Σταυρούλα Γκουβούση

Σταυρούλα Γκουβούση

Η Σταυρούλα Γκουβούση γεννήθηκε το 1897 και πέθανε στις 28 Αυγούστου 1960, ήταν η πρώτη Ελληνίδα που εκτελέστηκε έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο για ποινικό αδίκημα.

Στις 7 Ιανουαρίου 1959 είχε πνίξει την έγκυο νύφη της Μεταξία Γκουβούση μέσα σε μία στέρνα στον κήπο του σπιτιού της στο Λεωνίδιο, πιστεύοντας ότι το βρέφος που κυοφορούσε ήταν καρπός παράνομου έρωτα. Συνεργός στο έγκλημά της ήταν ο 22χρονος γιος της και σύζυγος του θύματος Δημήτρης Γκουβούσης, ο οποίος εκτελέστηκε κι αυτός. Μάλιστα αρχικά μητέρα και γιος επιχείρησαν να εμφανίσουν τη δολοφονία ως ατύχημα, προσπαθώντας να παραπλανήσουν τις αρχές.

Η Γκουβούση καταδικάστηκε σε θάνατο από το κακουργιοδικείο της Κυπαρισσίας και εκτελέστηκε τα ξημερώματα της 27ης Αυγούστου 1960 στον Υμηττό. Νωρίτερα είχε υποβάλει αίτηση χάριτος με σκοπό η ποινή της να μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη, όμως η αίτηση απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Χαρίτων παμψηφεί.

Η εκτέλεση της 63χρονης πεθεράς ήταν η πρώτη εκτέλεση γυναίκας στην Ελλάδα, δεν ήταν όμως η πρώτη καταδίκη σε θανατική ποινή, καθώς το 1931 είχαν καταδικαστεί σε θάνατο η σύζυγος και η πεθερά του Δημήτρη Αθανασόπουλου, η ποινή των οποίων όμως μετατράπηκε στη συνέχεια σε ισόβια κάθειρξη.

De Siris

Μάχη στα Βασιλικά

Μάχη στα Βασιλικά

Η Μάχη στα Βασιλικά ήταν πολεμική σύγκρουση της επανάστασης του 1821 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.

Εξέλιξη των γεγονότων

Οι Τούρκοι μετά την περιστολή της επανάστασης στη Μακεδονία προχώρησαν μέσω Λάρισας προς τη Λαμία, με σκοπό να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Οι οπλαρχηγοί της Ανατολικής Ελλάδας πληροφορήθηκαν την εκστρατεία αυτή και μαζεύτηκαν στην Εργίνα της Βουδουνίτσας για να αποφασίσουν την επόμενή τους κίνηση. Αποφάσισαν να εμποδίσουν την προέλαση των Τούρκων καταλαμβάνοντας την θέση των Βασιλικών. Αυτό πρότεινε ο Δυοβουνιώτης. Ο Παπά-Ανδρέας Κοκοβιτσιανός με τριακόσιους άνδρες κατέλαβε το πυκνό δάσος κοντά στην είσοδο της κοιλάδας. Ο Αντώνιος Κοντοστόπουλος και ο Κωνσταντής Καλύβας με άλλους εξακόσιους τοποθετήθηκε στο εσωτερικό της κοιλάδας, ενώ ο Δυοβουνιώτης μαζί με τον γιο του και άλλους χίλιους εκατό πιάσαν την έξοδο.

Στις 26 Αυγούστου 1821 το τουρκικό ιππικό δύναμης δύο χιλιάδων που είχε σταλεί προς αναγνώριση του στενωπού αποδεκατίστηκε. Δύο μέρες αργότερα, στις 28 Αυγούστου ο Μπεϊράμ Πασάς κινήθηκε με όλο του τον στρατό κατά του Κοντοστόπουλου και Καλύβα. Οι Δυοβουνιώτηδες, ο Πανουργιάς και ο Γκούρας ήρθαν να ενισχύσουν, ενώ ο Παπά-Ανδρέας Κοκοβιτσιανός του επιτέθηκε από τα νώτα. Ακολούθησε γενναία μάχη, την οποία νίκησαν οι Έλληνες. Οι Τούρκοι με την δύση του ήλιου τράπηκαν σε φυγή προς την Πλατανιά, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης χίλιους νεκρούς και τραυματίες. Μεταξύ των νεκρών βρίσκονταν και ο Μεμήν Πασάς, τον οποίο σκότωσε ιδιοχείρως ο Γκούρας. Επίσης οκτακόσια άλογα, 2 πυροβόλα και 18 σημαίες. Από τους Έλληνες σκοτώθηκαν δέκα και τραυματίσητκαν 30, μεταξύ των οποίων και ο οπλαρχηγός Κοντοστόπουλος.

Σημασία της μάχης των Βασιλικών

Η νίκη των Ελλήνων ήταν μια από τις πιο λαμπρές του Ελληνικού αγώνα. Συντέλεσε στην ακύρωση της εκστρατείας των Τούρκων κατά της Πελοποννήσου.

De Siris

Καρολίνα Πελενδρίτου

Καρολίνα Πελενδρίτου

Η Καρολίνα Πελενδρίτου γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1986 στη Λεμεσό. Ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την κολύμβηση, το 1995, όταν ήταν 9 χρονών, στο Ναυτικό Όμιλο Λεμεσού. Στα δέκα της χρόνια εντάσσεται στην Κυπριακή Ομοσπονδία Κολύμβησης και πρωτεύει στους Παγκύπριους Αγώνες. Σε αυτή την ηλικία, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μείωση της όρασής της.

Στα 13 της χρόνια, το 1998, η Καρολίνα καταρρίπτει το Παγκύπριο Ρεκόρ Γυναικών στα 50 μ. και στα 100 μ πρόσθιο. Τα ρεκόρ αυτά διατηρούνται μέχρι σήμερα. Την ίδια εποχή αγωνίζεται, με τα χρώματα της Κύπρου, στους Βαλκανικούς Αγώνες Ανδρών και Γυναικών. Καταλαμβάνει το αργυρό μετάλλιο στα 50μ. πρόσθιο και χάλκινο στα 100 μ. πρόσθιο. Την ίδια χρονιά καταλαβάνει την 3η θέση στα 50 μ. πρόσθιο και την 4η θέση στα 100 μ. πρόσθιο στους Πολυεθνείς Αγώνες Νέων και τη 2η θέση στο Διεθνές Meeting "Αλέξανδρος".

To 2001 αγωνίζεται στη Σκυταλοδρομία με την Κυπριακή Ομάδα, στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης, στο Σαν Μαρίνο. Καταλαμβάνει τη 2η θέση. Το 2002 κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στα 50μ. Πρόσθιο στους Βαλκανικούς Αγώνες Ανδρών και Γυναικών. Καταλαμβάνει, επίσης, την 7η θέση στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες με την Ομάδα Σκυταλοδρομίας της Κύπρου στα 4Χ100 μ. Μικτή.

Ένα χρόνο μετά, το 2002, κερδίζει χάλκινο μετάλλιο στα 50 μ. Πρόσθιο στους Βαλκανικούς Αγώνες ανδρών και γυναικών. Την ίδια χρονιά κατακτά την 7η θέση στα 4Χ100 μ. Μικτή, με την Ομάδα Σκυταλοδρομίας της Κύπρου, στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες.

Μέχρι το 2002, η Καρολίνα αγωνίζεται σε αγώνες για αρτιμελείς, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει λόγω της μείωσης της όρασής της. Το 2002, η Καρολίνα αποφασίζει να ενταχθεί στην Κυπριακή Παραολυμπιακή Ομάδα και τοποθετείται στην κατηγορία S13. Στη συνέχεια πρωτεύει στο Πενελλήνιο Πρωτάθλημα στα 50 μ. Ελεύθερο και στα 100 μ. Πρόσθιο και καταγράφει πανελλήνιο ρεκόρ. Έπειτα, εκπροσωπεί την Κύπρο στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες στα 50 μ. Ελεύθερο και καταγράφει κοινοπολιτειακό ρεκόρ. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, κατακτά αργυρό μετάλλιο στα 100 μ. Πρόσθιο,καταρρίπτει το πανευρωπαϊκό ρεκόρ και καταλαβάνει την πέμπτη θέση στα 50 μ. Ελεύθερο.

Το Σεπτέμβριο του 2004, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, η Καρολίνα χαρίζει στην Κύπρο το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε Παραολυμπιακούς Αγώνες. Η Καρολίνα κατακτά την πρώτη θέση στα 100 μ. Πρόσθιο, της κατηγορίας SB13, με χρόνο 1.17.32, πετυχαίνοντας νέο Παραολυμπιακό ρεκόρ.

Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, το 2008, η Καρολίνα κερδίζει χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. Πρόσθιο, στην κατηγορία SB12. Στην ίδια Παραολυμπιάδα κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στα 200 μ. Μικτή, στην κατηγορία SΜ12.

Το Δεκέμβριο του 2009 η αθλήτρια κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στα 100 μέτρα πρόσθιο για αθλήτριες με περιορισμένη όραση, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, καταρρίπτοντας δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ.

De Siris

Μιχαήλ Ε

Μιχαήλ Ε'

Ο Μιχαήλ Ε΄ ο Καλαφάτης ήταν Αυτοκράτορας του Βυζαντίου  από το 1041 μέχρι το θάνατο του στις 24 Αυγούστου 1042.

Βιογραφία

Γιος του πατρίκιου και ναυάρχου Στέφανου, ανηψιός του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄, ανήλθε στο θρόνο χάριν της Ζωής της Πορφυρογέννητης Αυτοκράτειρας, η οποία και τον είχε υιοθετήσει στερα απο παραινέσεις του Ιωάννη Ορφανοτρόφου και του Μιχαήλ Δ΄.

Τον απέσπασε όρκους στο ναό της Αγίας Σοφίας ότι θα την σεβαστεί ως μητέρα του και ΄δεσποινα και στην συνέχεια τον έστεψε αυτοκράτορα.Πρώτη του πολιτική πράξη ήταν η απομάκρυνση του ίδιου του Ορφανοτρόφου και ως κύριο σύμβουλο του όρισε τον νοβελίσσιμο Κωνσταντίνο και τον προβόβασε στην θέση του δομέστικου των σχολών της ανατολής. προσπάθησε να προδσεγγίσει τηνν στρατιωτική αριστοκρατία και αυτό φάνηκε με την απελευθέρωση του στρατηγού Γεώργιου Μανιάκη απο την φυλακή που τον έιχε κλείσει ο Ορφανοτρόφος.

Κατά τους συγγραφείς Σκυλίτζη και Ψελλό ο Ορφανοτρόφος είχε προτείνει στον Μιχαήλ την απομάκρυνση της Αυγούστας.Αυτός όμως ενώ φερόταν στην αρχή με σεβασμό προς την ευεργέτιδά του, αργότερα νόμισε ότι δεν είχε πλέον την ανάγκη της και κατά διαταγή του την εξόρισε στη Πρίγκηπος τον Απρίλιο του 1042, με την πρόσθετη μάλιστα εντολή να καρεί μοναχή. Η δικαιολογία ήταν 'οτι η αυτοκράτειρα Ζωή θέλησε να τον δηλητηριάσει.

Όταν ο έπαρχος της Κωνσταντινούπολης, Αναστάσιος ανάγνωσε στη πλατεία του Κωνσταντίνου τη σχετική Διαταγή (προκήρυξη), στην οποία ο Καλαφάτης προσπαθούσε να δικαιολογήσει στο λαό τους λόγους της καταδίκης της Ζωής ακούσθηκε κραυγή από το συγκεντρωμένο πλήθος:«Ημείς σταυροπάτην και καλαφάτην Βασιλέα ού θέλομεν αλλά την αρχέγονον και ημετέραν μητέρα Ζωήν»Στη φωνή αυτή απάντησε σύσσωμος ο παριστάμενος λαός:«Ανασκαφείη τα οστά του Καλαφάτου» και με αυτό δόθηκε το σύνθημα ένοπλης στάσης. Το πλήθος συσπειρώθηκε γύρω απο τον πατριάρχη Αλέξιο, τον οποίο θέλησε να απομακρύνει απο τον θρόνο Ο Μιχαήλ.

Η σύγκλητος και ο στρατός επανέφεραν την Θεοδώρα απο την μονή Πετρίου και την ανευφήμησαν αυτοκράτειρα στο ναό της Αγίας Σοφίας με την αδελφή της Ζωή. ο Μιχαήλ για να κατευνάσει το πλήθος επανέφερε την Ζωή και την περιέβαλλε με αυτοκρατορικά ενδύματα αλλά τα κουρεμένα μαλλιά της Ζωής εξαγρίψσε το πλήθος και επιτέθηκε με βέλη και πέτρες. χΧρειάστηκιε να επέμβει ο στρατός για να καταπνιγεί η εξέγερση. Το πλήθος έξαλλο έτρεξε και κατέστρεψε τις περιουσίες των Παφλαγόνων που είχαν πλουτίσει ως αργυραμοιβοί(τοκογλύφοι).Ο Μιχαήλ Ε΄ και ο Κωνσταντίνος κατέφυγαν στην μονή Στουδίου αλλά ύστερα απο διαταγή της Θεοδώρας τυφλώθηκαν και εξορίστηκαν.

De Siris

Σπυρίδων Γ. Μακρής

Σπυρίδων Γ. Μακρής

Ο Σπυρίδων Γ. Μακρής γεννήθηκε το 1926 και πέθανε στις 20 Αυγούστου 1978, ήταν Έλληνας ιατρός, ο πρώτος στην ιστορία καθηγητής της αναισθησιολογίας στην Ελλάδα.

Απεφοίτησε από την ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ειδικεύθηκε στην ειδικότητα της αναισθησιολογίας στα εξής ιατρικά κέντρα των Η.Π.Α.:

D.C. General Hospital (Ουάσινγκτον D.C.)

Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Georgetown (Ουάσινγκτον D.C.)

Νοσοκομείο Πανεπιστημίου Τζωρτζ Ουάσινγκτον (Ουάσινγκτον D.C.)

Γενικό Νοσοκομείο του Χάρβαρντ (Μασαχουσέτη)

Μετά το τέλος των σπουδών του έγινε λέκτορας ή επισκέπτης καθηγητής στα παραπάνω πανεπιστήμια, όπου δίδαξε και συμμετείχε σε έρευνες με πρωτοποριακά για την εποχή θέματα.

Υπήρξε εταίρος του «Αμερικανικού Κολεγίου Αναισθησιολόγων» (A.C.A.).

Το έτος 1974 ο Σπ. Μακρής έγινε ο πρώτος στην ιστορία καθηγητής της αναισθησιολογίας σε ελληνικό πανεπιστήμιο (συγκεκριμένα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

Συνέγραψε δύο συγγράμματα, που ήταν επίσης τα πρώτα που εκδόθηκαν ποτέ στην ελληνική γλώσσα πάνω στην αναισθησιολογία:

Αναισθησιολογία, Γενικαί Αρχαί (Αθήναι 1961)

Αναισθησιολογία εις την Κλινικήν Πράξιν (Αθήνα 1979)

όπως και το:

Αντιμετώπιση του πόνου, τεχνητός μερισμός, καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1992, 310 σελ.)

Επίσης έγραψε σχεδόν 100 επιστημονικές εργασίες, πολλές από τις οποίες έχουν δημοσιευθεί στο Science, το Anaesthesia and Analgesia και άλλα διεθνούς κύρους επιστημονικά περιοδικά.

Ο Σπυρίδων Μακρής απεβίωσε σε ηλικία 52 ετών στη Θεσσαλονίκη, από μετατραυματικό ανεύρυσμα της κοιλιακής αορτής.

De Siris

Αχιλλέας Λυμπουρίδης

Αχιλλέας Λυμπουρίδης

Ο Αχιλλέας Λυμπουρίδης, γεννήθηκε το 1917 και πέθανε στις 20 Αυγούστου 2008, ήταν κύπριος μουσικοσυνθέτης.

Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1917. Μετά το Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας, σπούδασε μουσική και βιολί στο Ελληνικό Ωδείο Κύπρου. Ως μουσικοσυνθέτης επικεντρώθηκε κυρίως στο έντεχνο λαϊκό τραγούδι και επηρέασε αρκετά τα μουσικά δρώμενα της εποχής του. Τα τραγούδια του τα «Μαύρα Μάδκια», το «Αερούδι», η «Αππωμένη», η «Δροσούλα», το «Γιασεμί», άντεξαν στο χρόνο επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη διαχρονικότητα.

Το 1964 συνεργάστηκε με τη Λυρική Σκηνή και την Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών και έδωσε συναυλίες με τραγούδια και χοροδράματά του στην Αθήνα και στον Πειραιά. Το 1969, στα πλαίσια της Β΄ Ολυμπιάδας Διεθνούς Τραγουδιού, εκτελέστηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο έργα του που αφορούσαν την Κύπρο. Εκεί ακούστηκε για πρώτη φορά το τραγούδι του «Μαύρα Μάδκια», που σημείωσε πανελλήνια επιτυχία.

Ο Λυμπουρίδης αγαπούσε πολύ και το θέατρο και ασχολήθηκε και με αυτό. Το 1942 ίδρυσε, μαζί με τον Φοίβο Μουσουλίδη, το πρώτο μόνιμο επαγγελματικό θέατρο στην Κύπρο, το «Λυρικό Θέατρο». Παράλληλα, έγραψε και θεατρικά έργα, ηθογραφικές κωμωδίες όπως «Ο Ττοουλής ο Ξενοχωρίτης», ενώ μετέφρασε ξένες θεατρικές επιτυχίες.

Το 1952 ίδρυσε το μηνιαίο περιοδικό έρευνας και τέχνης «Ο Φακός», ενώ παρουσίασε και συγγραφικό έργο. Έργα του η «Ιστορία της Κυπριακής Δημοσιογραφίας» (1878-1960), «Κυπριακές Θεατρικές Σελίδες» (1971), «Η Θέμις επί Αγγλοκρατίας στην Κύπρο» (1980), «Η Αγγλοκρατία στην Κύπρο» σε δύο τόμους (1985 και 1987), «Ο Τεχνολογικός Πολιτισμός στη Ζωή των Κυπρίων» (1988), και «Εξέχουσες Μορφές της Κυπριακής Ιστορίας» (1989).

Για την πολύπλευρη πολιτιστική προσφορά του, ο Αχιλλέας Λυμπουρίδης έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων. Βραβεύτηκε, μεταξύ άλλων, από το Δήμο Λευκωσίας, από το Πανεπιστήμιο Κύπρου και από πολλούς άλλους οργανισμούς και φορείς. Το 1997 η Κυπριακή Δημοκρατία τον τίμησε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, την ανώτατη διάκριση για το έργο και την προσφορά του στον πολιτισμό της Κύπρου. Υπηρέτησε άξια την «κυπριακή ντοπιολαλιά», αφού «πάντρεψε» κυρίως στίχους της κυπριακής διαλέκτου με την κατάλληλη μουσική σύνθεση. Το παραδοσιακό ηχόχρωμα που έδινε ο Λυμπουρίδης στις συνθέσεις του του έδωσε τον τίτλο του «πρωτοπόρου της κυπριακής έντεχνης λαϊκής μουσικής».

Πέθανε στις 20 Αυγούστου 2008 σε ηλικία 91 ετών.

De Siris

Παναγιώτης Μπαχράμης

Παναγιώτης Μπαχράμης

Ο Παναγιώτης Μπαχράμης γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1976 και πέθανε στις 13 Αυγούστου 2010, ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, μεσοεπιθετικός και στο παρελθόν υπήρξε διεθνής με τις Εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων. Στις 13 Αυγούστου 2010 έχασε τη ζωή του όταν τον χτύπησε ταχύπλοο σκάφος ενώ έκανε κατάδυση με ψαροντούφεκο σε παραλία της Κυπαρισσίας.

Ο Παναγιώτης Μπαχράμης γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 12 Μαρτίου του 1976. Ξεκίνησε τα ποδοσφαιρικά του βήματα στον τοπικό Απόλλωνα με τον οποίο αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική. Γρήγορα έγινε γνωστός και κλήθηκε στην Εθνική Νέων. Το 1994 πήρε μεταγραφή στον κορυφαίο σύλλογο της πόλης, την Καλαμάτα. Με την Καλαμάτα αγωνίστηκε επτά περιόδους ως το 2001, αρχικά στη Β΄ Εθνική και έπειτα στην Α΄ Εθνική, στην οποία έκανε ντεμπούτο το 1995 σε ηλικία 19 ετών σκοράροντας στη νίκη με 5-0 επί της Λάρισας.

Το καλοκαίρι του 1999 εντυπωσίασε τους υπεύθυνους της Φιορεντίνα σε φιλικό αγώνα που έδωσε εκεί η Καλαμάτα. Ενάμισι χρόνο αργότερα ένας τραυματισμός είχε ως αποτέλεσμα να μην πραγματοποιηθεί η μεταγραφή του στην ΑΕΚ, με την οποία είχε σχεδόν συμφωνήσει. Συνέχισε στην Καλαμάτα ως το 2001, όταν και μεταγράφηκε στον Ηρακλή όπου οποίο αγωνίστηκε ως το 2004. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή για την Λάρισα, με την οποία έκανε μεγάλη καριέρα και υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός. Συνέβαλε στην επιστροφή της ομάδας στα σαλόνια της Α΄ Εθνικής και το 2007 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό. Έπαιξε όμως στον τελικό του Σούπερ Καπ και το 2007-08 αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, στη μεγάλη πορεία της ΑΕΛ εκείνης της σεζόν.

Το 2008-09 μεταγράφηκε στη Βέροια. Η μεταγραφή του κόστισε 80.000 ευρώ και ήταν από τις δέκα ακριβότερες της Β΄ Εθνικής για το 2008. Αν και η ομάδα υποβιβάστηκε παρέμεινε στη βασίλισσα του Βορρά βοηθώντας την να επανέλθει στη Β΄ Εθνική. Στο τέλος της σεζόν 2009-10 έμεινε ελέυθερος.

Αν και ταλαιπωρούταν από συχνούς τραυματισμούς υπήρξε πολύτιμο στέλεχος σε όλες τις ομάδες που αγωνίστηκε, καθώς ήταν ταχύς, μαχητής, ήρεμος, ομαδικός, συνεργάσιμος και μπορούσε να αγωνιστεί σε πολλές θέσεις στον αγωνιστικό χώρο καλύπτοντας τυχόν κενά.

Και τερματοφύλακας

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Παναγιώτης Μπαχράμης είχε αγωνιστεί ακόμα και τερματοφύλακας σε αγώνα της Λάρισας. Αυτό συνέβη στις 12 Απριλίου 2006, στο Στάδιο Αλκαζάρ, στον επαναληπτικό αγώνα για την ημιτελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδος εναντίον του Ολυμπιακού. Στο 90΄, και ενώ είχαν γίνει οι τρεις αλλαγές, ο τακτικός τερματοφύλακας Στέφανος Κοτσόλης αποχώρησε λόγω τραυματισμού και τη θέση του κάτω από τα δοκάρια πήρε ο Μπαχράμης.

Στα έξι λεπτά των καθυστερήσεων που αγωνίστηκε, δέχθηκε μεγάλη πίεση, δεδομένου ότι η ομάδα έπαιζε με εννέα παίκτες, αφού νωρίτερα είχε αποβληθεί ο Νίκος Νταμπίζας. Ο Μπαχράμης έκανε μια καλή απόκρουση αλλά στο 94΄ νικήθηκε από το Νέρι Καστίγιο, αφού προηγουμένως είχε αποκρούσει δύο αλλεπάλληλα σουτ του Ντάνι Γκαρσία. Η Λάρισα ηττήθηκε με 0-1 αλλά είχε ήδη αποχαιρετήσει την πρόκριση, αφού είχε ηττηθεί με 1-3 στο πρώτο ματς.

Στην Εθνική Ελπίδων

Όταν αγωνιζόταν στην Καλαμάτα ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Ελπίδων, η οποία προκρίθηκε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1997. Μάλιστα στις 10 Ιανουαρίου 1996 σκόραρε σε φιλικό αγώνα προετοιμασίας στο Αγρίνιο με τον Παναιτωλικό το τρίτο από τα τέσσερα γκολ της ομάδας (σκορ: 4-2). Όμως, ένας τραυματισμός δεν του επέτρεψε να πάρει μέρος στην τελική φάση, όπου η Εθνική έφτασε ως τον τελικό. Ήταν η φουρνιά των Καραγκούνη, Μπασινά, Χαριστέα, Δέλλα, Λάκη, Στολτίδη, Γκούμα, Λυμπερόπουλου, Άντζα που με την Εθνική Ανδρών κατέκτησαν αργότερα το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 2004.

Αγωνίστηκε μόνο σε δυο διεθνή ματς των Ελπίδων. Στις 23 Ιανουαρίου 1996 έκανε ντεμπούτο στο φιλικό κατά του Ισραήλ στο γήπεδο Βύρωνα (σκορ 4-0), όταν μπήκε ως αλλαγή στο 60΄ στη θέση του Σφακιανάκη. Η δεύτερη συμεμτοχή του ένα χρόνο αργότερα, στις 22 Ιανουαρίου 1997, στο φιλικό αγώνα με την Ιταλία στο Στάδιο Καραϊσκάκη (σκορ 1-0), στον οποίο αγωνίστηκε στην αρχική ενδεκάδα ως το 61΄ που αντικαταστάθηκε από τον Παντελή Κωνταντινίδη.

Ρεκόρ

Τίτλοι

Κύπελλο Ελλάδος: 2007 (Α.Ε. Λάρισα).

Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής: 2005 (Α.Ε. Λάρισα).

Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής (Βόρειος όμιλος): 2010 (Γ.Α.Σ. Βέροια).

Άνοδοι από Β΄ Εθνική: 1995, 1999 (Π.Σ. Καλαμάτα).

Συμμετοχές: 283 αγώνες

Α΄ Εθνική: 162

Β΄ Εθνική: 69

Γ΄ Εθνική: 15

Κύπελλο Ελλάδος: 33

Σούπερ Καπ: 1

Κύπελλο Ιντερτότο: 1

Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 2

Γκολ: 30

Α΄ Εθνική: 14

Β΄ Εθνική: 9

Γ΄ Εθνική: 1

Κύπελλο Ελλάδος: 6

De Siris

Γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης

Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου 

Η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου ή επίσημα Γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης, είναι καλωδιωτή γέφυρα που ολοκληρώθηκε το 2004 μεταξύ του Ρίου (κοντά στην Πάτρα) και του Αντιρρίου, που συνδέει την Πελοπόννησο με τη δυτική ηπειρωτική Ελλάδα και προς τα πάνω με το υπόλοιπο της Ευρώπης. Κατασκευάστηκε από την Γαλλική εταιρία Vinci.

Ενώ συχνά το μήκος μιας γέφυρας τέτοιου τύπου αναφέρεται ότι είναι το σύνολο των καταστρωμάτων της, στην πραγματικότητα επιστημονικά κατά την στατική ανάλυση (και σε κάποιες διεθνείς λίστες μεγαλύτερων γεφυρών), το ενεργό της μήκος θεωρείται μόνο το μεγαλύτερο από τα οδοστρώματα κάτω από ένα "κατάρτι" (κάνοντας έτσι την γέφυρα "μικρότερη").

Τεχνικά Χαρακτηριστικά

Το μήκος της γέφυρας που στηρίζεται σε τέσσερις πυλώνες, ανέρχεται στα 2.252 μέτρα, ενώ μαζί με τις προσβάσεις φτάνει γύρω στα 2.883 μέτρα( βλ σχεδ.). Η γέφυρα αναπτύχθηκε και ολοκληρώθηκε, παρά τις δυσμενείς περιβαλλοντικές συνθήκες, ενώ το μέγιστο βάθος θεμελίωσης φθάνει τα 65 μέτρα υπό την επιφάνεια της θάλασσας. Πρόκειται για μία καλωδιωτή γέφυρα, οι αντοχές της οποίας είναι εντυπωσιακές. Σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε με προδιαγραφές να αντέξει σε σεισμό μεγαλύτερο από αυτόν που σημειώθηκε στις 17 Αυγούστου 1999 στο Ιζμίτ της Τουρκίας, ο οποίος ήταν μεγέθους 7,4 της Κλίμακας Ρίχτερ. Έχει υπολογιστεί, επίσης, πως αντέχει σε ενδεχόμενη σύγκρουση τάνκερ εκτοπίσματος 180.000 τόνων, καθώς και σε ταχύτητα ανέμου 265 χλμ/ώρα, ταχύτητα που αντιστοιχεί σε τυφώνα Κατηγορίας 5, το ανώτατο δυνατό επίπεδο στην Κλίμακα Σαφίρ-Σίμπσον. Τέλος, η γέφυρα είναι σχεδιασμένη να απορροφά πιθανές μετατοπίσεις μεταξύ δύο βάθρων, σε οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Η γέφυρα περιλαμβάνει και πεζόδρομο/ποδηλατόδρομο η χρήση των οποίων απαλλάσσεται πληρωμής διοδίων.

Ονομασία

Στις 25 Μαΐου 2007 σε ειδική τελετή προ του κτιρίου της Διοίκησης της Ζεύξης ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας "βάπτισε" την εν λόγω γέφυρα σε "Γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης", προβαίνοντας στη συνέχεια στα αποκαλυπτήρια εικαστικού έργου με τη μορφή του Χ. Τρικούπη. Η ονομασία της γέφυρας συμπληρώθηκε επίσημα δια του νόμου 3555/2007 που δημοσιεύθηκε στο με αριθμό ΦΕΚ 8 Α/2007. Στη τελετή την Κυβέρνηση εκπροσώπησε ο υφυπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ Σταύρος Καλογιάννης ενώ παρέστησαν ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, οι νομάρχες Αιτωλίας και Αχαΐας, οι δήμαρχοι, πολλοί βουλευτές καθώς και οι διοικητές πολιτικών στρατιωτικών και δικαστικών αρχών της περιοχής.

Κριτική

Η επένδυση ενός τόσο μεγάλου ποσού (€ 630.000.000) στη γέφυρα δέχτηκε κριτική, επειδή το οδικό δίκτυο από την πλευρά της Πάτρας κατά το χρόνο κατασκευής της γέφυρας ήταν ελλιπές και υπερφορτωμένο και από την πλευρά της Στερεάς Ελλάδας ανεπαρκές. Ενδεικτικά ο Εκόνομιστ αναφέρει ότι η γέφυρα συνδέει το "πουθενά συγκεκριμένα με το εντελώς πουθενά". Παρά ταύτα, από το 2008 κατασκευάζονται σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι και στις δύο πλευρές, συγκεκριμένα η Ολυμπία Οδός και η Ιόνια Οδός, στα πλαίσια εκσυγχρονισμού του Ελληνικού οδικού δικτύου.

De Siris

Enid Mary Blyton

Ένιντ Μπλάιτον 

Η Ένιντ Μπλάιτον γεννήθηκε στο Ίστ Ντάλγουιτς στις 11 Αυγούστου 1897 και πέθανε στο Χάμστεντ στις 28 Νοεμβρίου 1968, ήταν Αγγλίδα συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας.

Σπούδασε νηπιαγωγός με τις μεθόδους Φρέμπελ και Μοντεσσόρι. Το 1922 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο «Παιδικοί Ψίθυροι», μια ποιητική συλλογή. Συνεργάστηκε με την επιθεώρηση "Ο κόσμος των δασκάλων" όπου δημοσιεύτηκαν πολλές ιστορίες, ποιήματα και θεατρικά έργα της. Αυτή η συνεργασία την έκανε γνωστή σε αμέτρητα παιδιά.

Έχει γράψει πάρα πολλά βιβλία διεθνούς φήμης κι έχει δημιουργήσει εκατοντάδες χαρακτήρες για τα παιδιά όλων των ηλικιών. Ο σημαντικότερος από τους χαρακτήρες που δημιούργησε η Μπλάιτον είναι ο Νόντυ. Επίσης σημαντική είναι η σειρά 21 βιβλίων Τα πέντε λαγωνικά. Οι 21 τόμοι που αποτελούν τη συγκεκριμένη σειρά βιβλίων, γράφτηκαν και εκδόθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία από το 1942 μέχρι το 1963 και το θέμα τους είναι τα παιδιά και η σχέση τους με τα σκυλιά. Άλλη σημαντική σειρά βιβλίων της Μπλάιτον είναι Οι Μυστικοί Επτά.

De Siris

Αγγελική Δαλιάνη

Αγγελική Δαλιάνη

Η Αγγελική Δαλιάνη γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου 1979, είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και οι γονείς της κατάγονται από την Καλαμάτα. Ασχολήθηκε για επτά χρόνια με τη δημοσιογραφία, την οποία άφησε για την υποκριτική. Είναι τελειόφοιτη του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, του τμήματος Ελληνικού Πολιτισμού.

Τις σεζόν 2006-2007 και 2007-2008 ερμήνευσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μαρίας στην σειρά Μαρία η άσχημη, ελληνική μεταφορά της κολομβιανής τηλενουβέλας Betty La Fea ενώ παλαιότερα, το 2004 είχε ένα μικρότερο ρόλο στη σειρά Μη μου λες αντίο του ΑΝΤ1. Επίσης, συμμετείχε στις θεατρικές παραστάσεις «Ερωτικά παιχνίδια» (2006) και «Ευριπίδου Βάκχες» (2004).

Στην αρχή της προβολής της σειράς Μαρία η άσχημη, το κανάλι της είχε δώσει την εντολή να εμφανίζεται στα μέσα μόνο με την μορφή που έχει στη σειρά (δηλαδή της άσχημης). Παρόλα αυτά, ο Τύπος έχει βρει και έχει δημοσιεύσει παλιές φωτογραφίες της. Ο Τύπος έχει επίσης ασχοληθεί και με τον δεσμό της με τον συνάδελφο της Μάνο Παπαγιάννη. Διατηρούν σχέση πολλά χρόνια και έχουν αποκτήσει μία κόρη.

De Siris

Λεωνίδας Ανδριανόπουλος

Λεωνίδας Ανδριανόπουλος

Ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος ήταν Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 10 Αυγούστου 1911 και ήταν αδελφός του Γιώργου, Γιάννη, Βασίλη, Ντίνου της Θρυλικής πεντάδας των Ανδριανοπουλέων του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδας. Επίσης, είχε άλλα δύο αδέλφια ποδοσφαιριστές σε πιο μικρές ομάδες του Πειραιά, τον Αριστείδη και το Στέλιο.

Έκανε μεγάλη καριέρα στην Ολυμπιακό, ενώ αρχικά ασχολήθηκε με το στίβο και συγκεκριμένα με το τριπλούν. Φόρεσε 11 φορές τη φανέλα της εθνικής Ελλάδας και σημείωσε 2 γκολ. Τη φανέλα του Ολυμπιακού τη φόρεσε πρώτη φορά το 1927 και τελευταία το 1935 μόλις 24 χρονών. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 2011 σε ηλικία 100 ετών.

De Siris

Μητροφάνης Γ΄

Μητροφάνης Γ΄

Ο Μητροφάνης Γ΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1565 ως το 1572 και από το 1579 ως το 1580.

Βιογραφία

Γεννήθηκε γύρω στο 1520 στο Πικρίδιο (Χάσκιοϊ) της Κωνσταντινούπολης. Ο πατέρας του ήταν Βούλγαρος έμπορος κεραμικών. Το κοσμικό του όνομα ήταν Μανουήλ ή Μιχαήλ. Εκάρη μοναχός στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους και υπηρέτησε ως εφημέριος του ναού της Αγίας Παρασκευής στο Χάσκιοϊ. Όταν ο προσωπικός του φίλος Διονύσιος Γαλατιανός εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, ο Μητροφάνης αποσπάστηκε στον Πατριαρχικό ναό και το 1546 εξελέγη Μητροπολίτης Καισαρείας με την υποστήριξη του Πατριάρχη. Ο ίδιος Πατριάρχης του ανέθεσε αποστολές στη Βενετία, τη Ρώμη και την Κέρκυρα. Ενώ ήταν Πατριαρχικός Έξαρχος στη Ρώμη, συνάντησε με δική του πρωτοβουλία τον Πάπα Ιούλιο Γ΄, με αποτέλεσμα να προκληθεί σοβαρή κρίση στους κόλπους της Εκκλησίας και αντιδράσεις που έπληξαν τον ίδιο τον Πατριάρχη. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να καθαιρεθεί και να εκτοπιστεί στην Παροναξία. Το 1551 συγχωρήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή Αγίας Τριάδας στη Χάλκη, την οποία ανακαίνισε, οργάνωσε και εφοδίασε με αξιόλογη βιβλιοθήκη.

Τον Ιανουάριο του 1565 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης με την υποστήριξη του προκρίτου Μιχαήλ Καντακουζηνού, ο οποίος όμως είχε και την ευθύνη της καθαίρεσής του, το 1572. Κατά την Πατριαρχία του ασχολήθηκε με οικονομικά και διοικητικά ζητήματα του Πατριαρχείου, και περιόδευσε στη Μολδαβία. Ήταν διαλλακτικός με Ρωμαιοκαθολικούς και Προτεστάντες και ακολούθησε φιλενωτική πολιτική, επιχειρώντας προσεκτικές προσεγγίσεις. Κατά την Πατριαρχία του αυτή, το 1568, ο Σουλτάνος Σελίμ Β΄ διέταξε να δημευτούν όλα τα κτήματα και η κινητή περιουσία των Μονών του Αγίου Όρους, καθώς και των μοναχών τους.

Μετά την καθαίρεσή του, και ενώ συνέχισε να διαμένει στη Μονή Αγίας Τριάδος, του δόθηκε «εις ζωαρκείαν» η Μητρόπολη Χίου και κατόπιν η Μητρόπολη Λαρίσης, την οποία πούλησε για χίλια φλουριά. Προσπάθησε χωρίς επιτυχία να επανέλθει στον Οικουμενικό Θρόνο και το 1573 εξορίστηκε στο Άγιο Όρος για το λόγο αυτό. Συνέχισε όμως τις προσπάθειές του, και πέτυχε με λαϊκή στήριξη να επανεκλεγεί Πατριάρχης στις 29 Νοεμβρίου του 1579. Παρέμεινε στο Θρόνο μέχρι το θάνατό του, στις 9 Αυγούστου 1580. Τάφηκε στη μονή της Παναγίας Παμμακαρίστου στην Κωνσταντινούπολη.

De Siris