ένα ακόμα χρόνο στην Α' Εθνική με τα χρώματα της Προοδευτικής, «μετακόμισε» στον Ολυμπιακό μαζί με τους συμπαίκτες του Ευθύμη Κουλουχέρη και Αλέκο Τάτση. Προσαρμόστηκε γρήγορα στη νέα του ομάδα συμμετέχοντας σε 23 παιχνίδια πρωταθλήματος και σε 5 παιχνίδια του UEFA Champions League.

Τη σεζόν 2004/05 έπαιξε αρχικά ως δεξί μπακ εξ αιτίας του τραυματισμού του Δημήτρη Μαυρογενίδη και ύστερα μετακινήθηκε στην αριστερή πλευρά, όταν τραυματίστηκε ο Στέλιος Βενετίδης. Έπαιξε σε 26 ματς του πρωταθλήματος κερδίζοντας το νταμπλ. Την επόμενη σεζόν συμμετείχε σε 19 παιχνίδια πρωταθλήματος, κερδίζοντας και πάλι το νταμπλ. Την αγωνιστική περίοδο 2007 οι συμμετοχές του μειώθηκαν περαιτέρω, ωστόσο στις 31 Μαΐου 2007 ανανεώθηκε το συμβόλαιό του για έναν ακόμα χρόνο.

Αποχώρησε από τον Ολυμπιακό στις 22 Ιουνίου του 2010. Συνεχίζει την καριέρα του στον ΠΑΣ. Γιάννενα.

De Siris

4 Μαΐου Σαν Σήμερα

4 Μαΐου Σαν Σήμερα

4 Μαΐου 2001 - Ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β' ταξιδεύει στη Μεσόγειο, από την Ελλάδα ως τη Συρία και από εκεί στη Μάλτα, ακολουθώντας την πορεία του αποστόλου Παύλου.

Γεγονότα

1494 - Ο Χριστόφορος Κολόμβος φτάνει στις ακτές της Τζαμάικα.

1896 - Αρχίζει η πολιορκία του Βάμου από τους Κρητικούς επαναστάτες, που θα αποτελέσει καμπή στην ανάδειξη του Κρητικού Ζητήματος.

1904 - Ίδρυση της ποδοσφαιρικής ομάδας της FC Schalke 04 στο Γκελζενκίρχεν της Γερμανίας.

1905 - Ηλεκτροφωτίζεται για πρώτη φορά η οδός Αθηνάς.

1912 - Η Οθωμανική Αυτοκρατορία παραχωρεί τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία.

1924 - Έναρξη των 8ων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι.

1930 - Ο Μαχάτμα Γκάντι συλλαμβάνεται από τη βρετανική αστυνομία.

1931 - Οι αμερικανικές αρχές κατηγορούν τον Αλ Καπόνε για φοροδιαφυγή, σημαίνοντας την αρχή του τέλους για την «καριέρα» του διάσημου κακοποιού.

1932 - Ο Αλ Καπόνε μπαίνει στη φυλακή για φοροδιαφυγή.

1941 - Τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τη Χίο.

1949 - Η ποδοσφαιρική ομάδα της Τορίνο ξεκληρίζεται σε αεροπορικό δυστύχημα στην περιοχή Σουμπέργκα της βορείου Ιταλίας.

1953 - Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ τιμάται με βραβείο Πούλιτζερ για το έργο του Ο Γέρος και η Θάλασσα.

1979 - Η Μάργκαρετ Θάτσερ ορκίζεται πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου με το κόμμα των Συντηρητικών. Είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας.

1990 - Η Λεττονία ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση.

1994 - Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν και ο ηγέτης της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης Γιάσερ Αραφάτ επικυρώνουν, στο Κάιρο της Αιγύπτου, τη Συμφωνία του Όσλο, για την παραχώρηση αυτονομίας στους Παλαιστινίους, στη Λωρίδα της Γάζας και την πόλη της Ιεριχούς.

1996 - Το Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση, ύστερα από 13 χρόνια παρουσίας των Σοσιαλιστών στην εξουσία. Πρωθυπουργός της χώρας αναλαμβάνει ο Χοσέ Μαρία Αθνάρ.

2001 - Ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β' ταξιδεύει στη Μεσόγειο, από την Ελλάδα ως τη Συρία και από εκεί στη Μάλτα, ακολουθώντας την πορεία του αποστόλου Παύλου.

Γεννήσεις

1655 - Μπαρτολομέο Κριστοφόρι, Ιταλός οργανοποιός που θεωρείται εφευρέτης/κατασκευαστής του πιάνου

1928 - Χόσνι Μουμπάρακ, πρόεδρος της Αιγύπτου.

1929 - Όντρεϊ Χέπμπορν, ηθοποιός αγγλικής και ολλανδικής καταγωγής.

1930 - Κάθριν Τζάκσον, Αμερικανίδα, μητέρα των 5 της μουσικής οικογένειας Τζάκσον

1956 - Ούλρικε Μάιφαρτ, Γερμανίδα αθλήτρια στίβου.

1958 - Αντώνης Μήνου, Έλληνας τερματοφύλακας

1966 - Τζέϊν Μακ Γκράθ, Βρεττανίδα συνιδριτής του Ιδρύματος Μακ Γκράθ για την ενίσχυση των ερευνών κατά του καρκίνου του στήθους (πέθανε το 2008)

1977 - Νέστορας Κόμματος, καλαθοσφαιριστής.

1982 - Κλέοπας Γιάννου, Έλληνας ποδοσφαιριστής

1987 - Σεσκ Φάμπρεγας, Ισπανός ποδοσφαιριστής.

Θάνατοι

1863 - Χριστόφορος Περραιβός, Έλληνας στρατιωτικός και συγγραφέας.

1938 - Τζιγκόρο Κάνο, Ιάπωνας ιδρυτής της πολεμικής τέχνης του Τζούντο.

1938 - Καρλ φον Οσιέτσκι , γερμανική ειρηνιστής, βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης

1955 - Ζωρζ Ενέσκου , Ρουμάνος συνθέτης

1971 - Χρήστος Ευθυμίου, κωμικός του θεάτρου και του κινηματογράφου

1970 - Ευγενία Λιβανού , σύζυγος του Σταύρου Νιάρχου

1972 - Έντουαρντ Κάλβιν Κένταλ, Αμερικανός χημικός και νομπελίστας.

1980 - Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας.

1987 - Πολ Μπάτερφιλντ, Αμερικανός μουσικός.

2006 - Αλέξης Δαμιανός, Έλληνας σκηνοθέτης και ηθοποιός.

Συναξαριστής

Μαρτύρων Πελαγίας της από Ταρσού (†290), Η αγία Πελαγία γεννήθηκε στην πόλη Ταρσό της Κιλκισίας και έζησεεπί βασιλείας Διοκλητιανού. Μεγάλωσε σε ειδωλολατρικό περιβάλλον, όμως σε νεαρή ηλικία είδε σε όραμα τον αρχιεπίσκοπο Ρώμης, ο οποίος την προέτρεπε να βαπτισθεί. Όταν ξύπνησε και συνήλθε ζήτησε άδεια από τη μητέρα της και με το πρόσχημα ότι θα μεταβεί στην τροφό της, πού ζούσε σε άλλη πόλη, πήγε στον αρχιεπίσκοπο, ο οποίος τη βάπτισε χριστιανή. Η χαρά της ήταν μεγάλη. Αφού παρέδωσε τα πολυτελή της ενδύματα στην Εκκλησία για να πωληθούν και να διαθέσει τα χρήματα στους πτωχούς και αδύνατους, πήγε στην τροφό της η οποία έγινε έξαλλη από θυμό και την έδιωξε. Αποφάσισε τότε να επιστρέψει στη μητέρα της, ελπίζοντας στη μητρική κατανόηση και στοργή. Όταν όμως και η μητέρα της αντίκρυσε αυτή την ενδυμασία αναστατώθηκε και πέφτοντας στο πόδια της, την ικέτευσε να επανέλθει στην αρχική της πίστη. Η Πελαγία στεναχωρήθηκε αλλά της δήλωσε ότι η απόφασή της ήταν οριστική και αμετάκλητη. Όταν όμως ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε το γεγονός ότι ο γιος του, ο οποίος ήταν αρραβωνιαστικός της Πελαγίας, από τη θλίψη του αυτοκτόνησε, κάλεσε οργισμένος την Πελαγία και τη διέταξε να θυσιάσει στο είδωλα. Η αγία με παρρησία αρνήθηκε, λέγοντάς του ότι γνώρισε τον αληθινό Θεό. Έξαλλος ο Διοκλητιανός, διέταξε να πυρώσουν ένα χάλκινο βόδι και να την τοποθετήσουν εντός του, χαρίζοντάς της την ουράνια δόξα.

Αφροδισίου, Αντωνίνου, Αντωνίου, Λεοντίου, Μακρόβιου, Μίλδα, Ουαλεριανού και του λοιπού αγίου πλήθους των συν αυτοίς εν Σκυθουπόλει (Συρίας) μαρτυρησάντων.

Οσίων Αθανασίου επισκόπου Κορίνθου, Ιλαρίου του θαυματουργού, Νικηφόρου ηγουμένου Μηδικίου και Νικηφόρου, του εν Άθω.

Εορτολόγιο

Μελής, Μέλος, Μέλιος, Μέλας, Μέλια, Μελίτσα

De Siris

Πολιορκία του Βάμου

Πολιορκία του Βάμου

Η Πολιορκία του Βάμου ήταν μία σπουδαία ιστορική επιχείρηση των εξεγερθέντων Κρητικών κατά την τελευταία Κρητική Επανάσταση, το 1896, εναντίον 1600 Τούρκων που είχαν οχυρωθεί στο ομώνυμο φρούριο - Διοικητήριο, στο χωριό Βάμος, 25 χλμ. Α. των Χανίων, στις βόρειες υπώρειες του Λευκών Ορέων, εξ ου και η ονομασία της.

Γενικά

Την επιχείρηση αυτή οργάνωσε και συντόνιζε η λεγόμενη "Μεταπολιτευτική Επιτροπή Κρήτης" ή "Επιτροπή Μεταπολίτευσης Κρήτης" που τελούσε υπό την προεδρία του Μανούσου Κούνδουρου. Η Πολιορκία αυτή κράτησε δεκαπέντε ημέρες και παρά τις αντιδράσεις των επισκόπων της περιοχής, των κάποιων προδοσιών που σημειώθηκαν αλλά και των τουρκικών ενισχύσεων που κατέφθασαν, κατέληξε αε περιφανή νίκη των Κρητικών εξαναγκάζοντας τους Τούρκους σε φυγή. Πρόκειται για την πρώτη ουσιαστική στρατιωτική επιτυχία των Κρητικών στην επανάσταση εκείνη, εξ αιτίας της οποίας κατέστη αναγκαία η ναυτική παρουσία των Μεγάλων Δυνάμεων, λαμβάνοντας έτσι διεθνή χαρακτήρα ζητήματος για επίσπευση της οριστικής λύσης του, εξ ου και η σπουδαιότητά της.

Ιστορικό κατάστασης

Στις 3 Σεπτεμβρίου/15 Σεπτεμβρίου 1895, (ν.ημερ.) συνήλθε στο Κλήμα Αλικάμπου, μετά την από 20 Αυγούστου/1 Σεπτεμβρίου του 1895 πρόσκληση – προκήρυξη του πρωτοδίκη του Βάμου Μ. Κούνδουρου μεγάλη συνάθροιση εκπροσώπων του κρητικού λαού όπου και αποφασίστηκε η υποβολή υπομνήματος περίπου δέκα βασικών αιτημάτων προς τους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων και την ελληνική κυβέρνηση που αφορούσαν την εφαρμογή του οργανικού νόμου της Χαλέπας, που κωλυσιεργούσε η Υψηλή Πύλη. Συνέχεια αυτού ακολούθησε η εκλογή προεδρείου της λεγόμενης Μεταπολιτευτικής Επιτροπής στην οποία μετά από φιλονικίες πρόεδρος εξελέγη ο Μ. Κούνδουρος με αντιπροέδρους τους: Γ. Μυλωνογιάννη ή Μυλωνογιαννάκη (γιατρός εξ Αποκορώνου, γιος του οπλαρχηγού Ματθαίου Μυλωνογιάννη), Στ. Φωτάκη (δικηγόρος εκ Μελάμπων) και Μ Ζερβό (οπλαρχηγός) η οποία και ανέλαβε την γενικότερη δράση εξέγερσης.

Στις 11 και 19 Οκτωβρίου (π.ημερολ) σημειώνονται οι πρώτες συμπλοκές στη θέση Ασή Γωνιά μεταξύ τουρκικού στρατού και εξεγερθέντων Τον Νοέμβριο του 1895 συνάφθηκαν η μάχη του Αλικάμπου, η μάχη των Καρών Αποκορώνου και η μάχη του Πύργου Κεφάλα, συνέπεια των οποίων ήταν ο τουρκικός στρατός να καταφύγει στο Βάμο και στο Ρέθυμνο. Παράλληλα τουρκικός στρατός πολιορκηθείς στον στρατώνα Σφακίων μόλις που κατάφερε να σωθεί από τουρκικά πλοία που κατέπλευσαν και τον μετέφεραν στα Χανιά.

Εξέλιξη αυτών ήταν ο Γενικός Διοικητής Καραθεοδωρής πασάς να υποβάλει παραίτηση στο τέλος Δεκεμβρίου του 1895. Οι ειδήσεις των απανωτών αυτών γεγονότων δημιούργησαν εύλογα μεγάλη συγκίνηση στην Ελλάδα με συλλαλητήρια στην Αθήνα για αποστολή βοήθειας.

Το χωριό Βάμος, με τους πέριξ οικισμούς του, Κανδυλιανά, Μαμουνιανά και Τσικολιανά, λόγω της γεωγραφικής και στρατηγικής του θέσης είχε αναδειχθεί από τον Σάββα πασά το 1866 σε διοικητικό κέντρο – πρωτεύουσα του νομού Σφακίων στο οποίο είχε αναγείρει μεγάλο διοικητήριο (σαράι) με μεγάλο στρατώνα με αποθήκες και δεξαμενές, τζαμί αλλά και σχολεία ακόμα και παρθεναγωγείο. Στο Βάμο είχαν την έδρα τους δικαστικές, οικονομικές και στρατιωτικές αρχές της οθωμανικής διοίκησης της ευρύτερης περιοχής. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεχόταν και τις περισσότερες επιθέσεις των εξεγερμένων κάθε φορά Κρητικών, όπως το 1878 όπου τα δημόσια κτίρια υπέστησαν μεγάλη καταστροφή, την αποκατάσταση των οποίων έκανε ο Μαχμούτ πασάς το 1892.

Μετά τα παραπάνω γεγονότα του τελευταίου τριμήνου του 1895 και τον διορισμό του μουσουλμάνου Τουρχάν πασά στη θέση του Καραθεοδωρή πασά, συνεχιζόμενης έτσι της απραξίας των Μεγάλων Δυνάμεων στην εφαρμογή των όρων του υπομνήματος που είχε υποβάλει η Μεταπολιτευτική Επιτροπή της Κρήτης, αποφάσισε η τελευταία, μεταβαλλόμενη σε επαναστατική επιτροπή, τη συνέχιση εντονότερου αγώνα με την κατάληψη του Βάμου, την κατάλυση της οθωμανικής διοίκησης με σκοπό την αυτονόμηση της Κρήτης.

Σημειώνεται ότι την ιδέα της "Αυτονόμησης" προωθούσε και ο Άγγλος πρόξενος στην Κρήτη σε αντίθεση με εκείνη της Ένωσης" που προωθούσε απροκάλυπτα η Εθνική Εταιρεία στην Αθήνα και που φερόταν λιγότερο ρεαλιστική με τα τότε δεδομένα.

Μάχες – Πολιορκία

Στις 4/16 Μαΐου (π.ημ/ν.ημερ.) του 1896 υπό κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών συνεδρίασε στο Νίππο Αποκορώνου, (33 χλμ. ΝΑ. των Χανίων), η Μεταπολιτευτική Επιτροπή με μεγάλη συνάθροιση Κρητικών προκειμένου να λάβει την τελική απόφαση κατάληψης του Βάμου. Στη συνεδρίαση αυτή, στον περίβολο του ναού του χωριού, προσήλθαν και οι επίσκοποι «Κυδωνίας και Αποκορώνου» Νικηφόρος και «Κισσάμου και Σελίνου» Δωρόθεος οι οποίοι ζητούσαν την διάλυση της συνάθροισης και την αποφυγή επαναστατικών δράσεων μεταφέροντας εντολή του Οικουμενικού Πατριάρχη. Στη προτροπή αυτή οι συγκεντρωθέντες εξανέστησαν ζητώντας με πρωτοστάτη τον Παπα-Μαλέκο ακόμα και τον θάνατο του Νικηφόρου και όσων άλλων ήταν αντίθετοι της επανάστασης, μεταξύ των οποίων ήταν και ο νεαρός δικηγόρος Ε. Βενιζέλος. Τελικά η συνεδρίαση έληξε με την απόφαση της άμεσης κατάληψης του Βάμου.

Την μεθεπομένη στις 6 Μαΐου/18 Μαΐου (π.ημερ./ν.ημερ.) (1896) περίπου 25 οπλαρχηγοί, μεταξύ των οποίων τα μέλη του προεδρείου της Μεταπολιτευτικής Επιτροπής έχοντας συγκεντρώσει περί τους 1400 εξεγερμένους Κρητικούς κυρίως από τα πέριξ χωριά ξεκίνησαν να προσβάλουν όλα τα γύρω του Βάμου υψώματα που αποτελούσαν τουρκικές οχυρώσεις προστασίας του Βάμου από τυχόν ένοπλες προσβολές.

Από την περιγραφή της όλης αυτής επιχείρησης που διασώθηκε στο ιστορικό ημερολόγιο που έγραψε ο γραμματέας της Επιτροπής και οπλαρχηγός Ιωσήφ Λεκανίδης (που αποτελεί και τη βασικότερη πηγή ιστορικής έρευνας της επιχείρησης αυτής) αξίζει να επισημανθούν: α) Οι προσβολές των οχυρωματικών υψωμάτων ξεκίνησαν ταυτόχρονα από την πρώτη ημέρα με δυναμική αριθμητική παρουσία των εξεγερμένων, ώστε να εξαναγκάζουν τους Τούρκους σε υπερκατανάλωση πολεμοφοδίων και φυγή. β) Οι επιθέσεις γίνονταν κατά γραμμές επίθεσης (κύματα βολών), κάνοντας μνεία σε σπαρτιατικές γραμμές άμυνας, που πρόκειται για πρωτόγνωρη τακτική στον ελλαδικό χώρο σε επίθεση, τακτική συνεχούς πυρός. γ) Σημειώθηκαν ακόμα και συμπλοκές με τα χέρια που σημαίνει ότι εξ αρχής δεν είχαν όλοι όπλα.

Από δε τη δεύτερη ημέρα η πίεση προς τους Τούρκους που υπολογίζονταν σε 1600 άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα αισθητή όταν μάλιστα κάποιοι περισσότερο θαρραλέοι οπλαρχηγοί και αγωνιστές εισήλθαν μέσα στο Βάμο όπου με κλιμακωτές οχυρώσεις σε οικίες άρχισαν να προσεγγίζουν τα δημόσια κτίρια απειλώντας τα με πυρπόληση. Σπουδαίος υπήρξε ο ηρωισμός του Παπα-Μαλέκου που κατάφερε να εισβάλλει στον φούρνο και να κατασχέσει όλο τον άρτο που προοριζόταν για τους πολιορκούμενους. Την επιχείρηση αυτή επανέλαβε μία φορά ακόμα, ενώ κάποιοι άλλοι εισέβαλαν στις τουρκικές αποθήκες απ΄ όπου και κατέσχεσαν διάφορες ποσότητες τροφίμων, (όσπρια, άλευρα, βούτυρα κ.λπ.), ενδύματα, καθώς και περίπου 300 όπλα τύπου μαρτίνι και 250 σκηνές.

Ημέρα με την ημέρα η κατάσταση άρχισε ν΄ αγριεύει ενώ οι πέριξ μάχες να εξελίσσονται σκληρότερες. Όταν ο σαλπιγκτής του τουρκικού διοικητηρίου άρχισε να σαλπίζει σύμπτυξη των μονάδων και βοήθεια από άλλα φρούρια η πολεμική ιαχή των εξεγερμένων Κρητικών «απάνωτων μωρέ !» κυριαρχούσε σε όλα τα πεδία που ενισχύονταν στο μεταξύ και από άλλους Κρητικούς των γύρω περιοχών όπως Αποκορωνιώτες, Καλαμιτσιανοί, Σελιανοί κ.ά. στους οποίους είχαν διανεμηθεί όπλα που είχαν σταλεί από την Αθήνα.

Σε βοήθεια των Τούρκων του Βάμου, προσέτρεξαν δύναμη 1200 αλγερινών που αποβιβάστηκε από τουρκικό πλοίο στη παραλία των Καλυβίων, μία δύναμη τουρκικής χωροφυλακής υπό τον Εμήν πασά καθώς και δύναμη τουρκαλβανών υπό τον Χουσεΐν Μπάτρη. Την έφοδο αυτών προσπάθησε να καλύψει το βαρύ πυροβόλο του φρουρίου Ιτζεντίν, που ξεκίνησε να βάλλει εναντίον των θέσεων των εξεγερμένων Κρητικών καθώς και τα πυροβόλα του τουρκικού πολεμικού πλοίου.

Στην αντιμετώπιση των τουρκικών αυτών ενισχύσεων ακολούθησαν σφοδρές μάχες επί ένα δεκαήμερο που επεκτάθηκαν από Αλμυρίδα και Τζιβαρά μέχρι Αρμένων και Στύλου που κατέληξε σε άτακτη φυγή των Τούρκων εγκαταλείποντας στα πεδία περί τους 800 νεκρούς και τραυματίες, τρεις σημαίες, 50 σκηνές, πολυάριθμα όπλα και πυρομαχικά τα οποία και περιήλθαν στους Κρήτες.

Στο μεταξύ από τις πρώτες ημέρες της επιχείρησης οι πρόξενοι των Μεγάλων Δυνάμεων, στους οποίους είχε γνωστοποιηθεί το υπόμνημα της Μεταπολιτευτικής Επιτροπής, ενημερώνοντας σχετικά τις κυβερνήσεις τους, εξουσιοδοτήθηκαν για απ΄ ευθείας συνεννοήσεις με τους πολιορκούντες για τερματισμό των επιχειρήσεων, θέση όμως που αρνήθηκε η Υψηλή Πύλη αποφασίζοντας σε δυναμική λύση με αποστολή στρατού. Στην εξέλιξη αυτή οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν να στείλουν στη περιοχή θωρηκτά πλοία τα οποία και άρχισαν να καταπλέουν στο τέλος του ίδιου μήνα.

Αντίποινα

Σημειώνεται ότι την έκτη ημέρα των επιχειρήσεων της πολιορκίας του Βάμου και των γύρω μαχών στις 11 Μαΐου/23 και 24 Μαΐου (ν. ημερ.) ξέσπασαν στα Χανιά μεγάλες λεηλασίες και σφαγές των Χριστιανών από τον μουσουλμανικό όχλο που επεκτάθηκαν και στα περίχωρα.

De Siris

Χρήστος Ευθυμίου

Χρήστος Ευθυμίου

Ο Χρήστος Ευθυμίου γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1900 και πέθανε στις 4 Μαΐου 1971, ήταν κωμικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στη Λαμία. Ήταν διπλωματούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών και το 1929 φοίτησε στην επαγγελματική σχολή θεάτρου από την οποία και βγήκε αριστούχος μετά τετραετή φοίτηση. Το 1929 έκανε τη πρώτη του θεατρική παρουσία με το θίασο Κυβέλης και μετά διετία προσκλήθηκε ως ιδρυτικό μέλος του Βασιλικού Θεάτρου όπου και υπηρέτησε ως βασικό στέλεχος και ως ένας των πρωταγωνιστών του. Από τη θέση αυτή διέπρεψε ως κωμικός ιδίως σε έργα του Μολιέρου, του Σαίξπηρ αλλά και σε χαρακτηριστικούς ελληνικούς λαογραφικούς ρόλους ελληνικών έργων.

Το 1952 τιμήθηκε ιδιαίτερα από τη Γαλλική Κυβέρνηση για την εξαίρετη ερμηνεία του των έργων του Μολιέρου με το παράσημο των Ακαδημαϊκών Δαφνών. Μετά τον θάνατο του Βασίλη Λογοθετίδη το 1960 τέθηκε επικεφαλής του θιάσου του εκλιπόντος δημοφιλούς κωμικού. Δύο χρόνια αργότερα τιμήθηκε με σχετικό παράσημο από τον Βασιλέα Παύλο.

Αξιόλογη επίσης ήταν και η παρουσία του στον ελληνικό κινηματογράφο. Οι ρόλοι του στις ταινίες Ο γυναικάς και Ένας βλάκας και μισός είναι αυτοί για τους οποίους μνημονεύεται περισσότερο. Επίσης χαρακτηριστική υπήρξε η επί μακρόν συμμετοχή του σε καθημερινές απογευματινές ραδιοφωνικές πεντάλεπτες "παρλάτες" με την ατάκα "Αχ τι τραβάω!".

Κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.

Φιλμογραφία

Δεσποινίς δικηγόρος (1933)

Το δρομάκι του Παραδείσου (1944)

Η άγνωστος (1954) .... Μανωλάκης

Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1955)... Χρόνης

Ο γυναικάς (1957) .... Πασχάλης

Ένας βλάκας και μισός (1959) .... Θωμάς Κατσαρός

Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα (1960)... Ιάκωβος, γιατρός

De Siris

Νέστορας Κόμματος

Νέστορας Κόμματος

Ο Νέστορας Κόμματος, γεννημένος στις 4 Μαΐου 1977, είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Γεννήθηκε στη Λάρισα από πατέρα Έλληνα και μητέρα από τη Γουινέα. Έχει ύψος 2,03 μ. και η θέση του είναι φόργουορντ.

Καριέρα

Στο Θεσσαλικό Κάμπο έκανε και τα πρώτα του αθλητικά βήματα στο Γυμναστικό Σ.Λ.. Το 2000 πήγε στον Μακεδονικό, κατόπιν στον ΠΑΟΚ για ένα χρόνο και από εκεί στον Αρη. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2003-2004, ως παίκτης του Αρη Θεσσαλονίκης, ο Κόμματος ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με μέσο όρο 21 πόντους ανά παιχνίδι, ενώ την ίδια χρονιά αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του Ελληνικού All-Star Game.

Είναι ο πρώτος Ελληνας καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε ποτέ στην

ισραηλινή ομάδα της Μακάμπι, του Τελ Αβίβ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ευρώπης το 2005. Αγωνίστηκε επίσης σε Ιταλία και Ισπανία, στις Φορτιτούντο και Κάχα Σαν Φερνάντο, ενώ στις 28 Σεπτεμβρίου 2007 ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στη ρωσική Λοκομοτίβ Ροστόφ.

To Φεβρουάριο του 2008 ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας του καλαθοσφαιριστή με τη ρωσική[2]ομάδα, κοινή συναινέσει, για "λόγους υγείας".Την περίοδο 2008-2009 επέστρεψε στην Ελλάδα και αγωνίζεται στην Α1 με την ομάδα της ΑΕΛ.

Εθνική Ελλάδος

Το 2005 κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδος και αγωνίστηκε σε 5 αγώνες χωρίς ωστόσο να καταφέρει να αποκτήσει μόνιμη θέση.

De Siris