Κυριακούλης Μαυρομιχάλης

Κυριακούλης Μαυρομιχάλης

Ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με άγνωστη ημερομηνία γέννησης πέθανε στις 4 Ιουλίου 1822, ήταν οπλαρχηγός που συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821. Γεννήθηκε στην Μάνη και ήταν γιος του Πιέρρου Μαυρομιχάλη και νεώτερος αδελφός του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.

Δράση

Με το ξέσπασμα της επανάστασης συγκρότησε δικό του σώμα και διακρίθηκε αρχικά στις μάχες της Καλαμάτας, της Κορώνης, της Μεθώνης, του Βαλτετσίου όπου ήταν γενικός αρχηγός του ελληνικού στρατού, στην πολιορκία της Τρίπολης κ.α.

Αργότερα συμμετείχε μαζί με τον ανηψιό του Ηλία σε εκστρατεία στην Αττική και την Εύβοια όπου δεν κατάφερε να τον σώσει από τον θάνατο.Στη συνέχεια προσπάθησε ανεπιτυχώς μαζι με τον Ανδρούτσο να εκδικηθεί τον θάνατο του ανηψιού του. Το καλοκαίρι του 1822 συμμετείχε στην εκστρατεία του Μαυροκορδάτου στην Ήπειρο επικεφαλής σώματος 500 Μανιατών. Σκοτώθηκε στις 4 Ιουλίου του 1822 καθώς πολεμούσε στη Σπλάτζα Φαναρίου αντιμετωπίζοντας 3.000 Τουρκαλβανούς υπό τον Μουσταφάμπεη, δεχόμενος σφαίρα στο κεφάλι.

Το σώμα του ενταφιάστηκε στο Μεσολόγγι.Γιος του ήταν ο Πέτρος Μαυρομιχάλης.

Στο δημοτικό τραγούδι

Το Δημοτικό τραγούδι αντί να περιγράψει το θάνατό του με πρωτοτυπία εκθέτει την ανακοίνωση του θανάτου του από τον Πετρόμπεη στη σύζυγό του στη Μάνη:

"Πετρόμπεης καθότανε ψηλά στο Πετροβούνι

κι εσφούγγιζε τα μάτια του μ΄ ένα χρυσό μαντήλι

-Τι έχεις Μπέη και χλίβεσαι και χύνεις μαύρα δάκρυα

-Σα με ρωτάς Κυριάκαινα και θέλεις για να μάθης

απόψε μου ΄ρθαν γράμματα από το Μεσολόγγι

τον Κυριακούλη σκότωσαν, τον πρώτο καπετάνιο

και στάζουνε τα μάτια μου και τρέχουν μαύρα δάκρυα"

De Siris

Ηλίας Κατσούλης

Ηλίας Κατσούλης

Ο Ηλίας Κατσούλης γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1939 στο Λουτρό Κορινθίας και πέθανε στις 21 Αυγούστου 2008, ήταν ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς των τελευταίων χρόνων στο ελληνικό τραγούδι. Τραγούδια του εμφανίστηκαν στη δισκογραφία από τις αρχές του '80 και έκτοτε συνεργάστηκε με πολλούς και αναγνωρισμένους συνθέτες τραγουδοποιούς και τραγουδιστές. 

Τραγούδια του έχουν μελοποιήσει οι Νίκος Τάτσης, Μιχάλης Τερζής, Τάσος Γκρους, Γιάννης Σπανός, Παντελής Θαλασσινός, Χρίστος Νικολόπουλος, Νότης Μαυρουδής, Μανόλης Πάππος, Γιώργος Αρσενίδης και σχεδόν όλοι οι άλλοι. Εχει τραγουδηθεί από φωνές όπως Χάρις Αλεξίου, Μαν. Λιδάκης, Γ. Νταλάρας, Παντελής Θαλασσινός, Γλυκερία, Σοφία Παπάζογλου, Νίκος Ανδρουλάκης, Βούλα Σαββίδη, Κώστας Μάντζιος και σχεδόν απ όσους τραγουδούν.

Στο βιογραφικό που ο ίδιος, με τον ιδιαίτερο τρόπο του γράφει, διαβάζουμε «Γενέθλιος τόπος: ένα ωραίο παραλιακό χωριό της Κορινθίας (Λουτρό). Μπορεί και Σμύρνη, Πόλη, Αλεξάνδρεια, Οδησσός - σε προηγούμενες ζωές - αλλιώς δεν εξηγείται η λατρεία που τους έχει. Ετος γεννήσεως: δε συνηθίζεται τελευταία στα βιογραφικά, αλλά εύκολα υπολογίζει κανείς από τα συμφραζόμενα. Σπουδές: Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σταδιοδρομία: τυχερός που υπηρέτησε δύο αγάπες: το σχολείο ως καθηγητής από το 1967-2001 και το τραγούδι ως στιχουργός από το 1984. Στο χώρο αυτό βρέθηκε συμπτωματικά και χωρίς να το καταλάβει μετράει περισσότερα από 350 τραγούδια, στη δισκογραφία, αλλά και χωρίς τη γνωριμία του με τον Παντελή Θαλασσινό, κανείς δε θα του ζητούσε τώρα βιογραφικό. Αγάπες: τα βιβλία, η μουσική, το ποδόσφαιρο (ΑΕΚ και όλες οι "προσφυγικές" ομάδες), οι φίλοι (πολλοί και εκλεκτοί) και -δυστυχώς - το τσιγάρο (πλήρης εξάρτηση). Κατόρθωμα: με τόσες απασχολήσεις, η δημιουργία οικογένειας, δύο παιδιά (το σημαντικότερο έργο του, αν και αυτό ανήκει στην υπομονή και τη μεγαλοψυχία της γυναίκας του). Τόπος νοσταλγίας και συνεχούς επιστροφής: Λουτρό Κορινθίας». Δημιουργική πορεία Γεννημένος στο χωριό Λουτρό Κορινθίας, από μικρός, ο Ηλ. Κατσούλης ονειρευόταν να γίνει εκπαιδευτικός. Σπούδασε φιλολογία, εργάστηκε σε σχολεία και αγάπησε πολύ τη δουλιά του.

Η παρουσία του στη στιχουργική έγινε εντελώς συμπτωματικά... «Πάντα μου άρεσε το τραγούδι», λέει, «το οποίο παρακολουθούσα, ιδιαίτερα τους στίχους. Μετά μανίας, τους διάβαζα, τους έκρινα, ενώ διάβαζα πάρα πολύ ποίηση. Από μεράκι και αγάπη για το τραγούδι, άρχισα να γράφω στίχους». Αναπολεί τις σχολικές γιορτές στο Παγκράτι, που με άποψη και μεράκι οργάνωνε μαζί με τους μαθητές του, μέσα στη χούντα, προτάσσοντας τραγούδια των Μαρκόπουλου, Σαββόπουλου κ.ά. «Παράλληλα, έγραφα κείμενα και μελοποιούσαμε στίχους. Κυρίως είχαμε γράψει κάποια τραγούδια με τον Πάσπα, το παιδί που έπαιζε με τη φυσαρμόνικα στο Πολυτεχνείο, το "Επέσατε θύματα", που αργότερα βγήκαν και σε δίσκο». Με προτροπή και μεσολάβηση ενός μαθητή του, το 1984, γνωρίζεται με τον συνθέτη Νίκο Τάτση. «Ηταν ένας συνθέτης», λέει, «που τον είχα προσέξει πολύ, γιατί έγραφε με έναν παραδοσιακό τρόπο που μου άρεσε. Του πήγα στίχους, τους μελοποίησε, έγραψα και άλλους και κάναμε μια σειρά με δώδεκα τραγούδια, κάποια από τα οποία έχουν δισκογραφηθεί. Τα άλλα, παρόλο που είναι πολύ ωραία, μένουν ανέκδοτα για διάφορους λόγους. Η Χ. Αλεξίου, που τα άκουσε, ήθελε να τα πει όλα. Ομως, ήταν βαριά, λιγάκι σκοτεινά και δεν τόλμησε να τραγουδήσει περισσότερα από δύο. Ετσι, το 1984, βρέθηκα στη δισκογραφία, χωρίς να το καταλάβω».

Το 1988 συνεργάζεται δισκογραφικά με τον Γιάννη Σπανό και τον Νικόλα Μητσοβολέα και γνωρίζεται με τον Παντελή Θαλασσινό. «Ο Ν. Μητσοβολέας τότε δούλευε με τον Σπανό και τους "Λαθρεπιβάτες", σ' ένα χώρο στο Σύνταγμα. Μου είπε ότι είχε δώσει ένα στίχο μου στον Παντελή. Από τότε ξεκίνησε η συνεργασία μας, στον τελευταίο δίσκο των "Λαθρεπιβατών". Μετά γνωρίστηκα και με πολλούς άλλους. Εχω γράψει 280 τραγούδια, ίσως και παραπάνω, που έχουν περάσει στη δισκογραφία. Ούτε κι εγώ το πιστεύω ότι είναι τόσα. Μου φαίνεται σαν να αφορά κάποιον άλλο αυτό το πράγμα, όχι εμένα. Τον πρώτο καιρό, μου φαινόταν απίστευτο, γιατί ήταν ένα όνειρό μου να γράψω τραγούδια. Η συγκίνησή μου, όμως, ήταν μεγάλη, όταν άκουσα πρώτη φορά στο "Θέατρο Βράχων" τον Λιδάκη να τραγουδάει τη "Χαλκίδα" και είδα την ανταπόκριση του κόσμου, ή όταν μετά τη συναυλία στο θέατρο "Πόρτα", έβγαινε ο κόσμος τραγουδώντας "η ψυχή μου θα σαλπάρει στα νερά τα σκοτεινά". Είναι ωραίο να ακούς λόγια που έχεις σκεφτεί, που έχεις γράψει, να τα τραγουδάνε άλλοι άνθρωποι. Είναι πολύ όμορφο να μοιράζεσαι το αίσθημά σου, να ακούς έναν κόσμο να λέει και να συγκινείται με κάτι που σε έχει συγκινήσει. Δεν το λέω από ματαιοδοξία. Δεν είμαι ματαιόδοξος, ούτε έχω καμία επιθυμία μεταθανάτιας υστεροφημίας. Το θέμα είναι να τα ακούς όσο ζεις και να τα χαίρεσαι». « Πάντα διάβαζα και διαβάζω πολύ. Οι συγκινήσεις που νιώθω, ιδιαίτερα όταν διαβάζω ποίηση, μια λέξη, ένα συναίσθημα, αυτό γίνεται τραγούδι. Και με "ντοπάρει" το να ακούω άλλα τραγούδια και να διαβάζω ποίηση. Πολλές φορές όταν ακούω ένα ωραίο τραγούδι, στιχουργών που θαυμάζω όπως π.χ. του Μιχάλη Γκανά, του Θοδωρή Γκόνη κ.ά., ομολογώ ότι ζηλεύω γιατί γράφουν πάρα πολύ ωραία. Πρέπει να γράψω κι εγώ καλύτερα από μένα, όχι από αυτούς, γιατί δε χρειάζεται να μιμηθείς. Μου βάζουν τον πήχη ψηλά και χαίρομαι. Αφορμές επίσης για να γράψω μου δίνει μια ταινία, μια λέξη που θ' ακούσω, μια εικόνα που θα δω στο δρόμο, ή κάτι από την προσωπική μου ζωή».

De Siris

Νίκος Ζιώγαλας

Νίκος Ζιώγαλας

Ο Νίκος Ζιώγαλας γεννήθηκε στη Φυτεία Ημαθίας στις 4 Ιουλίου 1953, είναι Έλληνας μουσικός.

Η ενασχόλησή του με τη μουσική ξεκινά από πολύ νεαρή ηλικία. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 τον βρίσκουμε να παίζει διασκευές δημοτικών τραγουδιών με το συγκρότημα "ΑΝΑΚΑΡΑ". Κατά την ίδια περίοδο συνεργάζεται δισκογραφικά με τον Θανάση Γκαϊφύλλια στο "Ωτοστοπ".

Λίγο αργότερα, τον συναντάμε να τραγουδάει στο άλμπουμ του Ηρ. Τριανταφυλλίδη "Σε άλλους κόσμους".

Το 1977 συμμετέχει στην παράσταση και στον δίσκο "Αχαρνής" του Διονύση Σαββόπουλου.

Αμέσως μετά, και για τα επόμενα 2 χρόνια, παρακολουθεί σπουδές Μουσικοθεραπείας στο Παρίσι. Κατά την παραμονή του εκεί, παίζει μουσική στους δρόμους και στο μετρό παρέα με άλλους Έλληνες μουσικούς. Επιστρέφει στην Ελλάδα και συνεργάζεται για ένα χρόνο με το συγκρότημα "Σπυριδούλα".

Το 1981 συμμετέχει στο δίσκο του Ηρ. Τριανταφυλλίδη "Παίζεις με τις μηχανές".

Το 1983 σχηματίζει το συγκρότημα "ΕΡΜΑΦΡΟ", ενώ από το 1985 ξεκινά την προσωπική του δισκογραφική πορεία, που περιλαμβάνει μέχρι σήμερα 10 δίσκους. Το 1993 εμφανίζεται σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα με τον Μανώλη Φάμελλο και τους «Ποδηλάτες» και το 1994 με τον Νίκο Πορτοκάλογλου.

Το 1996 η Γλυκερία συμμετέχει στον δίσκο του «Παλιοί λογαριασμοί», ερμηνεύοντας το τραγούδι "Πάρε με απόψε πάρε με", που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Τον χειμώνα του 1997-98 συνεργάζεται με τον Δημήτρη Μητροπάνο στη ΣΦΕΝΤΟΝΑ.

Το καλοκαίρι του 2001, σε συνεργασία με την Αναστασία Μουτσάτσου, πραγματοποιεί μια σειρά συναυλιών σε όλη την Ελλάδα, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς κυκλοφορεί ο δίσκος της Α. Μουτσάτσου «ΚΕΡΑΣΜΑ» σε μουσική Νίκου Ζιώγαλα, ενώ οι συναυλίες συνεχίζονται μέχρι και το καλοκαίρι του 2002.

Τον Δεκέμβριο του 2002 συνεργάζεται με την Ελένη Πέτα και τους «ΜΠΛΕ» σε μια σειρά πολύ πετυχημένων εμφανίσεων στο "Γυάλινο Μουσικό Θέατρο".

Την περίοδο 2003-2004 εμφανίζεται με τον Γιώργο Αλουπογιάννη και τον Δημήτρη Κοργιαλά στο "Συρμό" και ηχογραφούν μαζί το cd single «Μίλα μου γι’ αγάπη».

Το 2005 εμφανίζεται στο "Συρμό" με την Ευσταθία και τον Στάθη Δρογώση. Τον χειμώνα του 2006 πραγματοποιεί μια σειρά εμφανίσεων στον Ζυγό με τους Λ. Μαχαιρίτσα, Φ. Πλιάτσικα, Δ. Τσακνή και Β. Καζούλλη, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς εμφανίζεται σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα με τους Λ. Μαχαιρίτσα, Β. Καζούλλη, Κίτρινα Ποδήλατα και Α. Μιτζέλο.

Τον χειμώνα του 2006-07 εμφανίζεται στα 13 φεγγάρια με την Μαριώ, τον Λάμπρο Καρελά, την Μαρία Φασουλάκη, την Χρυσή Παπαγιαννούλη και τον Δημήτρη Λίβανο και το 2008 κάνει εμφανίσεις με τον Οδυσσέα Τσάκαλο και την Ζωή Παπαδοπούλου.

Έχει συνεργαστεί κατά καιρούς με πολλούς καλλιτέχνες δισκογραφικά και έχει δώσει πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφόρησε από τη Λύρα ο νέος δίσκος του, με τίτλο "Πέφτω ψηλά".

Αυτή την εποχή, πραγματοποιεί ζωντανές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα, παρουσιάζοντας την καινούργια του δουλειά, αλλά και παλιές του επιτυχίες, ενώ παράλληλα ασχολείται με τη σύνθεση και παραγωγή νέων κομματιών.

De Siris

Νίκος Βαρδινογιάννης

Νίκος Βαρδινογιάννης

Ο Νίκος Βαρδινογιάννης γεννήθηκε το 1931 και πέθανε στις 3 Ιουλίου 1973, ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και ιδρυτής του Ομίλου Βαρδινογιάννη.

Γεννήθηκε στην Επισκοπή Ρεθύμνου και ήταν γιος του Ιώαννη Βαρδινογιαννή και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη. Αποφοίτησε από την σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1952 αλλά παραιτήθηκε από το πολεμικό ναυτικό δέκα χρόνια αργότερα για να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις. Δημιούργησε στην Κρήτη εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού πλοίων και το 1972 ίδρυσε την MOTOR OIL.

Συμμετείχε στο κίνημα του πολεμικού ναυτικού, το οποίο οργανώθηκε απο συμμαθητές του στη σχολή ναυτικών δοκίμων, εξασφαλίζοντας τον ανεφοδιασμό των πλοίων σε περίπτωση εκδήλωσης κινήματος.

Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος και είχε τέσσερα παιδιά.

De Siris

Σπύρος Μαραγκός

Σπύρος Μαραγκός

O Σπύρος Μαραγκός είναι πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 3 Ιουλίου 1967. Από το 2010 είναι προπονητής της Ένωσης Γέρακα.

Καριέρα

Αγωνιζόταν στη θέση του μέσου. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1986 από τον Πανιώνιο με τον οποίο αγωνίστηκε για 3,5 χρόνια.

Το 1989 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό με τον οποίο κέρδισε 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1990, 1991, 1995, 1996) 5 Κύπελλα Ελλάδας (1989, 1991, 1993, 1994, 1995), 2 Σούπερ Καπ (1993, 1994) ενώ συμμετείχε στις ευρωπαϊκές επιτυχίες του ΠΑΟ το 1992 και 1996.

Το καλοκαίρι του 1996 μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ όπου και αγωνίστηκε έως το 1998, οπότε μεταγράφηκε στην Ομόνοια Λευκωσίας. Το 1999 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ για ένα ακόμα χρόνο. Το 2000 μεταγράφηκε στον ΑΠΟΕΛ μεχρι το 2002

Εθνική Ελλάδος

Στην Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 25 Ιανουαρίου 1989 και συμμετείχε σε 26 αγώνες. Αγωνίστηκε στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ.

De Siris

Tom Cruise

Τομ Κρουζ 

Ο Τομ Κρουζ Thomas Cruise Mapother IV ολόκληρο το όνομα του, είναι Αμερικανός ηθοποιός γεννημένος στις 3 Ιουλίου 1962.

Ξεκίνησε τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις το 1981 και έγινε διάσημος με τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε στην ταινία Τοπ Γκαν (1986). Από τότε ο Τομ Κρουζ γίνεται όλο και πιο διάσημος. Οι κυριότερες ταινίες στις οποίες έχει πρωταγωνιστήσει είναι:

Ο Άνθρωπος της βροχής (1988)

Γεννημένος την 4η Ιουλίου (1989) Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου (δράμα)

Ζήτημα Τιμής (1992) Υποψηφιότητα Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου (δράμα)

Τζέρι Μαγκουάιρ (1996) Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου (κωμωδία ή μιούζικαλ)

Επικίνδυνες Αποστολές (1996)

Μάτια Ερμητικά Κλειστά (1999)

Magnolia (1999) Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου

Επικίνδυνες Αποστολές 2 (2000)

Vanilla Sky (2001)

Minority Report (2002)

Ο Τελευταίος Σαμουράι (2003)

Ο Πόλεμος των Κόσμων (2005)

Επικίνδυνες Αποστολές 3 (2006)

Επικίνδυνες Παρέες (2010)

De Siris

Μάρκος Δραγούμης

Μάρκος Δραγούμης

Ο Μάρκος Δραγούμης γεννήθηκε το 1926 και πέθανε στις 2 Ιουλίου 2011, ήταν Έλληνας αρθρογράφος, συγγραφέας και στέλεχος της Αριστεράς.

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν μέλος της οικογένειας Δραγούμη και ήταν γιος του Νικολάου Δραγούμη και της Αμαρυλλίδος Ζάννου. Επίσης ήταν απευθείας απόγονος του Μάρκου Δραγούμη. Σπούδασε ιατρική και αναμείχθηκε με το αριστερό κίνημα της εποχής με αποτέλεσμα να εξοριστεί δύο χρόνια στον Αϊ Στράτη. Το 1957 έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1957 με την ΕΔΑ, με την οποία και εξελέγη. Παραιτήθηκε όμως υπέρ του Σταμάτη Μερκούρη προκειμένου να σταματήσει η δίωξη του τελευταίου. Τη δεκαετία του 1960 έλαβε μέρος στο κίνημα ειρήνης.

Το 1966 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία για να εκπονήσει την διατριβή του, την οποία όμως διέκοψε για να αφιερωθεί στον αντιδικτατορικό αγώνα. Από το 1970 στρέφεται οριστικά προς τον φιλελευθερισμό ασκώντας παράλληλη κριτική προς τον σοσιαλισμό. Μετά την πτώση της Χούντας ανέλαβε υπεύθυνος τύπου στις ελληνικές πρεσβείες του Λονδίνου, της Βαρσοβίας κ.α. καθώς και διευθυντής της ελληνικής μεταφραστικής υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες.

Αρθρογραφούσε τακτικά στις εφημερίδες "Αυγή", "Athens Daily News" και "Δημοκρατική Αλλαγή", υπήρξε συνεργάτης του "Οικονομικού Ταχυδρόμου", μετάφρασε διάφορα έργα ενώ μελέτες του είχαν δημοσιευθεί σε περιοδικά ιστορικό-πολιτικού περιεχομένου. Συνέγραψε αρκετά βιβλία μεταξύ των οποίων και το έργο Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό (1991), το οποίο κατόπιν αποφάσεώς του διέπεται από άδεια Creative Commons.

Απεβίωσε στις 2 Ιουλίου 2011 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

De Siris

Άννα Παϊτατζή

Άννα Παϊτατζή

Η Άννα Παϊτατζή γεννήθηκε το 1923 και πέθανε στις 2 Ιουλίου 2009, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Χαρακτηριστικότερος ίσως ήταν ο ρόλος της ως Ουρανία στην τηλεοπτική σειρά του Δαλιανίδη Λούνα Παρκ, από το 1974 ως το 1981.

Καριέρα

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και η οκταμελής οικογένειά της ήρθε στην Ελλάδα όταν η ίδια ήταν πολύ μικρή. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών και αποφοίτησε το 1946. Την ίδια χρονιά αποφοίτησε και από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο στο πλευρό της Μελίνας Μερκούρη. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1950 και μία από τις πρώτες της ταινίες ήταν Η λύκαινα, το 1951. Εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968), Ο τσακιτζής (1960), Έξω οι κλέφτες (1961), Για ποιον χτυπά η κουδούνα (1968), Ο γίγας της Κυψέλης (1968), Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά (1970), Ο διαιτητής (1963), Ο θείος της Βιολέτας (1957), Ο τετραπέρατος (1966), Ρ20 (2004) και σε άλλες. Από το γάμο της με το δικηγόρο Ηλία Ανδρίτσο (πέθανε το 2006) απέκτησε δύο παιδιά, το Φοίβο και την Ευτυχία.

Το 1972 ενσάρκωσε το ρόλο της Μαντάμ Σουσούς στην πρώτη τηλεοπτική σειρά που βασίστηκε στο σενάριο του Δημήτρη Ψαθά και το 1976 στη σειρά Η Θέμις έχει νεύρα . Την ίδια περίπου περίοδο επιλέχθηκε από τον Δαλιανίδη για το ρόλο της Ουρανίας, συζύγου του κυρ Γιώργη στην μακρόβια τηλεοπτική σειρά Λούνα Παρκ. Το 1981, όταν γυρίστηκε η σειρά Τα Ανάποδα, που ήταν και η συνέχεια του Λούνα Παρκ, η Παϊτατζή έπαιξε ξανά το ρόλο της Ουρανίας, ωστόσο η νέα διοίκηση της ΕΡΤ αποφάσισε εκείνη την εποχή να μην προβάλλει το σίριαλ. Από τις τελευταίες της τηλεοπτικές εμφανίσεις ήταν στις σειρές Οι δύο ορφανές (1991), Το σόι μας (1992) , Επτά θανάσιμες πεθερές και σε ρόλο γκεστ σταρ στο ριμέικ της σειράς Εκείνες κι εγώ με τον Γιάννη Μπέζο.

Πέθανε στις 2 Ιουλίου του 2009, σε ηλικία 86 ετών.

De Siris

Jean René Lacoste

Ρενέ Λακόστ 

Ο Ρενέ Λακόστ ήταν Γάλλος πρωταθλητής του τένις και σχεδιαστής ρούχων. Οι θαυμαστές του τον φώναζαν και αλιγάτορα (The Alligator) εξαιτίας της συμπεριφοράς του στο γήπεδο.

Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 2 Ιουλίου 1904 και πέθανε στο Saint-Jean-de-Luz στις 12 Οκτωβρίου 1996. Το 1963 εφηύρε ρακέτες από χάλυβα, επανάσταση για τον χώρο του τένις αφού μέχρι εκείνη την εποχή οι ρακέτες ήταν ξύλινες. Επίσης έκανε σταδιοδρομία τραγουδιστή και σχεδιαστή ρούχων σχεδιάζοντας το γνωστό μακό μπλουζάκι Lacoste με σήμα το κροκοδειλάκι το οποίο σχεδιάστηκε το 1933 και ξεκίνησε η πώλησή του το 1934.

Τίτλοι

Κύπελλο Ντέιβις :1927 1928 (51 παιχνίδια απο το 1923 εως το 1928)

Ρολάν Γκαρός:

Mονό:1925,1927,1929

Φιναλίστ μονό: 1926, 1928

Διπλό : 1925, 1929

Διπλό φιναλίστ : 1927

Γουίμπλετον :

Μονό : 1925, 1928

Μονό φιναλίστ : 1924

Διπλό : 1925

Αμερικάνικο Όπεν:

Μονό : 1926, 1927

Διπλό μεικτό φιναλίστ : 1926, 1927

Πρωτάθλημα Γαλλίας :

Διπλό: 1924

De Siris

Ιάκωβος Πατάτσος

Ιάκωβος Πατάτσος

O Ιάκωβος Πατάτσος γεννήθηκε στη Λευκωσία την 1η Ιουλίου 1934 και απαγχονίστηκε από τους Άγγλους στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας στις 9 Αυγούστου 1956.

Ο Ιάκωβος Πατάτσος τελείωσε το δημοτικό σχολείο "Ελένειο" στη Λευκωσία και ήταν απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ. Εργαζόταν ως γραφέας στον Οίκο Παρασκευαΐδη. Ήταν μέλος της ΟΧΕΝ και εντάχθηκε στον Αγώνα πριν από το 1955. Με την έναρξη του αγώνα κατατάχθηκε σε ομάδες ρίψης βομβών και αργότερα στο εκτελεστικό Λευκωσίας. Λόγω όμως των θρησκευτικών του πεποιθήσεων προβληματιζόταν να λάβει μέρος σε εκτελέσεις. Η δράση του στον αγώνα συνταυτιζόταν με τη θρησκεία και ό,τι έκαμνε το έκαμνε, επειδή πίστευε ότι και η ελευθερία είναι δώρο του Θεού.

Τον Ιανουάριο του 1956 συνεργάστηκε με τον Σταύρο Στυλιανίδη και άλλα στελέχη της ΕΟΚΑ στην κατασκευή και τοποθέτηση βόμβας στις 20 Μαρτίου 1956 στο κρεβάτι του Κυβερνήτη Χάρντιγκ. Στις 23 Απριλίου 1956 ανέλαβε με τον συναγωνιστή του Γεώργιο Παλαιολόγο την εκτέλεση ενός προδότη αστυνομικού, εναντίον του οποίου έγινε και προηγουμένως ανεπιτυχής απόπειρα. Η επίθεση έγινε έξω από τον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Σεραγίου Λευκωσίας. Η προσπάθεια απέτυχε και ο Ιάκωβος, που έπεσε από το ποδήλατό του βρέθηκε στο στόχαστρο Τούρκου ειδικού χωροφύλακα. Δεύτερος Τούρκος αστυνομικός, ο Νιχάτ Βασίφ, άρπαξε τον Ιάκωβο, οπότε ο Παλαιολόγος πυροβόλησε θανάσιμα τον Νιχάτ και τον ελευθέρωσε. Στη συνέχεια όμως το πλήθος των Τουρκοκυπρίων που προσέτρεξε τον ακινητοποίησε και συνελήφθη. Ο Παλαιολόγος κατέφυγε στο αντάρτικο και ο Πατάτσος κατηγορήθηκε για την εκτέλεση του Νιχάτ και οδηγήθηκε στην αγχόνη.

Κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης κράτησής του στα κελιά των μελλοθανάτων τόνωνε με τη θρησκευτική του πίστη τους άλλους κατάδικους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής ανάτασης. Η βαθιά του θρησκευτικότητα αντανακλάται και στην τελευταία του επιστολή προς τη μητέρα του, στην οποία έγραφε : “Αγαπημένη μου μητέρα, Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ...”

De Siris

Τάκης Παππάς

Τάκης Παππάς

Ο Τάκης Παππάς γεννήθηκε στα Τρίκαλα Θεσσαλίας το 1942 και πέθανε την 1^η Ιουλίου 2001, ήταν διακεκριμένος ποινικολόγος. Από τα Τρίκαλα έφυγε μικρός και ήρθε στην Αθήνα. Από μαθητής ακόμη, πήρε μέρος στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες. Ως φοιτητής, συμμετέχει δραστήρια στο τότε νεολαιίστικο κίνημα και αναδεικνύεται σε στέλεχος της προδικτατορικής ΕΔΑ. Αρκετές φορές συνελήφθη από το αστυνομικό κράτος της εποχής για τη συμμετοχή του στους αγώνες για τη δημοκρατία, το 1-1-4 και το 15% για την Παιδεία.

Η δικτατορία τον βρίσκει να υπηρετεί τη θητεία του στη Θράκη, σε σκληρές για τους αριστερούς στρατιώτες πειθαρχικές μονάδες. Μόλις τελείωσε τη στρατιωτική του θητεία, το καθεστώς της χούντας τού στέρησε το δικαίωμα να ασκήσει για δύο χρόνια το επάγγελμα του δικηγόρου για λόγους φρονημάτων. Από το 1969 βρίσκεται στις αίθουσες των στρατοδικείων, όπου υπερασπίζεται ανώνυμους και επώνυμους αγωνιστές, που διώκονταν από το καθεστώς των συνταγματαρχών.

Αρκετές φορές συνελήφθη και κρατήθηκε στα μπουντρούμια της Μπουμπουλίνας, ενώ το 1972 εκτοπίζεται στο Κερασοχώρι της Ευρυτανίας και αργότερα στο Θέρμο της Τριχωνίδας. Το 1973 παραμένει απομονωμένος για 6 μήνες στο άνδρο του ΕΑΤ - ΕΣΑ.

Με τη μεταπολίτευση δίνει και πάλι αγωνιστικό «παρών» στους κοινωνικούς αγώνες. Για 20 χρόνια διατέλεσε μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας, αντιπρόεδρος την περίοδο 1987-1990 και πρόεδρος το 1993-1996. Επί των ημερών του, στο Δικηγορικό Σύλλογο, θα βρουν αποκούμπι οι κατατρεγμένοι. Κούρδοι, μειονότητες, πολιτικές οργανώσεις, ριζοσπαστικές κινήσεις και οι κοινωνικά αποκλεισμένοι έχουν κάπου που μπορούν να απευθυνθούν.

Τυπικά μέλος του ΠΑΣΟΚ είναι από το 1994, όταν εκλέχτηκε και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, αλλά το Φλεβάρη του 2000 αρνείται τη βαρβαρότητα του εκσυγχρονισμού του ΠΑΣΟΚ και παραιτείται από μέλος της ΚΕ και του κόμματος, ενώ στις εκλογές της 9ης Απρίλη 2000 συμμετείχε στα ψηφοδέλτια του ΔΗΚΚΙ.

Αντέδρασε έντονα στη νεοφιλελεύθερη πολιτική του ΠΑΣΟΚ, στην παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία και στις ΗΠΑ, στις νέες εργασιακές σχέσεις τρόμου, στη συνυπογραφή από την ελληνική κυβέρνηση των ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών, κατήγγειλε με σκληρότητα τον «τρομονόμο» που ψηφίστηκε πρόσφατα από τη Βουλή, στάθηκε πρωτοπόρος στον αγώνα ενάντια στη Συνθήκη Σένγκεν και το ηλεκτρονικό φακέλωμα. Επέκρινε δριμύτατα την γκανγκστερική παράδοση του Μιλόσεβιτς στο Δικαστήριο της Χάγης και αντιπάλεψε τη «νέα τάξη πραγμάτων».

Τελευταία, ήταν από τα ηγετικά δραστήρια στελέχη στη «Δημοκρατική Συσπείρωση για τις λαϊκές ελευθερίες και την αλληλεγγύη», της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος.

De Siris

Nick Giannopoulos

Νικ Γιαννόπουλος 

O Νικ Γιαννόπουλος γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του 1963, είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης, γιος ελλήνων μεταναστών από την Πελοπόννησο, οι οποίοι επιβίωναν κάτω από σκληρές συνθήκες (ο πατέρας του εργαζόταν σε εργοστάσιο της Ford).

Ωστόσο ο Γιαννόπουλος, που από πολύ νωρίς είχε καταλάβει ότι αυτό που ήθελε να γίνει ήταν ηθοποιός, άρχισε να μαζεύει όλες αυτές τις εμπειρίες στο αρχείο του εγκεφάλου του. Και θα περνούσαν αρκετά χρόνια από τη δεκαετία του ΄70 ως το 1989, όταν με την τηλεοπτική σειρά «Αcropolis now» ο ίδιος άνθρωπος θα «πετούσε» στην κορυφή της θεαματικότητας έχοντας αξιοποιήσει με χιούμορ όλες αυτές τις δυσάρεστες, «wog» αναμνήσεις. Υλικό του Γιαννόπουλου δεν ήταν μόνον τα προσωπικά βιώματά του αλλά και άλλων Ελληνοαυστραλών που είχαν βρεθεί στην ίδια θέση με τη δική του. Συλλέγοντας πληροφορίες και εμπειρίες, ο Γιαννόπουλος έκανε την προσωπική του κωμική «αποκρυπτογράφηση» του τι σημαίνει «wog» και κέρδισε το παιχνίδι. Η επιτυχία του ως «επίσημου» wog είχε αφετηρία το θέατρο, το οποίο σπούδασε από το 1981 ως το 1985, όταν πήρε το πτυχίο του στις Δραματικές Τέχνες από το Βικτωριανό Κολέγιο Τεχνών. Δύο χρόνια αργότερα ο «wog» της σόου μπίζνες είχε γεννηθεί. Το 1987 ο Γιαννόπουλος περιόδευσε σε όλη την Αυστραλία με το θεατρικό σόου «Wogs out of work», το οποίο περιέγραφε τις περιπέτειες μιας ομάδας Ελληνοαυστραλών που υπερηφανεύονταν για την καταγωγή τους. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, το σόου είδαν περίπου 750.000 άνθρωποι και η επιτυχία του ήταν το διαβατήριο του Γιαννόπουλου για την τηλεόραση. Η τηλεοπτική σειρά «Αcropolis now», όπου ο Γιαν νόπουλος υποδύθηκε έναν παρόμοιο ήρωα, ολοκληρώθηκε ύστερα από 58 επεισόδια, ενώ κατά τη διάρκειά της ο Γιαννόπουλος έκανε μια νέα περιοδεία, το «Αcropolis now live», η οποία είχε ανάλογο σουξέ.

Ξαφνικά το υποτιμητικό παρατσούκλι «wog» είχε γίνει κάτι σαν το αγγλοσαξονικό «σερ» και ο Γιαννόπουλος ένα από τα πιο διάσημα πρόσωπα στη χώρα του down under. Το 1999 ο «wog» πέρασε στη μεγάλη οθόνη με τον «Ελληνάρα» («Τhe wog boy») σε παραγωγή και σενάριο Γιαννόπουλου, ο οποίος βεβαίως πρωταγωνιστούσε. Παίζοντας τον μπαγαπόντη «Ελληνάρα» Στιβ Καραμίτση, ο Γιαννόπουλος γεύθηκε ακόμη μια μεγάλη επιτυχία στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία, όπου το φιλμ προβλήθηκε το 2000 και έκοψε 7 εκατ. εισιτήρια. Τα κέρδη του, περίπου 14 εκατ. δολάρια, ήταν ένα αστρονομικό ποσό συγκριτικά με το κόστος παραγωγής της ταινίας, η οποία υπήρξε επιτυχία και στη χώρα μας, όπου προβλήθηκε τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Ενα αστέρι είχε πια γεννηθεί και το αστέρι βραβευόταν. Το 2001 ο Νικ Γιαννόπουλος ανακηρύχθηκε κωμικός της χρονιάς στην Εκθεση Αυστραλέζικου Κινηματογράφου, ενώ έχει στην κατοχή του και το Βραβείο Μo, καλύτερου περφόρμερ κωμωδίας, για την περίοδο 1998/99.

Πέρασαν δέκα χρόνια από την εποχή του κινηματογραφικού θριάμβου και να που στις μέρες μας ο Στιβ ο «Ελληνάρας» ξανακτυπά- αυτή τη φορά στη Μύκονο. Με επικεφαλής τον Γιαννόπουλο, και πάλι στον ρόλο του Στιβ Καραμήτσου, η ταινία «Τhe kings of Μykonos» περιγράφει τις περιπέτειές του στο κοσμοπολίτικο νησί του Αιγαίου όπου, παρέα με τον κολλητό του (Βινς Κολόσιμο), έχει πάει για την παραλαβή της παραλίας Ρaradise και μιας ταβέρνας που του έχει αφήσει κληρονομιά ένας άγνωστος θείος. Ο Στιβ οραματίζεται καλοπέραση αν και, όπως αποδεικνύεται, έχει υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο καθώς η ανεπανάληπτη ντόπια ελληνική νοοτροπία κρύβει μπόλικες παγίδες. Συγγενείς και τοπικοί παράγοντες θα προσπαθήσουν να του βάλουν «τρικλοποδιές», η Εφορία του ζητάει ένα εκατομμύριο ευρώ ως φόρο κληρονομιάς και πάει λέγοντας... Ανέκαθεν ο Νικ Γιαννόπουλος ήθελε να γυρίσει μια ταινία στη χώρα μας την οποία επισκέφθηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 14 ετών.

De Siris