Albert Camus

Αλμπέρ Καμύ 

Ο Αλμπέρ Καμύ γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1913 και πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1960, ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του Ο Ξένος και Η Πανούκλα, στα θεατρικά του έργα Καλλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος στα φιλοσοφικά του δοκίμια Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο επαναστατημένος άνθρωπος. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λισιέν (Lucien), ο πατέρας του, εργαζόταν για έναν έμπορο κρασιού σε ένα οινοπαραγωγικό κτήμα κοντά στο Μοντοβί (Mondovi) της Αλγερίας, όπου γεννήθηκε και ο Αλμπέρ. Επιστρατεύθηκε όμως το Σεπτέμβριο του 1914 και ο τραυματισμός του στη μάχη του Μαρν τον οδήγησε στο θάνατο στις 17 Οκτωβρίου του 1914. Ο μικρός Αλμπέρ θα γνωρίσει τον πατέρα του μέσα από μία φωτογραφία και μία σημαντική οικογενειακή ιστορία: την περιγραφή της έντονης αποστροφής που έδειξε ο πατέρας του μπροστά στο θέαμα μίας εκτέλεσης. Μετά το θάνατο του Λισιέν η οικογένεια εγκαθίσταται στο Αλγέρι. Ο Αλμπέρ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του (μεταξύ των οποίων βρίσκουμε και τον Ζαν Γκρενιέ, που θα παρουσιάσει στο μαθητή του το έργο του Νίτσε). Ξεκινάει να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό Sud το 1932. Μετά από το απολυτήριο λυκείου (bac), παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία (lettres), της φιλοσοφικής σχολής, αλλά η φυματίωση τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation).

To 1935, ξεκινάει το L' Envers et l' Endroit, που θα εκδοθεί δύο χρόνια αργότερα. Ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας (le Théâtre du Travail) στο Αλγέρι που αργότερα (1937) μετονομάζει σε Θέατρο της Ομάδας. Στο μεσοδιάστημα, εγκαταλείπει το κομμουνιστικό κόμμα δύο χρόνια μετά την εγγραφή του σε αυτό. Εργάζεται στην εφημερίδα Front populaire (Το λαϊκό μέτωπο), του Πασκάλ Πιά (Pascal Pia). Η έρευνα που κάνει Μιζέρια της Καμπυλίας θα συναντήσει αντιδράσεις. Το 1940, η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ. Εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα Paris-Soir. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει τον Ξένο (L' Étranger, 1942) και το δοκίμιο Ο μύθος του Σίσυφου (Le Mythe de Sisyphe, 1942) και θα αναπτύξει τις φιλοσοφικές του θέσεις. Σύμφωνα με την δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου» – ο οποίος θα συμπληρωθεί αργότερα με τα θεατρικά έργα Η παρεξήγηση (Le Malentendu) και Καλιγούλας (Caligula, 1944). Το 1943 προσλαμβάνεται ως αναγνώστης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας Combat(Η μάχη) όταν ο Π. Πια κλήθηκε να προσφέρει από άλλες θέσεις στη Γαλλική Αντίσταση. Συνεχίζει το λογοτεχνικό έργο με της παραγωγή του «κύκλου της εξέγερσης», που περιλαμβάνει ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του, την Πανούκλα (1947), αλλά και άλλα έργα, λιγότερο δημοφιλή: L' État de siège (1948), Οι δίκαιοι (1949) και Ο επαναστατημένος άνθρωπος (L' Homme révolté) (1951).

Το 1952 έρχεται σε ρήξη με τον Ζαν Πωλ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre) με την δημοσίευση στο περιοδικό Μοντέρνοι καιροί (Les Temps modernes) του άρθρου από τον Ανρί Ζανσόν (Henri Jeanson) που προσάπτει στην εξέγερση του Καμύ ότι είναι «εκ προθέσεως στατική». Το 1956, στο Αλγέρι, πρότεινε την «πολιτική ανακωχή» ενώ μαινόταν ο πόλεμος. Εκδίδει την Πτώση (La Chute), ένα απαισιόδοξο βιβλίο.

Ο Καμύ βρίσκει τον θάνατο στις 4 Ιανουαρίου 1960 σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, στο (Πτι) Βιλμπλεβέν της Υόν (το διαμέρισμα της Γαλλίας Yonne), όταν ο οδηγός και συγγενής του στενού του φίλου Γκαλιμάρ παρεκκλίνει της πορείας του και ρίχνει το αυτοκίνητο μάρκας Facel-Vega σε ένα δέντρο. Οι εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για υπερβολική ταχύτητα (130 χλμ/ω), αδιαθεσία του οδηγού ή σκάσιμο του ελαστικού, αλλά ο συγγραφέας Ρενέ Ετιάμπλ διαβεβαιώνει ότι μετά από επίμονες μελέτες είχε στα χέρια του αποδείξεις ότι η Facel-Vega ήταν ένα κινητό φέρετρο - ωστόσο καμία εφημερίδα δε δέχτηκε να τις δημοσιεύσει.

Ο Καμύ θάφτηκε στο Λουρμαρέν (Lourmarin) της Βωκλύζ (Vaucluse), όπου είχε αγοράσει μία κατοικία.

Στο περιθώριο των κυριάρχων φιλοσοφικών ρευμάτων ο Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Αρνούμενος να εκφράσει ομολογία πίστεως στο Θεό, στην ιστορία ή στη λογική, ήρθε σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, το Μαρξισμό και τον Υπαρξισμό. Δε σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση.

Έργα

Μυθιστορήματα

L'Étranger (Ο Ξένος, 1942) ― ελλην. μετάφρ. Γ.Γεραλής, "ΒΙΠΕΡ"

La Peste (Η πανούκλα, 1947) ― ελλην. μετάφρ. Θ.Κωστόπουλος, "ΒΙΒΛΙΟΑΘΗΝΑΪΚΗ"

La Chute (Η πτώση, 1956) ― ελλην. μετάφρ. Λ.Πολενάκης, "ΑΓΚΥΡΑ" και Ιω.Ευθυμιάδου, "ΓΡΑΜΜΑΤΑ"

La Mort heureuse (Ο ευτυχισμένος θάνατος-πρόδρομο έργο του "Ξένου", γράφτηκε το 1936-1938, εκδόθηκε μετά θάνατον το 1970) ― ελλην. μετάφρ. Ν.Κυριακοπούλου, "ΒΙΠΕΡ"

Le Premier Homme (Ο πρώτος άνθρωπος, ημιτελές, δημοσιεύτηκε μετά θάνατον το 1995)

Διηγήματα

L'Exil et le Royaume (Η εξορία και το βασίλειο, 1957)

Θεατρικά

Caligula (Καλιγούλας, γράφτηκε το 1938, ανέβηκε το 1945)

Le Malentendu (Η παρεξήγηση, 1944)

L' Etat de Siege (Κατάσταση Πολιορκίας, 1948)

Les Justes (Οι Δίκαιοι, 1949)

Δοκίμια κ.λ.

Révolte dans les Asturies (Εξέγερση στις Αστουρίες, 1936)

L'Envers et l'Endroit (Απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, συλλογή δοκιμίων, 1937)

Noces (Γάμοι, δοκίμια και εντυπώσεις, 1939)

Le Mythe de Sisyphe (Ο μύθος του Σίσυφου, δοκίμιο για το παράλογο, 1942)

L'Homme révolté (Ο επαναστατημένος άνθρωπος, 1951) ― ελλην. μετάφρ. Τζούλια Τσακίρη, "ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ"

L'Été (Το καλοκαίρι, δοκίμιο, 1954)

Lettres à un ami allemand (Γράμματα σ' ένα Γερμανό φίλο, 1948) ― ελλην. μετάφρ. Γ.Γεραλής, "ΒΙΠΕΡ" (σε ένα τόμο με τον "Ξένο")

Carnets Ι, ΙΙ, ΙΙΙ (Σημειωματάρια 1935-1942 [1962], 1942-1951 [1964], 1951-1959 [1989]

Reflections on the Guillotine (Σκέψεις για την λαιμητόμο, 1957)

De Siris

Τάκης Μίχαλος

Τάκης Μίχαλος

Ο Τάκης Μίχαλος γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1947 και πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 2010, ήταν Έλληνας υδατοσφαιριστής και προπονητής.

Έπαιξε 13 χρόνια (1962-1975) στην ομάδα πόλο του Ολυμπιακού (ως τερματοφύλακας) και κατέκτησε δυο πρωταθλήματα (1969, 1971). Με την Εθνική ομάδα, μετείχε σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες (1968 Μεξικό, 1972 Μόναχο), σ' ένα Παγκόσμιο (1973 Βελιγράδι) και σ' ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (1970 Βαρκελώνη) και μία διοργάνωση Μεσογειακών Αγώνων (1975 Αλγέρι).

Από το 1979 έως το 1985 ήταν προπονητής του ΑΝΟ Γλυφάδας με τον οποίο έφτασε τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας το 1984. Την επόμενη περίοδο (1985-86) κάθισε στον πάγκο του Ολυμπιακού.

Το 1986 εντάχθηκε, ως περιφερειακός προπονητής στο τιμ των ομοσπονδιακών τεχνικών της - τότε - ΕΚΟΦ (σήμερα ΚΟΕ) και από το 1987 έως το 2002 ήταν συνεργάτης αρχικά του Κούλη Ιωσηφίδη (έως τον Σεπτέμβρη του 1990), μετά του Άντε Νάκιτς (1990-93) και κατόπιν πάλι του Ιωσηφίδη (1995-2002) στην Εθνική ομάδα των Ανδρών. Γνώρισε ως άμεσος συνεργάτης των ομοσπονδιακών αρκετές επιτυχίες, όπως η 6η θέση στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα το 1996, η 6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φουκουόκα το 2001, η 4η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Φλωρεντίας το 1999 και το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αθήνας το 1997.

Οδήγησε την Εθνική ομάδα Εφήβων (νυν Νέων Ανδρών) στο χάλκινο μετάλλιο το 1997 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (Αβάνα) και  στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1998 (Μπρατισλάβα, 7η θέση). Διετέλεσε επίσης ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής ομάδας των Γυναικών το 2000 (Προολυμπιακό τουρνουά Παλέρμο, 5η θέση). Το καλοκαίρι του 2002 αντικατέστησε τον Κούλη Ιωσηφίδη στην Ανδρών (4η θέση Γουόρλντ Λιγκ, Πάτρα, 5η θέση Παγκόσμιο Κύπελλο, Βελιγράδι).

Είχε δυο γιούς τον Νίκο και τον Μάνο, που ασχολήθηκαν με το μπάσκετ και την δημοσιογραφία αντίστοιχα.

De Siris

Θεόδωρος Γιουρτσίχιν

Θεόδωρος Γιουρτσίχιν

Ο Θεόδωρος Νικολάγιεβιτς Γιουρτσίχιν , γεννήθηκε στης 3 Ιανουαρίου 1959 και είναι Ρώσος ποντιακής καταγωγής κοσμοναύτης.

Βιογραφία

Είναι γιος του Νικολάι Φιοντόροβιτς Γιουρτσίχιν και της πόντιας Μικρούλα Σοφοκλέβνα Γιουρτσιχίνα (το γένος Γραμματικόπουλου) γεννήθηκε στο Βατούμι της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Αζαρίας. Τελειώνοντας το σχολείο στο Βατούμι το 1976, ο Γιουρτσίχιν ξεκίνησε σπουδές στο Αεροπορικό Ινστιτούτο της Μόσχας. Το 1983 αποφοίτησε ως Μηχανολόγος με ειδικότητα στα διαστημικά οχήματα.

Από το 1983 έως το 1997 εργάστηκε για την Ρωσική Εταιρεία Διαστήματος Energia. Εργάστηκε εκεί στο κέντρο ελέγχου ως Μηχανολόγος Μηχανικός. Κατόπιν έγινε αρχιμηχανικός στα διαστημικά προγράμματα Mir-Space-Shuttle και NASA-Mir.

Tο 1997 χρίστηκε υποψήφιος στο κοσμοναυτικό τμήμα της Energia. Από τον Ιανουάριο 1998 μέχρι το Νοέμβριο 1999 ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και τον Ιανουάριο του 2000 ξεκίνησε την εκπαίδευση για το πρόγραμμα ISS.

Τον Οκτώβριο του 2002 ο Γιουρτσίχιν συμμετείχε ως μέλος του πληρώματος του Διαστημικού Λεωφορείου Ατλαντίς. Παρέμεινε στο διάστημα επί 10 μέρες, 19 ώρες και 58 λεπτά.

Στις 7 Μαΐου 2006 επιλέχτηκε για μια ακόμα αποστολή και στις 7 Απριλίου 2007 ξεκίνησε με προορισμό τον διεθνή διαστημικό σταθμό ISS, όπου παρέμεινε επί 196 μέρες.

Ο Γιουρτσίχιν ειναι παντρεμένος με την Λαρίσα Ανατολιέβνα Γιουρτσιχίνα και εχει δυο κόρες.

De Siris

Sergio Leone

Σέρτζιο Λεόνε 

Ο Σέρτζιο Λεόνε  γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1929 και πέθανε στις 30 Απριλίου 1989, ήταν ένας Ιταλός σκηνοθέτης. Έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία για τα αποκαλούμενα «σπαγγέτι γουέστερν» του καθώς και για το χαρακτηριστικό τρόπο κινηματογράφησης του, όπου συχνά αντιπαραθέτει πολύ κοντινά πλάνα, γκρο πλαν, (close-ups) με μακρινές λήψεις (long shots).

Βιογραφία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Ο πατέρας του, Βιτσέντζο Λεόνε, ήταν από ένας τους πρώτους σκηνοθέτες του Ιταλικού κινηματογράφου (με το ψευδώνυμο Ρομπέρτο Ρομπέρτι) και η μητέρα του ηθοποιός. Άρχισε να δουλεύει στον κινηματογράφο σε ηλικία 18 ετών. Ξεκίνησε γράφοντας σενάρια στη δεκαετία του '50 για τα επονομαζόμενα «πέπλα» (ψευδοϊστορικά έπη χαμηλού προϋπολογισμού) που ήταν εξαιρετικά δημοφιλή εκείνη την εποχή. Παράλληλα εργάστηκε σαν βοηθός σκηνοθέτη σε γνωστές Χολιγουντιανές παραγωγές που γυρίστηκαν στα περίφημα στούντιο της Τσινετσιτά, μεταξύ των οποίων τα Κβο Βάντις (1951) και Μπεν Χουρ (1959).

Το 1959 στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Οι Τελευταίες Μέρες της Πομπηίας ο βασικός σκηνοθέτης Μάριο Μπονάρντ αρρώστησε βαριά και οι παραγωγοί ζήτησαν από το Λεόνε, που εργάζονταν σαν βοηθός σκηνοθέτη, να ολοκληρώσει την ταινία. Όταν δυο χρόνια αργότερα κλήθηκε να σκηνοθετήσει τον Κολοσσό της Ρόδου είχε ήδη την εμπειρία για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τέτοιων παραγωγών.

Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '60 η απήχηση των ιστορικών επών εκφυλίστηκε, ο Λεόνε εντούτοις είχε την τύχη να βρίσκεται ανάμεσα στους πρωτοπόρους που ασχολήθηκαν με το ανερχόμενο τότε είδος των γουέστερν. Η ταινία του Για Μια Χούφτα Δολάρια (Per un pugno di dollari, 1964) υπήρξε μια από τις πρώτες (και πολύ επιτυχημένες) προσπάθειες στο είδος του «σπαγγέτι γουέστερν». Βασισμένο στο Ιαπωνικό ιστορικό έπος του Ακίρα Κουροσάβα, Yojimbo (1961), προκάλεσε νομικές διαμάχες με τον Ιάπωνα δημιουργό. Έμεινε επίσης στην ιστορία ως η ταινία που καθιέρωσε τον Κλιντ Ίστγουντ, έναν άγνωστο μέχρι τότε τηλεοπτικό ηθοποιό, σαν παγκόσμιο αστέρα.

Η ατμόσφαιρα της ταινίας, αποτέλεσμα εν μέρη του μικρού προϋπολογισμού και των Ισπανικών τοπίων που χρησιμοποιήθηκαν, παρουσίασε ένα τραχύ, βίαιο και ηθικά περίπλοκο όραμα της Αμερικανικής Δύσης, που αν και αποτελούσε φόρο τιμής στα παραδοσιακά Αμερικανικά γουέστερν, διαφοροποιούνταν σημαντικά από αυτά σε επίπεδο ιστορίας, πλοκής, διάθεσης και σκιαγράφησης των χαρακτήρων. Ο Λεόνε επάξια αναγνωρίζεται σαν ο αναμορφωτής του σύγχρονου γουέστερν δημιουργώντας ένα ρεύμα που επηρέασε όλα τα μελλοντικά γουέστερν αλλά και διαφορετικά είδη ταινιών. Στα κλασσικά γουέστερν οι ήρωες των ταινιών, καλοί και κακοί, παρουσιάζονταν πάντα ατσαλάκωτοι και καθαροί, ενώ η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ήθος του καθενός ήταν πάντα τονισμένη και ευδιάκριτη (με τη βοήθεια ακόμα και των ρούχων τους, οι καλοί φορούσαν πάντα άσπρο καπέλο, ενώ οι κακοί μαύρο). Οι χαρακτήρες του Λεόνε αντιθέτως υπήρξαν πολύ πιο "ρεαλιστικοί" και περίπλοκοι. Συνήθως ήταν μοναχικά-αντικοινωνικά όντα, που σπάνια πλένοταν ή ξυρίζονταν, έδειχναν βρώμικοι και είχαν βεβαρημένο παρελθόν. Ο αμφίσημος χαρακτήρας τους ανάλογα με τις περιστάσεις μετατρέπονταν από συμπονετικός και γενναιόδωρος σε βάρβαρο, κυνικά εγωιστή και καιροσκοπικό. Αυτή η αίσθηση ρεαλισμού επηρεάζει ακόμα και σήμερα τα γουέστερν που γυρίζονται. Πολλοί αποκάλεσαν ειρωνεία το γεγονός ότι ένας Ιταλός, που δεν μίλαγε Αγγλικά και δεν είχε ποτέ του αντικρίσει την Αμερικάνική Δύση μπόρεσε σχεδόν μεμιάς να αλλάξει για πάντα την αρχετυπική εικόνα του «καουμπόι».

Οι δύο επόμενες ταινίες του, Μονομαχία στο Ελ Πάσο (1965) και Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος (1966), ολοκλήρωσαν την τριλογία, με την κάθε μια να είναι εμπορικά πιο επιτυχημένη και τεχνικά αρτιότερη από την προηγούμενη. Τη μουσική και στις τρεις αυτές ταινίες υπογράφει ο παραγωγικότατος συμπατριώτης του Λεόνε και θρύλος σήμερα της μουσικής, Ένιο Μορικόνε. Ο Λεόνε είχε αναπτύξει έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο κινηματογράφησης γύριζοντας τις σκηνές των ταινιών του με υπόκρουση την μουσική του Μορικόνε. Οι περισσότεροι κριτικοί συμφωνούν ότι Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος ήταν η κορυφαία ταινία της τριλογίας.

Με εφαλτήριο την επιτυχία της τριλογίας του, το 1967 εκκλήθει στην Αμερική προκειμένου να σκηνοθετήσει αυτό που ήλπιζε να αποτελέσει το αριστούργημα του, το φιλόδοξο Κάποτε στη Δύση, για λογαριασμό της Paramount Pictures. Γυρισμένο ως επί το πλείστον σε Ισπανία και Ιταλία και εν μέρη στο Monument Valley της Γιούτα και με πρωταγωνιστές τους Χένρι Φόντα, Τσαρλς Μπρόνσον και Κλαούντια Καρντινάλε, αποτελούσε μια εκτεταμένη, συχνά βίαια και ονειρική φιλοσόφιση πάνω στη μυθολογία της Αμερικανικής Δύσης. Την ιστορία έγραψαν οι Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και Ντάριο Αρτζέντο (με σημαντικές μετέπειτα καριέρες ως σκηνοθέτες) και το σενάριο υπέγραψε ο μακροχρόνιος φίλος και συνεργάτης του Λεόνε, Σέρτζιο Ντονάτι. Οι υπεύθυνου της Paramount ξαναμοντάρισαν το υλικό πριν τη διανομή του στις αίθουσες με αποτέλεσμα την εμπορική του αποτυχία στις Η.Π.Α. Στην Ευρώπη η ταινία έγινε επιτυχία και σήμερα θεωρείται από πολλούς ως η κορυφαία ταινία του δημιουργού.

Τα επόμενα χρόνια ο Λεόνε σκηνοθέτησε την ταινία A Fistful of Dynamite (Giù la testa, 1971), έκανε την παραγωγή σε έναν μικρό αριθμό ταινιών και δημιούργησε βραβευμένα τηλεοπτικά σποτ. Είχε απορρίψει την πρόταση να σκηνοθετήσει το Νονό για χάρη μιας άλλης γκανγκστερικής ιστορίας που είχε συλλάβει μερικά χρόνια πριν. Αφιέρωσε περισσότερα από δέκα χρόνια σε αυτή την παραγωγή που βασίζονταν στο βιβλίο του Harry Grey, "The Hoods" και εξιστορούσε τη ζωή τεσσάρων εβραϊκής καταγωγής γκάνγκστερ στη Νέα Υόρκη της εποχής του μεσοπολέμου. Το Κάποτε στην Αμερική (1984) με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Τζέημς Γουντς ήταν ακόμα μια φιλοσοφική ματιά πάνω σε έναν Αμερικανικό μύθο, το ρόλο της απληστίας και της βίας στη δύσκολη συνύπαρξη τους με έννοιες όπως εθνική καταγωγή και φιλία. Για μία ακόμη φορά το τελικό αποτέλεσμα κρίθηκε υπερβολικά μεγάλο σε διάρκεια και πολύ δηκτικό για τα στάνταρ του στούντιο, με αποτέλεσμα την δραστική περικοπή σκηνών (για την Αμερικανική αγορά μόνο) και την εμπορική αποτυχία. Στον υπόλοιπο κόσμο η ταινία προβλήθηκε χωρίς περικοπές στην πλήρη διάρκεια της (4 ώρες) και αποτέλεσε τόσο εμπορική όσο και καλλιτεχνική επιτυχία.

Τη χρονιά που πέθανε, το 1989, βρίσκονταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο η προετοιμασία της επόμενης ταινίας του, ενός ιστορικού έπους που διαδραματίζονταν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Λεόνε ήταν διαβόητος για την ακόρεστη όρεξη του, κάτι που τον οδήγησε στην παχυσαρκία, παράγοντας που πιθανότατα συντέλεσε στο θάνατο του από έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Αν και οι κριτικοί αρχικά δεν εκτίμησαν το έργο του, εξαιτίας της αρνητικής προκατάληψης απέναντι στα σπαγγέτι γουέστερν, σήμερα η αξία του Λέονε αναγνωρίζεται παγκοσμίως.

Φιλμογραφία

Οι Τελευταίες Μέρες της Πομπηίας (Gli ultimi giorni di Pompei, 1959) (Ο Λεόνε υπήρξε βοηθός σκηνοθέτη στη συγκεκριμένη ταινία, αλλά ανέλαβε την σκηνοθεσία όταν αρρώστησε ο βασικός σκηνοθέτης Mario Bonnard)

Ο Κολοσσός της Ρόδου (1961)

Για Μια Χούφτα Δολάρια (Per un pugno di dollari, 1964)

Μονομαχία Στο Ελ Πάσο (Per qualche dollaro in piu, 1965)

Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος (Il buono, il brutto, il cattivo, 1966)

Κάποτε στη Δύση (C'era una volta il West, 1968)

A Fistful of Dynamite (Giù la testa, 1971)

Κάποτε στην Αμερική (C'era una volta in America, 1984)

De Siris

Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι

Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι

Το Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι λεγόμενο και Συμφωνία Βενιζέλου - Τιττόνι ήταν μια ειδική συμφωνία μεταξύ του Πρωθυπουργού της Ελλάδος Ελ. Βενιζέλου και του Υπουργού Εξωτερικών της Ιταλίας Τομάζο Τιττόνι, εξ ων και η ονομασία, που αφορούσε διμερή "μυστική" συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Ιταλίας και που συνομολογήθηκε στις 29 Ιουλίου του 1919 στις Σέβρες της Γαλλίας, στα πλαίσια της Συνδιάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων (1919).

Ιστορική αναδρομή

Το σύμφωνο αυτό αφορούσε διάφορα θέματα στο χώρο της Μεσογείου καθώς και της Βαλκανικής χερσονήσου. Σύμφωνα μ΄ αυτό συνομολογήθηκαν τα ακόλουθα βασικά σημεία:

Εκ μέρους της Ιταλίας

1. Η Ιταλία εγκαταλείπει τις επιφυλάξεις της που είχε εγείρει στη διάρκεια της Συνδιάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων (Μάρτιος 1919) και αναλαμβάνει την υποχρέωση να υποστηρίξει τις ελληνικές αξιώσεις για τη Βόρεια Ήπειρο καθώς και για την Κορυτσά.

2. Η Ιταλία παραχωρεί στην Ελλάδα την κυριαρχία των υπ΄ αυτής κατεχομένων νήσων της Δωδεκανήσου, εκτός της Ρόδου, για την οποία προβλέπεται να διενεργηθεί δημοψήφισμα, όταν η Αγγλία θα εκχωρήσει στην Ελλάδα την Κύπρο.

Εκ μέρους της Ελλάδος

1. Η Ελλάδα αναλαμβάνει την υποχρέωση της υποστήριξης των ιταλικών αξιώσεων περί της οριστικής προσάρτησης του Αυλώνα (Αλβανίας) και την αποκατάσταση του ιταλικού προτεκτοράτου επί του συνόλου του αλβανικού εδάφους, υπό τύπο διεθνούς εντολής, καθώς και τη παραχώρηση ελεύθερης ζώνης στον λιμένα της Σμύρνης.

2. Η Ελλάδα παραιτείται επίσης, υπέρ της Ιταλίας, των διεκδικήσεών της επί των Σανζακίων της Μικράς Ασίας του Αϊδινίου και του Μεντεσέ καθώς και επί της κοιλάδας του Μαίανδρου όπου ο ελληνικός στρατός τα κατείχε κατά το ήμισυ. Συγκεκριμένα στο σημείο αυτό καθορίσθηκε μια διαχωριστική χωροταξική γραμμή διεκδικήσεων.

Αμφότερα δε τα μέρη αποφασίζουν την διαρκή ουδετερότητα των Στενών της Κέρκυρας, με όλους τους συνεπαγόμενους επ΄ αυτού, σε βάρος της Ελλάδας, περιορισμούς.

Σημειώσεις

Βασικό μειονέκτημα αυτού του συμφώνου αποτέλεσε το άρθρο 10 σύμφωνα με το οποίο προβλεπόταν η επικύρωσή της καθώς και η επίσημη κατάθεση αυτής να γινόταν στο Παρίσι ταυτόχρονα με την κατάθεση των επικυρώσεων της Συνθήκης Ειρήνης με την Τουρκία, έτσι ώστε να συμπέσει η έναρξη εφαρμογής της με εκείνη της Συνθήκης Ειρήνης. Αυτή όμως η συσχέτιση υπήρξε τελικά και η αιτία της μηδέποτε στη πράξη εφαρμογής της, παρόλο που είχε ορισθεί ακόμα ότι σε περίπτωση που οι αξιώσεις της Ιταλίας στη Μικρά Ασία δεν ευοδώσουν δεν θα έφερε καμία δέσμευση επί των σημείων του συμφώνου που την αφορούσαν. Βάσει όμως των παραπάνω η συμφωνία αυτή χαρακτηρίσθηκε μυστική.

Πάντως Αμερικανο-Αγγλο-Γαλλικό "memorandum" στις 9 Δεκεμβρίου 1919 φέρεται να υιοθέτησε τα σημεία της Συμφωνίας αυτής.

Εξελίξεις

Και ενώ συνεχίζονταν οι εργασίες (λεπτομέρειες) για τα περί της Συνθήκης Ειρήνης (2 - 14 Ιανουαρίου), στις 15 Ιανουαρίου του 1920 ο Ε. Βενιζέλος προβαίνει στη δημόσια αποκάλυψη (δήλωση) του Συμφώνου αυτού στο Ανώτατο Συμβούλιο των Συμμάχων στο Παρίσι όπου και την επομένη η Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου γνωστοποιεί πλέον την απόφασή της ως προς την Βόρεια Ήπειρο επί τη βάσει ότι:

"...κοινά συμφέροντα απαιτούν σταθεράν φιλίαν και συνεργασίαν εις την Βαλκανικήν και την Ανατολικήν Μεσόγειον μεταξύ της Ιταλίας και της Ελλάδος, χωρίς η συμφωνία αυτή να δύναται να στραφή ούτε κατά των Δυτικών Δυνάμεων, ούτε κατά της Σερβίας" (κατά το κείμενο τηλεγραφήματος που έστειλε ο Ε. Βενιζέλος).

Όμως άλλη τροπή παίρνουν τα πράγματα στην Ιταλία. Στις 22 Ιουλίου του 1920, αιφνίδια, ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, ο Κάρολος Σφόρτσα προσκαλεί τον Έλληνα πρέσβη στη Ρώμη Λ. Κορομηλά στον οποίο και επέδωσε σχετική Διακοίνωση προς την Ελληνική Κυβέρνηση όπου σύμφωνα με την οποία:

"...Η περί της Μικράς Ασίας απόφασις των Συμμάχων και αι διαβεβαιώσεις των εθνικοφρόνων του Αλβανικού λαού εδημιούργησαν δια την Ιταλικήν Κυβέρνησιν την ανάγκην να τροποποιήση τους σκοπούς της τους οποίους προετίθετο να επιτύχη και καθορίση νέαν πολιτικήν αναφορικώς προς την περιφρούρησιν των συμφερόντων της εις τας Χώρας αυτάς. Ούτως εχόντων των πραγμάτων η απόφασις η ληφθείσα ως βάσις της μεταξύ των δύο υπουργών των Εξωτερικών της Ιταλίας και της Ελλάδος, προς καθορισμόν εκ συμφώνου της τηρητέας κατευθύνσεως ευρέθη ουσιαστικώς μεταβληθείσα. Επομένως κατά τα καθορισθέντα ρητώς εις το άρθρον 7 της Συμφωνίας ταύτης, η Ιταλία αναλαμβάνει την πλήρη αυτής ελευθερίαν δράσεως ως προς όλα τα σημεία περί των οποίων η Συμφωνία αυτή πραγματεύεται. Εν τούτοις η Ιταλική Κυβέρνησις εξακολουθεί διαπνεομένη υπό της αυτής εγκαρδίου επιθυμίας προς συνεννόησιν επί των αμοιβαίων συμφερόντων, δεν αμφιβάλλει δε ότι και η Ελληνική Κυβέρνησις διαπνέεται υπό της αυτής επιθυμίας. Ελπίζει δε ότι εξετάζουσα εκ συμφώνου την νέαν κατάστασιν, θέλει φθάσει εις συνεννόησιν ικανοποιητικήν, υποκειμενική εις τινας όρους. Η παρούσα ανακοίνωσις, αναφερομένη εις συνεννόησιν, η οποία όπως συνεφωνήθη πρέπει να μείνη μυστική, πρέπει να θεωρηθή απόρρητος."

Επι των παραπάνω φέρεται επίσης ο Φόρτσα να είχε δηλώσει με έντονο κυνισμό: "Όταν ανήλθον εις την εξουσίαν τον Ιούλιον του 1920 και έλαβον γνώσιν της ανωτέρω Συμφωνίας, την οποίαν ο Τιττόνι ετήρει μυστικήν, δεν ηδυνήθην να εννοήσω εις τι θα εχρησίμευεν εις την Ιταλίαν η Συμφωνία αυτή. Δεικνύων ολίγην έλλειψιν μετριοφροσύνης, εθεώρησα τουλάχιστον ως απρεπές δια μίαν Μεγάλην Δύναμιν όπως η Ιταλία, ότι υπέγραψε μίαν Συμφωνίαν τοιαύτην: ότι η Ελλάς θα υπεστήριζε, παν ουσιώδες συμφέρον της Ιταλίας εις την Αλβανίαν...".

Επίσημα η Συνθήκη αυτή καταγγέλθηκε εκ μέρους της Ιταλίας στις 25 Αυγούστου του 1922, βάσει του κατά το άρθρο 7, παρεχομένου δικαιώματος.

De Siris

Αθανασία Τσουμελέκα

Αθανασία Τσουμελέκα

Η Αθανασία Τσουμελέκα γεννήθηκε στην Πρέβεζα στις 2 Ιανουαρίου 1982 είναι Ελληνίδα αθλήτρια του στίβου στο άθλημα των 20.000 μέτρων βάδην. Kατέκτησε την πρώτη θέση στο άθλημά της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και έγινε έτσι μία από τις τέσσερις Ελληνίδες αθλήτριες που έχουν κερδίσει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.

Συμμετοχές σε αγώνες

Η πρώτη της συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση έγινε το 2002 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Μονάχου, όπου με επίδοση 1.31.25 κατέλαβε την ένατη θέση και κατέρριψε το τότε ισχύον πανελλήνιο ρεκόρ για τα 20.000 μέτρα.

Το 2003, ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για αθλήτριες κάτω των 23 ετών στο Μπίντγκοτζ με επίδοση 1.33.55. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2003 στο Παρίσι, όπου κάνοντας μια εξαιρετική κούρσα κατέλαβε την 7η θέση με επίδοση 1.29.34.

Την επόμενη χρονιά, το 2004, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Πραγματοποιώντας κούρσα αναμονής, πήρε το προβάδισμα στα μέσα περίπου της κούρσας και άντεξε μέχρι το τέλος κατακτώντας το μετάλλιο με επίδοση 1.29.12.

Το 2005, αν και αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα που της στέρησαν τη δυνατότητα για μια καλή προετοιμασία, επιδίωξε και κατάφερε να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2005 του Ελσίνκι. Παρά τα προβλήματα, η Τσουμελέκα πραγματοποίησε καλή εμφάνιση και ενώ βρισκόταν στην 3η θέση με μεγάλη διαφορά από την 4η, ώσπου δέχθηκε τρίτη παρατήρηση και ακυρώθηκε, χάνοντας την ευκαιρία να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο. Όπως η ίδια δήλωσε αργότερα, τη στιγμή εκείνη σκέφτηκε ακόμα και να σταματήσει τον αθλητισμό.

Το 2006 εγκατέλειψε τις προπονήσεις λόγω εγκυμοσύνης. Σύζυγoς και προπονητής της είναι ο Νίκος Δημητριάδης.

Το 2007 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στην Οσάκα αλλά εγκατέλειψε πριν από το τέλος του αγώνα.

Θετικό δείγμα και αποχώρηση

Η Τσουμελέκα ανακοίνωσε το τέλος στον πρωταθλητισμό στις 17 Ιανουαρίου του 2009, καθώς ανακοινώθηκε ότι βρέθηκε σε έλεγχο ντόπινγκ θετική σε χρήση ερυθροποιητίνης. Ο ΣΕΓΑΣ επέβαλε στην αθλήτρια διετή αποκλεισμό, ποινή που ανακοινώθηκε επίσημα από την IAAF στις 16 Απριλίου του 2009.

Διακρίσεις

2002 – Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου – 9η θέση (1.31.25), πανελλήνιο ρεκόρ.

2003 – Πρωταθλήτρια Ευρώπης για αθλήτριες κάτω των 23 ετών (1.33.55).

2003 – Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου – 7η θέση (1.29.34).

2004 – Ολυμπιακοί Αγώνες 2004 – 1η θέση (1.29.12).

2008 - Ολυμπιακοί Αγώνες 2008 - 9η θέση (1.27.54), πανελλήνιο ρεκόρ

De Siris

Isaac Asimov

Ισαάκ Ασίμωφ

Ο Ισαάκ Ασίμωφ γεννήθηκε στο Πετροβίτσι της Ρωσίας στις 2 Ιανουαρίου 1920 και πέθανε στις ΗΠΑ στις 6 Απριλίου του 1992. Μετανάστευσε στη χώρα αυτή το 1923 και πήρε την αμερικάνικη υπηκοότητα το 1928.

Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Κολούμπια, από το οποίο αποφοίτησε το 1939. Παντρεύτηκε το 1942 και απέκτησε δύο παιδιά. Το 1955 έγινε καθηγητής βιοχημείας στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου της Βοστώνης. Υπήρξε επίσης εταίρος επιστημονικών συλλόγων, με αρκετές διακρίσεις στο ενεργητικό του για τις επιστημονικές του έρευνες.

Ο Ασίμωφ είχε τέλεια γνώση πάνω στις φυσικές επιστήμες, που τη συνδύαζε με έντονη διορατικότητα και αντίληψη της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. Έγραψε 465 περίπου δημοσιευμένα βιβλία, από τα οποία τα 25 είναι καθαρά επιστημονικής φαντασίας και τα υπόλοιπα μελέτες και επιστημονικά συγγράμματα.

Τα γνωστότερα έργα του είναι η σειρά μυθιστορημάτων με τα Ρομπότ ("Εγώ, το Ρομπότ", "Έρχονται τα Ρομπότ", "Σπηλιές από Ατσάλι", "Ο Γυμνός Ήλιος", "Τα Ρομπότ της Αυγής", "Ρομπότ και Αυτοκρατορία") και η σειρά της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας ("Γαλαξιακή Αυτοκρατορία", 1-6) που διαδραματίζονται στο ίδιο μυθιστορηματικό περιβάλλον, και με αυτήν τη χρονική σειρά.

Στα έργα του που σχετίζονται με ρομπότ χρησιμοποιούνται οι τρεις νόμοι της ρομποτικής, τους οποίους επινόησε ο Ασίμωφ.

De Siris

Άγιος Τηλέμαχος

Άγιος Τηλέμαχος

Ο Άγιος Τηλέμαχος ήταν μοναχός του 5ου αιώνα και άγιος της Χριστιανικής Εκκλησίας που πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 404.

Βίος

Ταξίδεψε από την Ασία στη Ρώμη, θέλοντας να σώσει την πόλη. Αντιτάχθηκε στις μονομαχίες που γίνονταν στα αμφιθέατρα και ο ίδιος όρμησε στο Κολοσσαίο και φώναξε στους μονομάχους να σταματήσουν στο όνομα του Χριστού. Τότε το πλήθος άρχισε να γελάει και να τον γιουχάρει. Ένας από τους μονομάχους χτύπησε στο στομάχι τον Τηλέμαχο με το ξίφος του και εκείνος έπεσε κάτω. Σηκώθηκε και ξαναφώναξε στους δύο μονομάχους να σταματήσουν. Ένας μονομάχος τον κάρφωσε στο στομάχι με το ξίφος και εκείνος, αφού ψέλλισε για τελευταία φορά το ίδιο, πέθανε στο δάπεδο του αμφιθεάτρου, βουτηγμένος στο αίμα. Το πλήθος σιώπησε και εκκένωσε το Κολοσσαίο.

Χάρη σε αυτόν τον άγιο, την 1η Ιανουαρίου του 404 έλαβε χώρα η τελευταία μονομαχία στην Ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εξαιτίας του θανάτου του Τηλέμαχου, έπειτα από 3 ημέρες, με αυτοκρατορικό διάταγμα καταργήθηκαν οι μονομαχίες.

De Siris

Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου

Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου

Η Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ή Πρώτη Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου έγινε το 1821 και ήταν η πρώτη συνέλευση νομοθετικού σώματος του νέου Ελληνικού κράτους. Συνήθως αναφέρεται και ως Α' Συνέλευση Επιδαύρου ή ως Α' Εθνοσυνέλευση.

Η διοργάνωση

Αρχικά είχε οριστεί από τον Υψηλάντη το Άργος ως τόπος για την εθνοσυνέλευση. Οι «πληρεξούσιοι» ή «παραστάτες» ορκίστηκαν στην παλαιά εκκλησία του Αη Γιάννη του Άργους. Η Εθνοσυνέλευση άρχισε στις 20 Δεκεμβρίου 1821, στο χωριό Πιάδα (Νέα Επίδαυρος) κοντά στην Αρχαία Επίδαυρο. Οι εργασίες της εθνοσυνέλευσης έληξαν στις 16 Ιανουαρίου 1822.

Εργασίες της Εθνοσυνέλευσης

Στην Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου γράφτηκε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος, ορίστηκε ο τρόπος της προσωρινής λειτουργίας του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους και ψηφίστηκε την 1 Ιανουαρίου 1822 το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, το «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος», έργο του Ιταλού Βιντσέντζο Γκαλλίνα (Vincenzo Gallina) μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Θεόδωρο Νέγρη. Την επιτροπή που είχε οριστεί από τη Συνέλευση για τη συγγραφή του συντάγματος αποτελούσαν οι:Θεόδωρος Νέγρης, Γεώργιος Αινιάν, Δρόσος Μανσόλας, Ι. Ορλάνδος, Πέτρος Σκυλίτζης, Α. Μοναρχίδης, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Ι. Κωλέτης, Φώτιος Καραπάνου, Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ', Πανούτζος Νοταράς και Α. Κανακάρης.

Σε αυτό το Σύνταγμα, ορίστηκε και το εθνικό σύμβολο, η ελληνική σημαία. Το Σύνταγμα που ψηφίστηκε προέβλεπε προστασία των ατομικών ελευθεριών, την αντιπροσωπευτική αρχή καθώς και της διάκριση των εξουσιών. Ορίστηκε ότι η «Διοίκησις» θα γινόταν από το «Βουλευτικόν» και το «Εκτελεστικόν», ενώ το «Δικαστικόν» θα ήταν ανεξάρτητο όργανο. Η απονομή δικαιοσύνης προβλεπόταν από τα «Κριτήρια» (τα δικαστήρια). Στη Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους, το 1823 το Σύνταγμα αυτό βελτιώθηκε.

Ένα από τα σημαντικά σημεία της Πρώτης Εθνοσυνέλευσης είναι η έλλειψη αναφοράς στη Φιλική Εταιρεία.

De Siris

Ευάγγελος Βενιζέλος

Ευάγγελος Βενιζέλος

O Ευάγγελος Βενιζέλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη την 1 Ιανουαρίου 1957, είναι Έλληνας πολιτικός, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης και Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Βιογραφικά στοιχεία

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

To 1974 εισάγεται στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε στο φοιτητικό κίνημα και διετέλεσε μέλος του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής και των Συμβουλίων της Φοιτητικής Ένωσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος. Αποφοίτησε από τη Νομική το 1978 και πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού ΙΙ.

Το 1980 αναγορεύθηκε Διδάκτωρ Νομικής στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου το 1984 εκλέχθηκε υφηγητής και στη συνέχεια καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου.

Είναι επίτιμος διδάκτορας νομικής του Πανεπιστημίου La Trobe της Μελβούρνης (Βικτώρια, Αυστραλία). Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει αριθμό βιβλίων και μελετών στο πεδίο του συνταγματικού δικαίου, της πολιτικής θεωρίας, της πολιτιστικής πολιτικής κ.α. Τα τελευταία χρόνια το συγγραφικό του έργο, παράλληλα με την πολιτική του δραστηριότητα, έχει ως αντικείμενο την αναθεώρηση του Συντάγματος, την προοπτική του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, τις σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας, το «ανοιχτό κόμμα» ως μορφή συλλογικού πολιτικού υποκειμένου της μεταβιομηχανικής εποχής, τον «Πολιτισμό των Πολιτισμών» ως απάντηση στη θεωρία της «σύγκρουσης των πολιτισμών», τη σχέση «ελληνικότητας» και «δυτικότητας» κ.α.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1990 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και εκλέγεται συνεχώς βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης από το 1993, 1996, 2000, 2004, 2007, 2009. Υπεράσπισε επιτυχώς τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1989. Έχει καταλάβει πλήθος κυβερνητικών και άλλων θέσεων:

Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης (2011-2012)

Υπουργός Οικονομικών (2011-2012)

Υπουργός Εθνικής Άμυνας (2009-2011)

Υπουργός Πολιτισμού (1996-1999 και 2000-2004)

Υπουργός Ανάπτυξης (1999-2000)

Υπουργός Δικαιοσύνης (1996)

Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (1995-1996)

Υπουργός Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και κυβερνητικός εκπρόσωπος (1994-1995)

Υφυπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης και κυβερνητικός εκπρόσωπος (1993-1994)

Είναι επίσης μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν ο εισηγητής της Αναθεώρησης του Ελληνικού Συντάγματος που άρχισε το 1996 και ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2001. Εισηγήθηκε νομοθετικό έργο στους τομείς των μέσων ενημέρωσης, της δικαιοσύνης, της ενέργειας, του πολιτισμού κ.ά.

Με εισήγησή του ψηφίστηκαν μεταξύ άλλων νόμοι για τα μέσα ενημέρωσης, για την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, για την προστασία των αρχαιοτήτων και της πολιτιστικής κληρονομιάς. Στο πεδίο της πολιτιστικής πολιτικής αξίζει να σημειωθεί η οργάνωση της αμφιλεγόμενης Πολιτιστικής Ολυμπιάδας ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004.

Ως Υπουργός Πολιτισμού επικρίθηκε για την απόφασή του τον Δεκέμβριο του 2003 να επιβάλει την απομάκρυνση του έργου “Asperges Me”, που επιδείκνυε ένα σταυρό και ένα πέος σε στύση, μετά από αντιδράσεις που ξεκίνησαν από τον Γιώργο Καρατζαφέρη. Το έργο αυτό είχε φιλοτεχνήσει ο Thierry de Cordier με το οποίο και συμμετείχε στη διεθνή έκθεση OUTLOOK, που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας. Για αυτή την παρέμβασή του δήλωσε ότι «η ελευθερία στην τέχνη περιορίζεται από τον νόμο και το κοινό γούστο». Σε σημείωμά του στον κατάλογο της έκθεσης ανέφερε «Oι καλλιτέχνες που έχουν κληθεί να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε όλο το φάσμα των εικαστικών τεχνών, "δρουν" ελεύθερα, με μοναδικό όριο την έμπνευση, το ταλέντο και τις επιλογές τους»

Διεκδίκηση της Προεδρίας του ΠΑΣΟΚ

Μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 (όπου εξελέγη πρώτος σε σταυρούς στην Περιφέρεια της Α' Θεσσαλονίκης) δήλωσε εμμέσως πλην σαφώς ότι θα διεκδικήσει την αρχηγία του κινήματος. Την εν λόγω δήλωση έκανε αιφνιδιαστικά στο Ζάππειο Μέγαρο και ζωντανά σε όλα τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια της Ελλάδας τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Σεπτεμβρίου. Μαζί του τάχθηκαν αμέσως στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο Κίμων Κουλούρης και ο Χρίστος Βερελής. Ωστόσο, μετά τις εσωκομματικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 11 Νοεμβρίου 2007, δεν κατάφερε να πάρει την αρχηγία του κινήματος. Οι εκλογές ανέδειξαν αρχηγό (για 2η συνεχή τετραετία) τον Γιώργο Παπανδρέου, στη δεύτερη θέση τον Ε. Βενιζέλο και τρίτο τον Κώστα Σκανδαλίδη.

Κυβερνητική θητεία μετά το 2009

Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 επανεκλέχθηκε βουλευτής της Α' περιφέρειας Θεσσαλονίκης, πρώτος σε σταυρούς προτίμησης. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 και μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές ορκίστηκε Υπουργός Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009. Η ανάθεση του Υπουργείου συνοδεύτηκε όμως και από μείωση των αρμοδιοτήτων του, καθώς αφενός ο νευραλγικός τομέας των εξοπλισμών ανατέθηκε στον Αναπληρωτή Υπουργό Πάνο Μπεγλίτη, άνθρωπο εμπιστοσύνης του Γιώργου Παπανδρέου, και αφετέρου οι εισηγήσεις άμυνας προς το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) ανατέθηκαν στον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Θεόδωρο Πάγκαλο.

Τον Ιούνιο του 2011 η επικείμενη ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής 2012-2015 προκάλεσε έντονες κοινωνικές αντιδράσεις που εκφράστηκαν με μεγάλες πολυήμερες διαδηλώσεις και κυβερνητική κρίση που συνοδεύτηκε με παραιτήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών. Η κατάσταση αυτή οδήγησε στον κυβερνητικό ανασχηματισμό της 17ης Ιουνίου, με τον οποίο ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανέλαβε το Υπουργείο Οικονομικών, σε μία πολύ κρίσιμη περίοδο της ελληνικής κρίσης χρέους. Παράλληλα ανέλαβε και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Επί των ημερών του ψηφίστηκε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και υπήρξε η συμφωνία της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 21ης Ιουλίου για τη μείωση του ελληνικού χρέους. Στο επόμενο διάστημα ο Ευάγγελος Βενιζέλος δέχτηκε έντονη κριτική για τη διμερή συμφωνία με τη Φινλανδία, με την οποία της εξασφαλίζονταν εγγυήσεις για συμμετοχή της στο νέο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας. Η συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών προκάλεσε άμεσα αντιδράσεις άλλων χωρών της Ευρωζώνης, όπως η Αυστρία, η Ολλανδία και η Σλοβακία, που απαίτησαν αντίστοιχες συμφωνίες, άλλα και της Γερμανίας, που παρενέβη για να θέσει άκυρη τη συμφωνία Ελλάδας-Φινλανδίας.

Στα τέλη Αυγούστου ανακοινώθηκαν μεγάλες αποκλίσεις της ελληνικής οικονομίας από τους στόχους. Στο ίδιο διάστημα οι διαπραγματεύσεις του υπουργού με το κλιμάκιο της τρόικα των δανειστών της Ελλάδας κατέληξε σε αδιέξοδο. Με την αποχώρησή της η τρόικα έστειλε μήνυμα για λήψη νέων μέτρων  Αμέσως μετά ο υπουργός ανακοίνωσε νέα έκτακτα συμπληρωματικά μέτρα οικονομικού χαρακτήρα. Λίγο αργότερα ανακοίνωσε την θέσπιση ενός νέου φόρου στα ακίνητα που η είσπραξή του θα γίνει μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Η απόφαση αυτή ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τις προ δύο μηνών δηλώσεις του όπου ανέφερε: «δεν είναι ο λογαριασμός της ΔΕΗ ο μοχλός για να εισπράττεις τέλη ή φόρους»

Ακολούθησε η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου για το νέο βαθμολόγιο-μισθολόγιο του δημοσίου, τις μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, τις μειώσεις στο εφάπαξ, τη νέα φορολογική κλίμακα και τις αλλαγές στα εργασιακά. Στις 27 Οκτωβρίου 2011 υπήρξε συμφωνία της συνόδου κορυφής της ΕΕ για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους έως 50%, που χαιρετίστηκε θετικά από την Κυβέρνηση. Λίγες μέρες μετά και ενώ η χώρα βρισκόταν σε κλίμα κοινωνικής έντασης ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την απόφασή του για διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Ο Βενιζέλος δε διαφώνησε με αυτή την πρόταση και την υπερασπίστηκε σε τηλεοπτική του εμφάνιση. Τρεις μέρες μετά και αφού είχε προηγηθεί η από κοινού ανακοίνωση της Άνγκελα Μέρκελ και ΤΟΥ Νικολά Σαρκοζί πως από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα κριθεί στην ουσία η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη άλλα και πως παγώνει η εκταμίευση της έκτης δόσης του παλαιότερου πακέτου διάσωσης μέχρι τη διενέργεια του δημοψηφίσματος, τάχθηκε κατά του δημοψηφίσματος.

Στη νέα Κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ του Λουκά Παπαδήμου διατήρησε τη θέση του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και του Υπουργού Οικονομικών. Στα τέλη Νοεμβρίου στην ετήσια αξιολόγηση της βρετανικής εφημερίδας Financial Times, ο Ευάγγελος Βενιζέλος κατέλαβε την τελευταία θέση μεταξύ των υπουργών οικονομικών της ΕΕ. Στην εθνική συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ στις 12 Μαρτίου του 2012 ανακηρύχθηκε ως ο μοναδικός υποψήφιος για το αξίωμα του προέδρου του κόμματος, καθώς ήταν ο μοναδικός ο οποίος κατάφερε να συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό υπογραφών βάσει καταστατικού.

Είναι παντρεμένος από το 1980 με τη Βασιλική Μπακατσέλου, με την οποία έχει μία κόρη.

De Siris