Pele

Πελέ

Ο Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο, γνωστός ως Πελέ, γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1940 στην πόλη Τρες Κορασόες της Βραζιλίας και είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Θεωρείται ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα από την FIFA και τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου(IFFHS). Κατα τη διάρκεια της καριέρας του ήταν για μεγάλη περίοδο ο καλύτερα αμοιβόμενος αθλητής στον κόσμο. Γνωστός και ως ο "Βασιλιάς του Ποδοσφαίρου" κατέχει τους τίτλους "Ποδοσφαιριστής του Αιώνα" από τη FIFA, "Αθλητής του Αιώνα" από την Ολυμπιακή Επιτροπή και είναι μέλος του ποδοσφαιρικού Hall of Fame. To 1999 εξελέγη Ποδοσφαιριστής του Aιώνα μετά από ψηφοφορία των νικητών(1956-1999) της Χρυσής Μπάλας του περιοδικού France Football. Σε δημοσκόπηση στην ιστοσελίδα της FIFA το 2000, για το ποιος είναι καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών ήρθε δεύτερος με 18%, ενώ αντίθετα, στην ψηφοφορία της FIFA "Football family" και των αναγνωστών του περιοδικού FIFA Magazine ο Πελέ ήρθε πρώτος με 72% των ψήφων. Στην ψηφοφορία των ειδικών αθλητικογράφων ο Πελέ ήρθε πρώτος με 1705 πόντους, και δεύτερος ήρθε ο Γιόχαν Κρόιφ με 1303.  Σε Ψηφοφορία στη Βραζιλία για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του αιώνα ήρθε πρώτος με δεύτερο τον Γκαρίντσα.

Παρά τις πιέσεις που ασκούσαν οι μεγάλοι σύλλογοι της Ευρώπης για να τον αποκτήσουν ο Πελέ παρέμεινε στη Σάντος 17 χρόνια λόγω της μεγάλης του αγάπης για την ομάδα αλλά και λόγω της απαγόρευσης που ασκούσε η κυβέρνηση της χώρας η οποία τον θεωρούσε εθνικό θησαυρό.

Ο Πελέ έπαιζε ως δεύτερος επιθετικός, γνωστός και ως οργανωτής. Η τεχνική κατάρτιση και η αθλητικότητά του έχουν επαινεθεί παγκοσμίως, και κατά τη διάρκεια της καριέρας του ήταν γνωστός για την άριστη ντρίμπλα και πάσα του, την εξαιρετική του ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι, τη δημιουργικότητά του, αλλά και τη μεγάλη του έφεση στο σκοράρισμα. Είναι ο πρώτος σκόρερ σε άγωνες Πρωταθλήματος στην ιστορία του ποδοσφαίρου με 541 γκόλ. Συνολικά ο Πελέ σκόραρε 1281 γκόλ σε 1363 αγώνες.

Συλλογικό επίπεδο

Στα 15 του το 1956 έκανε το ντεμπούτο του με τη Σάντος του Σάο Πάολο σε φιλικό αγώνα με την Κορίνθιανς (7-1) σκοράροντας μία φορά. Δύο τίτλοι πρώτου σκόρερ με τη Σάντος με 36 και 53 γκολ αντίστοιχα συμπλήρωσαν τις δύο επόμενες χρονιές.

Το 1957 ήταν πλέον βασικός στην ομάδα και πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και διεθνής με την εθνική Βραζιλίας μόλις 16 ετών.

Το 1969 ο Πελέ εναντίον της Βάσκο ντε Γκάμα στο Μαρακανά σκόραρε με πέναλτι και έφτασε τα χίλια γκολ σύνολο στην καριέρα του, κάτι που σήμερα είναι ακατόρθωτο. Ο τελικός του απολογισμός καριέρας ήταν 1283 γκολ.

Το 1975 και αφού είχε ήδη αποσυρθεί για δυο χρόνια από το ποδόσφαιρο ο Πελέ επέστρεψε στα γήπεδα με την Κόσμος της Νέας Υόρκης.

Τον τρίτο χρόνο που έπαιξε στην Κόσμος κατέκτησε το πρωτάθλημα έχοντας γίνει ο μεγαλύτερος πρεσβευτής του ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ.

Αποσύρθηκε στο τέλος της ίδιας χρονιάς με ένα αγώνα στο στάδιο των Τζάιαντς παίζοντας ένα ημίχρονο με τη Σάντος και ένα με την Κόσμος.

Εθνικό επίπεδο

Ο Πελέ αγωνίστηκε με την εθνική Βραζιλίας για πρώτη φορά το 1957 στα 16 του σκοράροντας ενάντια στη μεγάλη αντίπαλο Εθνική Αργεντινής.

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός Σίλβιο Πιρίλο τον κάλεσε για τους δύο αγώνες με την Αργεντινή για το «Κύπελλο Ρόκα». Στις 7 Ιουλίου 1957 μπήκε αλλαγή στα μισά του δευτέρου ημιχρόνου παίρνοντας το βάπτισμα του πυρός. Πέτυχε γκολ. Η Αργεντινή όμως νίκησε με 2-1. Στη ρεβάνς ήταν πια βασικός και σημείωσε και πάλι γκολ, το ένα από τα δύο της νίκης της Βραζιλίας που πήρε το Κύπελλο με καλύτερη διαφορά τερμάτων. Σε δύο αγώνες ο Πελέ είχε σημειώσει τα δύο από τα τρία γκολ της Εθνικής και μπορούσε να υποστηρίξει ότι είχε σπρώξει το τρόπαιο στα χέρια των συμπατριωτών του.

Το 1958 σε ηλικία 17 ετών κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Σουηδία σκοράροντας έξι φορές.

Το 1962 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής τραυματίστηκε στον αγώνα με την Τσεχοσλοβακία και αποχώρησε χωρίς όμως να κοστίσει η απουσία μιας και ο Γκαρίντσα βοήθησε να κατακτήσει η Βραζιλία το τρόπαιο.

Το 1966 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αγγλίας ο Πελέ σκόραρε στο τρίτο συνεχόμενο μουντιάλ όμως έπεσε θύμα τραυματισμού στο ματς με την Πορτογαλία μιας και το μουντιάλ αυτό ήταν ένα από τα πιο βίαια. Η απουσία του αυτή τη φορά κόστισε στη Βραζιλία που αποκλείστηκε.

Το 1970 στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού, το καλύτερο σύμφωνα με τους αθλητικογράφους, ο Πελέ μαζί με τους Ριβελίνο, Ζαϊρζίνιο, Γκέρσον, Τοστάο, Κάρλος Αλμπέρτο, Κλοντοάλντο σχημάτισαν μια από τις καλύτερες ομάδες που έχουν παίξει ποδόσφαιρο.

Κερδίζοντας στον τελικό την Ιταλία 4-1 η Βραζιλία κατέκτησε το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ για τρίτη φορά και το κράτησε για πάντα στην τροπαιοθήκη της. Ο Πελέ συμμετείχε και στα τρία κερδισμένα μουντιάλ και παραμένει έως σήμερα ο μόνος που έχει κατακτήσει μουντιάλ τρεις φορές ως παίκτης.

Το 1971 εναντίον της εθνικής Γιουγκοσλαβίας ο Πελέ έδωσε τον τελευταίο του αγώνα με την Βραζιλία στο Ρίο.

Με την εθνική Βραζιλίας αγωνίστηκε 92 φορές, σκόραρε τις 77, έχοντας 68 νίκες 14 ισοπαλίες και 11 ήττες. Παίζοντας μαζί Πελέ και Γκαρρίντσα η Βραζιλία δεν γνώρισε ποτέ την ήττα.

Παγκόσμιο Κύπελλο 1958

Στην αρχή του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958 ο Πελέ ήταν τραυματίας. Ο προπονητής της Βραζιλίας Φεόλα δεν ρίσκαρε τη συμμετοχή του στους δύο πρώτους αγώνες. Μάλιστα, πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο είχε ζητήσει από τον προπονητή του να επιστρέψει στην πατρίδα αφού δεν μπορούσε να προσφέρει. Ο μασέρ όμως της ομάδας, ο Μάριο Αμέρικο, πήρε το θέμα προσωπικά. Υποσχέθηκε να κάνει καλά τον πιτσιρικά που πονούσε. Όσο για τη συμμετοχή του στη βασική ενδεκάδα αυτό ήταν υπόθεση του αμυντικού Νίλτον Σάντος. Στους αγώνες του 4ου ομίλου της πρώτης φάσης ο κλοιός στένευε γύρω από τη Βραζιλία. Είχε ξεκινήσει με νίκη 3-0 επί των Αυστριακών, αλλά στη συνέχεια η «λευκή ισοπαλία» με την Αγγλία τους έβαζε όλους σε περιπέτειες. Ο αγώνας με την ΕΣΣΔ ήταν καθοριστικός. Ο μικρός Πελέ έπρεπε να σφίξει τα δόντια και να παίξει. Στις 15 Ιουνίου 1958 στο Ούλεβι του Γκέτεμποργκ ο Πελέ ήταν στην αρχική ενδεκάδα. Ήταν μόλις 17 χρόνων. Ο Βαβά με δύο γκολ έδωσε τη νίκη και την πρόκριση στους Βραζιλιάνους, αλλά ο Πελέ είχε εντυπωσιάσει τους ειδικούς του ποδοσφαίρου. Ο μύθος γύρω από το όνομα του είχε μεταφερθεί πια και στην Ευρώπη.

Στα προημιτελικά αντίπαλος ήταν η Ουαλία. Το ματς ήταν ισόπαλο χωρίς γκολ έως τη στιγμή που ο Πελέ δέχτηκε πάσα από κεφαλιά. Στόπαρε άψογα τη μπάλα, κι αφού την πέρασε κάτω από τα πόδια ενός αμυντικού σημάδεψε τη γωνία της εστίας του Κέλσεϊ. Ήταν το 66ο λεπτό. Στα ημιτελικά με τη Γαλλία πέτυχε τρία γκολ στο 5-2 των Βραζιλιάνων κι άλλα δύο στον τελικό στο 5-2 με τη Σουηδία.

Παγκόσμιο Κύπελλο 1962

Το 1962 πέτυχε ένα εξαιρετικό γκολ περνώντας τέσσερις αμυντικούς στον πρώτο αγώνα με το Μεξικό, αλλά τραυματίστηκε στον επόμενο με την Τσεχοσλοβακία κι είδε από την εξέδρα την ομάδα του να κερδίζει τον τίτλο.

Παγκόσμιο Κύπελλο 1966

Το 1966 στην Αγγλία τα αντιαθλητικά μαρκαρίσματα των Βούλγαρων και των Πορτογάλων αμυντικών του στέρησαν τη συνέχεια των αγώνων. Πρόλαβε να σκοράρει ένα γκολ από απευθείας εκτέλεση φάουλ εναντίον της Βουλγαρίας. Χωρίς τον Πελέ η Βραζιλία έχασε απο την Ουγγαρία και απέτυχε να περάσει τη φάση των ομίλων.

Παγκόσμιο Κύπελλο 1970

Σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο η Βραζιλία με τον Πελέ κατάφερε να κερδίσει τον τρίτο τίτλο και να κρατήσει για πάντα το Ζιλ Ριμέ. Εκεί ήταν ο μεγάλος ηγέτης. Μαζί με το ταλέντο τώρα διέθετε και την ανάλογη εμπειρία. Οι στιγμές μαγείας του «βασιλιά» που έχουν καταγράψει οι κάμερες από εκείνη τη διοργάνωση είναι πολλές. Σημείωσε 4 γκολ και μοίρασε 6 ασσίστ.

Τιμητικό μέλος

Στις 12 Μαΐου 2005, 43 χρόνια μετά τη φιλική νίκη του Ολυμπιακού επί της Σάντος με 2-1 στις 4/7/1961 ο Πελέ επέστρεψε στο στάδιο Καραϊσκάκη και έγινε μέλος του Ολυμπιακού. Ένα χρόνο αργότερα ο Πελέ επισκέφτηκε εκ νέου την Ελλάδα για να εγγραφεί ως μέλος της Skoda

Τίτλοι

 Σάντος

Επίσημοι Τίτλοι

Κόπα Λιμπερταδόρες: 1962, 1963

Πρωτάθλημα Παουλίστα: 1958, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1973

Πρωτάθλημα Βραζιλίας Taça Brasil: 1961, 1962, 1963, 1964, 1965

Tουρνουά Ρομπέρτο Γκόμες Πεντρόσα: 1968

Πρωτάθλημα Ρίο-Σάο Πάολο: 1959, 1963, 1964, 1966

Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1962, 1963

Διηπειρωτικό Σούπερ Κάπ: 1968

 Kόσμος Νέας Υόρκης

North American Soccer League: 1977

 Βραζιλία

Κύπελλο Ρόκα: 1957, 1963

Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA: 1958, 1962, 1970

Κύπελλο Κρούζ: 1958, 1962, 1968

Κύπελλο Μπερνάρντο Ο'Χίγκινς: 1959

Κύπελλο Ατλάντικ: 1960

Κύπελλο Οσβάλντο Κρούζ: 1958, 1962, 1968

Η αντιστοιχία των 40 επισήμων τροπαίων τον κάνει τον παίκτη με τους περισσότερους τίτλους καριέρας στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Συνολικά κατέκτησε 57 τίτλους στην καριέρα του.

Προσωπικές διακρίσεις

Αθλητής του Αιώνα, που εξελέγη από τους δημοσιογράφους σε παγκόσμια κλίμακα, σε δημοσκόπηση της γαλλικής εφημερίδα L'Equipe: 1981

Ποδοσφαιριστής του Aιώνα, ο οποίος εξελέγη από τους νικητές της Χρυσής Μπάλας του περιοδικού France Football: 1999

Ποδοσφαιριστής του Αιώνα, IFFHS Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου: 1999

Ποδοσφαιριστής του Αιώνα στη Νότια Αμερική, IFFHS Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου: 1999

Ποδοσφαιριστής του Αιώνα, ψηφοφορία αναφνωστών του περιοδικού World Soccer : 2000

Εισαγωγή στο American National Soccer Hall of Fame το 1993

Ιππότης της Βρετανικής αυτοκρατορίας: 1997

Αθλητής του Αιώνα, από το Reuters Πρακτορείο Ειδήσεων: 1999

Αθλητής του Αιώνα, που εξελέγη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή: 1999

UNICEF ποδοσφαιριστής του αιώνα: 1999

Περιοδικό ΤΙΜΕ, Ένας από τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους του 20ου αιώνα: 1999

FIFA Παίκτης του Αιώνα: 2000

Laureus World Sports Awards Lifetime Achievement Award από τον Πρόεδρο της Νοτίου Αφρικής Νέλσον Μαντέλα: 2000

Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή "Αθλητής του Αιώνα

De Siris

Ρήγας Ρηγόπουλος

Ο Ρήγας Ρηγόπουλος δεύτερος από αριστερά

Ρήγας Ρηγόπουλος

Ο Ρήγας Ρηγόπουλος του Αναστασίου γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1929 και πέθανε στην Αθήνα στις 27 Οκτωβρίου 2004, ήταν Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών και διακεκριμένος επιστήμονας.

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Κυπαρισσία Μεσσηνίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Φυσικές Επιστήμες. Το 1954 πήγε στην Ελβετία, όπου ξεκίνησε να εργάζεται στο CERN. Το 1964, επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε για περίπου 2 χρόνια στο Κέντρο Πυρινηκών Ερευνών "Δημόκριτος". Το 1966 παντρεύτηκε την Ελβετίδα Jean-Marie Chevallier, από την οποία απέκτησε ένα γιό, ο οποίος έγινε σκηνοθέτης και διδάσκει σε δύο Πανεπιστήμια στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ.

Το 1970 έγινε Καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών, όπου έμεινε μέχρι το 1982, οπότε και αποχώρησε οικειοθελώς. Το 1986, ήρθε και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, και έγινε Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ηλιακής Ενέργειας. Απ' τη θέση αυτή αποχώρησε το 1993. Στις 20 Ιουλίου 2004, εισήχθη επειγόντως στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο, επειδή μερικές μέρες νωρίτερα, είχε αρχίσει να βγάζει αίμα μαζί με τα ούρα του.

Έγινε καλά και βγήκε. Απ' τη βιοψία η οποία έγινε διαπιστώθηκε ότι είχε προσβληθεί απ' τον καρκίνο. Το συγκεκριμένο νοσοκομείο το επισκέφτηκε άλλες τρεις φορές, αλλά η τρίτη έμελλε να' ταν και η τελευταία.

Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 2004 σε ηλικία 75 ετών και κηδεύθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Μία πτέρυγα στο Πανεπιστήμιο Πατρών φέρει το όνομά του.

De Siris

Doris Lessing

Ντόρις Λέσινγκ

Η Ντόρις Λέσινγκ γεννήθηκε Ντόρις Μέι Τάυλερ στο Κερμανσάχ της Περσίας στις 22 Οκτωβρίου 1919 και πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 2013, ήταν βρετανίδα συγγραφέας. Έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2007 και περιγράφηκε από τη Σουηδική Ακαδημία ως: «επική συγγραφέας της γυναικείας εμπειρίας, η οποία με σκεπτικισμό, πάθος και ιδεαλιστική δύναμη υπέβαλε έναν διχασμένο πολιτισμό σε εξονυχιστική έρευνα». Στην ηλικία των 87 είναι από τους γηραιότερους συγγραφείς που έλαβαν το βραβείο. Ο αμέσως προηγούμενος ήταν ο Τέοντορ Μόμμσεν, που έλαβε το βραβείο σε ηλικία 85 ετών το1902.

Βίος

Γεννήθηκε από γονείς Βρετανούς των αποικιών. Ο πατέρας της, Άλφρεντ Τάυλερ, μετά τον τραυματισμό του στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου έχασε το ένα του πόδι, ταξίδεψε στην Περσία και έγινε υπάλληλος στην Αυτοκρατορική Τράπεζα της Περσίας. Η μητέρα της Έμιλυ Μοντ Τάυλερ ασκούσε το επάγγελμα της νοσοκόμας. Το 1925, η οικογένεια ταξίδεψε στην Ροδεσία, όπου αγόρασε χίλια περίπου εκτάρια γης με καλλιέργειες καλαμποκιού. Οι καλλιέργειες ωστόσο δεν κατάφεραν ποτέ να αποδώσουν τα αναμενόμενα και η Ντόρις μπήκε οικότροφος σε θρησκευτικό σχολείο, το οποίο εγκατέλειψε οριστικά στην ηλικία των 13 για να εργασθεί ως γκουβερνάντα και στη συνέχεια ως τηλεφωνήτρια.

Το 1949 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο με τον γιο της, μετά από δύο αποτυχημένους γάμους, όπου εργάσθηκε ως γραμματέας. Τα βιβλία της άρχισαν να γίνονται γνωστά στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και γνώρισαν έκτοτε μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Η Ντόρις Λέσινγκ πιστεύει ότι το βρετανικό κατεστημένο ποτέ δεν την συγχώρησε πραγματικά για τη σχέση της με τον σοσιαλισμό στα μεταπολεμικά χρόνια αλλά και για το ότι υπήρξε μαχητική φεμινίστρια. Η συγγραφέας πέθανε στο Λονδίνο, στις 17 Νοεμβρίου 2013.

Εργογραφία

The Grass Is Singing (1950)

This Was the Old Chief's Country (συλλογή) (1951)

Five (short stories) (1953)

H σειρά Children of Violence (Παιδιά της Βίας) (1952-1969):

Martha Quest (1952)

Five (σύντομες ιστορίες) (1953)

A Proper Marriage (1954)

A Ripple from the Storm (1958)

Landlocked (1965)

The Four-Gated City (1969)

Going Home (memoir) (1957)

The Habit of Loving (συλλογή) (1957)

Wine (short story) (1957)

In Pursuit of the English (1960)

The Golden Notebook (1962) Το Χρυσό Σημειωματάριο

Play with a Tiger (έργο) (1962)

A Man and Two Women (συλλογή) (1963)

African Stories (συλλογή) (1964)

Παραμύθια της Γάτας:

Particularly Cats (ιστορίες) (1967)

Particularly Cats and Rufus the Survivor (1993)

The Old Age of El Magnifico (ιστορίες) (2000)

Briefing for a Descent into Hell (1971)

The Temptation of Jack Orkney and other Stories (συλλογή) (1972)

The Summer Before the Dark (1973)

A Small Personal Voice (δοκίμια) (1974)

Memoirs of a Survivor (1974)

Η σειρά Canopus in Argos:

Archives (Κάνωπος στον Άργο: Αρχεία) (1979-1983):

Shikasta (1979) Σικάστα

The Marriages Between Zones Three, Four and Five (1980) Ζώνες της Σικάστα

The Sirian Experiments (1980)

The Making of the Representative for Planet 8 (1982)

The Sentimental Agents in the Volyen Empire (1983)

Stories (συλλογή) (1978)

Με το ψευδώνυμο Jane Somers:

The Diary of a Good Neighbour (1983) Τα Ημερολόγια της Τζέην Σόμερ

If the Old Could... (1984)

The Good Terrorist (1985)

Prisons We Choose to Live Inside (δοκίμια, 1987)

The Wind Blows Away Our Words (1987)

The Fifth Child (1988) Το Πέμπτο Παιδί

African Laughter: Four Visits to Zimbabwe (αναμνήσεις) (1992)

Conversations (συνεντεύξεις, εκδόθηκαν από τον Earl G. Ingersoll) (1994)

Η αυτοβιογραφία της Λέσινγκ:

Under My Skin: Volume One of My Autobiography, to 1949 (1994)

Walking in the Shade: Volume Two of My Autobiography 1949 to 1962 (1997)

Spies I Have Known (συλλογή) (1995)

Love, Again (1996)

The Pit (συλλογή) (1996)

Mara and Dann (1999)

Ben, in the World (συνέχεια στο The Fifth Child) ISBN 0-06-093465-4 (2000) Ο Μπεν στον Κόσμο

The Sweetest Dream ISBN 0-06-093755-6 (2001)

The Grandmothers : Four Short Novels ISBN 0-06-053010-3 (2003)

The Story of General Dann and Mara's Daughter, Griot and the Snow Dog (συνέχεια στο Mara and Dann) (2005)

The Cleft (2007)

Ελληνικές μεταφράσεις

The Grass Is Singing (Τραγουδάει το χορτάρι, 1950), μυθιστόρημα, μετάφραση Κωστούλα Σκλαβενίτη, Αθήνα: Γνώση, 1984.

Martha Quest (Μάρθα Κουέστ, 1952), μυθιστόρημα, μετάφραση Τασούλα Καραϊσκάκη, Αθήνα: Οδυσσέας, 1981.

A proper marriage (Ένας καλός γάμος, 1954), μυθιστόρημα, μετάφραση Τασούλα Καραϊσκάκη, Αθήνα: Οδυσσέας, 1985.

A ripple from the storm (Προμήνυμα καταιγίδας, 1958), μυθιστόρημα, μετάφραση Φανή Πανταζή, Αθήνα: Οδυσσέας, 1987.

A Man and Two Women (Ένας άντρας και δυο γυναίκες, 1963), διηγήματα, μετάφραση Αλέκος Μανωλίδης, Αθήνα: Νέα Σύνορα, 1997.

The Summer Before the Dark (Το καλοκαίρι πριν από το σκοτάδι, 1973), μυθιστόρημα, μετάφραση Καίτη Οικονόμου, Αθήνα: Καστανιώτης, 1991.

Memoirs of a Survivor (Αναμνήσεις ενός επιζώντος, 1974), μυθιστόρημα, μετάφραση Μαίρη Κιτσικοπούλου, Αθήνα: Καστανιώτης, 1996.

The Making of the Representative for Planet 8 (Ο απεσταλμένος στον πλανήτη 8, 1982), μετάφραση Γιάννης Καραδήμος, Αθήνα: Κέδρος, 1999.

The Good Terrorist (Η καλή τρομοκράτισσα, 1985), μυθιστόρημα, μετάφραση Σούλα Παπαϊωάννου, Αθήνα: Οδυσσέας, 1986.

The Fifth Child (Το πέμπτο παιδί, 1988), μυθιστόρημα, μετάφραση Αλέκος Μανωλίδης, Αθήνα: Καστανιώτης, 1988.

De Siris

Joan Fontaine

Τζόαν Φοντέιν 

Η Τζόαν Φοντέιν, γεννημένη στις 22 Οκτωβρίου του 1917, στο Τόκυο. Είναι μια Βρετανίδα ηθοποιός κι Αμερικανίδα υπήκοος απ' το 1943, γνωστή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ρεβέκκα του 1940 και Υποψίες του 1941, καθώς και για την αντιπαλότητα με την αδελφή της, την ηθοποιό Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Η Φοντέιν είναι βραβευμένη με Όσκαρ ερμηνείας για την ταινία Υποψίες κι είναι η μοναδική ηθοποιός που κέρδισε ποτέ όσκαρ για πρωταγωνιστικό ρόλο σε ταινία του Χίτσκοκ. Άλλες αξιομνημόνευτες ταινίες της είναι οι Γυναίκες του 1939, Ο πύργος του πόνου του 1944 και Το γράμμα μιας άγνωστης του 1948.

Η Τζόαν Ντε Μπουβουάρ Ντε Χάβιλαντ γεννήθηκε στο Τόκιο από Βρετανούς γονείς, τον δικηγόρο Ουόλτερ Ντε Χάβιλαντ και την ηθοποιό Λίλιαν Αυγούστα Ρουζ. Οι γονείς της χώρισαν όταν αυτή ήταν δύο χρονών και μεταφέρθηκε με τη μητέρα της και την αδελφή της Ολίβια στην Σαρατόγκα της Καλιφόρνιας. Η αντιπαλότητα με την αδελφή της υπήρχε απ' όταν ήταν μικρές κι η έχθρα μεταξύ τους μεγάλωσε απ' τη στιγμή που διάλεξαν να γίνουν κι οι δύο ηθοποιοί, τόσο ώστε να έχουν αποξενωθεί από το 1975. Η Τζόαν για να μην επισκιάσει την καριέρα της μεγάλης της αδελφής, όταν πήγε στο Χόλυγουντ πήρε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της μητέρας της και από τότε είναι γνωστή ως Τζόαν Φοντέιν. Οι πρώτες της ταινίες ήταν αδιάφορες ή σε δεύτερους ρόλους, είχε την τύχη όμως να την επιλέξει ο Ντέιβιντ Σέλζνικ το 1940 για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεταφορά του μυθιστορήματος της Δάφνης Ντι Μοριέ Ρεβέκκα με σκηνοθέτη τον Άλφρεντ Χίτσκοκ και συμπρωταγωνιστή τον Λόρενς Ολίβιε. Προτάθηκε για Όσκαρ εκείνη τη χρονιά αλλά έχασε απ' τη Τζίντζερ Ρότζερς. Η επόμενη χρονιά τη βρήκε ξανά υποψήφια για Όσκαρ, αυτή τη φορά είχε όμως αντίπαλο την αδελφή της, που ήταν επίσης υποψήφια με την ταινία Αύριο δε θα ξημερώσει (Hold back the dawn, 1941). Κέρδισε το Όσκαρ για την ταινία Υποψίες υπερισχύοντας της Ντε Χάβιλαντ. Είχε άλλη μια υποψηφιότητα το 1943 και την τύχη να δουλέψει με άλλους μεγάλους σκηνοθέτες όπως τον Μπίλι Γουάιλντερ, τον Μαξ Όφιλς, τον Φριτς Λανγκ και τον Ρόμπερτ Ρόσεν. Αποσύρθηκε το 1966 κάνοντας σποραδικές εμφανίσεις στην τηλεόραση τα χρόνια που ακολούθησαν.

Επιλεγμένη Φιλμογραφία

1937 - A Damsel in Distress - Ένα ευαίσθητο κορίτσι

1939 - Gunga Din - Γκάνγκα Ντιν

1939 - Women - Γυναίκες

1940 - Rebecca - Ρεβέκκα

1941 - Suspicion - Υποψίες - Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου

1942 - This Above all - Έρως μες τις φλόγες

1943 - The Constant Nymph - Πεθαίνω από αγάπη

1944 - Jane Eyre - Ο πύργος του πόνου

1944 - Frenchman's Creek - Το λιμάνι των στεναγμών

1947 - Ivy - Η έχιδνα

1948 - Letter From One Unknown Woman - Το γράμμα μιας άγνωστης

1948 - The Emperor Waltz - Το βαλς του αυτοκράτορα

1948 - Kiss the Blood Off My Hands - Φίλησε το αίμα των χεριών μου

1950 - Born To Be Bad - Γεννημένη για το κακό

1952 - Ivanhoe - Ιβανόης

1952 - Something to Live For - Ο κατήφορος της αμαρτίας

1953 - The Bigamist - Ο άνθρωπος με τη διπλή ζωή

1952 - Othello - Οθέλλος

1954 - Casanova's Big Night - Ο μεγάλος εραστής

1956 - Beyond a Reasonable doubt - Τα ίχνη ήταν ψεύτικα

1957 - Island in the Sun - Νησί στον ήλιο

1957 - Until they sail - Ένοχες γυναίκες

1961 - Voyage to the Bottom of the Sea - Ταξίδι στο βυθό της θάλασσας

1962 - Tender Is the Night - Τρυφερή είναι η νύχτα

De Siris

Γεώργιος Ζωιτάκης

Γεώργιος Ζωιτάκης

Ο Γεώργιος Ζωιτάκης γεννήθηκε στη Ναύπακτο τον Ιανουάριο του 1910 και πέθανε στην Αθήνα στις 21 Οκτωβρίου 1996, ήταν Έλληνας στρατιωτικός που  ως Αντιστράτηγος Διοικητής Γ' Σώμματος Στρατού συνδέθηκε με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (22 Απριλίου - 13 Δεκεμβρίου 1967  ) επι κυβερνήσεως Κόλλια  και Αντιβασιλεύς της Ελλάδος ( 13 Δεκεμβρίου 1967 - 21 Μαρτίου 1972 )κατα την αυτοεξορία του βασιλιά Κωνσταντίνου έχοντας  Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο  .

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Ναύπακτο , ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ζωιτάκη, χωροφύλακα απο την Άνω Χώρα Ναυπακτίας και της Βασιλικής Μπαλαμπάνη - Κοντοβά απο τη Ναύπακτο . Είχε άλλα τρία αδέρφια από τα οποία επέζησε μόνο το ένα, ο Αλέκος Ζωιτάκης . Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Ναύπακτο φοιτώντας στο εκεί σχολείο. Τα τελευταία χρόνια της εφηβείας του η οικογένειά του μετακόμισε στην Πάτρα προκειμένου να τελειώσουν το εκεί Β' Γυμνάσιο Πατρών. Μετά το σχολείο φοίτησε στη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σπουδές που σχεδόν αμέσως εγκατέλειψε αφού ταυτόχρονα πέρασε και στις εξετάσεις για τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ( ΣΣΕ ).

Ήταν νυμφευμένος με τη Σοφία Βουρανζέρη (Χαλκίδα 1926 - 1990) κόρη αξιωματικού, φοιτήτρια φιλοσοφικής, και απέκτησαν μια κόρη, την Βασιλική (Βίκυ ) Ζωιτάκη.

Στρατιωτική Σταδιοδρομία και Πολεμική Δράση

Αποφοίτησε απο την Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) το 1932 ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού και ολοκλήρωσε τις σπουδές του κατα τη δεκαετία του 1950 και αρχές του 1960 στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου, στη Σχολή Εθνικής Άμυνας καθώς και σε νατοϊκά σχολεία στη Δυτική Γερμανία και τις ΗΠΑ. Κατά το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρέτούσε ως υπολοχαγός στο 2/39 Συντάγμα Ευζώνων στο Μεσολόγγι και με τη μονάδα του βρέθηκε απο τους πρώτους στο Αλβανικό Μέτωπο. Πρωταγωνίστησε σε πολεμικές επιχειρήσεις στο Τεπελένι και στους Άγιους Σαράντα . Κατα την Εαρινή Επίθεση των Ιταλών τραυματίστηκε από οβίδα και νοσηλεύτηκε στην Αθήνα απο όπου φυγαδεύτηκε με την είσοδο των Γερμανών , τον Απρίλιο του 1941.Τα πρώτα χρόνια της κατοχής θα κρύβεται στη Ναύπακτο, εκεί μαζί με τον Σταυρογιαννακόπουλο και άλλους τοπικούς παράγοντες θα ιδρύσουν την Οργάνωση Μυστική της Ναυπάκτου την οποία και θα εντάξουν στον ΕΔΕΣ μόνο όταν αυτός θα απωλέσει το πολιτικό του μανιφέστο και μείνει καθαρά απελευθερωτικός . Στα πλαίσια αυτά θα δράσει ως υπαρχηγός του ΕΔΕΣ στην Αιτωλοακαρνανία εξοπλίζοντας πυρίνες στα διάφορα χωριά της περιοχής , στρατολογώντας κόσμο , ετοιμάζοντας πάντα δράσεις και σαμποτάζ κατά του κατακτητή σε επαφή με το στρατηγείο Μέσης Ανατολής . Από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο 1944 θα βρεθεί αιχμάλωτος του ΕΛΑΣ στη Θεσσαλία με σκοπό να προσυλητησθεί υπο του "Στρατηγού" Σαράφη, θα απελευθερωθεί όμως με τη συμφωνία της Καζέρτας και τη συνεννόηση ΕΛΑΣ - ΕΔΕΣ για απελευθέρωση αιχμαλώτων και δυάλυση των οργανώσεων. Για αντίποινα όμως ο πατέρας του Ζωιτάκη θα θανατωθεί υπο του ΕΛΑΣ οι οποίοι θα λεηλατήσουν και το πατρικό του σπίτι στη Ναύπακο . Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου κλήθηκε με το βαθμό λοχαγού και ταγματάρχη σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ως Δ/τής του 602ου και έπειτα του 613ου Τάγματος Πεζικού μαχόμενος στην Ευρυτανία και την Πιερία. Για όλη του τη στρατιωτική δράση μεταξύ των ετών 1940 - 1949, ο Ζωιτάκης τιμήθηκε με τη σπάνια διάκριση τριών Χρυσών Αριστείων Ανδρείας καθώς και με άλλα μετάλλια Πολεμικών Σταυρών και Στρατιωτικής Αξίας.

Μετά τον Εμφύλιο υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις ανά την Ελλάδα ως Διοικητής μονάδων Πεζικού και άλλων μεγαλύτερων σχηματισμών στην Κοζάνη, την Ελευθερούπολη και τη Βέροια. Διετέλεσε επίσης υπασπιστής του Βασιλέα Παύλου έχοντας παράλληλα υπό την προστασία του την πριγκίπισσα Σοφία. Στη συνέχεια μετατέθηκε στη Λάρισα όπου ανέλαβε επιτελάρχης στρατιάς φέροντας τον βαθμό του ταξιάρχου. Ως υποστράτηγος ανέλαβε την διοίκηση του Α΄ Σώματος Στρατού στην Κοζάνη ενώ ως αντιστράτηγος τη διοίκηση Γ΄ Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη. Τον Δεκέμβριο του 1967 θα είναι πλέον ο αρχαιότερος εν ενεργεία αντιστράτηγος .

Το 1972 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του στρατηγού, ενώ ήταν ο πρώτος Έλληνας στρατηγός που έφερε τα διακριτικά τεσσάρων αστέρων κατά την εξομοίωση του Ελληνικού Στρατού με το ΝΑΤΟ (ακολούθησε ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ/ΓΕΣ Οδ. Αγγελής).

Δικτατορία των Συνταγματαρχών

Στις αρχές του Απριλίου 1967 ο Ζωιτάκης έλαβε γνώση του σχεδιαζόμενου πραξικοπήματος από την εκτελεστική ομάδα Παπαδόπουλου - Παττακού - Μακαρέζου. Αν και συμφωνούσε με την ιδέα περί στρατιωτικής επέμβασης προς αναβολή των προγραμματισμένων εκλογών βάσει του Άρθρου 91 του Συντάγματος 1952 "περί πολιτικής αναταραχής ", δεν συντάχθηκε εν τέλει με την ομάδα Παπαδόπουλου καθώς θεωρούσε ότι η ενέργεια έπρεπε να είναι ιεραρχημένη. Έτσι και μετά τη σύσκεψη των στρατηγών στην Αθήνα στις 20 Απριλίου που είχαν παράλληλα τις ίδιες ανησυχίες, όπως αποφασίστηκε, ο Ζωιτάκης έμεινε με την εντύπωση πως ο αρχηγός ΓΕΣ στρατηγός Γρηγόριος Σπαντιδάκης σε μερικές μέρες θα πληροφορούσε τον Βασιλιά Κωνσταντίνο ως προς την ετοιμότητα του στρατού για ανάληψη τέτοιου εγχειρήματος. Από την άλλη πλευρά όμως η εκτελεστική ομάδα, παρά τη υπόσχεση που είχε δώσει στον Σπαντιδάκη, τελικά προχώρησε απο μόνη της στο πραξικόπημα. Κατά τα μεσάνυχτα της 20ης προς 21ης Απριλίου, ο Σπαντιδάκης θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί στο ΓΕΣ. Εκεί έθεσε εν τέλει τον εαυτό του επικεφαλής της κινητοποίησης του στρατού, προς εφαρμογή του νατοϊκού επιχειρησιακού σχεδίου Προμηθεύς. Ώρες αργότερα ο Ζωιτάκης, ευρισκόμενος και αυτός στην Αθήνα, αφού μεταφέρθηκε στο ΓΕΣ, τέθηκε στις διαταγές του άμεσου προϊστάμενου του (Αρχηγού ΓΕΣ Γρ. Σπαντιδάκη) ενώ παράλληλα επιβεβαίωσε προς τον Βιδάλη, υποδιοικητή Γ' Σώματος, υπακοή στις διαταγές του ΓΕΣ που είχαν ήδη προηγηθεί από τον Σπαντιδάκη. Για αυτή του την ενέργεια μέχρι ορκωμοσίας του υπό του Βασιλέως Κωνσταντίνου στην κυβέρνηση Κόλλια, ο Ζωίτάκης θα καταδικαστεί 8 χρόνια αργότερα ότι διέπραξε "στιγμιαίο έγκλημα" στάσης και εσχάτης προδοσίας.

Στις 22 Απριλίου 1967 ο Ζωιτάκης ορκίστηκε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στη δικτατορική Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967. Μετά το κίνημα του βασιλιά Κωνσταντίνου, η λεγόμενη Επαναστατική Επιτροπή θα τον αναγορεύσει Αντιβασιλιά. Ορκίστηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1967, από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, αντιβασιλιάς της Ελλάδας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 21 Μαρτίου 1972, οπότε και ο Παπαδόπουλος, ύστερα από ρήξη του με τον Ζωιτάκη, τον απομάκρυνε αναλαμβάνοντας ο ίδιος Αντιβασιλιάς και έπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Την ίδια χρονιά ο Ζωιτάκης αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του στρατηγού. Αφορμή της αποπομπής του Ζωιτάκη ήταν η άρνηση του να υπογράψει νόμους του πρωθυπουργού του (Γ. Παπαδόπουλου). Αιτία όμως ήταν η πίεση του Ζωιτάκη για απεμπλοκή και η συσπείρωση στο πρόσωπό του των όσων εμπλεκομένων στο κίνημα ασκούσαν κριτική στη διακυβέρνηση Παπαδόπουλου. Ο Ζωιτάκης τέλος φέρεται να έχει υποστηρίξει την επάνοδο του Γρίβα στην Κύπρο, προς ενίσχυση του ελληνοκυπριακού στοιχείου έναντι του τουρκοκυπριακού, αντίθετα προς την πολιτική που ασκούσε ο Παπαδόπουλος προς τον όχι και τόσο φιλικό του Μακάριο. Ωστόσο οι όποιες τριβές Ζωιτάκη - Παπαδόπουλου αποσιωπήθηκαν, ώστε να μην φανούν ρωγμές στη Χούντα.

Ο Ζωιτάκης θα είναι ο μακροβιότερος αντιβασιλιάς στα χρονικά της νεότερης ελληνικής ιστορίας καθώς παρέμεινε στη θέση αυτή για 4 χρόνια. Επιπλέον είναι ο τρίτος αντιβασιλέας προερχόμενος από την Αιτολωακαρνανία, μετά τον Κονδύλη και τον Δαμασκηνό. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αντιβασιλιά υποδέχθηκε 7 αρχηγούς κρατών, μεταξύ των οποίων τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Πρόεδρο του Κονγκό Μομπούτου, τον Βασιλιά της Λιβύης Ίντρις, τον Αυτοκράτορα της Αιθιοπίας Χαϊλέ Σελασιέ, τον Πρόεδρο της Κεντρικής Αφρικής Μομπάσα, τον Πρόεδρο του Παναμά Λάκας και τον Πρόεδρο της Μαυριτανίας. Δέχθηκε επίσης επισκέψεις του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Σπάιρο Άγκνιου, υπουργών και υφυπουργών εξωτερικών διαφόρων κρατών και άλλων υψηλόβαθμων στρατιωτικών ακολούθων, Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων ενώ επέδωσε τα διαπιστευτήρια του σε 62 ξένες διπλωματικές αντιπροσωπείες. Από τις 13 Δεκεμβρίου 1967 το καθεστώς της 21ης Απριλίου αναγνωρίστηκε από όλες τις χώρες που διατηρούσαν διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα πλην Δανίας (λόγω συμπαράστασης του Βασιλικού Οίκου της Δανίας προς τον αυτοεξόριστο Βασιλιά Κωνσταντίνο). Βάσει πρωτοκόλλου, ο Ζωιτάκης συμμετείχε σε όλες τις επίσημες δημόσιες εκδηλώσεις μικρών και μεγάλων πόλεων, εθνικές και τοπικές επετείους, εγκαίνια δημοσίων έργων, δημόσιες εορταστικές εκδηλώσεις αλλά και πένθη ( π.χ. κηδεία Γεωργίου Παπανδρέου).

Ως αντιβασιλιάς, διέμενε στο Μέγαρο Μαξίμου. Τέλος, το όνομά του θα ταξιδέψει και στο διάστημα στην πλακέτα που περιέχει το μήνυμα καλής θέλησης (good will message) της Ελλάδας και φέρει την υπογραφή του ανάμεσα στα μηνύματα των άλλων χωρών.

Τελευταία χρόνια

Με την έλευση του Κ. Καραμανλή το 1974, δόθηκε γενική αμνηστία για όσα πολιτικής φύσεως εγκλήματα διεπράχθησαν από το 1949 ως το 1974. Μερικούς μήνες αργότερα ο Ζωιτάκης εξαιρέθηκε από την αμνηστία, βάσει βουλεύματος στηριζόμενου σε νόμο αναδρομικής ισχύος (το Δ' Ψήφισμα), ενέργεια την οποία μερικά χρόνια αργότερα ο Άρειος Πάγος θα κρίνει παράνομη. Ωστόσο συνελήφη και προσήχθη σε δίκη ως πρωταίτιος του απριλιανού πραξικοπήματος του 1967, μαζί με άλλους. Τελικά καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού όπου παρέμεινε έγκλειστος για 13 χρόνια έως ότου αποφυλακίστηκε, το 1988, σύμφωνα με το άρθρο του Ποινικού Κώδικα περί ανηκέστου βλάβης. Μέχρι το 1996, χρονιά θανάτου του, εξέτισε κατ' οίκον ποινή χωρίς σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το 1993 απορρίφθηκε αίτηση χάριτός του από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

De Siris

Alfred Nobel

Άλφρεντ Νομπέλ  

Ο Άλφρεντ Μπέρναρντ Νομπέλ γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1833 και πέθανε στις 10Δεκεμβρίου 1896, ήταν Σουηδός χημικός, μηχανικός και βιομήχανος, γιος του επίσης, μηχανικού και βιομήχανου, Εμμανουήλ Νομπέλ, εφευρέτη της υποβρύχιας νάρκης. Σπούδασε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας και στις ΗΠΑ.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη χημεία, και κυρίως με τις εκρηκτικές ύλες. Τελειοποίησε τον τρόπο παρασκευής της νιτρογλυκερίνης και ίδρυσε εργοστάσιο παραγωγής της σε μεγάλες ποσότητες. Για την αποφυγή των εκρήξεων πέτυχε την παρασκευή δυναμίτιδας με πυριτική γη, εφεύρεση που διαδόθηκε σύντομα σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Το 1873 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου εφηύρε την νεοδυναμίτιδα ή ζελατοδυναμίτιδα (1875) και την πολεμική άκαπνη πυρίτιδα (βαλλιστίτιδα, 1888). Το 1889 πούλησε την εφεύρεση του αυτή στην ιταλική κυβέρνηση και το 1891 εγκαταστάθηκε στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, όπου ίδρυσε χημικό εργοστάσιο.

Έλαβε πολλά διπλώματα ευρεσιτεχνίας και απέκτησε μεγάλη περιουσία, μεγάλο τμήμα της οποίας διέθεσε για φιλανθρωπικούς και ερευνητικούς σκοπούς σε διάφορα ιδρύματα. Με το υπόλοιπο της περιουσίας του καθιέρωσε τα ομώνυμα βραβεία Νομπέλ. Κλειστός χαρακτήρας από τη φύση του, ασχολήθηκε και με τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία. Στο τέλος της ζωής του μάλιστα έγραψε και το δράμα Βεατρίκη Τσέντσι.

De Siris

Dizzy Gillespie

Ντίζι Γκιλέσπι 

O Ντίζι Γκιλέσπι (John Birks "Dizzy" Gillespie), γεννήθηκε στις 21Οκτωβρίου 1917 και πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1993, ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς μουσικούς της τζαζ. Ως συνθέτης και βιρτουόζος της τρομπέτας, συνέβαλε αποφασιστικά, μαζί με τον Τσάρλι Πάρκερ, στην εξέλιξη της μοντέρνας τζαζ και του μπίμποπ (bebop).

Βιογραφία

Ο Τζον Μπιρκς Γκιλέσπι γεννήθηκε το 1917, στη Νότια Καρολίνα, νεότερος γιος μίας οικογένειας με εννέα παιδιά. Σε ηλικία δέκα ετών, βίωσε το θάνατο του πατέρα του, ο οποίος ήταν ερασιτέχνης μουσικός και διέθετε δικό του μουσικό συγκρότημα, ενθαρρύνοντας την ενασχόληση του γιου του με τη μουσική. Αν και αρχικά ασχολήθηκε με την εκμάθηση του πιάνου, σε ηλικία δώδεκα ετών, στράφηκε στο όργανο της τρομπέτας, πάντα ως αυτοδίδακτος. Οι ικανότητες του, ήταν τέτοιες που του επέτρεψαν να λάβει μία μουσική υποτροφία για το Ινστιτούτο Laurinburg της Νότιας Καρολίνας, όπου συνέχισε να εξασκείται στο πιάνο και την τρομπέτα.

Το 1935 εγκατέλειψε τις σπουδές του και εγκαταστάθηκε στη Φιλαδέλφεια, με την πρόθεση να εργαστεί αποκλειστικά ως μουσικός. Στα πρώτα του βήματα, έγινε μέλος της ορχήστρας του Frankie Fairfax ενώ συμμετείχε για πρώτη φορά σε ηχογράφηση, με το συγκρότημα του Τέντι Χιλλ, αντικαθιστώντας τον Ρόι Έλντριτζ. Την ίδια περίοδο, απέκτησε το ψευδώνυμο Ντίζι (Dizzy). Το 1939, έγινε μέλος του συγκροτήματος του τζαζ τραγουδιστή Καμπ Κάλογουεϊ, ωστόσο εγκατέλειψε το σχήμα το 1941. O ίδιος ο Κάλλογουει αποκαλούσε τους αυτοσχεδιασμούς του Γκιλέσπι "κινέζικη μουσική", χαρακτηριστικό της πρωτότυπης τεχνοτροπίας που είχε αναπτύξει. Στην πορεία, ο Γκιλέσπι συμμετείχε σε αρκετά μουσικά σύνολα και συνεργάστηκε με τους Ντιούκ Έλλινγκτον, Κόλμαν Χώκινς, Μπίλι Έκσταϊν, Τσικ Γουέμπ, Μπένι Κάρτερ και άλλους. Ανάμεσα στις σημαντικές συνεργασίες του ήταν και αυτή με τον πιανίστα Ερλ Χάινς, καθώς στη διάρκειά της συνεργάστηκε με τον Τσάρλι Πάρκερ, ο οποίος επίσης συμμετείχε ως μουσικός στην ορχήστρα του, ενώ παράλληλα του δόθηκε η δυνατότητα να αναδείξει σε ένα βαθμό τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ερμηνείας του. Ως μέλος του συγκροτήματος του Χάινς, παρουσίασε την πρώτη του μουσική σύνθεση Night in Tunisia.

Μέχρι το 1944, ο Γκιλέσπι είχε αποκτήσει σημαντική φήμη ώστε να ηγείται ο ίδιος ορχήστρες. Η συνεχιζόμενη συνεργασία του με τον Τσάρλι Πάρκερ συνέβαλε στην εξέλιξη του είδους του μπίμποπ, παράλληλα με τη μουσική του σουίνγκ που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής εκείνη την περίοδο. Σε αντίθεση με τον Πάρκερ, που συμμετείχε σε μικρά μουσικά σύνολα, ο Γκιλέσπι στόχευε στην δημιουργία μίας μεγάλης ορχήστρας (big band), την οποία οργάνωσε τελικά στις αρχές του 1945. Μετά από την εμπορική αποτυχία της, το Νοέμβριο του ίδιου έτους, σχημάτισε ένα κουιντέτο, στο οποίο συμμετείχε επίσης ο Πάρκερ. Αργότερα, το σύνολο απέκτησε και ένα έκτο μέλος, ενώ τελικά ο Γκιλέσπι επέκτεινε το σχήμα, επιχειρώντας για δεύτερη φορά την δημιουργία μιας μεγάλης ορχήστρας, την οποία κατάφερε να διατηρήσει για τέσσερα χρόνια. Στο διάστημα αυτό, συμμετοχή στην ορχήστρα είχαν ορισμένοι σημαντικοί τζαζ μουσικοί, όπως ο Τζον Κολτρέιν. Ο Γκιλέσπι, πειραματίστηκε μουσικά προσπαθώντας να ενσωματώσει αφρικανικά και κουβανέζικα μουσικά στοιχεία στη τζαζ. Διέλυσε την ορχήστρα του, το 1950, εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Το 1956, και ενώ μέχρι τότε καθοδηγούσε μικρά σύνολα μουσικών, δημιούργησε για δεύτερη φορά μία μεγάλη ορχήστρα, με την οποία περιόδευσε στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στη Λατινική Αμερική. Μετά τη διάλυση της ορχήστρας, το 1958, ο Γκιλέσπι συνέχισε να παίζει με μικρότερα μουσικά σχήματα, παραμένοντας ενεργός μέχρι το 1992. Στη δεκαετία του 1980, ηγήθηκε της ορχήστρας United Nations Orchestra.

Πέθανε το 1993, σε ηλικία 75 ετών, από καρκίνο.

De Siris