Δημήτρης Αβραμόπουλος

Δημήτρης Αβραμόπουλος

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην διπλωμάτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 1953. Κατάγεται από την Αρκαδία και την Ηλεία.

Διπλωματική  Σταδιοδρομία

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος εισήλθε στη Διπλωματική Ακαδημία του Υπουργείου Εξωτερικών το 1980 και από το 1981 μέχρι το 1983 υπηρέτησε στην Κεντρική Υπηρεσία Υπουργείου Εξωτερικών (Αθήνα). Από το 1983 έως το 1988 ανέλαβε καθήκοντα Προξένου της Ελλάδος στη Λιέγη (Βέλγιο).

Το 1989 ανακλήθηκε στην Ελλάδα και ανέλαβε Ειδικός Διπλωματικός Σύμβουλος του Προέδρου της «Νέας Δημοκρατίας», Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Το 1991 διορίστηκε εκπρόσωπος στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΔΑΣΕ / Βιέννη). Το 1992 ανέλαβε εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών (Αθήνα), μέχρι το τέλος του ιδίου χρόνου, οπότε και τοποθετήθηκε ως Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στη Γενεύη (Ελβετία).

Τον επόμενο χρόνο ανέλαβε Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, και την ίδια χρονιά, τον μήνα Αύγουστο, παραιτήθηκε από τη Διπλωματική Υπηρεσία προκειμένου να συμμετάσχει ως υποψήφιος βουλευτής στις Εθνικές Εκλογές του Οκτωβρίου του 1993.

Πολιτική σταδιοδρομία

Κατέβηκε υποψήφιος με το Κόμμα της «Νέας Δημοκρατίας» και εκλέχτηκε στην τρίτη θέση της Α’ περιφέρειας Αθηνών. Την ίδια περίοδο εκλέχτηκε στην Κεντρική Επιτροπή της «Νέας Δημοκρατίας».

Διετέλεσε Γραμματέας της Ν.Δ. στην Ευρωπαϊκή Δημοκρατική Ένωση (EDU) και κατά την περίοδο 1993 – 1994 εξελέγη Πρόεδρος της ΟΚΕ Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας (Σκιώδης Υπουργός Εξωτερικών).

Το 1994 πήρε το χρίσμα του υποψηφίου της Νέας Δημοκρατίας για το Δήμο της Αθήνας, όπου και εκλέχτηκε με αντίπαλό του τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Ήταν ο νεότερος σε ηλικία δήμαρχος της πόλεως των Αθηνών.

Το 1996 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος υπέβαλε αίτηση διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στο όνομα της πόλης των Αθηνών.

Από το 1997 που ανατέθηκε από τη Δ.Ο.Ε η οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην πόλη των Αθηνών μέχρι το τέλος του 2002, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος συνεργάστηκε με την Οργανωτική Επιτροπή για την προετοιμασία της πόλης. Επανεκλέχτηκε δήμαρχος τον Οκτώβριο του 1998 από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας το ιστορικά μεγαλύτερο ποσοστό που έχει σημειωθεί σε δημοτικές εκλογές στην Αθήνα. Κατά την τετραετία 1995 – 1999 ήταν Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ). Το 1995 συνέστησε τη «Μόνιμη Διάσκεψη των Δημάρχων των Πρωτευουσών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης».

Από το 1996 έως το 2000 άσκησε καθήκοντα Αντιπροέδρου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης Τοπικών Αρχών (IULA). Από το 1997 έως το 2002 ήταν μέλος της Επιτροπής των Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Αντιπρόεδρος του Εκτελεστικού Γραφείου (1997-2000).

Το Μάρτιο του 2001 ίδρυσε το «Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών» (ΚΕΠ), ένα κόμμα με ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά συγγενή με τη Νέα Δημοκρατία. Τον Ιούνιο του 2002 ανακοίνωσε τη διακοπή του ΚΕΠ, καθώς και την απόφασή του να μη διεκδικήσει ξανά το αξίωμα του δημάρχου το 2002 και να επανέλθει στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Παράλληλα, προώθησε τις διεθνείς συνεργασίες της πόλεως των Αθηνών και ανακηρύχθηκε πρόεδρος της «Συνόδου Κορυφής των Δημάρχων του Κόσμου». Στη Σύνοδο των Αθηνών, τον Σεπτέμβριο του 2002, η Διάσκεψη επικύρωσε μία πρωτοβουλία του Δημήτρη Αβραμόπουλου, το πρόγραμμα «Διπλωματία των Πόλεων», η οποία υιοθετήθηκε από τον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε Κόφι Ανάν.

Το 2001 θέσπισε το «Διεθνές Βραβείο των Αθηνών για τη Δημοκρατία» υπό την αιγίδα της UNESCO (Παρίσι) και το 2002 την «Παγκόσμια Ένωση Ολυμπιακών Πόλεων» υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (Λοζάνη).

Την ίδια περίοδο συνέστησε το «Παγκόσμιο Ινστιτούτο για τη Διπλωματία των Πόλεων». Το 2004 και μετά από ένα χρονικό διάστημα ενός έτους, κατά τη διάρκεια του οποίου αποδέχτηκε προσκλήσεις και δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Χάρβαρντ αλλά και σε άλλα μεγάλα πανεπιστήμια, ήταν υποψήφιος στις εκλογές με τη Νέα Δημοκρατία και εκλέχτηκε πρώτος Βουλευτής της Α΄ Περιφέρειας Αθηνών.

Το 2004 ορκίστηκε υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης. Μετά τον κυβερνητικό ανασχηματισμό του 2006, ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2007, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος παρέμεινε στη θέση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, θέση που κατείχε μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 2009.

Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου εξελέγη και πάλι βουλευτής Α΄περιφέρειας Αθηνών. Λίγες μέρες αργότερα, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη θέση του αρχηγού της ΝΔ. Με πρωτοβουλία του, πραγματοποιήθηκε η εκλογή του Προέδρου του κόμματος από τη βάση. Στην πορεία της προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη του αρχηγού της ΝΔ, απέσυρε με δημόσια δήλωσή του την υποψηφιότητά του και στις 10 Νοεμβρίου 2009 στήριξε την υποψηφιότητα του Αντώνη Σαμαρά, γεγονός που συντέλεσε καθοριστικά στην εκλογή του τελευταίου στην ηγεσία του κόμματος. Μετά την ανάληψη της Προεδρίας της ΝΔ από τον Αντώνη Σαμαρά, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ορίστηκε Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του 8ου Τακτικού Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας που διεξήχθη τον Ιούνιο του 2010. Αμέσως μετά, τον Ιούλιο του 2010, ανέλαβε τη θέση του Αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας, την οποία και κατέχει μέχρι σήμερα.

Στις 11 Νοεμβρίου 2011 ανέλαβε το υπουργείο Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Παράλληλα παραιτήθηκε της βουλευτικής του έδρας, ώστε να υποστηριχθεί η θέση της Νέας Δημοκρατίας για συμμετοχή μόνο εξωκοινοβουλευτικών στελεχών της στη νέα κυβέρνηση.  Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 επανεξελέγη βουλευτής στην Α' περιφέρεια Αθηνών. Στις 21 Ιουνίου 2012 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργού Εξωτερικών. Στις 25 Ιουνίου 2013 ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Δραστηριότητες

Από τον Ιανουάριο του 2003 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος διετέλεσε:

Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής για τη Διπλωματία των Πόλεων, που ιδρύθηκε από το Glocal Forum (Ρώμη) και το Ινστιτούτο της Παγκόσμιας Τράπεζας (Ουάσιγκτον).

Πρόεδρος του «Παγκόσμιου Ινστιτούτου για τη Διπλωματία των Πόλεων», Ανεξάρτητου Μη Κυβερνητικού Διεθνούς Οργανισμού, που έχει την έδρα του στη Ρώμη και την Εκτελεστική Γραμματεία του στην Αθήνα.

Εκτελεστικός Πρόεδρος της «Παγκόσμιας ΄Ενωσης Ολυμπιακών Πόλεων», Μη Κυβερνητικού Διεθνούς Οργανισμού, αναγνωρισμένου από τη ΔΟΕ (Λωζάνη).

Επίτιμος Πρόεδρος του Διεθνούς Βραβείου των Αθηνών για τη Δημοκρατία, υπό την αιγίδα της UNESCO (Παρίσι).

Ακαδημαϊκοί τίτλοι, Δραστηριότητες

1978: Πτυχίο Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών. της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών,

1979-1980: Μεταπτυχιακή Εξειδίκευση στους Διεθνείς Οργανισμούς (Πανεπιστήμιο Βοστώνης / Βρυξέλλες).

1986: Masters στα Ευρωπαϊκά Θέματα (Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών Σπουδών, Université Libre des Bruxelles / Βρυξέλλες).

1995: Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου ADELPHI (Νέα Υόρκη).

1997: Επίτιμος Διδάκτορας του Κολεγίου DEREE (Αθήνα).

2000: Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου DREXEL (Φιλαδέλφεια).

2000: Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου KINGSTON.

2002: Επίτιμος Καθηγητής της Κρατικής Ακαδημίας Τεχνολογικών Επιστημών της Μόσχας.

2002: Ομότιμος Καθηγητής - Σύμβουλος του Πανεπιστημίου του Πεκίνου.

Visiting Fellow, στο Kennedy School of Government, Institute of Politics, του Πανεπιστημίου Harvard.

Τιμητικές Διακρίσεις

Έχει παρασημοφορηθεί και έχει λάβει ανώτατες τιμητικές διακρίσεις από πολλές χώρες: Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Κύπρο, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Καζακστάν, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Πολωνία, Πορτογαλία, Ισπανία, Σουηδία, Βατικανό, Βενεζουέλα, Γιουγκοσλαβία, καθώς επίσης και από το Οικουμενικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Το 2006 τιμήθηκε στη Ρώμη με την ανώτατη διάκριση των Διεθνών Βραβείων «Giuseppe Sciacca». Έχει επίσης τιμηθεί με τον τίτλο του Επίτιμου Δημότη, με επίδοση υψηλών διακρίσεων από πολλές πόλεις του κόσμου: Αμμόχωστο, Βαρκελώνη, Ερεβάν, Πεκίνο, Βηρυτό, Βερολίνο, Βοστώνη, Βουκουρέστι, Καράκας, Σικάγο, Φλωρεντία, Γένοβα, Τζακάρτα, Αβάνα, Κωνσταντινούπολη, Κίεβο, Λουμπλιάνα, Λος Άντζελες, Μαϊάμι, Μόντρεαλ, Μόσχα, Νιού Τζέρσεϊ, Νέα Υόρκη, Λευκωσία, Παρίσι, Φιλαδέλφεια, Providence, Ρώμη, Σόφια, τις Πολιτείες του Ιλλινόις, Τζόρτζια, Ρόουντ Άιλανττων Η.Π.Α., Σίδνεϋ, Τιφλίδα, Τίρανα, Τορόντο, Βαλέτα, Ουάσιγκτον, Xian.

Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Δημότης 40 Ελληνικών πόλεων.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είναι παντρεμένος με τη Βίβιαν και έχει δύο παιδιά, τον Φίλιππο και τον Ιάσονα.

De Siris

Μαριέττα Γιαννάκου

Μαριέττα Γιαννάκου

Η Μαριορή (Μαριέττα) Γιαννάκου είναι Ελληνίδα πολιτικός, στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, τέως Υπουργός Παιδείας και πρώην βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας Α' Αθηνών. Το 2009 εξελέγη ευρωβουλευτής. Η θητεία της δεν ανανεώθηκε στις Ευρωεκλογές του 2014. Γνωρίζει δύο ξένες γλώσσες, αγγλικά και γαλλικά.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1951, στο Γεράκι Λακωνίας, από μία οικογένεια, όπου ο πατέρας της διηύθυνε το τοπικό γραφείο του ΟΤΕ και του ταχυδρομείου, ενώ η μητέρα της ήταν εκπαιδευτικός. Επίσης έχει μια αδερφή η οποία είναι τέσσερα χρόνια μικρότερη. Στην ηλικία των 11 χάνει τον πατέρα της, ο οποίος ήταν τότε 45 χρονών, γεγονός που σύμφωνα με δηλώσεις της «τής στοίχισε πολύ» και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία της, αφού «την ανάγκασε να αισθανθεί μεγαλύτερη την ευθύνη από τόσο μικρή ηλικία». Τελειώνοντας το σχολείο, εισάγεται στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αν και ο πατέρας της την προόριζε για διπλωμάτη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στην ιατρική, ειδικεύεται στην ψυχιατρική ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης, στο Βέλγιο.

Αν και αφοσιωμένη στην πολιτική παντρεύεται με τον Παναγιώτη Κούτσικο το 1983, με τον οποίο θα αποκτήσει μία κόρη. Το 1997 θα πάρει διαζύγιο με αποτέλεσμα, πέραν της δουλειάς της, να στρέψει όλη της την προσοχή προς την κόρη της.

Η ζωή της Μαριέττας Γιαννάκου άλλαξε στις 6 Φεβρουαρίου 2008, όταν υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό του δεξιού της ποδιού μετά από κάταγμα που υπέστη. Ο σακχαρώδης διαβήτης από τον οποίο πάσχει εμπόδιζε το τραύμα να επουλωθεί και προκάλεσε μόλυνση, με αποτέλεσμα η κατάσταση της υγείας της να επιδεινωθεί ραγδαία. Αυτό ανάγκασε τους γιατρούς του «Ερρίκος Ντυνάν» να συνεδριάσουν εκτάκτως και αποφάσισαν να προχωρήσουν σε επέμβαση ακρωτηριασμού προκειμένου να σώσουν τη ζωή της.

Πολιτική σταδιοδρομία

Μετά το 1974, ξεκινά ενεργά την πολιτική της δραστηριότητα ως μέλος της ΟΝΝΕΔ. Τότε γνωρίζεται με τον πρόεδρο και ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αν και δεν είχε αποφασίσει να ασχοληθεί ευρύτερα με την πολιτική, η κατάσταση της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης της έδωσε την ώθηση και από τότε η πορεία της στην πολιτική σκηνή ήταν συνεχώς ανοδική. Στις Ευρωεκλογές του 1984 εκλέγεται ευρωβουλευτής ενώ το 1989 θα τοποθετηθεί επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ.

Ως βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την περίοδο 1984-1990, αναλαμβάνει Πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής για το πρόβλημα των ναρκωτικών στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, μέλος των Επιτροπών Κοινωνικών Υποθέσεων και Απασχόλησης, Μεταφορών, Ελέγχου του Προϋπολογισμού, Οικονομικής, Νομισματικής και Βιομηχανικής Πολιτικής, μέλος της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις σχέσεις με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και μόνιμος εισηγητής για τα θέματα παραγωγής και εμπορίας κοκαΐνης, καθώς και μέλος της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη Χιλή, έχοντας τιμηθεί με το ανώτατο παράσημο «Bernando O' Higgins» της Δημοκρατίας της Χιλής. Διετέλεσε επίσης Επικεφαλής της αντιπροσωπείας των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μέλος του Πολιτικού Γραφείου της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Η κυβερνητική της θητεία ξεκινά με τις βουλευτικές εκλογές του 1990, οπότε διορίζεται Υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για την περίοδο 1990-1991. Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 εκλέγεται βουλευτής Α' Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας, ξεκινώντας την κοινοβουλευτική της θητεία. Στο διάστημα 1993-1999 διετέλεσε μέλος των Επιτροπών Εξωτερικών Υποθέσεων και Εθνικής Άμυνας, Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, μέλος της Επιτροπής για τα Ναρκωτικά, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής για την εξέταση του Σωφρονιστικού Συστήματος, Αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-ΗΠΑ και μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Ρωσίας.

Το 1999 επανεκλέγεται ευρωβουλευτής και αναλαμβάνει μέλος των Επιτροπών Εξωτερικών Υποθέσεων, Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Κοινής Ασφάλειας και Αμυντικής Πολιτικής, Ελευθεριών και Δικαιωμάτων των Πολιτών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, μέλος της Διακοινοβουλευτικής Αντιπροσωπείας «Ευρωπαϊκή Ένωση - Τουρκία», Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Τέταρτος Κόσμος», ενώ είναι Επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Νέας Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Την περίοδο 1990-2004 υπήρξε Εθνικός Συντονιστής για τα ναρκωτικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μέλος της Οριζόντιας Ομάδας για τα Ναρκωτικά του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ακόμη, υπήρξε Πρόεδρος του Τομέα Βαλκανικός Άξονας-Εγγύς Ανατολή της Ομάδας του Δουβλίνου του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Το 2000 επανεκλέγεται βουλευτής Α΄ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας και ορίζεται Αντιπρόεδρος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Μέλος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Εθνικής Άμυνας, μέλος Διακομματικής Επιτροπής για τα ναρκωτικά, Πρόεδρος της Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο της Πολωνίας, και μέλος των Ομάδων Φιλίας με τα Κοινοβούλια των ΗΠΑ και του Μαρόκο.

Το 2002 ορίζεται εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων στη «Συνέλευση για το Μέλλον της Ευρώπης». Στις εργασίες της Συνέλευσης στην Ολομέλεια και τις Ομάδες Εργασίας (2002-2003) διακρίνονται, μεταξύ άλλων, οι παρεμβάσεις της για την κατοχύρωση της ρήτρας αμυντικής αλληλεγγύης μεταξύ κρατών-μελών, για την καθιέρωση της Ευρωπαϊκής Δύναμης Ταχείας Επέμβασης στο πεδίο της Άμυνας, για μέτρα υπέρ της δημόσιας υγείας και για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και για την υποστήριξη της ρύθμισης για τη «λαϊκή πρωτοβουλία», σύμφωνα με την οποία ένα εκατομμύριο πολίτες μπορούν να ζητήσουν την ανάληψη συγκεκριμένης νομοθετικής πρωτοβουλίας από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Το 2004 επανεκλέγεται βουλευτής και διορίζεται Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων για την περίοδο 2004-2007, στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή. Το όνομά της συνδέεται με μία εκτεταμένη απόπειρα μεταρρύθμισης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Το 2007 αποτυγχάνει να εκλεγεί βουλευτής. Στις ευρωεκλογές του 2009 τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας.

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

Ως Υπουργός Παιδείας η Μαριέττα Γιαννάκου ανακοίνωσε την άνοιξη του 2006 αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ακολουθώντας τις προτάσεις μίας «επιτροπής σοφών» για την ανώτατη παιδεία, οι οποίες προέβλεπαν αλλαγές στον τρόπο διάθεσης δωρεάν συγγραμμάτων, αναπροσαρμογή του πανεπιστημιακού ασύλου, καθορισμό ανώτατου χρονικού ορίου φοίτησης, καθολική ψηφοφορία των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές κ.α. Ταυτόχρονα ανακινήθηκε το θέμα της αναθεώρησης του Άρθρου 16 του ελληνικού Συντάγματος, με σκοπό την απάλειψη των νομικών εμποδίων για την ίδρυση μη κρατικών ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης.

Οι μεταρρυθμιστικές αυτές προσπάθειες προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις σε μεγάλο τμήμα της εκπαιδευτικής κοινότητας, καθώς από πολλούς κρίθηκε ότι προωθούσαν την ιδιωτικοποίηση των ελληνικών Πανεπιστημίων και υποβάθμιζαν τις παροχές προς τους φοιτητές και την ποιότητα της εκπαίδευσης. Αποτέλεσμα ήταν μία πολύμηνη αναστάτωση στον χώρο της ελληνικής ανώτατης παιδείας, με κύματα καταλήψεων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, απεργίες καθηγητών, μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις και πορείες διαμαρτυρίας (περιστασιακά συνοδευόμενες από συγκρούσεις με την Αστυνομία) σε όλες τις μεγάλες πόλεις για περίπου έναν χρόνο. Αναφορές στη Μαριέττα Γιαννάκου γίνονταν σε σατιρικά τραγούδια, google bombing και γελοιογραφίες. Τελικώς μετά την υπαναχώρηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης η αναθεώρηση του Άρθρου 16 αναβλήθηκε, ενώ ο νέος νόμος-πλαίσιο για τη λειτουργία των ΑΕΙ υπερψηφίστηκε στη Βουλή στις 8 Μαρτίου του 2007, εν μέσω βίαιων επεισοδίων και σφοδρών συγκρούσεων μεταξύ Αστυνομίας και διαδηλωτών οι οποίοι είχαν προγραμματίσει πορεία διαμαρτυρίας κατά του νόμου την ώρα της ψήφισης.

Στα τέλη του καλοκαιριού του 2007, λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές, δόθηκε δημοσιότητα στην πρώτη έκδοση του νέου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού. Το βιβλίο θεωρήθηκε, από ορισμένους κύκλους, ως προσπάθεια απόκρυψης τμήματος της νεοελληνικής ιστορίας με στόχο την προώθηση φιλικών σχέσεων με γειτονικά κράτη, και ζητήθηκε η απόσυρσή του. Η Μ. Γιαννάκου αντιθέτως απέκλεισε την πιθανότητα απόσυρσης του βιβλίου για λόγους νομιμότητας, λέγοντας ότι θα υπάρξουν οι απαραίτητες διορθώσεις. Τελικά το βιβλίο αποσύρθηκε μετά τις εκλογές από τον νέο υπουργό Ευρυπίδη Στυλιανίδη.

De Siris

Διαδηλώσεις στην πλατεία Τιεν Αν Μεν

Διαδηλώσεις στην πλατεία Τιεν Αν Μεν

Ιστορικό

Όλα ξεκίνησαν στις 15 Απριλίου του 1976 στη μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου και σύμβολο του Μαοϊκού καθεστώτος. Περίπου 200.000 άνθρωποι οι περισσότεροι φοιτητές, γιόρτασαν την "Ημέρα των νεκρών" με μια μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία της "Ουράνιας Γαλήνης", Τιεν Αν Μεν, προς τιμήν του πρωθυπουργού Τσου Εν Λάι, που είχε πεθάνει τον Γενάρη. Η παράδοση θέλει τους ζωντανούς να αφήνουν μηνύματα και ποιήματα στους τάφους των αγαπημένων τους, όμως η κομμουνιστική εκδοχή του αρχαίου κινέζικου εθίμου της "Ημέρας των νεκρών", έφερε τους ερυθροφρουρούς και τα μέλη της κομμουνιστικής νεολαίας όχι στα νεκροταφεία, αλλά στη μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου, όπου άφησαν επαναστατικά τετράστιχα. Η συγκέντρωση εξελίχθηκε γρήγορα σε διαδήλωση διαμαρτυρίας, όταν φοιτητές του Πανεπιστημίου Ξένων Γλωσσών του Πεκίνου άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα και να αφήνουν ποιήματα με "αντεπαναστατικό" περιεχόμενο και έντονη κριτική κατά της συζύγου του προέδρου Μάο. Επενέβη η αστυνομία, το πλήθος διαλύθηκε, χιλιάδες μηνύματα καταστράφηκαν, όμως πολλά διασώθηκαν και εκδόθηκαν σε μπροσούρες που κυκλοφόρησαν παράνομα από χέρι σε χέρι. Έμειναν στην ιστορία ως τα "Ποιήματα της Τιεν Αν Μεν". Η αστυνομία έκανε έρευνες και συνέλαβε εκατοντάδες από τους ποιητές. Μεταξύ αυτών και τον μαθητή Ουάνγκ Γιουν Τάο, που έγραψε το πιο δημοφιλές από τα ποιήματα. Το περιστατικό αυτό ήταν η "μήτρα" που γέννησε 13 χρόνια αργότερα τη δεύτερη μεγάλη εξέγερση στην ίδια πλατεία.

Κοινωνικές διεργασίες

Τη δεκαετία του ’80, ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τις χώρες του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού". Το φάντασμα της Περεστρόικα, του "εκσυγχρονισμού" των χωρών αυτών σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα, ή κατά άλλους θεωρητικούς αναλυτές, της μετάβασής τους με σαφήνεια προς τον καπιταλισμό. Βασικός εκφραστής αυτής της πολιτικής σκέψης ήταν ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης από το 1985, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αυτός ο δυτικού τύπου "εκσυγχρονισμός" εξελίσσεται με βάση τη "θεωρία του ντόμινο". Οι χώρες του "υπαρκτού σοσιαλισμού" βρίσκονται πλέον, μπροστά σε κοσμοϊστορικές εξελίξεις. Ταυτόχρονα, αναπτύσσονται διάφορα κοινωνικά κινήματα διαμαρτυρίας διεκδικώντας πολιτικές ελευθερίες, βελτίωση του βιοτικού επιπέδου κλπ. Όμως, οι κοινωνικές αναταράξεις στις χώρες του "υπαρκτού σοσιαλισμού" ταυτίζονταν συχνά από τα κυβερνητικά κομμουνιστικά κόμματα, με την αντεπανάσταση. Η Κίνα δεν θα μπορούσε να απέχει από αυτή την πραγματικότητα της δεκαετίας του ’80. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις φαντάζουν επιτακτικές και ο Ζάο Ζιγιάνγκ πρωθυπουργός και Γενικός Γραμματέας του ΚΚΚ είναι το πρόσωπο που ταυτίζεται με τον εκσυγχρονισμό. Στο πλευρό του τάσσεται όλο το κομουνιστικό κόμμα με την προϋπόθεση να μην υπάρξει αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος. Η προσπάθεια εγκαθίδρυσης μιας καπιταλιστικής οικονομικής δομής έχει δημιουργήσει μεγάλες οικονομικές αντιθέσεις και ανέχεια στο κινεζικό λαό. Αυτό όμως δεν αποτελεί το βασικό πρόβλημα. Ο λαός και κυρίως ο ασυμβίβαστος φοιτητικός κόσμος ασφυκτιούσε από την έλλειψη δημοκρατικών θεσμών και την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτά κατέβηκαν να διεκδικήσουν οι φοιτητές έναν Απρίλη, πριν από 20 χρόνια, και ήταν αποφασισμένοι να τα αποκτήσουν.

Η καταστολή της 4ης Ιουνίου

Είχαν περάσει έξι εβδομάδες από την πρώτη μέρα που οι φοιτητές είχαν καταλάβει την Τιενανμέν. Το γραφειοκρατικό "κομουνιστικό" καθεστώς είχε δείξει μια πρωτόγνωρη, για τα δεδομένα του, ανοχή. Πλέον οι φοιτητές δεν έχουν απέναντι τους έναν μεταρρυθμιστή, αλλά ένα σκληρό καθεστώς που αβάσιμα χαρακτηρίζει την εξέγερση τους ως "αντεπαναστατική αναταραχή". Το απόγευμα της 3ης Ιουνίου, βγαίνει ανακοίνωση που ζητάει από τους πολίτες να παραμείνουν στα σπίτια τους και τους ενημερώνει πως μια ομάδα αντεπαναστατών έχει εξεγερθεί στο κέντρο του Πεκίνου. Το βράδυ, στρατιώτες και άρματα κάνουν την εμφάνιση τους. Τα μεσάνυχτα, 4 Ιουνίου του 1989, δίνεται η διαταγή για επέμβαση. Οι φοιτητές πιασμένοι σε αλυσίδες τραγουδούν τον ύμνο της "Τρίτης Διεθνούς" μπροστά από φλεγόμενα λεωφορεία και αυτοκίνητα που έχουν στηθεί για οδοφράγματα. Ο δημοσιογράφος Richard Roth του CBS βρίσκεται στον αέρα "Ακούτε τους πυροβολισμούς! Πρέπει να φύγουμε από εδώ! Επιτίθενται και σε μας!". "Θα φύγω, θα φύγω!" Φώναξε σε έναν στρατιώτη. Οι ριπές διέκοψαν την σύνδεση. Η επέμβαση μόλις είχε αρχίσει. Οι σκηνές φρίκης που θα ακολουθήσουν θα στιγματίσουν για πάντα το καθεστώς της Κίνας και θα συγκλονίσουν την ανθρωπότητα.

Ο στρατός ρίχνει προς όλες τις κατευθύνσεις προκαλώντας το χάος. Κάποιοι διαδηλωτές οπλισμένοι με ό,τι βρίσκουν μπροστά τους πέτρες, ξύλα, σίδερα προσπαθούν να απαντήσουν, άλλοι τρέχουν να σωθούν και οι υπόλοιποι με αυτοσχέδια φορεία μαζεύουν τα πρώτα θύματα της τραγωδίας. Χιλιάδες θα συλληφθούν, ενώ άγνωστος παραμένει ο αριθμός των νεκρών. Ο Ερυθρός Σταυρός της Κίνας κάνει λόγο για 2.400 νεκρούς, ενώ οι επίσημες αρχές αναφέρουν 241. Εκείνο το βράδυ το καθεστώς έβαζε τέλος στα όνειρα των φοιτητών για εκδημοκρατισμό και αποκαθήλωση της νομεκλατούρας. Πάρα πολλοί διαδηλωτές καταδικάστηκαν σε βαρύτατες ποινές φυλάκισης. Μεταξύ αυτών και ο Ουάνγκ Γιουν Τάο, που καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλακή. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, κάποιες λίγες δεκάδες διαδηλωτών της Τιεν Αν Μεν εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να κρατούνται στις κινέζικες φυλακές. Η σφαγή του 1989 προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών στη Δύση, όμως πολύ γρήγορα οι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς ανακάλυψαν στο πρόσωπο της Κίνας έναν προνομιακό εμπορικό εταίρο. Σήμερα, τα κινέζικα ΜΜΕ δεν κάνουν καμία αναφορά στη σφαγή του '89. Η Κίνα, οδεύει πλέον με ταχείς ρυθμούς στον καπιταλισμό υπό την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος.

De Siris

Μητροφάνης Α’

Μητροφάνης Α’

Ο Μητροφάνης Α΄ ήταν επίσκοπος Βυζαντίου από το 306 έως το 314, δηλαδή την εποχή που ο Κωνσταντίνος Α΄ αποφάσισε να μεταφέρει εκεί την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας.

Καταγόταν από αριστοκρατική γενιά. Ήταν γιος του Δομετίου και αδελφός του Πρόβου, επίσης επισκόπων Βυζαντίου. Ο πατέρας του δε, ήταν αδερφός του Αυτοκράτορα Πρόβου. Ο Μητροφάνης διαδέχτηκε τον αδερφό του στην επισκοπή του Βυζαντίου, μόλις εκείνος πέθανε, το 306.

Λέγεται ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος που τον γνώρισε, εκτίμησε ιδιαίτερα την αρετή, το χαρακτήρα και την αγιοσύνη του και θεωρείται ότι ήταν ένας από τους παράγοντες που συνετέλεσαν στην επιλογή του Βυζαντίου ως νέας πρωτεύουσας.

Ο ιστορικός Ευσέβιος αναφέρει ότι ήταν επίσκοπος κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία όμως συνεκλήθη το 325, ενώ ο Μητροφάνης φέρεται να πέθανε περί το 314. Έτσι, νεότεροι ιστορικοί χρονολογούν την αρχιερατεία του μεταξύ των ετών 306-314. Η μνήμη του τιμάται στις 4 Ιουνίου.

De Siris

Giacomo Girolamo Casanova

Τζάκομο Καζανόβα 

Ο Τζάκομο Καζανόβα γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1725 και πέθανε στις 4 Ιουνίου 1798, ήταν Ιταλός τυχοδιώκτης και συγγραφέας, τα απομνημονεύματα του οποίου περιέχουν μεταξύ άλλων μια μακριά σειρά αποπλανήσεων που έκανε το όνομά του συνώνυμο του ακαταπόνητου στην αναζήτηση και -κυρίως- του ευτυχούς εραστή.

Βιογραφία

Γόνος ζεύγους ηθοποιών της Βενετίας, σπούδασε Νομικά και, κατά τα γραφόμενά του, πήρε δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβας δεκαεξαετής. Παρά τις σπουδές του -αν αληθεύουν τα περί διπλώματος- ζούσε μέσα στην φτώχια παίζοντας βιολί στους δρόμους και στις ταβέρνες, μέχρι την στιγμή που έσωσε από βαρύ τραυματισμό τον γερουσιαστή κόμη Μπραγκαντίν. Η πράξη του αυτή του προσπόρισε χρήματα για ένα ταξίδι στην Γερμανία και στην Γαλλία, όπου, στο Παρίσι, μυήθηκε στον Τεκτονισμό.

Το 1753 επέστρεψε στην Βενετία κι αμέσως κίνησε την προσοχή των αρχών της Δημοκρατίας με τις αποκρυφιστικές του διδασκαλίες που, κατά τους ανακριτές, σκοπό είχαν την απομύζηση διαφόρων θυμάτων και ιδίως του Μπραγκαντίν. Επί πλέον έγινε ύποπτος ελευθεροφροσύνης.

Ο Μπραγκαντίν -ανακριτής (inquisitore) κι ο ίδιος κάποτε- τον συμβούλεψε να εγκαταλείψει την Βενετία αλλά ήταν αργά. Ο Καζανόβα συνελήφθη και κλείστηκε στα Piombi, στις μολυβδοσκέπαστες φυλακές του δουκικού ανακτόρου Παλάτσο Ντουκάλε (Palazzo Ducale). Αποφασίστηκε -χωρίς δίκη- η πενταετής φυλάκισή του αλλά ύστερα από μερικούς μήνες δραπέτευσε (1757).

Πήγε στο Παρίσι, πρόσθεσε στ’ όνομά του τον τίτλο «ιππότης de Seingalt» (Σαινγκάλ) και άρχισε να εκμεταλλεύεται τους αφελείς. Παρίστανε των ειδικό επί διαφόρων ελιξηρίων, έκλεβε στα χαρτιά («θυμάμαι με ντροπή την σελίδα αυτή της ζωής μου» -δώδεκα κεφάλαια του βιβλίου του αυτή η «σελίδα») ταξίδεψε στις Βρυξέλλες, όπου πέτυχε ένα δάνειο για λογαριασμό της Γαλλίας από τις Ηνωμένες Επαρχίες (Ολλανδία), επισκέφθηκε τον Ρουσσώ στο Μονμορανσύ και είχε φιλοσοφικές συζητήσεις -κατά τα λεγόμενά του πάντα- με τον Βολταίρο στο Φερνέ. Ταξίδεψε επίσης στην Αγγλία και στην Ρωσία, προσπαθώντας να πουλήσει μιαν ιδέα διοργάνωσης κρατικών λαχείων. Εννοείται ότι σε κάθε ταξίδι είχε ερωτικές περιπέτειες με κυρίες του κόσμου και του ημικόσμου και ότι σε κάθε σταθμό αποπλανούσε όποιαν του τύχαινε.

Όπου κι αν πήγαινε κατόρθωνε να εισχωρήσει σε αριστοκρατικούς κύκλους ελευθεροτεκτόνων, ροδοσταυριτών ή οπαδών του αποκρυφισμού και να επωφελείται από την ευπιστία των αφελών και από τα χαρτοπαικτικά του τεχνάσματα, μονομαχώντας συχνά –νικηφόρα βέβαια πάντοτε. Αργά ή γρήγορα όμως οδηγούνταν στην φυλακή ή στα σύνορα.

Το 1775, μετά επανειλημμένες αιτήσεις, του επετράπη να επιστρέψει στην Βενετία. Η κυβέρνηση τον χρησιμοποίησε ως κατάσκοπο αλλά οι αναφορές του περιείχαν περισσότερη φιλολογία παρά πληροφορίες. Απολύθηκε, έγραψε μια σάτιρα εναντίον ενός ευγενούς και αναγκάστηκε να φύγει στην Βιέννη και στο Παρίσι.

Στο Παρίσι γνώρισε τον κόμη φον Βαλντστάιν που τον προσέλαβε ως βιβλιοθηκάριο στον πύργο του τού Ντουξ στην Βοημία. Ο Καζανόβα έζησε εκεί το τελευταία δεκατέσσερα χρόνια της ζωής του. Αυτός που είχε συναντήσει τόσες προσωπικότητες της εποχής, τον Μεγάλο Φρειδερίκο, την Μεγάλη Αικατερίνη και τόσους άλλους, βρισκόταν τώρα σε μια θέση λίγο ανώτερη από αυτήν του υπηρέτη. Τότε έγραψε στα γαλλικά τα απομνημονεύματά του, την Ιστορία της ζωής μου, εν μέρει επαληθευόμενη και εν μέρει διαψευδόμενη από την Ιστορία. Έζησε αρκετά για να θρηνήσει την πτώση του Παλαιού Καθεστώτος, να μάθει ότι η Γαληνοτάτη Δημοκρατία δεν υπήρχε πια και να δει την κατάρρευση του κόσμου που τέκνο του ήταν.

Εργογραφία

Ο Καζανόβα έγραψε αρκετά έργα, μεταξύ των οποίων και μια έμμετρη μετάφραση της Ιλιάδας. Αλλά η Histoire de ma vie (Ιστορία της ζωής μου, 1794) είναι το έργο που διασώζει την φήμη του μέχρι της μέρες μας ως υπαρκτού Δον Ζουάν και μεγάλου αποπλανητή. Ανεξάρτητα από το πόση αλήθεια περιέχει (και όντως για τα πάσης φύσεως κατορθώματα του συγγραφέα επιβάλλονται επιφυλάξεις) είναι ένα γοητευτικό όσο και σκανδαλιστικό ανάγνωσμα που διηγείται περιπέτειες πολλές από τις οποίες οι άρρενες αναγνώστες θα ήθελαν να είχαν ζήσει.

De Siris

Νίκος Χατζής

Νίκος Χατζής

Ο Νίκος Χατζής, γεννημένος στις 3 Ιουνίου 1976 στην Καλαμάτα, είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 και αγωνίζεται ως Point Guard και Shooting Guard.

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ποσειδώνα Καλαμάτας αλλά μετα το παγκόσμιο πρωτάθλημα των εφήβων της Αθήνας πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ. Στην συνέχεια πήγε στον Ολυμπιακό Πειραιά, στον Πανιώνιο και ξαναγύρισε στην ΑΕΚ.

Τίτλοι

Παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική Εφήβων (1995),

Πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική Πάιδων (1993),

Πρωταθλητής Ελλάδας με την ΑΕΚ (2002),

Κυπελούχος Ελλάδας με την ΑΕΚ (2000, 2001),

Κυπελούχος Σαπόρτα με την ΑΕΚ (2000)

De Siris

Παναγιώτης Γλύκος

Παναγιώτης Γλύκος

Ο Παναγιώτης Γλύκος είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στον Βόλο στις 3 Ιουνίου 1986, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στον Π.Α.Ο.Κ..

Καριέρα

Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Γλύκος ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ολυμπιακό Βόλου, όπου αγωνίστηκε 20 φορές. Το 2007 μεταγράφηκε στον Π.Α.Ο.Κ., αλλά σε δύο χρόνια παρουσίας αγωνίστηκε μόνο 7 φορές. Το δεύτερο μισό του 2009 επέστρεψε ως δανεικός στον Ολυμπιακό Βόλου και από το καλοκαίρι του 2009 ως το 2011 αγωνιζόταν, εκ νέου ως δανεικός, στον Αγροτικό Αστέρα.

Την περίοδο 2011-2012 ο Γλύκος ξεκίνησε να αγωνίζεται ως βασικός με τον Π.Α.Ο.Κ., ενώ από την επόμενη χρονιά (2012-2013) καθιερώθηκε στο αρχικό σχήμα, παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς έχανε τη θέση του καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που οι εκάστοτε προπονητές του (Γιώργος Δώνης, Χουμπ Στέφενς) έδειχναν να εμπιστεύονται ξένους τερματοφύλακες (Σαρλ Ιτάνζ, Χακόμπο Σανθ).

Στην Εθνική Ελλάδας

Ο Φερνάντο Σάντος κάλεσε στις 31 Αυγούστου 2012 για πρώτη φορά τον Γλύκο στην Εθνική Ελλάδας, χωρίς να του δώσει χρόνο συμμετοχής. Στις 5 Μαρτίου 2014 πραγματοποιήθηκε τελικά το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα, όταν κλήθηκε εκ νέου από τον Πορτογάλο τεχνικό για τον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Νότιας Κορέας, στο πλαίσιο προετοιμασίας εν όψει του Μουντιάλ 2014 στη Βραζιλία, ενώ στη συνέχεια επιλέχθηκε και στην αποστολή που θα συμμετέχει στη διοργάνωση.

De Siris

Anthony Quinn

Άντονι Κουίν 

Ο Άντονι Κουίν γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1915 και πέθανε στις 3 Ιουνίου 2001, ήταν μεξικανο-ιρλανδικής καταγωγής Αμερικανός ηθοποιός βραβευμένος με Όσκαρ. 

Ο διασημότερος ρόλος του ήταν αυτός του Ζορμπά, στην ομώνυμη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη Αλέξης Ζορμπάς (1964), ενώ πρωταγωνίστησε, μεταξύ άλλων, στις ταινίες Λώρενς της Αραβίας (Lawrence Of Arabia, 1962), Τα κανόνια του Ναβαρόνε (The Guns Of Navarone, 1961) και Λα Στράντα (La Strada, 1954). 

Γεννήθηκε στην πόλη Τσιουάουα του Μεξικού το 1915 και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 150 ταινίες σε διάστημα 50 ετών και βραβεύτηκε με Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου το 1952 στην ταινία "Βίβα Ζαπάτα" (Viva Zapata!) ως συμπρωταγωνιστής του Μάρλον Μπράντο. Παρόμοια τιμητική διάκριση έλαβε τέσσερα χρόνια αργότερα και για την ερμηνεία του στο ρόλο του ζωγράφου Πωλ Γκογκέν στο φιλμ "Η ζωή ενός ανθρώπου" (Lust For Life, 1956).

Ο ρόλος του Αλέξη Ζορμπά, συμπρωταγωνιστώντας με τους Άλαν Μπέιτς και Ειρήνη Παππά, που ερμήνευσε το 1963 παρέμεινε ο πλέον αξιομνημόνευτός του. Τον ίδιο ρόλο ερμήνευσε και σε θεατρική παράσταση στο Μπρόντγουέη το 1984. Ο Κουίν ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία το 1936 με την ταινία "Λόγια (Paroles)" και μετά συνέχισε με την ταινία "Γαλαξίας". Το 1937 παντρεύτηκε την Κάθριν ντε Μίλ, κόρη του παραγωγού Σεσίλ ντε Μιλ ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκε με το θέατρο και γνώρισε την επιτυχία με την ερμηνεία του στο έργο "Λεωφορείον ο πόθος" του Τένεσι Ουίλιαμς. Από τους γάμους του και τους διάφορους κατά καιρούς ερωτικούς δεσμούς του ο ηθοποιός απέκτησε συνολικά 13 παιδιά. Πέραν της υποκριτικής, ο Άντονι Κουίν ασχολήθηκε σε ερασιτεχνικό επίπεδο με τη ζωγραφική. Πέθανε στη Βοστώνη το 2001.

Ομώνυμη παραλία

Η "παραλία Άντονι Κουίν" (Anthony Quinn beach) βρίσκεται στη Ρόδο ανάμεσα στις παραλίες Φαληράκι και Λαδικό, μέσα σε ένα μικρό ορμίσκο, 15 χιλιόμετρα νότια από την πρωτεύουσα. Η παραλία είναι περίπου 250 μέτρα μήκος και ονομάστηκε έτσι από τους ντόπιους μετά το γύρισμα της ταινίας "Τα κανόνια του Ναβαρόνε" τιμώντας έτσι τον διάσημο ηθοποιό.

De Siris

Δοσίθεος Νοταράς

Δοσίθεος Νοταράς

Ο Δοσίθεος Νοταράς γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1641 και πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 1707, ήταν Πατριάρχης Ιεροσολύμων.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αράχωβα του δήμου Φελλόης της επαρχίας Καλαβρύτων στις 31 Μαΐου 1641.

Χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος στον Μητροπολίτη Κορίνθου και ήλθε στην Κωνσταντινούπολη τον Ιανουάριο του 1657, όπου και γνωρίστηκε με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Παΐσιο, με τον οποίο περιόδευσε τον Εύξεινο και τα Παραδουνάβια. Πεθαίνοντας του Παϊσίου τον Δεκέμβριο του 1660 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, και ένα χρόνο αργότερα προσλήφθηκε από τον νέο Πατριάρχη Ιεροσολύμων Νεκτάριο ως αρχιδιάκονός του. Χειροτονήθηκε μητροπολίτης Καισαρείας το 1666 και ανέβηκε τον θρόνο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στις 23 Ιανουαρίου 1669. Πατριάρχευσε για τριανταοκτώ χρόνια και απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη στις 7 Φεβρουαρίου 1707.

Ο Αλέξανδρος Ελλάδιος λέει ότι μιλούσε με μεγάλη ευχέρεια τα τουρκικά, αραβικά, ρωσικά, γεωργιανά, ελληνικά και λατινικά.

Συγγράμματα

Τόμος Καταλλαγής

Τόμος Αγάπης

Τόμος Χαράς

Ιστορία περί των εν Ιεροσολύμοις πατριαρχευσάντων

De Siris

Πάνος Φειδάκης

Πάνος Φειδάκης

Ο Πάνος Φειδάκης γεννήθηκε στο Αίγιο στις  31 Μαΐου 1956 και πέθανε στην Ανάβυσσο Αττικής στις 7 Μαΐου 2003, ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος του μέσου του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Αίγιο. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1976 μέχρι το 1981 με δασκάλους τους: Δημήτρη Μυταρά, Γιάννη Μόραλη και Γιώργο Μαυροΐδη. Αρχικά ξεκίνησε με μια περιορισμένη κλίμακα γαιωδών χρωμάτων και ενδιάμεσων γκρίζων τόνων, φιλοτεχνώντας πίνακες μεγάλης ευαισθησίας και λιτότητας, στους οποίους κυρίαρχο ρόλο παίζει η ένταση της γραφής. Το 1995 πλούτισε την παλέτα του με ζωηρές αποχρώσεις του κόκκινου και του πράσινου ενώ δημιούργησε και μεγάλων διαστάσεων συνθέσεις. Όμως η πίστη του στην απαλότητα της ζωγραφικής τεχνικής και στην αναγκαία αμεσότητα της εκφραστικής προσπάθειας δεν άλλαξε.

Οι πίνακές του στοχεύουν στην πειθαρχία του φωτός και του χώρου μέσα από τις καθαρά χρωματικές σχέσεις. Στον κατάλογο των πινάκων του, την 1η θέση κατέχουν οι προσωπογραφίες, τη 2η τα τοπία και την 3η όλοι οι άλλοι. Ο Φειδάκης παρουσίασε τους πίνακες που φιλοτέχνησε σε πολλές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Εξωτερικό. Από τις αρχές του 1999, ο Αλέκος Φασιανός άρχισε να του κάνει πόλεμο νεύρων και από τότε πήρε την κάτω βόλτα. Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2003 στο Σταθμό του Μεγάρου Μουσικής του Μετρό δημιούργησε μια επιτοίχια σύνθεση, η οποία αποτελείται από διάφορα πουλιά. Μόλις το έμαθε ο Φασιανός, θύμωσε πάρα πολύ και καθώς ήθελε εκείνος να φτιάξει αυτή τη σύνθεση, τον φοβέρισε άσχημα και η κατάληξη ήταν αυτή την οποία όλοι ξέρουμε.

Στις 7 Μαΐου του 2003 έφυγε νωρίς το πρωί από το σπίτι του στη Βούλα Αττικής για άγνωστο προορισμό. Φτάνοντας στην Ανάβυσσο, έπεσε με τα ρούχα στη θάλασσα και πνίγηκε. Βρέθηκε εκεί πνιγμένος από άνδρες του Λιμενικού τρεις ημέρες αργότερα.

Η κηδεία του έγινε στο Νεκροταφείο της Βούλας το απόγευμα της Δευτέρας 12 Μαΐου 2003. Ήταν παντρεμένος από το 1982 με τη γλύπτρια Νατάσσα Ηλιοπούλου και είχαν τρία παιδιά.

De Siris

Ίαν Βουγιούκας

Ίαν Βουγιούκας

O Ίαν Βουγιούκας, γεννημένος στις 31 Μαΐου 1985 στο Λονδίνο, είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,11 μ. και αγωνίζεται στη θέση του σέντερ.

Καριέρα

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Κρόνο και στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Ηλυσιακό. Έφυγε από την Ελλάδα στα 18 του χρόνια για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο NCAA στο κολλέγιο του Σεντ Λιούις, όπου και εντυπωσίασε με τις δυνατότητές του. Τη σεζόν 2005-2006 είχε μ.ό. 13,9 πόντους, 7,4 ριμπάουντ, 1,9 τάπες και 1,7 ασίστ σε 29 αγώνες, ενώ τη σεζόν 2006-2007 είχε μ.ό. 12,4 πόντους, 7,4 ριμπάουντ, 1,7 τάπες και 1,5 ασίστ σε 33 αγώνες.

Απόφοιτος, πλέον, του Σεντ Λιούις στις 26 Ιουνίου 2007 υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας με την ομάδα του Ολυμπιακού, τη σεζόν 2007-2008 αγωνίστηκε στον ΑΓΟΡ με τον οποίο διένυσε μια εξαιρετική χρονιά (σημείωσε 11,2 πόντους και κέρδισε 6 ριμπάουντ κατά μ.ο.) με αποτέλεσμα να κερδίσει το βραβείο του καλύτερου νέου καλαθοσφαιριστή (ρούκι) του πρωταθλήματος καθώς αναδείχθηκε 16ος καλύτερος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος, 7ος στα ριμπάουντ, 6ος στα περισσότερα κερδισμένα φάουλ, 4ος στις τάπες, 5ος στην αξιολόγηση TENDEX, 6ος στα περισσότερα εύστοχα δίποντα και 6ος στο ποσοστό ευστοχίας στα δίποντα.

Διακρίσεις

Εθνική Νέων Ανδρών

Αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2005, στην Αργεντινή.

Εθνική Εφήβων

Χάλκινο μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 2003, στη Θεσσαλονίκη

Συλλογικές

Ρούκι ελληνικού πρωταθλήματος για τη σεζόν 2007-2008

Παναθηναϊκός

Πρωτάθλημα Ευρώπης-Ευρωλίγκα 2011

Πρωτάθλημα Ελλάδας 2011

Κύπελλο Ελλάδας 2012

De Siris

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1977 στο Μπόλτον της βορειοδυτικής Αγγλίας από πατέρα Έλληνα και μητέρα Αγγλίδα. Έχει δύο μικρότερα αδέρφια, την Τζούλια, που ζει στο εξωτερικό και τον Θανάση, που ζει στην Ελλάδα. Αρχικά σπούδασε Computing και Marketing, αλλά τελικά στράφηκε προς την υποκριτική. Την καριέρα του ως ηθοποιός την ξεκίνησε στην Αγγλία, όπου μάλιστα στην πρώτη του οντισιόν πήγε παρακινούμενος από σχετική αγγελία σε εφημερίδα. Στη συνέχεια ήρθε στην Ελλάδα για να συνεχίσει από το 1999 και μετά την καριέρα του εδώ.

Καριέρα

Τηλεόραση

Με τα παντελόνια κάτω (2013-2014) Mega

Πενήντα-Πενήντα / 3ος κύκλος (2011) Mega

Πενήντα-Πενήντα / η Τηλεταινία (2010) Mega

Η οικογένεια βλάπτει (2009-2010) Mega

Μαύρα μεσάνυχτα (2009) Mega

Πάρης και Ελένη (2008-2009) Ant1

Κλεμμένη Ζωή (2007-2008) Ant1

Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα (2006-2008) Alpha

10η εντολή (2004-2007) Alpha

Πενήντα-Πενήντα (2005-2007) Mega

Safe Sex (2005-2006) Mega

Κινούμενη άμμος (2005-2006) Alpha

Τα παιδιά της Νιόβης (2004-2005) ΝΕΤ

Για μια θέση στον ήλιο (1999-2002) Mega

Θέατρο

Κατάδικός μου (2011-2012)

Μαύρη κωμωδία (2010-2011)

Άγαμοι Θύται-"Ζυγός" (2009-2011)

Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης (2008-2010)

Θεσμοφοριάζουσες (2007)

Σ' αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε (2006-2008)

Στάχτη στα μάτια (2005)

Εκτός έδρας (2004-2005)

Φιλοκτήτης (2004)

Δον Ζουάν (2000-2001)

Η Σονάτα των Φαντασμάτων (1999-2000)

Κινηματογράφος

Ζητείται ψεύτης (2010)

Αυστηρώς κατάλληλο (2008)

Η επιστροφή (2008)

Πέντε λεπτά ακόμα (2006)

Λιούμπη (2006)

De Siris