Ανδρέας Τσουκαλάς

Ανδρέας Τσουκαλάς

Ο Ανδρέας Τσουκαλάς, γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1963, είναι έλληνας τραγουδοποιός. Το 1992 ξεκίνησε στο χώρο της δισκογραφίας ως συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής υπογράφοντας το πρώτο του συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Lyra, όπου και εκδόθηκε το πρώτο του ολοκληρωμένο CD με τον γενικό τίτλο «Στους καιρούς τους πονηρούς», το οποίο υπογράφει ως δημιουργός (στίχοι-μουσική) και ερμηνευτής, καθώς και ως υπεύθυνος καλλιτεχνικός επιμελητής της παραγωγής. Το cd αυτό γνωρίζει επιτυχία τόσο σε κριτικές από τα ΜΜΕ, όσο και σε πωλήσεις. Μέσα σε ένα εξάμηνο, κατατάσσεται στα top ten των ραδιοφώνων, αλλά και των πωλήσεων στις δημοσιεύσεις της εφημερίδας Έθνος ανεβαίνοντας μέχρι και την 4η θέση στην δεκάδα, όπως προκύπτει από τα μεγαλύτερα και έγκυρα δισκοπωλεία στην Ελλάδα (Metropolis, philodisk, Music Corner, Juke Box, Music & Video Center, Discoball, Music Shop).) Από τον ίδιο δίσκο ξεχώρισαν τα τραγούδια «Νόμιζα», «Μπαλάντα», «Στους καιρούς τους πονηρούς», «Απλά κι αληθινά», κλπ.

Το τραγούδι «Νόμιζα» συμπεριλήφθηκε σε πολλές συλλογές και άλλων δισκογραφικών εταιρειών, με σημαντικότερη τον «Χρυσό Τριπλό» της Sony Music. (Σήμερα εξακολουθεί να διατίθεται στα δισκοπωλεία, ενώ το «Νόμιζα» κυκλοφόρησε σε διασκευή από το Χάρη Βαρθακούρη στο cd του «Αδυναμία μου» από τη Μίνως-ΕΜΙ με την ίδια επιτυχία). Το 1993 προτάθηκε στην τελική πεντάδα και σε τρεις τομείς των Μουσικών Βραβείων Popcorn, κατόπιν ψηφοφορίας των ΜΜΕ αλλά και του κοινού σε πανελλήνιο επίπεδο, ενώ παράλληλα έκανε περιοδικές και επιλεγμένες εμφανίσεις στην Αθήνα και σε όλη την περιφέρεια. Από αυτές ξεχώρισαν οι εμφανίσεις στο "Μεσόγειος" στη Θεσσαλονίκη με το Μιχάλη Ρακιντζή και την Τερέζα, εμφανίσεις με τον Κώστα Τουρνά, και οι συναυλίες του μουσικού περιοδικού Popcorn σε όλη την Ελλάδα με πολλούς άλλους καλλιτέχνες.

Το 1994 κυκλοφόρησε το 2ο προσωπικό του cd από τη δισκογραφική εταιρεία Lyra, το οποίο ομοίως υπογράφει ως συνθέτης-στιχουργός και ερμηνευτής, με τον γενικό τίτλο «Μια καινούργια μέρα», με παρόμοια επιτυχία και σχεδόν άμεσα συμπεριλαμβάνεται και πάλι στα top ten των ραδιοφώνων αλλά και των πωλήσεων).), με το ομώνυμο τραγούδι να ξεχωρίζει. Στον ίδιο δίσκο περιλαμβάνει και την ελληνική διασκευή του τραγουδιού «Sealed with a kiss», των Gary Gold και Peter Udell, με τίτλο «Αντίο». Από τον ίδιο δίσκο ξεχώρισαν τα τραγούδια «Αντίο», «Συγγνώμη», «Μια καινούρια μέρα», «Παρωπίδες».

Το 1996 κυκλοφορεί από τη δισκογραφική εταιρεία LYRA, ένα συλλεκτικό cd single που περιέχει τις επιτυχίες από τα δύο προηγούμενα cds και δύο επιπλέον ανέκδοτα τραγούδια.

Το χρονικό διάστημα 1996 - 1998, δραστηριοποιείται στον τομέα της αναβάθμισης των σπουδών του και της μέχρι τότε μουσικής του κατάρτισης, παρακολουθώντας ειδικές σπουδές και σεμινάρια στην Ελλάδα και την Αγγλία (Preston) στον τομέα της μουσικής παραγωγής, του μουσικού προγραμματισμού, ηχοληψίας και στοιχειώδους marketing δισκογραφίας.

Τα ως άνω, σε συνδυασμό με τις εμπειρικές γνώσεις που απεκόμισε από την προσωπική θητεία του στη δισκογραφία, και παράλληλα οι νέες ιδέες και προτάσεις που τον κατείχαν, τον οδήγησαν σε στροφή στην καριέρα του, με την υλοποίηση του αρχικού σκοπού της υπηρεσίας της Ελληνικής Δισκογραφίας μέσα από ένα ευρύτερο φάσμα, και στο τρίπτυχο "παραγωγή - μάρκετινγκ - πωλήσεις". Έτσι έστρεψε την προσοχή του σε (κυρίως) νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες, αναλαμβάνοντας την απόλυτη ευθύνη της εκάστοτε παραγωγής.

Το 1999 σε συνεργασία με τις "Ελληνικές Μουσικές Εκδόσεις", την Next records (περιοδικό «Πίστα») και την BMG, ως υπεύθυνος της επιμέλειας παραγωγής υπέγραψε το cd «Φυσάει αέρας», με ερμηνευτή τον νεοεμφανιζόμενο Χρήστο Μυλωνά, και σε διανομή της Sony Music.

Το 2000 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Όμιλο "Μουσικοεκδοτική" (Μουσικό περιοδικό "Δίφωνο", "Popcorn", "Pop & Rock", "Metal Hammer", μουσικά βραβεία κ.λ.π.), αποτέλεσμα του οποίου υπήρξε η σύσταση της δισκογραφικής εταιρείας του Ομίλου (M-Records), της οποίας ανέλαβε την θέση του Υπευθύνου Παραγωγής Ελληνικού Ρεπερτορίου, αναλαμβάνοντας και νέα καθήκοντα όπως την οργάνωση και καλλιτεχνική διεύθυνση συναυλιών.

Μέσα από την M-Records ως Υπεύθυνος Παραγωγής Ελληνικού Ρεπερτορίου και ως υπεύθυνος της επιμέλειας παραγωγής, υπέγραψε το cd "Σαν Ανεμος", που είναι η πρώτη δισκογραφική δουλειά της Χρυσώς Σταματοπούλου, αδελφή της Μαντώ. Το cd περιλαμβάνει δώδεκα τραγούδια και έχει εμφανείς επιρροές της jazz και της ροκ μουσικής. Ορισμένα τραγούδια του album που ξεχωρίζουν από το πρώτο άκουσμα το "Σαν Ανεμος" το οποίο υπογράφει και ως συνθέτης, "Μόνο μια φορά", "Απολυτίκιο Ερωτα" κ.α.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί η μεγάλη "Συναυλία αγάπης για τα παιδιά", που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του Συλλόγου Ιδιοκτητών Φροντιστηρίων Ξένων Γλωσσών Νομού Αχαΐας και Ζακύνθου (PALSO), και με πολλούς ακόμα χορηγούς. Τη Συναυλία Αγάπης για τα παιδιά παρουσίασε ο δημοσιογράφος Πέτρος Καντιάνης. Την καλλιτεχνική διεύθυνση είχε αναλάβει ο Ανδρέας Τσουκαλάς. Τα έσοδα της Συναυλίας διατέθηκαν σε τρία Ιδρύματα για παιδιά με ειδικές ανάγκες:Ειδικό Δημοτικό Σχολείο ΠΙΚΠΑ, ΠΙΚΠΑ παράρτημα Πατρών, Κιβωτός Αγάπης. Η μεγάλη συναυλία έγινε στην Πάτρα με αφιλοκερδή συμμετοχή σημαντικών καλλιτεχνών όπως ο Θέμης Αδαμαντίδης, η Κατερίνα Τοπάζη, η Χρυσώ Σταματοπούλου κλπ.

Επίσης συμμετείχε ως καλλιτεχνικός υπεύθυνος στις συναυλίες του μουσικού περιοδικού Popcorn σε συνεργασία με το Θοδωρή Ρακιτζή (οργάνωση) και τον Πέτρο Καντιάνη (Υπεύθυνο Επικοινωνίας & ΜΜΕ). Στις συναυλίες αυτές, εκτός του Μιχάλη Ρακιντζή πλαισιωμένου από νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες, συμμετείχε και ο ίδιος και ερμηνευτικά, έγιναν δε 36 περιοδείες σε όλη την Ελλάδα.

Σήμερα συνεχίζει τη δημιουργική καλλιτεχνική του πορεία στο παρασκήνιο, ως Μουσικός Παραγωγός και Μουσικοσυνθέτης βοηθώντας νέους καλλιτέχνες, γράφοντας τραγούδια κι έχοντας την καλλιτεχνική διεύθυνση μουσικών παραγωγών, καθώς και την καλλιτεχνική διεύθυνση και οργάνωση μουσικών χώρων.

Τα τραγούδια του που έχουν κυκλοφορήσει και σε Βίντεο κλιπ είναι τα «Νόμιζα», «Στους καιρούς τους πονηρούς», «Μπαλάντα», «Μια καινούργια μέρα», «Συγγνώμη».

De Siris

Θανάσης Πρίττας

Θανάσης Πρίττας

Ο Θανάσης Πρίττας γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1979, είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού μέσου.

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ποσειδώνα Νέας Μηχανιώνας (τη χρονιά εκείνη Γ' Εθνική) με τον οποίο σε 23 συμμετοχές είχε 7 γκολ. Το όνομά του έγινε ευρύτερα γνωστό όταν , σε ηλικία 19 ετών, σκόραρε το μοναδικό γκολ του Ποσειδώνα Μηχανιώνας με το οποίο η ομάδα του απέκλεισε στις 11 Νοεμβρίου 1998 την ΑΕΚ για τον θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος.

Ακολούθως μεταπήδησε στη Skoda Ξάνθης με την οποία είχε 148 συμμετοχές και 10 γκολ. Επόμενος σταθμός της καριέρας του, ο Ηρακλής, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 44 αγώνες σημειώνοντας 3 γκολ.

Από το καλοκαίρι του 2007 ο Πρίττας αγωνίζεται με τα χρώματα του Άρης Θεσσαλονίκης χωρίς όμως να έχει κατορθώσει να μονιμοποιηθεί στην βασική 11άδα. Έχει ύψος 1.83 και βάρος 78 κιλά, ενώ αγωνίζεται με τη φανέλα νούμερο 55.

De Siris

Γιάννης Γκοβόστης

Γιάννης Γκοβόστης

Ο Γιάννης Γκοβόστης γεννήθηκε το 1934 και πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 2006, ήταν Έλληνας εκδότης. Ήταν συνεχιστής του ομώνυμου εκδοτικού οίκου (που ιδρύθηκε το 1926) και τα βιβλία που εξέδιδε είχαν κυρίως περιεχόμενο μαρξιστικό. Μαζί με τον αδελφό του, Φραγκίσκο, παρέλαβε τον εκδοτικό οίκο από τον πατέρα του, Κώστα Γκοβόστη, το 1958.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934, γιος του ιδρυτή του εκδοτικού οίκου, Κώστα Γκοβόστη, που πήρε το ρίσκο και είχε την ευφυΐα να εκδώσει πολλούς μεγάλους συγγραφείς σε δύσκολες εποχές.

Ο Γιάννης Γκοβόστης γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στα βιβλία. «Οι αναμνήσεις μου αρχίζουν από το 1941, όταν πιτσιρίκος πήγαινα στο μαγαζί της οδού Ακαδημίας 79, ένα ημιυπόγειο, όπου μαζεύονταν όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί του πατέρα μου», θυμόταν ο Γιάννης Γκοβόστης σε συνέντευξή του στην «Κ» το 2003. Ηταν η παρέα των πνευματικών ανθρώπων της εποχής, τους οποίους συνέδεε η αγάπη για τη λογοτεχνία και η αγάπη για την Αριστερά. Ολοι περνούσαν από το βιβλιοπωλείο της οδού Ακαδημίας: «Μου έχει μείνει αξέχαστη η φιγούρα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Κι έλεγα στη μάνα μου: “Γιατί ο κύριος φοράει πούδρα;” Εμπαιναν πολλοί: από τον Σικελιανό μέχρι τον Ελύτη. Ηταν το στέκι των συγγραφέων». Και μη φανταστεί κανείς ότι η σοβαρότητα και η αυστηρότητα ήταν το διαβατήριο για την είσοδο στο βιβλιοπωλείο της οδού Ακαδημίας, τότε. Η πλάκα και τα πειράγματα ήταν στην ημερήσια διάταξη. «Μια φορά, ο Ψαθάς είχε γράψει ένα χρονογράφημα με θέμα “Καβγάς στου Γκοβόστη”. Η παλιοπαρέα τού έκανε μήνυση, πήραν τα λεφτά της αποζημίωσης και πήγαν ένα Σαββατοκύριακο και τα ήπιαν στον Πόρο. Ανάμεσα σ’ όλα αυτά έβγαιναν και τα βιβλία· σημαντικά βιβλία».

Δίπλα σ’ όλους αυτούς -τον Γιάννη Ρίτσο (που ήταν για πολλά χρόνια επιμελητής κειμένων του εκδοτικού οίκου), τον Αρη Αλεξάνδρου (τον εμβληματικό μεταφραστή των Ρώσων κλασικών), τον Κώστα Βάρναλη και τόσους άλλους- ο Γιάννης Γκοβόστης ήξερε από νωρίς πώς βγαίνουν τα βιβλία. Ετσι, όταν το 1958 πέθανε ξαφνικά ο πατέρας του, ανέλαβε την εκδοτική επιχείρηση. Η εποχή είχε ήδη αλλάξει, το κλίμα επίσης. Ομως, μέχρι πριν από ένα χρόνο περίπου, οπότε σταμάτησε να πηγαίνει για λόγους υγείας στις εκδόσεις «Γκοβόστη», στη Ζωοδόχου Πηγής πλέον, κοίταζε όλα τα βιβλία πριν το «τυπωθήτω». Είναι η ιδιότητα του παλιού εκδότη, που έχει απευθείας επαφή με το κάθε βιβλίο του.

Γελαστός άνθρωπος, αισιόδοξος, αυτοσαρκαστικός, ο Γιάννης Γκοβόστης είχε και μια πολύ καλή τύχη: να συνεχίσει την πορεία του εκδοτικού οίκου ο γιος του Κώστας, στον οποίο έχει από χρόνια εμπιστευτεί τη διαχείριση των εκδόσεων.

Από: www.kathimerini.gr

De Siris

François Mitterrand

Φρανσουά Μιτεράν 

Ο Φρανσουά Μιτεράν  γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1916 και πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1996, ήταν Γάλλος σοσιαλιστής πολιτικός και συγγραφέας, Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Σύντομη βιογραφία

Ο Μιτεράν γεννήθηκε στην πόλη Ζαρνάκ (Jarnac) της περιφέρειας Σαράντ (Charente). Ο πατέρας του ήταν αρχικά πράκτορας της Εταιρίας Σιδηροδρόμων «Παρίσι-Ορλεάνη» και στη συνέχεια έγινε παρασκευαστής όξους και πρόεδρος της γαλλικής συνομοσπονδίας οξοποιών. Είχε τρεις αδελφούς και τέσσερεις αδελφές. Ο Φρανσουά φοίτησε αρχικά στο Κολλέγιο του Αγίου Παύλου στην Ανγκουλέμ και στη συνέχεια σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, από το οποίο αποφοίτησε το 1937. Τα δύο επόμενα χρόνια (1937-39) εκπληρώνει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, κατατασσόμενος στο Πεζικό των αποικιών. Το 1938 σχετίζεται με ισχυρούς δεσμούς φιλίας με τον Εβραίο και Σοσιαλιστή Ζωρζ Νταγιάν (Georges Dayan), τον οποίο διασώζει από αντισημιτική επίθεση της ακροδεξιάς εθνικιστικής οργάνωσης "Αξιόν Φρανσέζ" (Action francaise).

Το 1939 ολοκληρώνει τις σπουδές του στη Νομική στο Παρίσι και με την αναμενόμενη εμπλοκή της Γαλλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο καλείται εκ νέου υπό τα όπλα και αποστέλλεται στη Γραμμή Μαζινό ως υπαξιωματικός, κοντά στο Μονμεντύ. To 1940 τραυματίστηκε, συνελήφθη αιχμάλωτος και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία. Ύστερα από τρεις αποτυχημένες προσπάθειες καταφέρνει τελικά να δραπετεύσει (1941)[1]. Επιστρέφοντας στη Γαλλία αρραβωνιάστηκε την Μαρί-Λουΐζ Τεράς (Marie-Louise Terrasse), με την οποία χώρισε το 1942. Έλαβε ενεργό μέρος στην Αντίσταση. Ονομάσθηκε από το Στρατηγό Ντε Γκωλ Γενικός Γραμματέας για τους Αιχμαλώτους Πολέμου και με την ιδιότητα αυτή έλαβε ενεργό μέρος στο Πρώτο Συμβούλιο της Προσωρινής Κυβέρνησης της Γαλλικής Δημοκρατίας που πραγματοποιήθηκε στο ελεύθερο πλέον Παρίσι στις 17 Αυγούστου 1944.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1946 εξελέγη βουλευτής της Νιέβρ (Nievre) και παρέμεινε ως το 1958. Το 1959 εξελέγη Γερουσιαστής στην ίδια περιοχή και το 1962 επανεξελέγη βουλευτής, παραμένοντας στη θέση αυτή ως το 1981. Διατέλεσε Δήμαρχος της Σατό-Σινόν (Chateau-Chinon), Γενικός Σύμβουλος της Μοντσός (Μοntsauche), Πρόεδρος της Ένωσης των Δημάρχων και του Γενικού Συμβουλίου της Νιέβρ.

Στα 12 χρόνια της περιόδου 1946-1958, έλαβε μέρος σε πολυάριθμες Κυβερνήσεις της Γαλλίας, ως Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Πιέρ Μεντές (Pierre Mendes-France) (1954-1955) καθώς και στην Κυβέρνηση του Γκι Μολλέ (Guy Mollet) (1956-1957). Στις Προεδρικές Εκλογές του 1965 ήταν ενιαίος υποψήφιος της Αριστεράς, καθώς είχε εναντιωθεί εμφανώς στις πολιτικές του Ντε Γκωλ. Στις 16 Ιουνίου 1971 εκλέχθηκε Πρώτος Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, θέση που διατήρησε ως το 1981, οπότε νίκησε τον Ζισκάρ ντ' Εσταίν στις Προεδρικές εκλογές, συγκεντρώνοντας το 51,75% των ψήφων και αναδείχθηκε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, αξίωμα που διατήρησε ως το 1994, ενώ και το 1988 κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στο δεύτερο γύρο, με 54,01%, με συνηποψήφιο τον Ζακ Σιράκ.

Ήταν ο πρώτος πολιτικός που εκλέχτηκε για δεύτερη συνεχόμενη φορά Πρόεδρος της Γαλλίας. Ως Πρόεδρος, ο Φρανσουά Μιτεράν υπήρξε θιασώτης της ευρωπαϊκής ενότητας και συνεργασίας. Επί Προεδρίας του καταργήθηκε η θανατική ποινή στην Γαλλία, το όριο συνταξιοδότησης των εργαζομένων μειώθηκε στα 60 έτη από τα 65 (όπως είχε θεσπιστεί από το 1910) ενώ συνυπέγραψε την Συνθήκη του Σένγκεν και την Συνθήκη του Μάαστριχτ για λογαριασμό της Γαλλίας. Παράλληλα, η Ομοφυλοφιλία παύει να θεωρείται αδίκημα, ενώ, αντίθετα, θεωρείται αδίκημα η παρεμπόδιση της άμβλωσης.

Ο Φρανσουά Μιτεράν τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις και συνέγραψε διάφορα βιβλία πολιτικού περιεχομένου. Η όχθη του Σηκουάνα μπροστά στο Μουσείο του Λούβρου φέρει σήμερα το όνομά του (Quai Francois Mitterrand).

De Siris

Λέων Καραπαναγιώτης

Λέων Καραπαναγιώτης

Ο Λέων Καραπαναγιώτης γεννήθηκε το 1931 και πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 2006, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, γεννημένος στην Αθήνα και με καταγωγή από γνωστή οικογένεια της Μυτιλήνης και ειδικότερα του χωριού Μόρια της Λέσβου, που βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη της Μυτιλήνης.

Πατέρας του ήταν ο Βύρων Καραπαναγιώτης, στενός συνεργάτης του Ελευθέριου Βενιζέλου, που χρημάτισε τότε, βουλευτής Λέσβου και υπουργός των κυβερνήσεων Ελ. Βενιζέλου, ενώ συμμετείχε επίσης και στο κίνημα Νικολάου Πλαστήρα.

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στη Γαλλία και την Ελβετία και εργάστηκε στο Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη από το 1953 μέχρι το θάνατό του.

Διετέλεσε επί πολλά χρόνια διευθυντής της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ». Απεβίωσε το 2006, μετά από αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια.

Κόρη του είναι η Τατιάνα Καραπαναγιώτη.

De Siris

Τάσος Μπαντής

Τάσος Μπαντής

Ο Τάσος Μπαντής γεννήθηκε το 1950 και πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 2007, υπήρξε ιδρυτής και εμψυχωτής του Θεατρικού Οργανισμού Μορφές στο θέατρο Εμπρός όπου σκηνοθέτησε και μετέφρασε τα περισσότερα από τα έργα που παρουσιάστηκαν εκεί καθώς και παραστάσεις με έργα του νεώτερου και κλασσικού ελληνικού και ξένου δραματολογίου, που έγιναν πολύ μεγάλες επιτυχίες ενώ εργάσθηκε ως ηθοποιός αρχικά στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και στη συνέχεια έπαιξε στην Αθήνα.

Έπαιξε στην κινηματογραφική ταινία "Πολίτικη κουζίνα" του Τάσου Μπουλμέτη, όπου και υποδύθηκε το ρόλο του παππού του πρωταγωνιστή, ενώ είχε τιμηθεί με το Βραβείο Θεάτρου της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Εργάστηκε στην ΕΡΤ όπου υπήρξε συνεργάτης του Μάνου Χατζιδάκι στο Τρίτο Πρόγραμμα. Τελευταίες του παραστάσεις ήταν τα έργα Addio del Passato της Λεία Βιτάλη και Ένας αριθμός της Κάριλ Τσέρτσιλ σε συνεργασία με την εταιρεία θεάτρου "Ηθικόν Ακμαιότατον".

Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 57 ετών, στις 7 Ιανουαρίου 2007.

De Siris

Δημήτρης Αθανασόπουλος

Δημήτρης Αθανασόπουλος

Ο Δημήτρης Αθανασόπουλος με άγνωστη ημερομηνία γέννησης, πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 1931, υπήρξε το θύμα άγριας δολοφονίας από τη σύζυγο, την πεθερά του και τον εξάδελφο της συζύγου του. Το γεγονός είχε προκαλέσει τεράστια εντύπωση και αναστάτωση στην εποχή του και χαρακτηρίστηκε «έγκλημα του αιώνα», αφού ήταν το πρώτο -τουλάχιστον επίσημα καταγραμμένο- έγκλημα τέτοιου είδους.

Ο μεγαλοεργολάβος Αθανασόπουλος, δολοφονήθηκε στις 7 Ιανουαρίου στον ύπνο του, από την πεθερά του Άρτεμη Κάστρου και τον ανιψιό της Δημήτρη Μοσκιό, με τη βοήθεια της γυναίκας του Φούλας Αθανασόπουλου και της υπηρέτριας του σπιτιού. Μετά το φόνο, που έγινε γιατί σύμφωνα με τους δράστες ο Αθανασόπουλος κακοποιούσε τη Φούλα, προσπάθησαν να κάψουν το πτώμα, τελικά όμως το τεμάχισαν, το έκαναν δέματα και τα πέταξαν στον Ιλισσό. Μετά από μερικές μέρες τα δέματα ανακαλύφθηκαν τυχαία, πράγμα που οδήγησε στην εξιχνίαση του εγκλήματος.

Τα γεγονότα αυτά έγιναν από το ρεμπέτη Ιάκωβο Μοντανάρη τραγούδι με τίτλο «Κακούργα Πεθεράα», από το οποίο έμεινε ιστορική η περίφημη φράση «Καημένε Αθανασόπουλε, τι σου 'μελλε να πάθεις/από κακούργα πεθερά τα νιάτα σου να χάσεις».

Το 2001 κυκλοφόρησε βιβλίο για την υπόθεση γραμμένο από το δημοσιογράφο Τάσο Κοντογιάννη, προκαλώντας δικαστική διαμάχη με τους απογόνους της Φούλας.

De Siris

Ρούντολφ Νουρέγιεφ

Ρούντολφ Νουρέγιεφ

Ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ γεννήθηκε στο Ιρκούτσκ στις 17 Μαρτίου 1938 και πέθανε στο Παρίσι στις 6 Ιανουαρίου 1993, πλήρες όνομα Ρούντολφ Χαμέτοβιτς Νουρέγιεφ ήταν ταταρικής καταγωγής Ρώσος χορευτής και χορογράφος, εκ των κορυφαίων του 20ου αιώνα στο κλασικό μπαλέτο.

Βιογραφία

Νεανικά χρόνια

Ο Νουρέγιεφ γεννήθηκε σ' ένα βαγόνι της Υπερσηβηρικής αμαξοστοιχίας κοντά στην πόλη Ιρκούτσκ, κι ενώ η μητέρα του βρισκόταν καθ' οδόν προς το Βλαδιβοστόκ, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του στον Κόκκινο στρατό. Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί της μουσουλμανικής στο θρήσκευμα οικογένειάς του (είχε τρεις μεγαλύτερες αδελφές). Μεγάλωσε κοντά στην πόλη Ουφά, στη δημοκρατία του Μπασκορτοστάν.

Ξεκίνησε την καριέρα του από τα διάσημα μπαλέτα Κίροφ το 1958, αφού πρώτα σπούδασε στην Ακαδημία Βαγκάνοβα της Αγίας Πετρούπολης έχοντας γίνει δεκτός το 1955, σε ηλικία 17 ετών. Σύντομα αναδύθηκε η τεχνική, η αρμονία και το ταλέντο του, κάτι που συνέτινε ώστε να γίνει πρωταγωνιστής στους περισσότερους βασικούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου.

Ο πατέρας του είχε αντίρρηση στο να γίνει χορευτής. Ο ίδιος περιέγραψε τη ζωή του στο φτωχικό σπίτι των νεανικών του χρόνων, όπου υπήρχε μόνο ένα δωμάτιο για μια εξαμελή οικογένεια: «Όποιος ήθελε να πάει στην τουαλέτα περπατούσε ως την άκρη του δρόμου και επειδή ποτέ δεν είχαμε χρήματα, τις πιο πολλές φορές πηγαίναμε ξυπόλητοι. Δεν είχα ούτε δικά μου ρούχα να φορέσω και για να βγω στο δρόμο ντυνόμουν με τα ρούχα των τριών αδελφών μου».

Αυτομόληση και καριέρα

Το 1961 σε μία περιοδεία των μπαλέτων Κίροφ στο Παρίσι, αρνήθηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του μετά από απαίτηση της υπηρεσίας πληροφοριών KGB, της οποίας στο μεταξύ είχε γίνει στόχος, ζητώντας πολιτικό άσυλο στη Γαλλία.  Έκτοτε έγινε ανεπιθύμητος στη Σοβιετική Ένωση και του απαγορεύθηκε η είσοδος στη χώρα. Κάτι που άρθηκε 28 χρόνια αργότερα (1989), όταν με προσωπική παρέμβαση του τότε ηγέτη της χώρας, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, του επετράπη η είσοδος προκειμένου να παρευρεθεί στην κηδεία της μητέρας του.

Στο Παρίσι αρχικά συνεργάστηκε με το Μεγάλο Μπαλέτο του Μαρκήσιου de Cuevas, σύντομα όμως (1962) πήγε στην Αγγλία, όπου απέκτησε τη βρετανική υπηκοότητα κι εκεί συνεργάστηκε με τα Βασιλικά Μπαλέτα του Λονδίνου, γνωρίζοντας την επιτυχία ως παρτενέρ της κατά 19 χρόνια μεγαλύτερής του Βρετανίδας χορεύτριας, Μαργκότ Φοντέιν. Παρ' ότι η εκεί συνεργασία του ξεπέρασε την εικοσαετία, ουδέποτε ενσωματώθηκε στο μπαλέτο, προτιμώντας τον ρόλο του προσκεκλημένου καλλιτέχνη, τίτλο που διατήρησε στις ανά τον κόσμο εμφανίσεις του.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, κι ενώ παρέμεινε στο χορό ακόμη και όταν πέρασε τα 50 χρόνια του, συνεργάστηκε ακόμη με τα Βασιλικά Μπαλέτα της Σουηδίας, το Μπαλέτο της Σκάλας του Μιλάνου, το Μπαλέτο του Βερολίνου κ.λπ., ενώ διετέλεσε διευθυντής του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού από το 1983 έως το 1989. Έχει ανεβάσει περισσότερα από 25 έργα μπαλέτου, σημαντικότερα εκ των οποίων υπήρξαν:

Ζιζέλ

Δον Κιχώτης

Αντιγόνη

Μαργαρίτα

Η λίμνη των κύκνων

Ο καρυοθραύστης

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Στη δεκαετία του '70 ασχολήθηκε με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας μεταξύ άλλων στην κινηματογραφική εκδοχή του "Δον Κιχώτη", ενώ αργότερα ερμήνευσε τον Ροδόλφο Βαλεντίνο στην ομότιτλη ταινία. Το 1982 απέκτησε και την αυστριακή υπηκοότητα, αν και ζούσε κατά βάση στο Παρίσι.

Προσωπική ζωή

Ο Νουρέγιεφ ήταν ομοφυλόφιλος και ουδέποτε έκρυψε τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Η ζωή του πέρα από τη λάμψη συνοδεύτηκε και με ιστορίες γεμάτες έρωτα, σεξ και σκάνδαλα. Συνδέθηκε ερωτικά με τον Δανό χορευτή Έρικ Μπρουν, ο οποίος υπήρξε ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του. Ανάμεσα στις συναναστροφές του υπήρξαν πολλά ονόματα του ευρύτερου καλλιτεχνικού χώρου, αλλά και του διεθνούς "τζετ σετ". Το 1961 δεν δίστασε να φωτογραφηθεί γυμνός στο Παρίσι.

 Προσβλήθηκε από τον ιό του HIV και πέθανε από AIDS στις 6 Ιανουαρίου 1993, σε ηλικία 55 ετών. Το μνήμα του βρίσκεται στο ρωσικό κοιμητήριο του Παρισιού.

De Siris

Ναυμαχία της Λήμνου

Ναυμαχία της Λήμνου

Η ναυμαχία της Λήμνου στις 5 Ιανουαρίου 1913, ήταν η δεύτερη από τις δύο μεγάλες ναυμαχίες μεταξύ του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού και του Οθωμανικού Στόλου κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή της νήσου Λήμνου, εξ ου και η ονομασία της. Η ναυμαχία έληξε με περιφανή νίκη του ελληνικού στόλου και τον εγκλεισμό του οθωμανικού εντός των Δαρδανελίων στη δεκαετία που ακολούθησε.

Η ναυμαχία

Περί το τέλος του Δεκεμβρίου του 1912, παρατηρήθηκαν συχνές εμφανίσεις πλοίων του οθωμανικού στόλου στην προ των Δαρδανελίων θάλασσα. Οι εμφανίσεις αυτές ενίσχυσαν την υπόνοια ότι ο εχθρικός στόλος θα δοκίμαζε για άλλη μια φορά τη χρήση των όπλων (μετά από τη Ναυμαχία της Έλλης). Πράγματι, τη νύχτα της 4ης Ιανουαρίου 1913 ο Αρχηγός του τουρκικού στόλου πλοίαρχος Ταχίρ Μπέης επιβιβάσθηκε στο «Μετζητιέ» (Mecidiye ) και επιχείρησε αναγνώριση της προ των Δαρδανελίων θάλασσας. Στη συνέχεια επιβιβάσθηκε στη ναυαρχίδα «Χαϊρεδδίν Βαρβαρόσσα», από όπου επικεφαλής ολοκλήρου του τουρκικού στόλου κατευθύνεται με όλη την ταχύτητα προς το ελληνικό ορμητήριο του Μούδρου. Η έξοδος έγινε έγκαιρα αντιληπτή από το ανιχνευτικό Λέων που ειδοποίησε σχετικά το ναύαρχο Κουντουριώτη. Ο Αρχηγός του ελληνικού στόλου, αφού ετοιμάσθηκε αμέσως για να αποπλεύσει, έστειλε προς τον ελληνικό στόλο το ακόλουθο σήμα:

«Ο ναύαρχος εύχεται την καλήν ημέραν εις τα γενναία επιτελεία και τα πληρώματα».

Έτσι το πρωί της 5 Ιανουαρίου 1913, απέπλευσε επικεφαλής του Ελληνικού στόλου, που τον συγκροτούσαν το εύδρομο μάχης «Αβέρωφ» ναυαρχίδα, τα θωρηκτά «Σπέτσαι» αρχηγίδα του μοιράρχου Π. Γκίνη, «Ύδρα» και «Ψαρά» και 6-7 αντιτορπιλικά. Την ώρα που ο ελληνικός στόλος εγκατέλειπε το Μούδρο (περί τις 09:45), εμφανίζεται σε απόσταση 15 περίπου μιλίων ο τουρκικός στόλος του Ραμίζ Μπέη που τον συγκροτούσαν τα θωρηκτά «Χαϊρεδδίν Βαρβαρόσσα» (Barbaros), «Τουργούτ-Ρέϊς» (Turgut Reis) και «Μεσουδιέ» (Mesudiye) το εύδρομο/καταδρομικό «Μετζητιέ» (Mecidiye) και 5-8 αντιτορπιλικά και άλλα ελαφρά σκάφη. Ο ελληνικός στόλος στράφηκε αρχικά προς τα αριστερά για να προσεγγίσει τον τουρκικό και στη συνέχεια δεξιά για να αποφύγει χειρισμούς του τουρκικού στόλου. Ώρα 11:35 ο τουρκικός στόλος άρχισε να βάλει με τα πυροβόλα του εναντίον των ελληνικών πλοίων από απόσταση 8.400 μέτρων. Ο ελληνικός απάντησε αμέσως. Το πυροβολικό του Ελληνικού στόλου βάλει με καταιγιστικά πυρά εναντίον των τουρκικών πλοίων. Ώρα 11:55 στο Barbarossa διακρίνονται πυρκαϊές και το «Μεσουδιέ» που πλήγηκε από τα θωρηκτά «Ψαρά» και «Ύδρα», εξέρχεται από τη γραμμή με καπνούς πυρκαϊάς.

Το θωρηκτό Barbarossa έχει πληγεί και πάλι σοβαρά. Μία "γουρούνα" (οβίδα 270 χιλιοστών) έπληξε τον ιστό του, καταρίπτοντας την ιστορική σημαία του Χαριεντίν Βαρβαρόσα, γεγονός που καταρράκωσε το ηθικό των Τούρκων. Ο τουρκικός στόλος που βρισκόταν σε μια τέτοια δυσχερή κατάσταση στρέφει αριστερά με κατεύθυνση τα Δαρδανέλια, οπότε ο ναύαρχος Κουντουριώτης διατάσσει τον Ελληνικό στόλο να στραφεί προς καταδίωξη του εχθρού, που έπλεε προς τα στενά με μεγάλη αταξία. To Αβέρωφ με ταχύτητα 20 μιλίων καταδιώκει τον τουρκικό στόλο, τα πυροβόλα του στρέφονται κατά του θωρηκτού «Τουργούτ» που βρίσκεται στην ουρά του τουρκικού στόλου. Το πλήττει καίρια. Το «Τουργούτ» αρχίζει να γέρνει. Έτσι ο τουρκικός στόλος, ηττημένος κατέφυγε στα Δαρδανέλια. Ο Ελληνικός στόλος είχε έναν και μοναδικό τραυματία και ασήμαντες ζημιές στο κατάστρωμα του «Αβέρωφ». Αντίθετα ο τουρκικός στόλος είχε πολλούς νεκρούς και τραυματίες και πολλές ζημιές στα πλοία του, στο πυροβολικό και τον εξοπλισμό του. Και κατά τη ναυμαχία αυτή αποδείχθηκε η ηθική υπεροχή του Αρχηγού του Επιτελείου, των Πληρωμάτων και η δεξιότητα των χειρισμών του «Αβέρωφ» με Κυβερνήτη και Αρχιεπιστολέα του στόλου τον πλοίαρχο Σοφοκλή Δούσμανη, καθώς επίσης η μεγάλη ταχύτητα του πλοίου και η αποτελεσματικότητα των πυροβόλων του Αβέρωφ.

Αποτελέσματα

Η απόσυρση του οθωμανικού στόλου στα στενά των Δαρδανελλίων επιβεβαιώθηκε από τον Ανθυποπλοίαρχο Μιχαήλ Μουτούση και το Σημαιοφόρο Αριστείδη Μωραϊτίνη στις 24 Ιανουαρίου 1913, οι οποίοι σε μια αποστολή της ναυτικής αεροπορίας, με υδροπλάνο τύπου Μωρίς Φαρμάν εντόπισαν τον εχθρικό στόλο στη ναυτική βάση Nagara. Κατά τη διάρκεια της πτήσης τους σχεδίασαν ένα ακριβές διάγραμμα των θέσεων του οθωμανικού στόλου, εναντίον του οποίου έριξαν τέσσερις βόμβες. Οι Μουτούσης και Μωραϊτίνης διένησαν μία διαδρομή πάνω από 180 χιλιόμετρα, διάρκειας 2 ωρών και 20 λεπτών για να ολοκληρώσουν την αποστολή τους, η οποία αναφέρθηκε ευρέως τόσο στον Ελληνικό όσο και στο Διεθνή Τύπο.

Το αποτέλεσμα του αγώνα συνετέλεσε στο μέγιστο βαθμό ώστε η Ελλάδα να μπει στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο δύο χρόνια αργότερα, στο πλευρό των συμμάχων όπου ο τότε Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος μετά την έκβαση του πολέμου πέτυχε έναν τεράστιο διπλωματικό και πολιτικό θρίαμβο και δημιούργησε μια Ελλάδα που μόνο τα όνειρα των ποιητών του έθνους μπορούσαν να συλλάβουν, μέχρι να εμφανιστεί ξανά ο πατροπαράδοτος εχθρός της χώρας, ο διχασμός.

Το στρατηγικό αποτέλεσμα της ναυμαχίας ήταν ο Τουρκικός στόλος να μην επιχειρήσει ξανά έξω από τα Δαρδανέλλια κατά τη διάρκεια των ετών που ακολούθησαν, αφήνοντας την κυριαρχία του Αιγαίου στην Ελληνικό στόλο.

De Siris

Επανάσταση Σπαρτακιστών

Επανάσταση Σπαρτακιστών

Η ηττημένη στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανία, αλλάζει σελίδα στα τέλη του 1918, με την εκθρόνιση του Κάιζερ Γουλιέλμου Β' και την εγκαθίδρυση της λεγόμενης «Δημοκρατία της Βαϊμάρης». Ξεκίνησε με την προσπάθεια οικοδόμησης μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας και κατέληξε με την επιβολή της ναζιστικής θηριωδίας το 1933.

Σ' όλο αυτό το διάστημα το καθεστώς βρισκόταν κάτω από την πίεση των άκρων. Η πρώτη αμφισβήτηση ήρθε από τ' αριστερά. Στις 5 Ιανουαρίου του 1919 ξεσπά στο Βερολίνο η εξέγερση των «Σπαρτακιστών», με σκοπό την εγκαθίδρυση κομμουνιστικής διακυβέρνησης στο πρότυπο της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι «Σπαρτακιστές» ήταν μία επαναστατική οργάνωση, που δημιουργήθηκε στ' αριστερά του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) στα τέλη του 1914, από την πολωνοεβραία Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον δικηγόρο Καρλ Λίμπκνεχτ, γιο του ιδρυτή του κόμματος. Πήραν το όνομά τους από τον διάσημο σκλάβο της αρχαιότητας Σπάρτακο.

Ήταν αντίθετοι στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, καταδίκαζαν τον ιμπεριαλισμό και υποστήριζαν την ταξική πάλη και την επαναστατική δράση των μαζών. Ασκούσαν μεγάλη επιρροή στην εργατική τάξη των γερμανικών μεγαλουπόλεων (Βερολίνο, Στουτγκάρδη, Αμβούργο κ.ά.).

Στις 18 Ιανουαρίου 1917 τέθηκαν εκτός SPD και τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου μαζί με άλλους διαγεγραμμένους σοσιαλιστές ίδρυσαν το Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (USPD). Όταν το SPD και το USPD συνεργάστηκαν για τον σχηματισμό κυβέρνησης μετά την εκθρόνιση του κάιζερ Γουλιέλμου Β' (9 Νοεμβρίου 1918), οι «Σπαρτακιστές» αποχώρησαν και την 1η Ιανουαρίου 1919 ίδρυσαν μαζί με άλλους ανεξάρτητους κομμουνιστές το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD).

Πέντε μέρες αργότερα εξεγείρονται, παρά την αντίθεση της Λούξεμπουργκ, που πιστεύει ότι οι συνθήκες δεν είναι ώριμες για προλεταριακή επανάσταση. Η εξέγερση συντρίβεται μέσα σε δέκα μέρες από τους σοσιαλδημοκράτες του καγκελαρίου Φρίντριχ Έμπερτ, που είχαν τη συνδρομή υπολειμμάτων του αυτοκρατορικού στρατού και ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων.

Εκατοντάδες «Σπαρτακιστές» εκτελούνται. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ συλλαμβάνονται και δολοφονούνται κατά τη διάρκεια της ανάκρισης (15 Ιανουαρίου 1919). Οι επιχειρήσεις καταστολής συνεχίστηκαν έως τον Μάρτιο, με τη δολοφονία και άλλων ηγετικών στελεχών των «Σπαρτακιστών».

Παρά την εγκαθίδρυση μιας βραχύβιας Δημοκρατίας των Σοβιέτ στη Βαυαρία (6 Απριλίου - 1 Μαΐου 1918), με την αποτυχία της εξέγερσης των «Σπαρτακιστών» το γερμανικό επαναστατικό κίνημα υπέστη ανεπανόρθωτο πλήγμα.

Από: www.sansimera.gr

De Siris

Επαμεινώνδας Θωμόπουλος

Επαμεινώνδας Θωμόπουλος

Ο Επαμεινώνδας Θωμόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1878 και πέθανε στην Αθήνα στις 4 Ιανουαρίου 1976, ήταν Έλληνας ζωγράφος, που κινήθηκε ανάμεσα στον ακαδημαϊσμό και τον πρώιμο ελληνικό ιμπρεσιονισμό.

Σπούδασε ζωγραφική στην Ιταλία. Ήταν για χρόνια καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και διετέλεσε διευθυντής της σχολής την περίοδο 1948–1949. Το 1945 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1962 διετέλεσε πρόεδρος του ίδιου ιδρύματος. Πρωτοξάδελφος του ήταν ο Στέφανος Θωμόπουλος, ιστορικός της πόλης της Πάτρας.

Τα περισσότερα έργα του είναι εμπνευσμένα από την φύση. Πολλά από αυτά φιλοξενούνται στο Δημαρχείο Πατρών και στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Το 1929 φιλοτέχνησε 16 ελαιογραφίες για λογαριασμό του Δήμου Πατρέων, και τοποθετήθηκαν στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου και στο γραφείο του δημάρχου.

Μαθητές του υπήρξαν πολλοί, γνωστοί αργότερα, ζωγράφοι, όπως ο Νίκος Γαΐτης και ο Γιάννης Σπυρόπουλος. Έχει επίσης ζωγραφίσει αγιογραφίες στον ναό της Ευαγγελίστριας στην Πάτρα.

Το 1996, ο Δήμος Πατρέων τον τίμησε με μεγάλη έκθεση στην Δημοτική Πινακοθήκη της πόλης.

De Siris

Θανάσης Μυλωνάς

Θανάσης Μυλωνάς 

Ο Θανάσης Μυλωνάς  γεννήθηκε το 1938 και πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1989, ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Έπαιξε σε κωμωδίες κυρίως, όπως στο «Της κακομοίρας». Πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1989 σε ηλικία 51 ετών και ετάφη στο Νεκροταφείο της Άνοιξης στη Δροσιά Αττικής.

Φιλμογραφία

Η φανέλα με το 9 (1988)... Νίκος Βότσης

Η Αλίκη της σύγχρονης γενιάς (1973)

Αέρα! Αέρα! Αέρα! (1972)

Οι γενναίοι του Βορρά (1970) (στο ρόλο του James Carter)

Ο παραμυθάς (1969)... Δημήτρης Λαζάρου

Ένας μάγκας στα σαλόνια (1969)... Ιάσονας Αντωνίου

Οι αντίζηλοι (1968)

Αυτή η γη είναι δική μας (1967)

Το πλοίο της χαράς (1967)

Τ' αδέλφια μου (1966)

Κάποια μάνα αναστενάζει (1966)

Η πικραγαπημένη (1965)

Το θαύμα της Μεγαλόχαρης (1965)... Αλέκος Μερκάτης

Δύσκολοι δρόμοι (1965)... μπουζουξής, Αντρίκος

Ο Αριστείδης και τα κορίτσια του (1964)... Θάνος

Ήταν όλοι τους κορόιδα (1964)

Το κορίτσι του πόνου (1964)

Κάθε καημός και δάκρυ (1964)

Ο θαλασσόλυκος (1964)

Ο εαυτούλης μου (1964)... Αλέκος Ροδινός

Της κακομοίρας (1963) .... Aργύρης

Αφοσίωσις (1963)

Ο ταυρομάχος προχωρεί (1963)

Μη βαράτε όλοι μαζί (1962)

Δυο μάνες στο σταύρο του πόνου (1962)

Ο βασιλιάς της γκάφας (1962)... Πολ

Εφιάλτης (1961)

Συνοικία το όνειρο (1961)

Ο θάνατος θα ξαναρθεί (1961)

Έγκλημα στα παρασκήνια (1960) .... Χάρης Αποστολίδης

Το ραντεβού της Κυριακής (1960)... Αλέκος

Ένα νερό κυρα-Βαγγελιώ (1959)

De Siris