Γιάννης Κεφαλληνός

Γιάννης Κεφαλληνός

Ο Γιάννης Κεφαλληνός γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 12 Ιουλίου 1894 και πέθανε στην Αθήνα στις 27 Φεβρουαρίου 1957, γνωστός και ως Jean Kefalinos, ήταν διακεκριμένος έλληνας χαράκτης, σχεδιαστής βιβλίων και καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας.

Βιογραφία

Οι γονείς του Κεφαλληνού ήταν ευκατάστατοι αστοί με καταγωγή από την Ζάκυνθο και την Χίο και είχαν άλλα όνειρα για τον γιο τους. Ο νεαρός Κεφαλληνός ξεκίνησε σπουδές μηχανικού στην Γάνδη του Βελγίου. Όμως, παρά τις εξαιρετικές του επιδόσεις στα μαθηματικά και παρά τις παραινέσεις των γονέων του, ο Κεφαλληνός αποφάσισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του στην Γάνδη για να σπουδάσει στο Παρίσι Ιστορία της Τέχνης και ζωγραφική.

Κατά την περίοδο 1914–1918 επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια για να μείνει μακριά από την δίνη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά την περίοδο αυτή δημιούργησε και τα πρώτα του χαρακτικά για το σατυρικό περιοδικό Μάσκα (1918). Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στο Παρίσι όπου συνέχισε να ασχολείται με την χαρακτική και την εικονογράφηση βιβλίων. Το 1922 εικονογράφησε το βιβλίο του Ζοζέφ Ριβιέρ (Joseph Rivière) Mer océane και δύο χρόνια αργότερα εικονογράφησε το βιβλίο του Ανατόλ Φρανς (Anatole France) Sur la pierre blanche.

Το 1930 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1931 ανέλαβε το Εργαστήριο Χαρακτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Στο Εργαστήριο του, το οποίο ήταν μία όαση δημιουργική και δημοκρατική σε δύσκολους καιρούς, φοίτησαν μεγάλοι κατοπινοί έλληνες χαράκτες όπως η Βάσω Κατράκη, ο Κώστας Γραμματόπουλος, ο Τάσσος (Αλεβίζος), ο Γιάννης Μόραλης, ο Γιώργος Βαρλάμος, ο Τηλέμαχος Κάνθος και άλλοι πολλοί.

Αν και δεδηλωμένος ειρηνιστής, με την κήρυξη του πολέμου του 1940, ο Κεφαλληνός έθεσε το Εργαστήριό του και τους μαθητές του στην υπηρεσία της μαχόμενης Ελλάδας εκδίδοντας αφίσες με πατριωτικό/προπαγανδιστικό περιεχόμενο. Το 1943 συνελήφθη και φυλακίστηκε, επειδή τρεις ξυλογραφίες του με θέμα την πείνα, τις οποίες παρουσίασε στην Γ΄ Καλλιτεχνική Επαγγελματική Έκθεση, ενόχλησαν τις ιταλικές Αρχές κατοχής. Αργότερα τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του αγώνα της Κύπρου για ανεξαρτησία από τους Βρετανούς.

Κατά την περίοδο 1950–1954 ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό γραμματοσήμων για λογαριασμό των ΕΛΤΑ. Σχεδίασε επίσης μία γραμματοσειρά με την επωνυμία Θεόκριτος για την έκδοση του λευκώματος Δέκα λευκαί λήκυθοι του Μουσείου Αθηνών (1956).

Από το 1954 μέχρι τον θάνατό του (1957) διετέλεσε διευθυντής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Το έργο του

Ο Κεφαλληνός, «ο σιωπηλός» όπως τον αποκάλεσε ο Παντελής Πρεβελάκης και «ο Καλογιάννης» όπως τον αποκαλούσαν οι δικοί του, δεν φρόντισε για την προβολή του έργου του. Τα δημιουργήματά του είναι διάσπαρτα εδώ και εκεί, κυρίως σε βιβλία που σχεδίασε και εικονογράφησε. Τέτοια βιβλία είναι οι Σκλάβοι στα δεσμά τους του Κώστα Βάρναλη (1928), Ο θάνατος του Μεδίκου του Παντελή Πρεβελάκη (1939)., Το παγώνι του Ζαχαρία Παπαντωνίου (1946), η Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη (1927), κ.ά.

Το έργο του Κεφαλληνού προσμετράται επίσης από την επιρροή που είχε στους μαθητές του. Και ήταν οι μαθητές του που φρόντισαν να γίνει μία αναδρομική έκθεση στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών λίγους μήνες μετά τον θάνατό του. Σήμερα το έργο του Κεφαλληνού, το οποίο διακρίνεται για την αρτιότητά του και τον πρωτοποριακό του δυναμισμό, είναι πλέον γνωστό χάρη στις άοκνες προσπάθειες του Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη, που πρόβαλε εκτενώς το έργο του μεγάλου έλληνα χαράκτη.

De Siris

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος

Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος γεννήθηκε το 1815 και πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1883. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς του 19ου αιώνα, οπότε και διετέλεσε δέκα φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Κάμπο του Δήμου Αβίας, της επαρχίας Οιτύλου, (πρώην Σελίτσα), στην μεσσηνιακή Μάνη και καταγόταν από ιστορική οικογένεια . Ήταν γιος του αγωνιστή Σπύρου Κουμουνδούρου, γόνου μεγάλης Μανιάτικης οικογένειας, στρατηγού και έπαρχου Πύργου. Παιδί σχεδόν είχε κινδυνέψει να αιχμαλωτιστεί από τους Τουρκοαιγυπτίους του Ιμπραήμ.

Φοίτησε στο γυμνάσιο Ναυπλίου και σπούδασε νομικά στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άσκησε τη δικηγορία για ένα μικρό διάστημα στην Καλαμάτα. Το 1841 έσπευσε να πολεμήσει στην τότε επαναστατημένη Κρήτη διορισθείς από την Κεντρική Επιτροπή των Κρητών, που έδρευε στην Αθήνα και κατάρτιζε επαναστατικά σώματα, αρχηγός του σώματος Λακώνων, αποτελούμενου από άλλους νέους φοιτητές και επιστήμονες. Μάλιστα στην μάχη του Αποκορώνου κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί από τους Τούρκους. Μετά την αποτυχία της επανάστασης εκείνης, όταν επέστρεψε στην Αθήνα, ανέλαβε γραμματέας του Θεόδωρου Γρίβα και επί πρωθυπουργίας Ι. Κωλέττη, (1847), διορίσθηκε αντεισαγγελέας στην Καλαμάτα, θέση που διατήρησε για τρία χρόνια όπου παραιτήθηκε για να πολιτευτεί.

Έτσι το 1850 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας, (τότε Μεσσήνης).

Από τότε εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής, 4 φορές επί Όθωνα (1850-1860) και επί Βασιλέως Γεωργίου Α΄ συνεχώς μέχρι τον θάνατό του, με μια μικρή μόλις 14μηνη διακοπή (1868-1869). Από την αρχή της πολιτικής του δράσης διακρίθηκε για τη ρητορεία του κυρίως ως μετριοπαθής. Οι δε πολιτικές του αγορεύσεις, ιδίως περί την οικονομία και τη διοίκηση του κράτους, του καθιέρωσαν σχετική φήμη. Όταν το τότε λεγόμενο Υπουργείο (Κυβέρνηση) Κατοχής του Μαυροκορδάτου αναγκάσθηκε να παραιτηθεί (2 Ιουλίου του 1856), ο Κουμουνδούρος ανέλαβε επί κυβερνήσεως Βούλγαρη το Υπουργείο Οικονομικών (1856). Στη μετέπειτα κυβέρνηση του Μιαούλη (13 Νοεμβρίου του 1857) ο Κουμουνδούρος συνέχισε ως υπουργός των Οικονομικών και στην κυβέρνηση Βούλγαρη τα υπουργεία κατά σειρά Δικαιοσύνης (1862), Παιδείας και Εκκλησιαστικών (1864) και Εσωτερικών (1864-1865]],1877) ενώ χρημάτισε και δύο φορές πρόεδρος της Βουλής (1855).

Το 1864 έγινε απόπειρα δολοφονίας του στην οδό Σταδίου στην είσοδο της Συνέλευσης. Τον επόμενο χρόνο ίδρυσε το Κουμουνδουρικό κόμμα και τον ίδιο χρόνο έγινε πρωθυπουργός. Από το 1865 έως τον θάνατο του, ορκίστηκε 10 φορές πρωθυπουργός.

Ως υπουργός και πρωθυπουργός κατάφερε να εξασφαλίσει στο ακέραιο τα συμφέροντα της Ελλάδας, χάρη στη μετριοπάθειά του, την ευθύτητα του, την ψυχραιμία του και την εξαιρετική του τόλμη. Το 1866 είχε τεθεί το Κρητικό ζήτημα, το οποίο όμως κατάφερε να το ξεπεράσει με επιτυχία αφού δεν υποτάχθηκε στις απαιτήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων που ήθελαν η Ελλάδα να παρασυρθεί σε πόλεμο με την Τουρκία, γιατί πίστευε ότι μια φιλοπόλεμη πολιτική δεν θα ωφελούσε σε τίποτα την Ελλάδα, από την στιγμή που δεν είχε προετοιμαστεί κατάλληλα για πόλεμο. Επίσης όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, επιτυχία της διακυβέρνησής του θεωρείται η ειρηνική προσάρτηση της Θεσσαλίας και της νοτίου Ηπείρου (Άρτα) αφού πρώτα δεν δίστασε να απειλήσει την Τουρκία με επίθεση 40.000 Ελλήνων στρατιωτών στην Θεσσαλία.

Στο εσωτερικό της χώρας, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος φρόντισε για την διευθέτηση πολλών εσωτερικών προβλημάτων. Φρόντισε με νόμους τη ρύθμιση της φορολογίας ενώ με τα κατάλληλα μέτρα κατάφερε να περιορίσει την ληστεία, (νόμος ΤΟΔ΄ 1871, «Περί ληστείας», καθώς ήταν η εποχή που είχε συμβεί η σφαγή στο Δήλεσι, καθώς και η απαγωγή του πρωθυπουργού Σωτήριου Σωτηρόπουλου από τον Λήσταρχο Λαφαζάνη στα Φιλιατρά Μεσσηνίας.

Σημαντικός ήταν και ο νόμος ΦΠΣΤ΄, «περί ευθύνης υπουργών», με τον οποίο αμέσως παραπέμφθηκαν σε ειδικό δικαστήριο όλοι οι συνεργάτες του υπουργείου του Δημητρίου Βούλγαρη (1877) με την κατηγορία της πλαστογραφίας και της αντιποίησης αρχής. Επίσης μερικά από τα σημαντικά μέτρα που έλαβε ήταν η ανακατανομή 2.650.000 στρεμμάτων γης καθώς και η αμνηστία που έδωσε σε 100 ληστές με σκοπό να πολεμήσουν στην Κρήτη.

Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 68 ετών.

Είχε αποκτήσει 3 παιδιά τους: Κωνσταντίνο, υποστράτηγο βουλευτή και Πρόεδρο της Βουλής, Σπυρίδωνα, βουλευτή, υπουργό Ναυτικών, και Όλγα, παντρεμένη με τον εφοπλιστή Εμπειρίκο. Εγγονός του ήταν ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος.

Διέθετε μεγάλες εκτάσεις στην Αττική και συγκεκριμένα στη λίμνη Κουμουνδούρου αλλά και μια έπαυλη στην Τροιζήνα, όπου φιλοξενήθηκαν οι βασιλείς Γεώργιος Α' και Όλγα καθώς και πολλοί άλλοι. Η έπαυλη βρίσκεται σε ένα τεράστιο κτήμα που φτάνει ως τον Άγιο Παντελεήμονα και τη Μονή Αγίου Δημητρίου, σήμερα δε βρίσκεται στην κατοχή του Γιώργου Στ. Κλάδου. Στις δόξες της, η έπαυλη είχε πιάνα κι άλλα αριστοκρατικά αντικείμενα. Το 1884 ο Δήμος Αθηναίων τον τίμησε δίνοντας το όνομα του σε πλατεία της πρωτεύουσας.

Επίσης ανηψιά του ήταν η Αικατερίνη Μυσιρλή, μητέρα του Αλέξανδρου Κορυζή.

De Siris

Νίκος Καχτίτσης

Νίκος Καχτίτσης

Ο Νίκος Καχτίτσης γεννήθηκε στην Γαστούνη Ηλείας στις 26 Φεβρουαρίου 1926 και πέθανε στην Πάτρα στις 25 Μαΐου 1970, ήταν έλληνας πεζογράφος της μεταπολεμικής γενιάς, ο οποίος έζησε για μεγάλο διάστημα και δημιούργησε στο Μόντρεαλ του Καναδά.

Βιογραφία

Ο πατέρας του ήταν Ηπειρώτης στην καταγωγή και η μητέρα του Ζακυνθινή. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στην Πελοπόννησο. Τελείωσε το Α΄ (εξατάξιο) Γυμνάσιο Πατρών με συμμαθητές και στενούς φίλους τούς μετέπειτα γνωστούς ποιητές Τάκη Σινόπουλο και Γιώργη Παυλόπουλο.

Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό αμέσως μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου και αποστρατεύτηκε το 1952 με τον βαθμό του εφέδρου ανθυπολοχαγού. Με το τέλος της θητείας του, μετανάστευσε στο Καμερούν, όπου εργάστηκε ως λογιστής στην βρετανική εταιρεία Paterson-Zochonis. Το 1956 με πρόσκληση της μετέπειτα συζύγου του, Θάλειας, μετανάστευσε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Το 1962 απέκτησε έναν γιο, τον Θωμά.

Στο Μόντρεαλ εργάστηκε σε διάφορες θέσεις για να εξασφαλίσει τα προς το ζην: διερμηνέας στα δικαστήρια, υπάλληλος σε ταξιδιωτικό γραφείο, κ.ά. Υπήρξε μανιώδης συλλέκτης βιβλίων και περιοδικών, ενώ είχε μεγάλο πάθος με την τυπογραφία. Στο υπόγειο του σπιτιού του είχε στήσει τυπογραφείο, ενώ είχε ιδρύσει και εκδοτικό οίκο με την ονομασία «Anthelion Press». Παρότι άνθρωπος συνεσταλμένος, δεν δίστασε να εναντιωθεί στην Δικτατορία του 1967, με δικές του εκδόσεις και με άρθρα στο Ελληνοκαναδικό Βήμα, μία παροικιακή εφημερίδα του Μόντρεαλ.

Στις αρχές του 1970 προσβλήθηκε από λευχαιμία. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το γράψιμο και τον Μάιο του ίδιου έτους επέστρεψε στην Ελλάδα. Πέθανε λίγες ημέρες αργότερα στο Νοσοκομείο της Πάτρας.

Το έργο του

Από έφηβος, ο Καχτίτσης άρχισε να εκδίδει χειρόγραφα λογοτεχνικά περιοδικά με πιο χαρακτηριστικό την Πολιορκημένη Γάνδη. Νέος δημοσίευσε επίσης συνεργασίες του στα περοδικά Βωμός ( Πύργος), Διάπλασις των Παίδων (Αθήνα) και Μορφές (Θεσσαλονίκη). Το 1949, έγραψε μία συλλογή ποιημάτων στα αγγλικά με τίτλο Vulnerable Point (Τρωτό σημείο), η οποία εκδόθηκε τελικά από τον ίδιο στο Μόντρεαλ το 1968.

Κατά την διάρκεια της παραμονής του στο Καμερούν (1953–1954), έγραψε πολλές ανταποκρίσεις για την αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθερία, χωρίς ποτέ να λάβει καμιά αμοιβή. Το πρώτο μεγάλο του πεζογράφημα ήταν το αφήγημα Ποιοι οι φίλοι που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Διαγώνιος της Θεσσαλονίκης το 1959. Ακολούθησαν τα αφηγήματα Η Ομορφάσχημη (Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη 1960) και Το ενύπνιο («Ιδίοις αναλώμασιν», Θεσσαλονίκη 1960). Το 1964 εξέδωσε την νουβέλα Ο εξώστης (εκδ. Πρώτη Ύλη, Αθήνα 1964). Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε στην έκδοση του Εξώστη αποτέλεσαν το αντικείμενο ένος άλλου αφηγήματος που εξέδωσε μόνος του στο Μόντρεαλ (Η περιπέτεια ενός βιβλίου (Μοντρεάλη 1965). Τελευταίο του πεζογράφημα ήταν Ο ήρωας της Γάνδης (εκδ. Λωτοφάγος, Μοντρεάλη 1967), που εξέδωσε επίσης μόνος του με πολλές δυσκολίες.

Εκτός από συγγραφέας, τυπογράφος και εκδότης, ο Καχτίτσης ήταν και ένας μανιώδης επιστολογράφος. Επιστολές του προς διάφορους φίλους έχουν δημοσιευθεί σποραδικά σε ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά. Προσφάτως, δημοσιεύθηκαν οι επιστολές που έστειλε στον ποιητή Γιώργη Παυλόπουλο (Τα γράμματα του Νίκου Καχτίτση στον Γιώργη Παυλόπουλο 1952-1967, εκδ. Σοκόλη, Αθήνα 2001).

Η μεταθανάτια αναγνώριση του Καχτίτση ήρθε με την επανέκδοση όλων των πεζών του και την παρουσίαση αφιερωμάτων σε γνωστά ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά (π.χ. Αντί 1985, Η λέξη 1986, Νέα Εστία 2003, κ.ά.). Η νουβέλα του Ο εξώστης μεταφράστηκε στα γαλλικά. Επίσης, το μυθιστόρημά του Ο ήρωας της Γάνδης μεταφράστηκε στα γαλλικά.

Ο χαρακτήρας του έργου του

Τα πεζά, αλλά και τα λίγα ποιήματα του Καχτίτση διακατέχονται από μία διαρκή αγωνία και ένα άγχος που συνθλίβει τον άνθρωπο. Οι «ήρωές» του είναι παγιδευμένοι στα αμαρτήματα ενός πρόσφατου παρελθόντος και τρέμουν στην ιδέα να κάνουν ένα νέο βήμα για το αύριο. Όλοι οι χαρακτήρες του Εξώστη και του Ήρωα της Γάνδης είναι καχύποπτοι, ύπουλοι και προσπαθούν να εξοντώσουν ψυχολογικά ο ένας τον άλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι οι «ήρωες» του Καχτίτση είναι άτομα με έντονες εμμονές που ζουν ή συνδέονται με την Γάνδη, μία πόλη του Βελγίου που ο Καχτίτσης δεν επισκέφθηκε ποτέ και την οποία ο Καχτίτσης την παρουσιάζει πολιορκημένη στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Καχτίτσης, φανατικός λάτρης του βιβλίου, δέχθηκε κυρίως επιδράσεις από τα ρεύματα του ευρωπαϊκού αισθητισμού και συμβολισμού πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα μοντέλα του ήταν οι κλασικοί προπολεμικοί συγγραφείς όπως ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ο Τζέιμς Τζόυς, η Βιρτζίνια Γουλφ, ο Φραντς Κάφκα και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Το έργο του επίσης συνδεέται με την μεταπολεμική πεζογραφική παραγωγή της Θεσσαλονίκης, κυρίως με την λεγόμενη σχολή του εσωτερικού μονολόγου (Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης, Γιώργος Δέλιος κ.ά.).

Αναμφισβήτητα ο Καχτίτσης ήταν ένας εστέτ της ελληνικής λογοτεχνίας, ο οποίος υπέφερε από τις πληγές που άφησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και από τις διάφορες προσωπικές δυσκολίες.

De Siris

Δημήτρης Ποταμίτης

Δημήτρης Ποταμίτης

Ο Δημήτρης Ποταμίτης, του Σωκράτη γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1945 και πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 2003, ήταν Κύπριος ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και ποιητής.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λεμεσό Κύπρου τον Μάρτιο του 1945. Η μητέρα του, Αμαρυλλίς Παπαδοπούλου, ήταν φιλόλογος, γυμνασιάρχης, και είχε ανεβάσει με τους μαθητές της πολλές αρχαίες τραγωδίες. Ο Δ. Ποταμίτης αποφοίτησε από το γυμνάσιο της Αμμοχώστου και ήρθε στην Ελλάδα το 1962.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγχρόνως στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με δασκάλους τον Άγγελο Τερζάκη και την Κατίνα Παξινού. Την πρώτη του θεατρική εμφάνιση την έκανε με το Εθνικό στην Επίδαυρο, ως «Εύμηλος» στην «Αλκηστη» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη, δίπλα στην Παξινού και τον Κωτσόπουλο. Αμέσως μετά συνεργάστηκε με το Μάνο Κατράκη και την Έλσα Βεργή για 2-3 χρόνια στα έργα "Χορός του Θανάτου", και "Χωριστά Τραπέζια". Έπειτα άρχισε η 5χρονη συνεργασία του με το Προσκήνιο του Αλέξη Σολομού στα έργα «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπρεχτ, «Σαν περάσουν πέντε χρόνια» του Λόρκα, «Αδελφοί Καραμαζώφ» (διασκευή από το μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι - ο Ποταμίτης έπαιζε τον Αλιόσα), «Αχ, μπαμπά! Καημένε μπαμπά...» του Κόπιτ, "Αρχοντοχωριάτης" του Μολιέρου, "Κοριός" του Μαγιακόφσκι...

Από πολύ νωρίς άρχισε η ενασχόλησή του με την ποίηση: «Συμπόσιο» 1964, «Κυπριάδα», «Δολοφονία των Αγγέλων» 1967, «Ο άλλος Δημήτριος» 1970, «Ένα δένδρο που νομίζει πως είναι πουλί» 1973 «Το αρχαίο σαξόφωνο», «Τα πυρηνικά ποιήματα» και «Η αεροσυνοδός με τα βαμμένα νύχια». Ποιήματα-απόσταγμα της 8μηνης δοκιμασίας του έγραφε και μέχρι το τέλος. Φαίνεται μάλιστα πως πρόλαβε να τα παραδώσει σε άγνωστο μέχρι στιγμής εκδότη. Ποιήματά του, αλλά και δοκίμια και μελέτες έχουν δημοσιευτεί σε πολλά περιοδικά και μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, πολωνικά και ιταλικά.

Το 1971 έγραψε το έργο "Πώς φαγώθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα" που παίχτηκε στο θέατρο Άλφα, στο Θίασο Πατάρι που είχε δημιουργήσει ο Ληναίος για πρωτοποριακές παραστάσεις. Ήταν το πρώτο από μιά σειρά θεατρικών έργων που έγραφε σ'όλη τη διάρκεια της θεατρικής του ζωής. Θα ακολουθούσαν «Οι τελευταίες περιπέτειες του Αδάμ και της Εύας» «Ο Κύριος και ο Παρασκευάς» (διασκευή από τον «Ροβινσώνα Κρούσο», «Γλυκό κουταλιού», «Ο Έλληνας βάτραχος», «Αγαπητά μου ζώα», «Το σκοτεινό αντικείμενο του πάθους» (διασκευή από τις "Μεταμορφώσεις" του Οβίδιου.

Όταν το "Προσκήνιο" έκλεισε, ο Ποταμίτης αποφάσισε να δημιουργήσει δικό του θέατρο. Όπως λέει ο ίδιος σε συνέντευξή του στην Ν. Κοντράρου-Ρασσιά:

"Σαν Kύπριος που μεγάλωσε με μονομανίες και ιδεολογίες σε μια χώρα που εξακολουθεί να έχει εθνικά ιδεώδη, δεν μπορούσα να μη γίνω ιδεολόγος. Eίναι στάση ζωής αυτό. Όταν, λοιπόν, ιδεολόγος και κυπριακό μουλάρι είχα βάλει στόχο να μην κάνω κάτι αν δεν μου αρέσει. Δεν με ενδιέφερε αν θα πεινάσω. Eίχα μια ακαταδεξία στα εύκολα, που στην Eλλάδα ήταν και τα εμπορικά. Kλείνοντας ο Aλέξης Σολομός το «Προσκήνιο», που μαζί με το «Θέατρο Tέχνης» ήταν τα μοναδικά τότε θέατρα ποιότητας, (...) δέχτηκα προτάσεις από θέατρα εμπορικά γιατί ήμουν παιδί της μόδας τότε, αλλά δεν με ενδιέφερε τέτοια καριέρα. Aποφάσισα να δημιουργήσω το «Θέατρο Eρευνας». Ξεκίνησα με 30.000 δρχ. που μου έδωσε η μητέρα μου. (...) Tο «Θέατρο Eρευνας» χτίστηκε σχεδόν με τα χέρια."

Έτσι, το 1972 αγόρασε τον πρώην συνοικιακό κινηματογράφο «Ρέα», στην οδό Ιλισίων (Ζωγράφου), το οποίο μετέτρεψε, κυριολεκτικά με τα χέρια του, σε θέατρο 120 περίπου θέσεων, με τις καρέκλες των θεατών να βρίσκονται στις τρείς πλευρές της σκηνής. Ένα χρόνο αργότερα, τον Νοέμβριο του 1973, στις ημέρες του Πολυτεχνείου, το «Θέατρο Ερευνας» εγκαινιάστηκε με το έργο του Πάβελ Κόχουτ «Αύγουστε-Αύγουστε», που σταδιακά, στόμα με στόμα, γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν πολλές πρωτοποριακές παραστάσεις, όπου σκηνοθετούσε, πρωταγωνιστούσε, συχνά έκανε και την επιμέλεια του φωτισμού, των κοστουμιών, των σκηνικών και όλα τα άλλα. Σε μιά εποχή που το μόνο αποκεντρωμένο θέατρο ήταν το "Στοά" του Παπαγεωργίου, ο Δημήτρης Ποταμίτης έδωσε ένα δυναμικό παρόν εκτός κέντρου, προσελκύοντας ένα νεανικό κυρίως κοινό. Επί τριάντα χρόνια, παραστάσεις χωρίς σχεδόν καθόλου συμβιβασμούς στο θέμα της ποιότητας, με σταθμούς το "Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέϋ", τον "Άνθρωπο Ελέφαντα".

Κάθε χρόνο ο Ποταμίτης ταξίδευε στο Λονδίνο σε αναζήτηση σύγχρονων πρωτοποριακών έργων, ενώ κατά καιρούς ανέτρεχε σε ανατρεπτικές διασκευές κλασικών. Οι ανάγκες της κρατικής επιχορήγησης ωστόσο τον υποχρέωναν να ανεβάζει τακτικά και ελληνικά έργα - όταν δεν έβρισκε κάτι ικανοποιητικό, έγραφε ο ίδιος. Χαρακτηρίστηκε ως «αιώνιος έφηβος», αφού οι ήρωες που υποδυόταν, ακόμη και σε μεγάλη ηλικία, ήταν νέοι (Έκβους, Κουρδιστό Πορτοκάλι, Μπέρντι-το αγόρι πουλί, ο γιός στο "Πόλεμος στο σπίτι"), ή άνθρωποι χωρίς ηλικία, άνθρωποι που αρνούνται να ωριμάσουν (ο κλόουν στο "Αύγουστε Αύγουστε", Μπίλλυ ο ψεύτης, Ντόριαν Γκρέϋ, Το ημερολόγιο ενός απατεώνα), ή γενικά ήρωες που είχαν ιδιαιτερότητες (Άνθρωπος Ελέφαντας, Μεταμόφωση).

Εξ ίσου σημαντικές ήταν οι παραστάσεις της Παιδικής Σκηνής, στις οποίες συχνά συμμετείχε και ο ίδιος. Μαζί με το Θέατρο "Πόρτα" της Ξένιας Καλογεροπούλου, το Θέατρο Έρευνας ήταν εκείνο που αναβάθμισε το παιδικό θέατρο - η διαφορά του ήταν πως απευθυνόταν και σε μικρότερα παιδιά, ενώ το Πόρτα απευθυνόταν περισσότερο σε μεγάλους - και εγκαινίασε το θέατρο συμμετοχής. Σε παλαιότερη συνέντευξή του ανέφερε ότι "με το θέατρο για παιδιά, προετοιμάζεται ο αυριανός καλός θεατής, ο αυριανός ευσυνείδητος πολίτης, αλλά κυρίως ο αυριανός πρωθυπουργός της Ελλάδος". «Ονειρεύτηκα τον ρόλο ενός μύστη, όχι την τάξη ενός επαγγελματία ή τον ρομαντισμό ενός ερασιτέχνη» έγραψε ο ίδιος σε λεύκωμα για τα «20 χρόνια Θέατρο Έρευνας». <gr> Μόνιμο παράπονό του, το οτι το επίσημο κράτος τον αγνοούσε ή τον υποτιμούσε την ώρα των επιχορηγήσεων. Τη χρονιά 1997-98, όταν το θέατρο "Πόρτα" πήρε 132.000 δρχ., ο Ποταμίτης πήρε 10.000, και στην αιτιολογία αναφέρθηκε μόνον η προσφορά του στο παιδικό θέατρο:

Λιγότερα από τα μισά που έπαιρνε (22.000.000) πήρε φέτος το «Θέατρο Ερευνας» του Δημήτρη Ποταμίτη. Τα 10 εκατ. με τα οποία επιχορηγήθηκε είναι ουσιαστικά για την «προσφορά του στον χώρο του παιδικού θεάτρου. Παρουσιάζει όμως ολιγοέξοδες παραγωγές».

Ως σκηνοθέτης συνεργάσθηκε και με άλλους θιάσους: με το Εθνικό Θέατρο στη «Φάρμα των ζώων» (θέατρο "Ρεξ"), στην παράσταση «Καμπαρέ» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε θερινή επιθεώρηση στο Δελφινάριο στον Πειραιά, στο «Αρμένικο φεγγάρι» (θερινό θέατρο "Σμαρούλα")καθώς και στο "Όσα παίρνει ο άνεμος" με το θίασο Μαρίας Αλιφέρη-Άγγελου Αντωνόπουλου, στο θέατρο "Μινώα".

Τον Νοέμβριο του 2002 το θέατρο, τελικά, έκλεισε, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, όπως ανέφερε ο ίδιος αλλά και για αισθητικούς και ηθικούς λόγους. Κουρασμένος, απογοητευμένος, χωρίς επιχορήγηση και άρρωστος ο Ποταμίτης ανέστειλε τη λειτουργία του θεάτρου κυκλοφορώντας ένα "μανιφέστο" όπου έγραφε ότι "δεν μπορεί να αντισταθεί στον κουλτουριάρικο χαβαλέ και την κουλτουριάρικη τσόντα". «Το "Θέατρο Ερευνας" θα επανέλθει όταν η Μυθολογία ξαναδώσει τη θέση της στην Ιστορία», έγραφε τότε.

Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου του 2003 στο Νοσοκομείο «Μεταξά» (Πειραιά) μετά από πολύμηνη μάχη με ανίατη ασθένεια (καρκίνο κατά ορισμένες πηγές, AIDS κατά άλλες). Το θέατρο περιήλθε στην ιδιοκτησία του Δήμου Ζωγράφου και μετονομάστηκε «Θέατρο Δημήτρη Ποταμίτη»,

Εργογραφία

Ποίηση

Ἡ δολοφονία τῶν ἀγγέλων: Ποιήματα, Ἰωλκός 1967.

Ὁ ἄλλος Δημήτριος: Ποιήματα, Ἑπτάλοφος 1970.

Ένα δένδρο που νομίζει πως είναι πουλί, Εκδόσεις των Φίλων, 1974.

Τα πυρηνικά ποιήματα, Καστανιώτης, 1983.

Η αεροσυνοδός με τα βαμμένα νύχια, Κέδρος, 1998.

Ένα δέντρο που το λένε Νικόλα: Πάνω σε μια ιδέα του Γιώργου Πιτσούνη, Ντουντούμη, 1999.

Ποιήματα 1964-2003, Καστανιώτη, 2007.

Θεατρικά έργα

Πώς φαγώθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα (1971)

Οι τελευταίες περιπέτειες του Αδάμ και της Εύας(1974)

Ιστορίες του παππού Αριστοφάνη: Έργο για παιδιά βασισμένο στα έργα του Αριστοφάνη: Ειρήνη, Αχαρνιώτες, Πλούτος, τα πουλιά, η Λυσιστράτη, Ντουντούμη, 1985.

Ο Κύριος και ο Παρασκευάς» (διασκευή του μυθιστορήματος «Ροβινσών Κρούσος»)

Γλυκό του κουταλιού ή Το άλλοθι, Γνώση 1990.

Ο Έλληνας βάτραχος: Μύθοι και παραβολές σε παραλήρημα, Κέδρος, 1995.

Ένα δέντρο που το λένε Νικόλα: Πάνω σε μια ιδέα του Γιώργου Πιτσούνη, Ντουντούμη, 1999.

Φίγκαρο!: Ένα σύγχρονο μουσικό έργο βασισμένο στους Γάμους του Φίγκαρο του Μπωμαρσαί, Δωδώνη, 2001.

Αγαπητά μου ζώα

Το σκοτεινό αντικείμενο του πάθους» (διασκευή του ιδίου μαζί με τη Σ. Κομνηνού από κείμενο του Οβίδιου).

Παραστάσεις (σκηνοθέτης/πρωταγωνιστής)

«Οι τελευταίες περιπέτειες του Αδάμ και της Εύας» (Δ. Ποταμίτη), 1972-73

"Αύγουστε Αύγουστε" (Πάβελ Κόχουτ) 1973-74 Παιδ. Σκηνή: «Πίτερ Παν» του Τζέιμς Μπάρι 1973-74

1975-76 «Έκβους» (Π. Σάφερ),

1976-77 «Έκβους» (Π. Σάφερ)

«Η διπλή αποδημία του Ιώβ Καρντόζο» (Π. Αλέ),

«Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ» (Ρ. Σώκου, εμπνευσμένο από τη νουβέλα του Ο. Ουάϊλντ),

"Λέντς" (Μ. Στοτ, διασκευή Ρ. Σώκου, από τη νουβέλα του Μπύχνερ)

«Σκαπίνος» (μιούζικαλ, διασκευή του ίδιου από την κωμωδία του Μολιέρου),

1978-79 «Κοινή λογική» (Γιώργου Μανιώτη), Παιδ. σκηνή: «Ο μάγος με τα χρώματα» του Γιάννη Ξανθούλη

1980-81 Παιδική σκηνή: "Η Ελένη και τα χρωματιστά όνειρά της"

«Ατρείδες» του Κ. Χ. Μύρη,

«Άσκηση πέντε δακτύλων» (Πήτερ Σάφερ),

«Ο άνθρωπος ελέφαντας» (Μ. Πόμερανζ)

"Αψού και Γείτσες"

«Φίγκαρο» (διασκευή δική του από τους "Γάμους του Φίγκαρο" του Μπομαρσέ),

«Μπίλυ ο ψεύτης» (Γουότερχάουζ και Χολ),

«Ερωτική τριλογία» ( Χ. Φέρστιν)

1981-82 Το Καμάκι ή Η Τεχνική του Ονείρου (Γιώργου Μανιώτη)

«Ο Κύριος και ο Παρασκευάς» (διασκευή δική του από τον «Ροβινσώνα Κρούσο»),

«Ο πόλεμος στο σπίτι» του Νταφ,

«Η μεταμόρφωση» (Σ. Μπέρκοφ, διασκευή του έργου του Φράντς Κάφκα)

«Σάπιο μήλο» ( Γ. Πιτσούνη),

«Γλυκό κουταλιού» (Δ. Ποταμίτη),

«Το ρολόι» ( Γ. Λυρίτη),

«Ο Έλληνας βάτραχος» (Δ. Ποταμίτη),

«Η Αμπιγκέιλ κάνει πάρτι» (Μάικλ Λι),

«Αγάπη και κατανόηση» (Τζο Πένχολ),

«Η ζωή είναι όνειρο» (Καλντερόν ντε λα Μπάρκα),

1986-87 «Έκβους» (Π. Σάφερ) Παιδική σκηνή: Ιστορίες του Παππού Αριστοφάνη

Παιδική σκηνή: Γιά να γίνεις κλόουν (Ιρένε Μαραντέϊ)

1990-91 «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» (Οστρόφσκι),

1991-92 «Το κουρδιστό πορτοκάλι» (Α. Μπέρτζες),

1993-94 «Άγγελοι στην Αμερική» (Τ. Κούσνερ),

1997-1998"Μπέρντι" ("Το αγόρι πουλί")

1998 - 1999 «Πάμελα ή Ασωτία και αθωότητα" (S.Rishardson) Παιδική σκηνή: "Ενα δέντρο που το λένε Νικόλα" (Ποταμίτη -Πιτσούνη)

1999-2000 «Αγαπητά μου ζώα» (Δ. Ποταμίτη - Γ. Μπούγου), Παιδική σκηνή: Wood D. "Ε.Κ. ο Εγωιστής Κάβουρας"

2001-2002 Το σκοτεινό αντικείμενο του πάθους» (διασκευή Δ. Ποταμίτη- Σ. Κομνηνού από κείμενο του Οβίδιου).

Βιβλίο που γράφτηκε γι'αυτόν

Άννας Κελεσίδου: «Δημήτρης Ποταμίτης - Ο Ιδεοποιός», στη σειρά Κύπριοι Δημιουργοί (εκδόσεις Εν Τύποις)2008

De Siris

Ρένα Κυριακού

Ρένα Κυριακού

Η Ρένα Κυριακού γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 25 Φεβρουαρίου 1918 και πέθανε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1994. Διαπρεπής πιανίστα, με λαμπρή διεθνή σταδιοδρομία και αξιόλογη συνθέτης. 

Άρχισε πιάνο σε ηλικία 3 ετών και πρωτοεμφανίστηκε σε ρεσιτάλ στην Αθήνα, σε ηλικία 7 ετών(!). Σπούδασε στα Ωδεία της Βιέννης και του Παρισιού από το οποίο απεφοίτησε σε ηλικία 16 ετών με Α' βραβείο.

Στους καθηγητές που κατά καιρούς τη δίδαξαν (πιάνο και θεωρητικά) περιλαμβάνονται και οι διάσημοι: Φ. Βάινγκάρτνερ, Ριχ. Στορ, Ισιντόρ Φιλίπ και Ανρί Μπυσέ. Η καριέρα της ως σολίστ υπήρξε εντυπωσιακή. Εμφανίστηκε με σημαντικές ΣΟ και διάσημους αρχιμουσικούς, δίνοντας παράλληλα πολλά ρεσιτάλ σε όλη την Υφήλιο (και στην Ελλάδα, παίζοντας επανειλημμένα με την ΚΟΑ και τις λοιπές ελλ. ΣΟ).

Έκανε επίσης πάμπολλες ηχογραφήσεις για το Ραδιόφωνο και την Τηλεόραση πολλών Σταθμών της Ευρώπης, του Καναδά και των ΗΠΑ. Θυμίζουμε επίσης την καταπληκτική της εμφάνιση στο Ηρώδειο (9.7.1965) όταν συνέπραξε ως σολίστ με τη Βασιλική Φιλαρμονική του Λονδίνου (υπό τον R. Kempe). Όμως εκείνο που την έκανε παγκόσμια γνωστή είναι η πλούσια δισκογραφική της καριέρα, που άρχισε όταν ηχογράφησε σε Α' εκτέλεση τις σονάτες του Ισπανού συνθέτη Αντόνιο Σολέρ (ως τότε αγνοημένου).

Ακολούθησαν τα "Άπαντα" για πιάνο συνθετών "εξπέρ" του οργάνου (όπως οι: Μέντελσον, Σαμπριέ και Αλμπένιθ). Ηχογράφησε επίσης τις Σονάτες για πιάνο του Χάυντν, τις "Γκογιέσκας" του Γκρανάδος, 7 από τα 18 "Νυχτερινά" του Τζων Φηλντ (καθώς και το 2ο Κοντσέρτο του), έργα Σοπέν, Ντούσεκ, κ.ο.κ. Μέλος του Ωδείου του Παρισιού, δίδαξε και στο Ωδείο Αθηνών (1956-1961). Επίσης ήταν μέλος της ΕΕΜ και τιμητικό μέλος στην Εταιρεία "Μέντελσον" του Βερολίνου. Συμμετείχε σε εξεταστικές Επιτροπές: του Ωδείο Παρισιού, του Φεστιβάλ Μόντρεαλ, του διεθνούς Διαγωνισμού της Γενεύης, του Διαγωνισμού του "Ατενέουμ" Αθήνας, κ.λπ.

Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις από διάφορες χώρες. Μεταξύ των συνθέσεών της περιλαμβάνονται "20 Πρελούντια" για πιάνο, μια θαυμάσια "Καβατίνα" για πιάνο και ένα "Κοντσέρτο" για πιάνο (που παίχτηκε στη Γενεύη από τη "Ρωμανική Ελβετία" και στην Αθήνα από την ΚΟΑ στις 19.12.1943 με μαέστρο τον Θ. Βαβαγιάννη και σολίστ τη συνθέτιδα). Επίσης, τα γνωστά κομμάτια της "Καμπάνες" και "Παρωδία". Ορισμένα έργα της έχουν εκδοθεί απο τους Οίκους "Ντυράν" (Παρίσι) και "Φίσερ" (Ν. Υόρκη).

Η Ρένα Κυριακού, που τίμησε την Ελλάδα όσο λίγοι καλλιτέχνες, υπήρξε σεμνότατη προσωπικότητα που απέφευγε κάθε είδους δημόσια προβολή, γι' αυτό και η μεγάλη διεθνής φήμη της υπήρξε οπωσδήποτε μικρότερη της αξίας της...Το παίξιμό της χαρακτηρίστηκε από τους κορυφαίους της ξένης δισκογραφικής κριτικής ως "ηχητικά διαυγές, εύστροφο και με ερμηνευτικές λεπτότητες".

De Siris

Tennessee Williams

Τένεσι Ουίλιαμς

Ο Τένεσι Ουίλιαμς γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1911 και πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου 1983, φιλολογικό ψευδώνυμο του Τόμας Λανιέ Ουίλιαμς, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς, μαζί με το σύγχρονό του, Άρθουρ Μίλλερ.

Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Νέα Ορλεάνη, όπου και άλλαξε το όνομά του από την πολιτεία καταγωγής του πατέρα του. Έγραψε ποιήματα, νουβέλες, θεατρικά έργα και παιχνίδια, ιστορίες και μυθιστορήματα. Κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1948 για το "Λεωφορείο ο Πόθος" και το 1955 για τη "Λυσσασμένη Γάτα". Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 30 γλώσσες, ενώ αποτελούν ιδιαίτερα δημοφιλείς παραστάσεις σε όλο τον κόσμο.

Βιογραφία

Ο Τένεσι Ουίλιαμς γεννήθηκε το 1911 στο Κολόμπους του Μισσισσιππή. Η μητέρα του καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, ενώ ο πατέρας του δούλευε ως πλασιέ για μια εταιρεία παπουτσιών. Σε ηλικία 5 ετών, του διαγνώστηκε παράλυση των κάτω άκρων, ασθένεια που τον καθήλωσε για τα επόμενα δυο χρόνια. Ανήμπορος να κάνει ο,τιδήποτε, η μητέρα του τον ενθάρρυνε να φαντάζεται και να γράφει ιστορίες.

Η οικογένεια του Ουίλιαμς

Σε πολλά από τα έργα του ο Ουίλιαμς εμπνεύστηκε από την ίδια την οικογένειά του για την ανάπτυξη των πρωταγωνιστικών του χαρακτήρων.

Ο πατέρας του Ουίλιαμς υιοθετούσε όλο και πιο βάναυση συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά του με το πέρασμα των χρόνων. Συχνά ευνοούσε τον αδερφό του Τένεσι, ίσως λόγω και της ασθένειας και της αδύναμης γενικότερα φύσης του ίδιου στα παιδικά του χρόνια. Η μητέρα του είχε βλέψεις ως εκλεπτυσμένη κυρία της υψηλής κοινωνίας του Νότου, δημιουργούσε μια ασφυκτική ατμόσφαιρα, ενώ πιθανότατα είχε νευρική διαταραχή.

Ο Ουίλιαμς ήταν πολύ κοντά με την αδερφή του, τη Ρόουζ, η ζωή της οποίας τον επηρρέασε ίσως περισσότερο από κάθε άλλο. Σε νεαρή ηλικία, έμαθε ότι πάσχει από σχιζοφρένεια και πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της σε ψυχιατρικές κλινικές. Σε μια προσπάθεια καταπολέμησης της ασθένειάς της, οι γονείς του Ουίλιαμς ενέκριναν τη λοβοτομή στη Ρόουζ το 1937 στην Ουάσινγκτον. Δυστυχώς, τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα και η Ρόουζ σακατεύτηκε για το υπόλοιπο της ζωής της.

Ο Τένεσι υπέστη ισχυρό σοκ από το γεγονός αυτό και δε συγχώρησε ποτέ τους γονείς του. Η ασθένεια της αδερφής του συνέβαλε ίσως στην εξάρτησή του από το αλκοόλ, ωστόσο πιθανώς να υπήρχε γενετική προδιάθεση, καθώς και ο ίδιος υπέφερε από κατάθλιψη.

Μετέπειτα σταδιοδρομία και θεατρική επιτυχία

Στα 16 του κέρδισε το πρώτο του βραβείο για το δοκίμιό του «Can a Good Wife Be a Good Sport?». Σπούδασε δημοσιογραφία το 1929 στο πανεπιστήμιο του Μισούρι, όπου οι συμφοιτητές τού κόλλησαν το παρατσούκλι 'Tennessee λόγω της συρτής νότιας προφοράς του, και θεατρολογία στο πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον στο Σαιν Λούις, όπου παρουσιάστηκαν και τα πρώτα του έργα "Κεριά στον Ήλιο" και "Φυγάς". Τελικά, το 1938 παίρνει το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα.

Ο Ουίλιαμς μετακόμισε το 1939 στη Λουιζιάνα και έμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα στη Γαλλική Συνοικία στη Νέα Ορλεάνη, όπου ξεκίνησε το 1947 να γράφει το έργο "Λεωφορείον ο Πόθος", το οποίο τελείωσε αργότερα στη Φλόριντα. Το έργο γνώρισε τεράστια επιτυχία: πήρε το Βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης και το βραβείο Πούλιτζερ. Παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν με τον Μάρλον Μπράντο στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ έγινε και ταινία το 1951, όπου χάρισε το βραβείο Όσκαρ στη Βίβιαν Λι.

Το 1947 γνώρισε και ερωτεύτηκε το Φρανκ Μέρλο, Ιταλό δεύτερης γενιάς, μέχρι το θάνατό του από καρκίνο το 1963. Όσο ήταν μαζί έγραψε το "Τριαντάφυλλο στο Στήθος" (μεταφέρθηκε και σε ταινία με την Άννα Μανιάνι και τον Μπαρτ Λάνκαστερ), το μόνο έργο του με ευτυχή κατάληξη, ενώ ο Μέρλο εξισορροπούσε τις κρίσεις κατάθλιψης του Ουίλιαμς και του φόβου του ότι θα οδηγούνταν στην παράνοια και την τρέλα, όπως η αδερφή του.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '50 και του '60, ο Ουίλιαμς ήρθε αντιμέτωπος με σκληρή κριτική από ορισμένους κριτικούς του θεάτρου, εξαιτίας του τρόπου που ζούσε και τόνιζε τις ομοφυλοφιλικές του προτιμήσεις. Με τον καιρό, το ύφος των έργων του Ουίλιαμς ωρίμαζε και σε κάποια προχωρούσε σε πειραματισμούς, κάτι που τον αποξένωσε ακόμη περισσότερο από τους κριτικούς.

Το 1976, υπήρξε Πρόεδρος της επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών.

Στις 25 Φεβρουαρίου 1983, ο Τένεσι Ουίλιαμς βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο που είχε νοικιάσει στο ξενοδοχείο Elysee στη Νέα Υόρκη, έχοντας σφηνωμένο στο λαιμό του ένα φελλό. Ο ίδιος επιθυμούσε να αποτεφρωθεί και να σκορπιστούν οι στάχτες του στον Κόλπο του Μεξικού, ωστόσο θάφτηκε στον οικογενειακό τάφο στο Σαιν Λούις.

Σχετικά με το έργο του

Ο Τένεσι Ουίλιαμς είχε επιρροές από τον Άντον Τσέχωφ, τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ και άλλους συγγραφείς. Συνήθης φυσιογνωμία στα έργα του είναι η ηρωίδα στα όρια της παράνοιας, με καθαρές επιρροές από τη ζωή της αδερφής του, Ρόουζ. Από την αδερφή του και τη μητέρα του φαίνεται ότι εμπνέεται για τους γυναικείους χαρακτήρες (Laura, Amanda) στο "Γυάλινο Κόσμο", ενώ ο χαρακτήρας της Μπλανς Ντυμπουά στο "Λεωφορείο ο Πόθος" φαίνεται βασίστηκε στη Ρόουζ, αλλά και στον ίδιο, καθώς την περίοδο που έγραφε το έργο, πίστευε ότι θα πεθάνει κι ότι θα αποτελούσε το κύκνειο άσμα του. Στη "Λυσσασμένη Γάτα" διακρίνονται στοιχεία από τη ζωή του Ουίλιαμς, όπως η ομοφυλοφιλία, ο αλκοολισμός και οι ψυχικές διαταραχές.

Εργογραφία

Κεριά στον Ήλιο (1936)

Φυγάς (1937)

Ανοιξιάτικη Θύελλα (1937)

Όχι για αηδόνια (1938)

Μάχη των Αγγέλων (1940)

Το πορτρέτο μιας Μαντόνας (1941)

Λαίδη Φθειροζόλ (1941)

Γυάλινος Κόσμος (1944)

You Touched Me (1945)

Stairs to the Roof (1947)

Λεωφορείον ο Πόθος (1947)

Καλοκαίρι και καταχνιά (1948)

Τριαντάφυλλο στο στήθος (1951)

Καμίνο Ρεάλ (1953)

Μίλα μου σαν τη βροχή (1953)

Λυσσασμένη Γάτα (1955)

Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι (1958)

Κάτι που δε λέγεται (1958)

Γλυκό πουλί της νιότης (1959)

Περίοδος προσαρμογής (1960)

Η νύχτα της Ιγκουάνα (1961)

Ο τελευταίος επισκέπτης (1963)

Τραγική αρλεκινάδα (1966)

Το βασίλειο της γης (αρχικά, Οι εφτά κάθοδοι της Μυρτλ, 1968)

Στο μπαρ ενός ξενοδοχείου του Τόκυο (1969)

Ο κύριος Μέρριγουέδερ θα γυρίσει από το Μέμφις; (1969)

Μικρές έξυπνες προειδοποιήσεις (1972)

Έργο για ΄δύο πρόσωπα (1973)

Το σημάδι του διαβόλου (1975)

Αυτό είναι διασκέδαση (1976)

Vieux Carré (1977)

Ουρά τίγρης (1978)

Μια υπέροχη Κυριακή για εκδρομή (1979)

Ρούχα για καλοκαιρινό ξενοδοχείο (1980)

Τα ημερολόγια του Τριγκόριν (1980)

Something Cloudy, Something Clear (1981)

Ετοιμόρροπο σπίτι (1982)

Προς κατεδάφιση

Χαιρετισμούς από την Μπέρτα

Υπόθεση Μιμόζες

Άμερικαν Μπλουζ

Η αδέσμευτη

Σκοτεινό δωμάτιο

De Siris

Ευρυδίκη

Ευρυδίκη

Η Ευρυδίκη γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1968 στη Λεμεσό της Κύπρου και μεγάλωσε στη Λευκωσία.

Ήταν ακόμα μικρό κορίτσι στο νηπιαγωγείο όταν άρχισε να δείχνει την αγάπη της για τη μουσική, το τραγούδι και τον χορό. Ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα κιθάρας σε ηλικία 8 χρονών και αργότερα στο γυμνάσιο ξεκίνησε μαθήματα θεωρίας, αρμονίας και πιάνου στο Ελληνικό Ωδείο Λευκωσίας.

Συμμετείχε σε πολλές σχολικές εκδηλώσεις και ταξίδεψε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με μεγάλη χορωδία που δημιουργήθηκε με τη συμμετοχή παιδιών των δημοτικών σχολείων Λευκωσίας τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο του 1974, τραγουδώντας παραδοσιακά – δημοτικά τραγούδια, αλλά και τραγούδια που γράφτηκαν για την Κύπρο, τον πόλεμο και την προσφυγιά.

Στα πρώτα εφηβικά της χρόνια συμμετείχε σε πολλούς διαγωνισμούς τραγουδιού και εξωσχολικές εκδηλώσεις, είτε τραγουδώντας με την κιθάρα της, είτε σαν μέλος διάφορων γκρουπ, παίζοντας κυρίως τραγούδια των Beatles.

Το 1981 και ακόμα μαθήτρια γυμνασίου εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Κυπριακή Τηλεόραση σε μουσικές χριστουγεννιάτικες εκπομπές.

Το 1983 επιλέγεται από το ΡΙΚ (Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου) και παίρνει μέρος στο φωνητικό γκρουπ που εκπροσώπησε την Κύπρο στο διαγωνισμό της Eurovision με το τραγούδι του Σταύρου Σιδερά «Η αγάπη ακόμα ζει».

Στον ίδιο διαγωνισμό εμφανίζεται και πάλι στα φωνητικά το 1986 και το 1987 με το τραγούδι του Πέτρου Γιαννάκη «Η αγάπη ακόμα ζει» που ερμήνευσε η Ελπίδα και το τραγούδι «Άσπρο Μαύρο» του Άντρου Παπαπαύλου που ερμήνευσε η Αλέξια.

Τον Σεπτέμβριο του 1987 φεύγει για το Παρίσι, όπου και σπουδάζει στο «Studio des Varietes», και γίνεται η πρώτη ξένη, μη γαλλόφωνη φοιτήτρια που γίνεται δεκτή στη σχολή. Εκεί παρακολουθεί μαθήματα φωνητικής, κιθάρας, θεωρίας, αρμονίας καθώς επίσης και μαθήματα κινησιολογίας, έκφρασης σώματος και προσώπου και σκηνικής παρουσίας.

Στη συνέχεια γίνεται δεκτή στο «Berklee College of Music» της Βοστόνης όπου και συμπληρώνει τις μουσικές της σπουδές (φωνητική, basic keyboard, ear training, Ιστορία της Μουσικής, Ιστορία Jazz, αρμονία , αντίστιξη, ενορχήστρωση). Μένει στη Βοστόνη για ένα χρόνο και όταν το καλοκαίρι του ‘89 βρίσκεται για ολιγοήμερες διακοπές στην Αθήνα, γνωρίζει τον Φίλιππα Παπαθεοδώρου (τότε διευθυντή της EMI) μετά από πρωτοβουλία του καλού της φίλου και συνεργάτη αργότερα Λεωνίδα Μαλένη, και υπογράφει το πρώτο της συμβόλαιο.

Το φθινόπωρο του 1989, αφού περνάει την πρώτη της audition με τον Γιώργο Χατζηνάσιο, βρίσκεται να τραγουδά στο «Michel» πλάι στους Γιώργο Χατζηνάσιο, Γιάννη Σπανό και Μάριο Τόκα.

Ακολούθησαν και άλλες σημαντικές συνεργασίες της στα μεγάλα music halls της Αθήνας.

Το 1991 κυκλοφορεί το άλμπουμ «Το πρώτο μας πάρτυ» στο οποίο συμμετέχει και η Ευρυδίκη μαζί με τους Δάκη, Γιώργο Πολυχρονιάδη και Μαντώ. Ξεχωρίζει με το «Ζητάς» (Viens – Viens).

Η δημιουργία του πρώτου προσωπικού της δίσκου γίνεται πια πραγματικότητα. Κυκλοφορεί το 1991 με τίτλο «Για Πρώτη Φορά» και περιέχει τραγούδια του ήδη καταξιωμένου συνθέτη Αλέξη Παπαδημητρίου, του Γιώργου Θεοφάνους και του Λεωνίδα Μαλένη. Συμμετέχει και ο πολύ αγαπημένος της φίλος Δάκης. «Το μόνο που θυμάμαι» γίνεται πολύ γρήγορα επιτυχία, ακολουθεί το «Για πρώτη φορά», το «Φύγε» κ.ά. και η Ευρυδίκη κερδίζει μια θέση στις καρδιές της νεολαίας.

Το 1992 βραβεύεται ως η Καλύτερη Πρωτοεμφανιζόμενη Τραγουδίστρια στα «Μουσικά Βραβεία Ποπκορν», εκπροσωπεί την Κύπρο στην Eurovision με το τραγούδι του Γιώργου Θεοφάνους «Ταιριάζουμε» και λίγους μήνες αργότερα κυκλοφορεί το άλμπουμ «Πόσο λίγο με ξέρεις», τη μουσική του οποίου γράφει αποκλειστικά ο Γιώργος Θεοφάνους.

Το 1993 κερδίζει το βραβείο καλύτερης ερμηνείας για το τραγούδι «Πόσο λίγο με ξέρεις».

Τον Απρίλιο του 1993 παντρεύεται τον αγαπημένο της Γιώργο Θεοφάνους και στα τέλη του 1993 κυκλοφορούν το τρίτο άλμπουμ με τίτλο «Μίσησέ με».

Εκπροσωπεί για άλλη μια φορά την Κύπρο στο διαγωνισμό της Eurovision το 1994 με το τραγούδι «Είμαι Άνθρωπος κι Εγώ» του Γιώργου Θεοφάνους, δείχνοντας μια πιο ώριμη πλευρά στην ερμηνεία της.

Το καλοκαίρι του ‘94 παρουσιάζει την παράσταση «Ένας ζηλιάρης ουρανός» καταφέρνοντας να συνδυάσει με επιτυχία τραγούδια από τη δισκογραφία την με τα πιο αγαπημένα τραγούδια από γνωστά musicals όπως το «Cats», «Grease», «West Side story», κλπ.

Η επόμενη δουλειά «Φθινόπωρο γυναίκας» ηχογραφείται στην Αθήνα, οι μίξεις γίνονται σε studio του Λονδίνου και κυκλοφορεί την άνοιξη του 1995. Ο δίσκος βραβεύεται με το βραβείο Καλύτερου Εξώφυλλου και ο Κώστας Τριγώνης ως ο Καλύτερος Στιχουργός για το τραγούδι «Φοβάμαι» στο μουσικό διαγωνισμό – θεσμό του περιοδικού «Ποπκορν». Πραγματοποιεί μια σειρά μουσικών παραστάσεων ανά την Ελλάδα και την Κύπρο με τίτλο «Ό,τι με αγγίζει» και δίνει μια μεγάλη συναυλία στο Λυκαβηττό με μεγάλη επιτυχία.

Το 1996 κυκλοφορεί τον πέμπτο της δίσκο με τίτλο «Η επόμενη μέρα». Το τραγούδι «Αυτό το φιλί» οπτικοποιείται και το video clip του προβάλλεται από το MTV.

Το Νοέμβριο του ‘96 φέρνει τον κόσμο με τον σύζυγό της Γιώργο Θεοφάνους τον γιό τους Άγγελο.

Το 1997 κυκλοφορεί το «Πες το μου αυτό» έχοντας και ένα ντουέτο με τον Αντώνη Βαρδή. Η δουλειά αυτή με εξαίρεση το νανούρισμα που γράφτηκε για τον Άγγελο, περιλαμβάνει ως επί το πλείστον τραγούδια πιο λαϊκόχρωμα, ακολουθώντας την τάση της εποχής, εκπλήσσοντας πολλούς, αλλά επιτρέποντας στην ίδια να δοκιμαστεί και κάπου αλλού.

Έτσι την επόμενη χρονιά, το 1998, δοκιμάζεται σε pop-ethnic ήχους και κυκλοφορεί το «Δέσε μου τα μάτια» το οποίο γίνεται το πρώτο της χρυσό άλμπουμ στην Ελλάδα.  Στο CD αυτό συμμετέχει ο Βαλάντης στο «Δεν τελειώνουμε ποτέ», το οποίο βραβεύεται με το βραβείο Καλύτερου Ντουέτου στον μουσικό διαγωνισμό-θεσμό του περιοδικού «Ποπκορν».

Το 1999 κυκλοφορεί το δίσκο «Το κουμπί» από τον οποίο ξεχωρίζει το «Αυτά που κρύβω μέσα μου» και το «Τρίτο συρτάρι» και το 2000 κυκλοφορεί το δίσκο «Όλα δικά σου» όπου συμμετέχει και ο Στέλιος Ρόκκος.

Το 2001 αφού συμμετέχει στο musical «Ο βασιλιάς κι εγώ» με τη Μιμή Ντενίση ερμηνεύοντας με μεγάλη επιτυχία και εξαιρετικές κριτικές το ρόλο της Ταπτίμ, ετοιμάζει παράλληλα τα καινούρια τραγούδια που γράφουν γι’ αυτήν ο Γιώργος Δημητριάδης, ο Γιώργος Αλουπογιάννης, ο Δημήτρης Καρράς (από τους Puzzle) και ο Δημήτρης Κοργιαλάς (όλοι εκπρόσωποι της pop-rock εναλλακτικής σκηνής) και ετοιμάζει και μια παράσταση για το House of Art. Ξεκινάει 4 Φεβρουαρίου του 2002 και η παράσταση παίρνει παράταση και τον Μάρτιο, και αποτελεί ό,τι πιο ενδιαφέρον έχει κάνει μόνη της η Ευρυδίκη μέχρι τότε.

Μάιο του 2002 κυκλοφορεί το δίσκο «Live . κι αλλιώς», ζωντανή ηχογράφηση από τις εμφανίσεις της στο «House of Art» στην Αθήνα. Στο δίσκο υπάρχει το πρώτο τραγούδι της Ευρυδίκης που εκδίδεται σε δισκογραφική της δουλειά.

Στις αρχές Φεβρουαρίου 2003 κυκλοφορεί το δίσκο «Όσο φεύγω γυρίζω» (η δουλειά που ετοίμαζε από το 2001), ο οποίος περιλαμβάνει και δύο δικά της τραγούδια. Συμμετέχει ο Δημήτρης Κοργιαλάς σε δύο ντουέτα, μαζί με τον οποίο πραγματοποιούν εμφανίσεις στο «House of Art» και στο «Καφεθέατρο».

Το καλοκαίρι συμμετέχει σε συναυλία του πρώην συζύγου της Γιώργου Θεοφάνους, η οποία ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε διπλό CD. Ακόμη συμμετείχε σε συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, η οποία ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε CD. Η συμμετοχή της αυτή έγινε η αφορμή για την έναρξη εμφανίσεων μαζί του στο Γυαλινο Μουσικο Θεατρο στην Αθηνα. Η συνεργασία της με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου στέφεται με επιτυχία και συνεχίζουν με εμφανίσεις στον «Μύλο» της Θεσσαλονικη την άνοιξη του 2004 και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού με συναυλίες ανά την Ελλάδα.

 Στα τέλη του 2004, κυκλοφορεί από τη Minos Emi ένα CD με 21 «Best Of» τραγούδια, και ένα DVD με 20 video clips της από το 1991 έως το 2002.

Στα μέσα Φεβρουαρίου του 2005 κυκλοφορεί το CD «Στο ίδιο βαγόνι», σε μουσική του Δημήτρη Κοργιαλά και στίχους δικούς του και της Λίλιαν Δημητρακοπούλου. Δύο τραγούδια έχει γράψει η ίδια η Ευρυδίκη (μουσική & στίχους), ενώ σε ντουέτα συμμετέχουν o Δημήτρης Κοργιαλάς και η Τζώρτζια των Μπλε.

Την άνοιξη του 2006 το σχήμα εμφανίζεται στην Αθήνα στη «Σφεντόνα».

Το καλοκαίρι πραγματοποιεί συναυλίες και πάλι με τον Δημήτρη Κοργιαλά, μπαίνει στο studio, για την προετοιμασία του επόμενου CD, ξεκινάει πρόβες για το «Zoom» της Αθήνας, όπου εμφανίζεται με την Ελένη Πέτα, Δημήτρη Κοργιαλά, Γιώργο Περρή και δέχεται πρόταση από το PIK να εκπροσωπήσει για Τρίτη φορά την Κύπρο στο διαγωνισμό της Eurovision 2007 στο Ελσίνκι της Φιλανδίας με τραγούδι του Δημήτρη Κοργιαλά.

Στις 23 Φεβρουαρίου παρουσιάζει για πρώτη φορά το τραγούδι του Δημήτρη Κοργιαλά και του Ποσειδώνα Γιαννόπουλου “Comme ci comme ça”, με το οποίο εκπροσώπησε στις 10 Μαϊου την Κύπρο στον Ημιτελικό του 52ου Διαγωνισμού της Eurovision στο Ελσίνκι της Φιλανδίας.

Στα μέσα Μαρτίου κυκλοφορεί τον καινούριο της προσωπικό δίσκο με τίτλο “13″. Ο 13ος δίσκος της καριέρας της περιλαμβάνει 7 τραγούδια που έγραψε η ίδια ενώ στα υπόλοιπα τη μουσική υπογράφει ο Δημήτρης Κοργιαλάς και τους στίχους ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος, ο Νίκος Μωραϊτης, ο Θάνος Παπανικολάου και η Λίλιαν Δημητρακοπούλου.

12 Οκτωβρίου 2009 κυκλοφορεί το καινούργιο της άλμπουμ με τον τίτλο “έτσι είναι η αγάπη”, το οποίο μοιράζεται με τον Δημήτρη Κοργιαλά. Τα τραγούδια είναι σε μουσική του Δημήτρη και σε στίχους δικούς του και της Βίκυς Γεροθόδωρου.

De Siris

Παναγιώτης Ποταγός

Παναγιώτης Ποταγός

Ο Παναγιώτης Ποταγός, γεννήθηκε στην Βυτίνα το 1838 και πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου το 1903 στις Νυφές. Ιατρός από την Αρκαδία, είναι ο μοναδικός Έλληνας εξερευνητής των νεωτέρων χρόνων.

Βιογραφικό

Μεταξύ του 1868 και του 1883, ο Παναγιώτης Ποταγός πραγματοποίησε δύο μεγάλα εξερευνητικά ταξίδια στην Κεντρική Ασία (από το Ιράν ως τη Μογγολία) και ένα στην κεντρική Αφρική. Χωρίς καμιά υποστήριξη από τη χώρα του ή από οπουδήποτε αλλού, προσπάθησε να συναγωνιστεί τους διάσημους εξερευνητές των εθνικών Γεωγραφικών Εταιρειών της Ευρώπης.

Κατόρθωσε να δημοσιεύσει μόνο τον πρώτο τόμο των «Περιηγήσεων» του σε μία ελληνική (1883) και μία γαλλική έκδοση (1885). Το έργο του είναι μοναδικό, τόσο για την γεωγραφική του πλευρά όσο και για την εθνολογική του, που αφορά ιδιαίτερα τις ελληνιστικές επιβιώσεις στο Αφγανιστάν, αλλά παραμένει εντούτοις σχεδόν άγνωστο στην εποχή μας. Το χειρόγραφο του (κυρίως εθνολογικού περιεχομένου) δευτέρου τόμου των «Περιηγήσεων» δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και δυστυχώς χάθηκε, καθώς το καταστρέψανε οι ίδιοι οι κληρονόμοι του Ποταγού.

Μεταξύ άλλων ανακάλυψε το μεγάλο ποταμό Μπόμου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (1877) και σταμάτησε, με το κύρος του, τον εμφύλιο πόλεμο στο Αφγανιστάν (1875).

Τιμήθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση, τη Γεωγραφική Εταιρία της Γαλλίας και το βασιλιά του Βελγίου Λεοπόλδο το Β', πρόεδρο τότε της Παγκόσμιας Γεωγραφικής Εταιρίας, ο οποίος και έδωσε το όνομά «λεωφόρος Ποταγού» σε κεντρική αρτηρία της πόλης Ισίρο (Παουλίς) του Βελγικού Κογκό. Όταν του ζήτησε να υπογράψει στη χρυσή βίβλο των περιηγητών, εκείνος έγραψε μόνο δυο λέξεις: «Εις Ελλην».

De Siris

Κούλης Στολίγκας

Κούλης Στολίγκας

Ο Κούλης Στολίγκας  (πραγματικό όνομα Σίσκος Ιωάννης), γεννήθηκε στη Δράμα 1909 (άλλη πηγή αναφέρει το 1910) και πέθανε στην Αθήνα στις 24 Φεβρουαρίου 1984. Δημοφιλής κωμικός της πρόζας, του μουσικού θεάτρου (μέλος του ΣΕΗ από το 1939) και του κινηματογράφου (από το 1951, με την ταινία «Εκείνες που δεν πρέπει ν αγαπούν» του Αλ. Σακελλάριου)` επίσης θιασάρχης.

 Πρωτοεμφανίστηκε το 1933 ως Ροσιγιόν στην «Εύθυμη χήρα» του Λέχαρ. Τότε συνεργάστηκε και με τον Ν. Πλέσσα. Από το 1933 ώς το 1936 μετέσχε σε θιάσους οπερέτας (Παρ. Οικονόμου, κ.ά.) και εμφανίστηκε στα έργα: «Η χώρα των κουδουνιών», «Σιγανό ποτάμι», «Τζούλια», κ.λπ., ενώ άρχισε να μετέχει και σε επιθεωρησιακούς θιάσους. Το 1942 συγκρότησε Θίασο (με τους Ν. Σταυρίδη, Αρ. Χρυσοχόου και Πόπη Άλβα. Στην Κατοχή μετείχε και σε περιοδεύοντες θιάσους. Το 1944 εμφανίστηκε στην επιθεώρηση «Μπλε και άσπρο» (Θέατρο «Ακροπόλ») ερμηνεύοντας μεταξύ άλλων και το ονομαστο νούμερο «Γιούπι-γιάγια» (με Νανά Γκάτση και Κίττυ Άλμα.

Το 1946 ως συνθιασάρχης του Θιάσου Σκορδούλη-Κάσση_Λέλα Σκορδούλη, Ηρ. Χαντά (Θέατρο «Απόλλων») εμφανίστηκε στις οπερέτες «Ο χορός της τύχης», «Θέλω να τον δω», «Σφάλματα κοριτσιών». Το 1947 συγκρότησε θίασο οπερέτας και το 1948, σε συνεργασία με την Σκορδούλη, τον Τ. Κάσση και τις Αδελφές Καλουτa, περιόδευσε στην Κύπρο με πλούσιο ρεπερτόριο (οπερέτες, ηθογραφίες και επιθεωρήσεις). Το 1953 περιόδευσε και με την Καλή Καλό, παίζοντας επιθεωρήσεις και τις οπερέτες «Βαφτιστικός» και «Ροζίτα». Το 1955 εμφανίστηκε στην επιθεώρηση «Κόκα Κόλα» με τον Θίασο Ντιριντάουα-Χατζηχρήστου (Θέατρο «Περοκέ»). Παράλληλα στράφηκε προς την πρόζα και, συνεργαζόμενος με γνωστούς θιάσους ή με δικό του θίασο, έπαιξε έργα κλασικού ρεπερτορίου και κωμωδίες. "".

Στις επιθεωρήσεις σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία παίζοντας το μεγάλο πολιτικό Γεώργιο Παπανδρέου .Το 1966 σχημάτισε θίασο (με τους Ν. Σταυρίδη-Μ. Θεοφανίδη) και ανέβασε την επιθεώρηση «Η πεπονόφλουδα». Συνέχισε να συνεργάζεται με πρωταγωνιστές του ελαφρού μουσικού θεάτρου και να «ανεβάζει» κωμωδίες και μουσικές κωμωδίες στην Αθήνα, τη Θεσ/νίκη και σε περιοδείες. Εγκατέλειψε τη σκηνή στο τέλος της δεκαετίας του 1970. Ακούγεται στον δίσκο «Όταν οι ηθοποιοί τραγουδούν, 2» (1991). Τα τελευταία χρόνια ζούσε απομονωμένος από τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τις δύο αδερφές του και δεν είχε παιδιά. Πέθανε το 1984 και κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.

Φιλμογραφία

Παπασούζας φαντομάς (1983) [(αμερικάνος επενδυτής)]

Βέγγος ο τρελλός καμικάζι (1980) [Νικόλας Τράμπας]

Ο Κώτσος και οι εξωγήινοι (1980) [(αρχικρόνιουμ)]

Ο φαλακρός μαθητής (1979) [(γυμνασιάρχης)]

Ταξίδι του Μέλιτος (1979)

Το Ξενοδοχείο των Διεφθαρμένων (1972) [Γκρέγκορ Βασίλιεβιτς]

Ο ανακατωσούρας (1967) [(ντετέκτιβ) Αστραπομάτης]

Εισπράκτωρ 007 (1966) [Κοσμάς Δερβίσης]

Ο Μελέτης στην Άμεσο Δράση (1966) [Χαρίλαος Χωραφάς]

Ου κλέψεις (1965) [(ενωματάρχης)]

Μερικες το προτιμουν χακι (1965)

Το Ρομάντζο μιας Καμαριέρας (1965) [Τζον Παρας]

Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964) [(μετρ ξενοδοχείου)]

Ο Ανήφορος (1964)

Ενας Ζόρικος Δεκανέας (1964) [συνταγματάρχης Πέτρος Παυλάρας]

Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (1963) [(στρατηγός)]

Βασιλιάς της γκάφας (1962) [(αστυνόμος)]

Η νύφη τό σκασε... (1962) [(ενωματάρχης)]

Ο Μιχαληός του 14ου συντάγματος (1962) [Άρθουρ]

Οι αετονύχηδες / Μη βαράτε όλοι μαζί (1962)

Ο Διάβολος και η Ουρά του (1962)

Οι Ασσοι της Τράκας (1962) [Μικές]

Το Κοριτσι του Λοχου (1962)

Έξω οι κλέφτες (1961) [Γεράσιμος]

Ποια είναι η Μαργαρίτα (1961) [Φιλιππόπουλος]

Κρουαζιέρα στη Ρόδο (1960) [Παναγιώτης]

Σουσουράδα (1960)

Η μουσίτσα (1959) [Ντίνος]

Ερωτικά Σκάνδαλα (1959)

Μπουμπουλινα (1959)

Οι Κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα (1959) [Θεόφραστος]

Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι (1959) [Γιώργος]

Σαν Θέλει η Νύφη και ο Γαμπρός (1959)

Τρεις Μάγκες στο Παρθεναγωγείο (1959)

Ο Γιάννος κι η Παγώνα (1959) [Κίτσος]

Οι δοσατζήδες (1959) [Γιώργος]

Μια ζωή την έχουμε! (1958) [(πρόεδρος επιτροπής χορού)]

Αδέκαροι Ερωτευμένοι (1958) [Μισέλ]

Η Φτώχεια Θέλει Καλοπέραση (1958)

Κέφι Γλέντι και Φιγούρα (1958)

Χαρούμενοι αλήτες (1958) [Τέλης Κοντός]

3 τρελλοί ντετέκτιβς (1957) [Τζον Φίλιπς]

Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956) [Ζορζ]

Τα τρία μωρά (1955) [Πολύκαρπος Μανδαρόπουλος]

Οι παπατζήδες (1954) [Φερας]

Νύχτες της Αθήνας (1954) [Αγησίλαος]

Χαλιμα (1954)

Αγγελος με Χειροπέδες (1952)

Εκείνες που δεν Πρέπει ν`Αγαπούν (1951)

Πρόσωπα Λησμονημένα (1946)

Διπλή Θυσία (1945)

Σειρές που έχει παίξει

Εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή 1972 ΕΙΡΤ

Το παλιό το κατοστάρι 1974 ΥΕΝΕΔ

Ψιλικατζίδικο ο Κόσμος 1973 ΕΙΡΤ

De Siris

Γεώργιος Ανδριανόπουλος

Γεώργιος Ανδριανόπουλος

Ο Γιώργος Ανδριανόπουλος ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, αθλητής της ποδηλασίας, βουλευτής, υπουργός και Δήμαρχος Πειραιά υποστηριζόμενος από την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις.

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1903 και πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου 1980, ήταν αδελφός του Γιάννη, Ντίνου, Βασίλη, Λεωνίδα της Θρυλικής πεντάδας των Ανδριανοπουλέων του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδας. Επίσης, είχε άλλα δύο αδέλφια ποδοσφαιριστές σε πιο μικρές ομάδες του Πειραιά, τον Αριστείδη και τον Στέλιο.

Έκανε μεγάλη καριέρα με τη φανέλα του Ολυμπιακού, ενώ φόρεσε 5 φορές και τη φανέλα την εθνικής Ελλάδας σημειώνοντας και ένα γκολ. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1931 και ασχολήθηκε με την πολιτική. Διετέλεσε Βουλευτής Πειραιά, Δήμαρχος Πειραιά, Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, ενώ ήταν και πρόεδρος του Ολυμπιακού την περίοδο 1954 - 1967. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του γνωμοδοτικού αθλητικού συμβουλίου και το 1975 με την ψήφο του έσωσε τον Παναθηναϊκό από τον υποβιβασμό, αφού είχε κριθεί ένοχος δωροδοκίας σε αγώνα κυπέλλου με αντίπαλο τον Ηρακλή.

De Siris

Μάρκος Βαφειάδης

Μάρκος Βαφειάδης

Ο Μάρκος Βαφειάδης γεννήθηκε στην Θεοδοσιούπολη της Μικράς Ασίας το 1906 και πέθανε στην Αθήνα στις  23 Φεβρουαρίου 1992. Ήταν ηγετική φυσιογνωμία του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης κατά την Κατοχή και κατόπιν του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, πολιτικός επικεφαλής του ΕΛΑΣ Μακεδονίας και του ΔΣΕ αντίστοιχα.

Η ζωή του

Με τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, ο Βαφειάδης ήρθε στη Θεσσαλονίκη και κατόπιν στην Καβάλα ως πρόσφυγας. Εργαζόταν ως καπνεργάτης. Το 1924 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και ξεκίνησε μια σημαντική πορεία στο Εργατικό Κίνημα της Καβάλας. Το 1932 φυλακίστηκε και εξορίστηκε για την κομμουνιστική του δράση. Η δικτατορία του Μεταξά τον εξόρισε στο νησάκι του Αη-Στράτη, από όπου δραπέτευσε. Εργάστηκε στην Κρήτη για την ανατροπή του καθεστώτος, συνελήφθη ξανά στην Αθήνα, φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία και εξορίστηκε στη Γαύδο.

Εθνική Αντίσταση και Εμφύλιος πόλεμος

Το Μάιο του 1941, δραπέτευσε από τη Γαύδο και ξεκίνησε τον αγώνα κατά της γερμανικής κατοχής. Το 1942 εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και ορίστηκε υπεύθυνος του ΕΛΑΣ για την περιοχή της Μακεδονίας. Τον Οκτώβριο του 1944, ο Βαφειάδης απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη από τη γερμανική κατοχή και τα Τάγματα Ασφαλείας. Το Νοέμβριο του 1944 διαφώνησε με τον Άρη Βελουχιώτη, ο οποίος ήθελε να επιτεθεί ο ΕΛΑΣ εναντίον των Βρετανών. Το 1946 διαφώνησε και με τον Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος επιθυμούσε την επανέναρξη των μαχών.

Παρά ταύτα, ο Ζαχαριάδης τον ενέταξε στις ομάδες ανταρτών και τον Οκτώβριο του 1946 έγινε αρχηγός του Δημοκρατικού Στρατού. Το 1947 ορίστηκε πρωθυπουργός της Προσωρινής Δημοκρατικής Κύβέρνησης. Κατόπιν νέας του διαφωνίας με το Ζαχαριάδη σε θέματα στρατηγικής, απομακρύνθηκε από κάθε αξίωμα και, ενώ ήταν εξόριστος στη Σοβιετική Ένωση, διαγράφτηκε και από το ΚΚΕ.

Μετά τον πόλεμο

Μετά την Αποσταλινοποίηση, επανήλθε στο ΚΚΕ, από όπου διαγράφτηκε εκ νέου το 1961, εξαιτίας της διαφωνίας του με την απόφαση για διάλυση των παράνομων οργανώσεων του Κόμματος στην Ελλάδα, αλλά και της φραξιονιστικής του δράσης. Το ΚΚΕ Εσωτερικού που προέκυψε το 1968, τον ενέταξε στις τάξεις του. Παρέμεινε εξόριστος στην Σοβιετική Ένωση επί 23 χρόνια και επέστρεψε στην Ελλάδα το Μάρτιο του 1983.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ξεκίνησε τη συγγραφή των Απομνημονευμάτων του. Το 1984 με πρωτοβουλία του ίδιου και του δημοσιογράφου Πέτρου Μακρή, συναντήθηκε με τον παλιό του αντίπαλο στον Εμφύλιο, τον στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο, με τον οποίο αγκαλιάστηκαν και τόνισαν την ανάγκη για εθνική συμφιλίωση. Παράλληλα, επισήμανε την ανάγκη ενοποίησης του ΚΚΕ με το ΚΚΕ Εσωτερικού και υποστήριξε την ανάγκη συστράτευσης όλων των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων για την Αλλαγή.

Στις εκλογές του 1989 και του 1990 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ. Τον Αύγουστο του 1989 όταν η Κυβέρνηση Τζαννετάκη αποφάσισε την καταστροφή των φακέλων της Ασφάλειας για τα κοινωικά φρονήματα, ο Μάρκος Βαφειάδης υποστήριξε πως με το κάψιμο των φακέλων η Δεξιά προσπαθεί να εξαφανίσει τις ενοχές της.

Στην τελευταία του συνέντευξη, μετά τη διάλυση τη Σοβιετικής Ένωσης και λίγο πριν το θάνατό του, ερωτώμενος πως αισθάνεται μετά την πτώση του "Υπαρκτού Σοσιαλισμού", ο Μάρκος Βαφειάδης απάντησε πως ο Κομμουνισμός δεν είναι ούτε φάντασμα ούτε χίμαιρα. Ο ίδιος, παρά τη συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ, συνέχιζε να αυτοπροσδιορίζεται ως κομμουνιστής.

De Siris