George Rodocanachi

Τζωρτζ Ροδοκανάκης 

Ο Τζωρτζ Ροδοκανάκης George Rodocanachi γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1875 και πέθανε την Άνοιξη του 1944, ήταν Έλληνας ιατρός που βοήθησε δραπέτες των Συμμάχων και Εβραίους πρόσφυγες στην κατεχόμενη Γαλλία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Τζωρτζ Ροδοκανάκης γεννήθηκε στο Λίβερπουλ της Αγγλίας και ήταν μέλος της αρχοντικής οικογένειας των Ροδοκανάκηδων. Σπούδασε στη Μασσαλία, πήρε το πτυχίο της Ιατρικής στο Παρίσι το 1903 και άρχισε να ασκεί την Παιδιατρική στη Μασσαλία. Το 1907 πήρε ως σύζυγό του τη Φανή Βλαστού (ο γάμος έγινε στο Λονδίνο) και το ζεύγος εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία. Το μοναχοπαίδι τους Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 1908.

Το 1915 ο Ροδοκανάκης πήρε τη γαλλική υπηκοότητα και πολέμησε με το γαλλικό σώμα των αλπινιστών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκεκριμένα στην Αλσατία και στη Μάχη του Σομμ. Δύο φορές πληγώθηκε και μία φορά δηλητηριάσθηκε από πολεμικά αέρια. Τιμήθηκε τότε με τον Πολεμικό Σταυρό (Croix-de-Guerre) και το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στην εργασία του στην παιδιατρική κλινική της Μασσαλίας.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την ανακωχή της Γαλλίας του Βισύ με τη ναζιστική Γερμανία, ο Ροδοκανάκης περιέθαλψε Βρετανούς στρατιώτες που δεν είχαν μπορέσει να διαφύγουν στη Δουνκέρκη. Στη συνέχεια συνάντησε την Elizabeth Haydon-Guest, με την οποία συνεργάσθηκε για την απόκρυψη δραπετών και Εβραίων προσφύγων. `Οταν ο Ίαν Γκάροου ίδρυσε το δίκτυο διαφυγής «Πατ Λάιν», το σπίτι του Ροδοκανάκη στη Μασσαλία έγινε ένα από τα κυριότερα «ασφαλή σπίτια» του δικτύου. Ο ίδιος ο Γκάροου έμεινε εκεί μέχρι τη σύλληψή του από τη γαλλική αστυνομία το 1941.

Με τη βοήθεια της συζύγου του και λίγων συνεργατών, ο Ροδοκανάκης βοήθησε πολλούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων αρκετούς αεροπόρους των Συμμάχων που είχαν καταρριφθεί. Τους έκρυβε σπίτι του και τους έβγαζε πλαστές ταυτότητες μέχρι που να μπορέσουν να διαφύγουν, είτε δια των Πυρηναίων, είτε με βρετανικό υποβρύχιο.

Ο Ροδοκανάκης βοήθησε και Εβραίους να διαφύγουν στις ΗΠΑ. Το προξενείο των ΗΠΑ τον είχε ορίσει εξεταστή ιατρό για τους Εβραίους μετανάστες. Χρησιμοποίησε τη θέση αυτή για να παρέχει ιατρικά πιστοποιητικά σε Εβραίους πρόσφυγες για να δικαιολογήσει τη μετανάστευσή τους στην Αμερική.

Το άγχος της μυστικής του δραστηριότητας είχε ως αποτέλεσμα τη χειροτέρευση της στηθάγχης του.

Τελικά το δίκτυο Πατ Λάιν προδόθηκε. Στις 25 Φεβρουαρίου 1943 έξι άνδρες της Γκεστάπο ήρθαν στο σπίτι του Ροδοκανάκη και τον συνέλαβαν. Η σύζυγός του αργότερα είπε ότι υποψιαζόταν τον θυρωρό. Ο Ροδοκανάκης επέμεινε να περιποιείται στη φυλακή τους άλλους φυλακισμένους. Στις 17 Δεκεμβρίου 1943 ο Ροδοκανάκης μεταφέρθηκε σε φυλακή της Κομπιέν και στις 17 Ιανουαρίου 1944 στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, όπου και απεβίωσε από καρδιακά προβλήματα την άνοιξη του 1944. Η σύζυγός του πέθανε γύρω στα 1946.

De Siris

Κοσμάς Πολίτης

Κοσμάς Πολίτης

Ο Κοσμάς Πολίτης γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1888 και πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου 1974, ήταν ένας απ' τους σημαντικότερους πεζογράφους της γενιάς του '30. Το πραγματικό του όνομα ήταν Παρασκευάς Ταβελούδης. Τα χαρακτηριστικότερα έργα του είναι τα μυθιστορήματα Eroïca (1938) και Στου Χατζηφράγκου (1962).

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1888 στην Αθήνα. Ο πατέρας του ,Λεωνίδας, καταγόταν από την Μυτιλήνη και η μητέρα του, Καλλιόπη Χατζημάρκου, από το Αϊβαλί. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη το 1890, έπειτα από οικονομική καταστροφή. Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν ευχάριστα: ο πατέρας του ήταν αυταρχικός και η φιλάσθενη μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν 12 χρονών. Τη φροντίδα του ανέλαβε μια γαλλίδα δασκάλα και η 18 χρόνια μεγαλύτερη αδερφή του Μαρία. Φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή (1900-1904)και στο Αμερικάνικο Κολέγιο της Σμύρνης (1904-1905), χωρίς ποτέ να πάρει απολυτήριο: στη δευτέρα γυμνασίου εγκατέλειψε το σχολείο και άρχισε να εργάζεται στην Τράπεζα Ανατολής (1905-1911) και στη συνέχεια, 1911-1919, στην Wiener Bank. Το 1918 παντρεύτηκε την Κλάρα Κρέσπι, ευγενή αυστροουγγκρικής καταγωγής. Ένα χρόνα μετά απέκτησαν μια κόρη, την Φοίβη (Κνούλη). Από το 1919 ως το 1922 εργαζόταν στην Crédit Foncier d' Algérie et de Tunisie.

Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκατέλειψε τη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε αρχικά στο Παρίσι (1922-1923, έπειτα στο Λονδίνο, όπου εργαζόταν στο εκεί υποκατάστημα της Ιονικής Τράπεζας, και τελικά το 1924 στην Αθήνα, όπου έγινε και υποδιευθυντής της Τράπεζας, ένα χρόνο μετά.

Στα γράμματα εμφανίστηκε αιφνίδια, το 1930, σε ηλικία 42 ετών, ενώ ήδη είχε αξιόλογη επαγγελματική σταδιοδρομία, με το μυθιστόρημα Λεμονοδάσος. Η επιτυχία του έργου ήταν μεγάλη και προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι ο ίδιος δεν έκανε καμία ενέργεια για να προβληθεί.

Το 1934 μετατέθηκε στην Πάτρα, όπου ανέλαβε την υποδιεύθυνση του υποκαταστήματος της τράπεζας, ενώ εν τω μεταξύ είχε συνάψει σχέση με μια άλλη γυναίκα και είχε εγκαταλείψει την οικογένειά του. Κατά την παραμονή του στην Πάτρα έγραψε την Eroica, που εκδόθηκε το 1938 και τιμήθηκε με το Κρατικό Bραβείο μυθιστορήματος την επόμενη χρονιά, και δημοσίευσε σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Γράμματα την Κυρία Ελεονώρα (1935) και το 1939, στο ίδιο περιοδικό, τη Μαρίνα.

Το 1942 πέθανε η κόρη του κατά τη διάρκεια του τοκετού. Αυτό το γεγονός τον συγκλόνισε και θεώρησε τον εαυτό του υπεύθυνο, καθώς πίστευε ότι αν δεν είχε εγκαταλείψει το σπίτι του, η κοπέλα θα ζούσε ακόμα. Επέστρεψε τότε στη γυναίκα του, με την οποία επανασυνδέθηκε. Εν τω μεταξύ, επειδή κατά τη διάρκεια της ασθένειας της κόρης του είχε παρατείνει αδικαιολόγητα την άδειά του, σύμφωνα με την κρίση της υπηρεσίας του, απολύθηκε. Η Τράπεζα αργότερα τροποποίησε τα επίσημα στοιχεία ώστε να φαίνεται ότι δεν απολύθηκε, αλλά παραιτήθηκε οικειοθελώς. Από τότε ζούσε αποκλειστικά από τις μεταφράσεις του και από την πενιχρή σύνταξη που του πλήρωνε η Τράπεζα μέχρι το 1945. Επιπλέον πούλησε την κατοικία του στο Παλαιό Ψυχικό σε κάποιον μαυραγορίτη, στον οποίον πλήρωνε ενοίκιο για να παραμένει εκεί. (Αργότερα, το 1945 περίπου, το σπίτι του δημεύτηκε και πλήρωνε ενοίκιο στο Δημόσιο).

Το 1944 έγινε μέλος του Κ.Κ.Ε. και το 1945 δημοσίευσε το μυθιστόρημα Το Γυρί, που αντικατοπτρίζει τους κοινωνικούς προβληματισμούς του. Ιδρυτικό μέλος της Ε.Δ.Α., κατήλθε στις εκλογές στην περιφέρεια Πατρών, χωρίς να εκλεγεί, το 1951.

Το 1960 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος για την Κορομηλιά (είχε δημοσιευτει το 1946). Την ίδια χρονιά ο Μιχ. Κακογιάννης μεταφέρει την Eroica στον κινηματογράφο. Το 1961 εξελέγη επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και ένα χρόνο αργότερα δημοσίευσε το μυθιστόρημα "Στου Χατζηφράγκου", για το οποίο πήρε το Α' Κρατικό βραβείο μυθιστορήματος το 1964.

Το 1967, την ημέρα του πραξικοπήματος, πέθανε η σύζυγός του κι ο ίδιος συνελήφθη και ανακρίθηκε ως αριστερός. Αφέθηκε τελικά ελεύθερος μετά από παρέμβαση της Τατιάνας Μιλιέξ. Ο κλονισμός από το θάνατο της γυναίκας του ήταν μεγάλος, αλλά δεν τον εμπόδισε να αρχίσει να γράφει ένα νέο έργο (Τέρμα), το οποίο δεν ολοκληρώθηκε γραπτώς (ο συγγραφέας όμως είχε συλλάβει όλο το σχέδιο του βιβλίου), αλλά εκδόθηκε μετά το θάνατό του από τον Γ.Ν.Πεντζίκη.

Το 1973 εισήχθη στον Ευαγγελισμό με αναπνευστική και καρδιακή ανεπάρκεια , και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε οίκο ευγηρίας. Το 1974 νοσηλεύτηκε ξανά στον Ευαγγελισμό όπου και πέθανε, στις 27 Φεβρουαρίου.

Το έργο

Η εμφάνιση του Κοσμά Πολίτη στην νεοελληνική πεζογραφία ήταν αιφνίδια και εντυπωσιακή: το πρώτο του μυθιστόρημα, το Λεμονοδάσος, (1930), έγινε δεκτό ενθουσιωδώς από την κριτική· ο Αντρέας Καραντώνης (Καραντώνης 1977, σελ. 160), αναφέρει σχετικά: "πρωτοφάνηκε στα γράμματά μας, όχι με τον συνηθισμένο τρόπο, που φανερώνονται οι λογοτέχνες, ακόμα και οι καλύτεροι, προετοιμάζοντας δηλαδή την επιβολή του, αρχίζοντας να γράφει από νέος, να δημοσιεύει δειλά σε περιοδικά και σιγά-σιγά να χρίεται άνθρωπος των γραμμάτων, αλλά με μια εισβολή απροσδόκητη και συναρπαστική...". Το έργο, παρά τον μελοδραματικό χαρακτήρα του, σφύζει από ζωή, νεανικότητα και αγάπη για τη φύση, κάτι που το διαφοροποιούσε από την ατμόσφαιρα των περισσότερων μυθιστορημάτων της εποχής και που ήταν ο βασικός λόγος για την θετικότατη υποδοχή του.

Τα τρία πρώτα μυθιστορήματα του Πολίτη, Λεμονοδάσος, Εκάτη και Εroïca έχουν χαρακτήρα κοσμοπολίτικο[3]. Το κεντρικό θέμα αυτών των μυθιστορημάτων είναι η αναζήτηση της "αυθεντικής ζωής" (Vitti 1977, σελ. 339).

Στα δύο πρώτα έργα οι ήρωες είναι ενήλικοι, ενώ στην Eroïca ο συγγραφέας στράφηκε στον κόσμο της εφηβικής ηλικίας για να αναζητήσει εκεί την αυθεντικότητα. Από το μυθιστόρημα Το Γυρί (1944), παράλληλα με την ιδεολογική μεταστροφή του συγγραφέα, σημειώνεται θεματική μεταβολή και στην πεζογραφία του: το ενδιαφέρον του μετατοπίζεται πλέον στις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις και τους λαϊκούς ανθρώπους και εστιάζει στο καθημερινό και το συνηθισμένο (Σαχίνης 1967, σ.), αντί για το απόλυτο και το ιδανικό. Από την ίδια οπτική γωνία περιγράφει και την Σμύρνη στο τελευταίο του ολοκληρωμένο μυθιστόρημα, Στου Χατζηφράγκου (1962). Πρωταγωνίστρια του έργου είναι η ίδια η Σμύρνη, και η συγκεκριμένα η λαϊκή συνοικία Χατζηφράγκου. Όλο το έργο διαδραματίζεται στα 1902, με εξαίρεση ένα εμβόλιμο τμήμα στο μέσον του βιβλίου, την "Πάροδο", όπου ένα από τα παιδιά της λαϊκής συνοικίας και πρόσφυγας πια στην Αθήνα του 1962 αφηγείται την καταστροφή της πόλης το 1922. Η "Πάροδος" είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα που έχουν γραφτεί για την Μικρασιατική Καταστροφή.

Αυτό που αναγνωρίστηκε αμέσως ως το αξιολογότερο χαρακτηριστικό της πεζογραφίας του Κοσμά Πολίτη ήταν η "ποιητικότητα" και ο "λυρισμός". Ο Mario Vitti (Vitti 1977, σελ. 329-337) ερμηνεύει την ποιητικότητα ως "συγκινησιακή φόρτιση" στην περιγραφή του τοπίου. Το δεύτερο σημαντικότερο χαρακτηριστικό της πεζογραφικής τέχνης του Πολίτη ήταν η συνεχής ανανέωση, όχι μόνο θεματολογικά, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, αλλά και μορφολογικά.

Εργογραφία

Πρωτότυπο έργο

Λεμονοδάσος, μυθιστόρημα, 1930

Εκάτη, μυθιστόρημα, 1933

Ελεονόρα, διήγημα, 1935

Εroïca, μυθιστόρημα, 1937

Μαρίνα, διήγημα, 1939

Τζούλια, διήγημα, 1943

Το Γυρί, μυθιστόρημα, 1944

Το ρέμα, διήγημα, 1945

Ένα διπλό, διήγημα, 1945

Η κορομηλιά, νουβέλα, 1946

Santa Barbara (απόσπασμα), εφημ. Η Μάχη, 6.11.49, σ. 2.

Κωνσταντίνος ο Μέγας, θεατρικό, 1957

Πρώτη Ανάσταση, διήγημα, 1959

Στου Χατζηφράγκου, μυθιστόρημα, 1962

Μάρκο Πόλο. Πρωτότυπη εργασία πάνω στα ταξίδια του, 1967

Τέρμα (ημιτελές), μυθιστόρημα, 1975

Καϊάφας, αφήγημα, 1976

Μεταφραστικό έργο

Το μεταφραστικό έργο του Κοσμά Πολίτη ήταν πλούσιο και ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς μετέφρασε πολλά από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ενδεικτικά κάποιες από τις κυριότερες μεταφράσεις του:

Pearl Buck, Ανατολικός άνεμος, δυτικός άνεμος

A.J. Cronin, Τα άγουρα χρόνια

James Joyce, Οι Δουβλινέζοι

Elia Kazan, Ο συμβιβασμός

Edgar Allan Poe, Αλλόκοτες ιστορίες

John Steinbeck, Τα σταφύλια της οργής

Lev Tolstoi, Πόλεμος και ειρήνη

Giuseppe Di Lambedusa "Γατόπαρδος"

De Siris

Στάθης Ψάλτης

Στάθης Ψάλτης

Ο Στάθης Ψάλτης γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1951, είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Βέλο Κορινθίας όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια και στα 11 η οικογένειά του μετακόμισε στο Αιγάλεω.

Σπούδασε στη δραματική σχολή του Μιχαηλίδη. Το 1967 που πήγε με το φίλο του επίσης ηθοποιό Κώστα Αθανασόπουλο στη σχολή του Μιχαηλίδη ήταν μόλις 16 χρόνων και μέχρι να γίνει γνωστός ηθοποιός έκανε πολλά επαγγέλματα, μεταξύ άλλων και αυτό του ναυτικού. Παντρεύτηκε στα 17 του, αλλά χώρισε γρήγορα. Από αυτόν τον γάμο έχει μία κόρη. Το 2006 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά. Έπαιξε σε πολλές ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου, αλλά και στο θέατρο. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μαζί με την Καίτη Φίνου στη δεκαετία του 1980 με εμπορικές ταινίες όπως Καμικάζι αγάπη μου, Τροχονόμος Βαρβάρα, Τα Καμάκια, Βασικά καλησπέρα σας. Έχει παίξει πολλούς ρόλους στην καριέρα του κατά το πλείστον κωμικούς.

Έχουν μείνει πολλές ατάκες από τις ταινίες του, όπως "Μανούλι, είσαι να τη βρούμε;", "Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!" και "Κούλα με την κουλάρα σου!" .

Το 1973 στην τηλεοπτική σειρά Οι έμποροι των εθνών τραγούδησε το Ήτανε μιά φορά του Σταύρου Ξαρχάκου. Από τότε έχει τραγουδήσει αρκετά τραγούδια σε ταινίες του αλλά και σε επιθεωρήσεις.

Φιλμογραφία

1990   Ο εραστής

1989   Απαγωγή στα τυφλά

1989   Και δειλός και τολμηρός

1989   Ο πανταχού παρών

1989   Ο πρωτάρης μπάτσος και η τροτέζα

1989   Τρελάδικο πολυτελείας

1988   Ο καβαλάρης των FM Stereo

1988   Ακαταμάχητος πιλότος

1988   Ένας αλλά Λέων

1988   Ξενοδοχείο Kastri

1988   Ο μεγάλος παραμυθάς

1986   Κλεφτρόνι και τζέντελμαν

1986   Ράκος Νο14 και ο πρώτος μπουνάκιας

1986   Ψηλός λιγνός και ψεύταρος

1985   Τρελλός είμαι ό,τι θέλω κάνω

1984   Έλα να αγαπηθούμε-γυμνωθούμε ντάρλινγκ

1984   Μάντεψε τι κάνω τα βράδια

1983   Καμικάζι αγάπη μου

1983   Πέστα βρομόστομε

1982   Βασικά καλησπέρα σας

1982   Και ο πρώτος ματάκιας

1982   Τα σαΐνια

1981   Είσαι στην ΕΟΚ; πάθε για την ΕΟΚ!

1981   Πάμε γιά καφέ

1981   Τα καμάκια

1981   Τροχονόμος Βαρβάρα

1980   Γεύση απο Ελλάδα

1980   Ο Κώτσος στην ΕΟΚ

1980   Ο παρθενοκυνηγός

1980   Ο ποδόγυρος

1979   Οι φανταρίνες

1979   Τα παιδιά της πιάτσας

1972   Διαμάντια στο γυμνό σου σώμα

Τηλεοπτικές σειρές

2006   Αν μ'αγαπάς

1994   Καλημέρα ζωή

1993   Τμήμα ηθών

1980   Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα

1979   Ο Συμβολαιογράφος

1978   Η τύχη της Μαρούλας

1973   Οι έμποροι των εθνών

Θεατρικές Παραστάσεις

2010   Πού πας ρε Γιωργάκη με τέτοιο καιρό;       Επιθεώρηση

2009   Και ξανά... ΠΑΣΟΚολλητό    Επιθεώρηση

2007   Νου Δού η άσχημη    Επιθεώρηση

2007   Το μαντολίνο του ναυαγού Σημίτη    Επιθεώρηση

Τα παπα...τσουνάμια            Επιθεώρηση

Τα θέλει ο Κολοτράβας μας Επιθεώρηση

Παπουτσωμένη Ντόρα          Επιθεώρηση

Οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές οι τσούχτρες        Επιθεώρηση

Κότες  Επιθεώρηση

1998-1999     Πινόκιο            Επιθεώρηση

1998   Έλληνες είστε και φαίνεστε   Επιθεώρηση

1996   Εμπρός προς τα πίσω         Επιθεώρηση

1995   Καυκαλήθρες και Τσιτσιραύλα         Επιθεώρηση

1994   Βάτραχοι        Αρχαία κωμωδία

1993   Αγαπάς τη Γελάδα, απόδειξη          Επιθεώρηση

1987   Καμπαρέ Ελλάς        Επιθεώρηση

De Siris

26 Φεβρουαρίου Σαν Σήμερα

26 Φεβρουαρίου Σαν Σήμερα

26 Φεβρουαρίου 1991 - Παροπλίζεται το «Βέλος», το πολεμικό πλοίο που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κίνημα του Ναυτικού κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Γεγονότα

364 – Ο Ουαλεντινιανός ανακηρύσσεται Ρωμαίος αυτοκράτορας .

1815 - Δραπέτευση του Ναπολέοντα Βοναπάρτη από την Έλβα όπου είχε εξοριστεί (έμεινε εκεί για 9 μήνες και 21 μέρες)

1822 - Λεηλασία της Χαλανδρίτσας από τους Τούρκους

1848 – Εγκαθιδρύεται η Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία.

1872 - Η κυβέρνηση Βούλγαρη διενεργεί εκλογές, στις οποίες κυριαρχούν η βία και η νοθεία και κερδίζει τη σχετική πλειοψηφία

1914 - Καθέλκυση του Βρεταννικού, ένα από τα μεγαλύτερα υπερωκεάνια της γραμμής του Βορείου Ατλαντικού στις αρχές του 20ου αιώνα και αδελφό πλοίο του θρυλικού Τιτανικού, το οποίο βρίσκεται βυθισμένο στης ακτές της Κέας

1936 - Έπειτα από μακροχρόνιες έρευνες, ο Φερδινάνδος Πόρσε παρουσιάζει το «λαϊκό αυτοκίνητο», γνωστότερο ως Volkswagen.

1952 – Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ ανακοινώνει ότι η χώρα του κατέχει ατομική βόμβα .

1954 - Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Παγασών, αποφάσισε την μετονομασία της δημοτικής Αρχής σε «Δήμο Βόλου».

1969 - Πρώτη προβολή της ταινίας «Ζ» του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά με θέμα τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και την αναζήτηση των ενόχων από τον τότε ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού.

1980 – Η Αίγυπτος και το Ισραήλ συνάπτουν πλήρεις διπλωματικές σχέσεις.

1983 - Το άλμπουμ «Thriller» του Μάικλ Τζάκσον ανεβαίνει στο Νο1 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών, όπου θα παραμείνει για 37 εβδομάδες.

1990 - Οι Σαντινίστας χάνουν τις εκλογές στην Νικαράγουα.

1991 - Παροπλίζεται το «Βέλος», το πολεμικό πλοίο που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κίνημα του Ναυτικού κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

1991 – Από το ραδιόφωνο της Βαγδάτης ανακοινώνει ο Σαντάμ Χουσεΐν την αποχώρηση των ιρακινών στρατευμάτων από το Κουβέιτ.

1993 - Στο Βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου εκρήγνυται, παγιδευμένο φορτηγό, σκοτώνοντας 6 άτομα και τραυματίζοντας πάνω από χίλια.

2003 – Ξεκινά ο πόλεμος στο Νταρφούρ .

Γεννήσεις

1619 - Φραντζέσκο Μοροζίνι, Δόγης της Βενετίας

1802 - Βίκτωρ Ουγκώ, Γάλλος συγγραφέας

1829 - Λιβάι Στρος, γερμανικής καταγωγής αμερικανός ράφτης, εφευρέτης και κατασκευαστής των ρούχων τζιν, ιδρυτής της βιομηχανίας ρούχων Levi's.

1920 - Μίνως Αργυράκης, ζωγράφος και σκηνογράφος.

1926 - Νίκος Καχτίτσης, Έλληνας πεζογράφος της μεταπολεμικής γενιάς.

1946 - Μανώλης Μητσιάς, τραγουδιστής.

1946 - Δημήτρης Καβράκος, λυρικός τραγουδιστής με διεθνή καριέρα.

1954 - Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Τούρκος πολιτικός.

1959 - Αχμέτ Νταβούτογλου, Τούρκος πολιτικός.

Θάνατοι

1200 - Συμεών , Σέρβος ηγεμόνας και άγιος

1883 - Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, πρωθυπουργός της Ελλάδας

1947 - Αλεξάντερ Λερ, Αυστριακός Πτέραρχος της Luftwaffe κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τουφεκίζεται στο Βελιγράδι

1969 - Καρλ Γιάσπερς, Γερμανός ψυχίατρος και φιλόσοφος

1985 – Τιάλλινγκ Κούπμανς, Ολλανδός οικονομολόγος, βραβευμένος με Νόμπελ

1986 - Αμαλία Φλέμιγκ, επιστημονική συνεργάτιδα και σύζυγος του μεγάλου βρετανού επιστήμονα Αλεξάντερ Φλέμιγκ που ανακάλυψε την πενικιλίνη, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

1995 - Τζακ Κλέιτον , Βρετανός σκηνοθέτης

1998 - Θεόδωρος Σούλτσζ , Αμερικανός οικονομολόγος, βραβευμένος με Νόμπελ

2003 - Δημήτρης Ποταμίτης, ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας.

Συναξαριστής

Φωτεινής της Σαμαρείτιδος μεγαλομάρτυρος Η αγία Φωτεινή καταγόταν από την Σαμαρειτική πόλη Σιχάρ. Τις πρώτες πληροφορίες για την αγία τις βρίσκουμε στο Δ` κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Μετά τη συνάντησή της και τη συνομιλία της στο φρέαρ του Ιακώβ, βαπτίσθηκε χριστιανή, έλαβε το όνομα Φωτεινή και αφοσιώθηκε στη διάδοση του Ευαγγελίου στην Αφρική και τη Ρώμη. Εκεί με τους δύο γιους της και τις πέντε αδελφές της υπέστη μαρτυρικό θάνατο κατά την διάρκεια των φοβερών διωγμών του αυτοκράτορα Νέρωνα.

και των συν αυτή Μαρτύρων: Ανατολής, Βίκτωρος του στρατηλάτου, Ιησή, Κυριακής, Παρασκευής, Φωτίδος, Φωτεινού, Φώτως και Θεοκλήτου του φαρμάκου. Σεβαστιανού δουκός και Χριστοδούλου.

Ιωάννου του Κάλφα (†1575).

Οσίων Πορφυρίου επισκόπου Γάζης (†420) του Θεσσαλονικέως O άγιος Πορφύριος καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη από πλούσια και αρχοντική οικογένεια. Μετά τις λαμπρές του θεολογικές και φιλοσοφικές σπουδές, αρνήθηκε την πλούσια και κοσμική ζωή και αποσύρθηκε αρχικά στα περίφημα μοναστήρια της Αιγύπτου και εν συνεχεία στα Ιεροσόλυμα, όπου χειροτονήθηκε ιερέας και τέλος επίσκοπος Γάζας. Από τη θέση αυτή αποδόθηκε στον αγώνα καταπολέμησης των αιρετικών. Για να προστατεύσει το ποίμνιό του, δεν δίστασε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και να ζητήσει την συνδρομή των αυτοκρατόρων Αρκαδίου και Ευδοξίας. Εκεί συνάντησε και τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο οποίος τον συνέστησε στους βασιλείς και στήριξε με θέρμη το αίτημα του. Παρά τις αρχικές του αντιδράσεις ο βασιλιάς επείσθη και χορήγησε στο Πορφύριο βασιλικό διάταγμα, με το οποίο περιόριζε την δράση των ειδωλολατρών και των λοιπών αιρετικών και με βασιλική χορηγία ανήγειρε εκκλησίες εκεί, όπου προηγουμένως βρισκόταν ειδωλολατρικοί ναοί. Μετά από εικοσιτέσσερα χρόνια επισκοπικών αγώνων, εκοιμήθη οσιακά.

Νικολάου του «Κατοπινού».

Εορτολόγιο

Ανατολή, Πορφύριος, Πορφυρός, Πορφύρης, Πορφυρή, Πορφυρία, Πορφύρα, Πορφυρώ, Πορφυρούλα, Σεβαστιανός, Σεβαστίνος, Σεβαστός, Σέβος, Σέβης

De Siris

Μίνως Αργυράκης

Μίνως Αργυράκης

Ο Μίνως Αργυράκης γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 26 Φεβρουαρίου 1920 και πέθανε στην  Αθήνα στις  26 Μαΐου 1998, ήταν έλληνας ζωγράφος, σκιτσογράφος και σκηνογράφος του θεάτρου.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1920. Κατά την Μικρασιατική Καταστροφή, ο πατέρας του, που ήταν πλούσιος τραπεζίτης, έπεσε θύμα της τουρκικής θηριωδίας. Έτσι, σε ηλικία ενός έτους, ο Αργυράκης βρέθηκε πρόσφυγας στην Ελλάδα, μαζί με την μητέρα του, Γαλάτεια, την γιαγιά του και τον αδελφό του. Με την φροντίδα της Πηνελόπης Δέλτα, φοίτησε στο Κολέγιο του Ψυχικού. Προσπάθησε δύο φορές να γίνει δεκτός από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά χωρίς επιτυχία. Αναγκαστικά, στράφηκε προς την Ανωτάτη Εμπορική Σχολή (σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών).

Έλαβε μαθήματα ζωγραφικής από τον Γιάννη Τσαρούχη, που ήταν προσωπικός του φίλος. Ο ίδιος επίσης ισχυρίζονταν πως υπήρξε μαθητής του Κόντογλου, του Θεόφιλου και του Παρθένη. Έκανε παρέα με άλλους πολύ γνωστούς συνομήλικούς του, όπως ο Γιάννης Μόραλης, ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Νίκος Γκάτσος.

Παράλληλα με την ζωγραφική, ασχολήθηκε από πολύ νωρίς και με το σκίτσο και την δημοσιογραφία. Κατά την περίοδο της Κατοχής, κατατάχθηκε στην ΕΠΟΝ και με τους αντάρτες περιήλθε τα βουνά της Ευρυτανίας.

Το 1948 και το 1951, συμμετείχε στις πανελλήνιες εκθέσεις ζωγραφικής, ενώ το 1957 συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Νεότητας της Μόσχας και στην Μπιενάλε Σχεδίου στο Ταλεντίνο της Ιταλίας. Ταυτοχρόνως δημοσίευε κείμενα και σκίτσα σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής (Αυγή, Ελευθερία, κ.ά.).

Το 1957 εξέδωσε το πρώτο του λεύκωμα με σκίτσα και κείμενα υπό τον τίτλο Οδός Ονείρων. Το λεύκωμα, ήταν «μια αιχμηρή, καυστική, κοινωνική σάτιρα της Ελλάδας του '50, που περιέχει πολλά μυθολογικά στοιχεία, αλλά αποπνέει και έναν έντονο λυρισμό». Ο Μάνος Χατζιδάκις, γοητευμένος από το λεύκωμα, το μετέτρεψε σε μουσική επιθεώρηση, η οποία παρουσιάστηκε στο θέατρο «Μετροπόλιταν» της Αθήνας το 1962 με την συνεργασία του ίδιου του Αργυράκη (σκηνικά, κοστούμια, και στίχοι ενός τραγουδιού), του σκηνοθέτη Αλέξη Σολωμού και του ηθοποιού Δημήτρη Χορν. Με τον Χατζιδάκι συνεργάστηκε ξανά το 1965, για την επιθεώρηση Ο γύρος του κόσμου.

Το 1963, πραγματοποίησε έκθεση στην γκαλερί «Ζυγός», με κύριο θέμα την εισβολή των ξένων (τουριστών και μη) και την αλλαγή της κοινωνίας στην μεταπολεμική Ελλάδα. Το 1963, υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη.

Λίγο πριν από την δικτατορία, δημιούργησε με την σύντροφό του, τον Τσαρούχη και τον Ευγένιο Σπαθάρη, την «Κιβωτό της Άμυ», ένα πρωτοποριακό χώρο καλλιτεχνικού πειραματισμού, στην Πλάκα, όπου γίνονταν διάφορα χάπενινγκ με λόγος, μουσική και χορός.

Η χούντα έκλεισε την «Κιβωτό της Άμυ», γιατί δεν είχε άδεια «μετά μουσικών οργάνων», και ο Αργυράκης έφυγε εκτός Ελλάδας· πρώτα στην Ισπανία, κατόπιν στο Λονδίνο και τέλος στην Κοπεγχάγη, όπου έζησε μέχρι το 1974 φιλοξενούμενος του γλύπτη Τάκη. Στην Κοπεγχάγη, εξέδωσε ένα δεύτερο σατιρικό λεύκωμα με σκίτσα και κείμενα υπό τον τίτλο Η πολιτεία έπλεε εις την Μελανόλευκον.

Όταν έπεσε η χούντα, επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1975 εικονογράφησε έναν αγγλικό ταξιδιωτικό οδηγό για την Ελλάδα (Fodor's Greece 1975). Το 1981 συνεργάστηκε για τελευταία φορά με τον Χατζιδάκι, δημιουργώντας τα σκηνικά και τα κοστούμια για την παράσταση της Πορνογραφίας. Το 1984 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα.

Η υγεία του κλονίστηκε το 1990 και έκτοτε έπαψε να ζωγραφίζει και να συμμετέχει ενεργά στην ζωή. Τον Απρίλιο του 1997, κλείστηκε στο Αθηναϊκό Γηροκομείο. Πέθανε έναν χρόνο μετά, πριν προλάβει να δει αναδρομική του έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη (Οκτώβριος 1998).

Για το έργο του Μίνου Αργυράκη, η Ελένη Βακαλό έχει γράψει:

«Μέσα στα πλαίσια της ελληνικότητας, την πρώτη χρήση ειρωνείας, από τη δεκαετία του '40, την έχουμε στα σκίτσα του Μ. Αργυράκη. Ο Μ. Αργυράκης λειτουργεί βέβαια ως γελοιογράφος. Το ρεπερτόριό του, όμως, αγγίζει όλα τα σύμβολα της ελληνικότητας. Τα απομυθοποιεί γελοιογραφικά από το κύρος τους, αλλά συγχρόνως τα μεταφέρει στο χώρο ονείρων, στην "Οδό Ονείρων" του Νεοέλληνα […]. Με την παρεμβολή του Μ. Αργυράκη τοποθετείται το σημείο που έγινε η στροφή, για να περάσουμε σ' ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα στην Ελλάδα, από το βίωμα στη μνήμη.»

De Siris

Δημήτρης Καβράκος

Δημήτρης Καβράκος

Ο βαθύφωνος Δημήτρης Καβράκος γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1946 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας και σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς μπάσους του Λυρικού Θεάτρου.

Έκανε το ντεμπούτο του στο ρόλο του Ζαχαρία (Ναμπούκο) στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Στην Ιταλία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Ρέκβιεμ του Βέρντι στο Σπολέτο, και το 1976 έκανε το ντεμπούτο του στο Έιβερυ Φίσερ Χολ του Κέντρου Λίνκολν, στην Αμερική, στο έργο του Ρεφίτσε Σικελία .

Το 1979 έκανε το ντεμπούτο του στη Μετροπόλιταν Όπερα ως Μέγας Ιεροεξεταστής στον Ντον Κάρλος και στη συνέχεια ερμήνευσε κεντρικούς ρόλους στις όπερες Αΐντα , Ερνάνης , Τροβατόρε , Σικελικοί Εσπερινοί , Ρωμαίος και Ιουλιέτα , Ντον Τζιοβάννι , Τουραντότ, Λουίζα Μίλλερ, Σίμων Μποκκανέγκρα, Ναμπούκο, Νόρμα, Λουτσία, Δύναμη του Πεπρωμένου και η Εβραία . Την περίοδο 2007-2008 έλαβε μέρος στις παραγωγές Αΐντα , Μάκβεθ και Τουραντότ .

Ως πρωταγωνιστής της Λυρικής Όπερας του Σικάγο, του Σαν Φρανσίσκο, του Χιούστον και του Ντάλλας έχει εμφανιστεί στις όπερες Μπόρις Γκουντούνωφ , Λουίζα Μίλλερ, Δύναμη του Πεπρωμένου , Τζιοκόντα, Αΐντα , Πουριτανοί, Υπνοβάτις και Λακμέ . Στη Σκάλα του Μιλάνου έχει εμφανιστεί στις όπερες Λουτσία, Ντον Τζιοβάννι , Λα Βεστάλε, Ριγκολέττο και Αλτσίνα. Στην Όπερα του Παρισιού έχει εμφανιστεί στις όπερες Λουτσία, Νόρμα, Πουριτανοί, Ντον Κάρλος, Τουραντότ . Στο Κόβεν Γκάρντεν του Λονδίνου έχει πρωταγωνιστήσει στις όπερες Μπόρις Γκουντούνωφ , Άννα Μπολένα, Γάμοι του Φίγκαρο και Λα Ντόνα ντε Λάγκο .

Έχει εμφανιστεί στις όπερες Φλωρεντίας, Βενετίας, Ρώμης, Μπολόνια, Νάπολης, Μαδρίτης, Σεβίλλης, Κατάνια, Γένοβα, Μόντρεαλ, Μασσαλίας, Μπορντώ, Κολωνίας, Άμστερνταμ, Τόκυο, Μπουένος Άϊρες, Σάο Πάολο και Ρίο ντε Τζανέϊρο.

Ως πρωταγωνιστής έχει συμπράξει με μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, όπως του Ζάλτσμπουργκ, του Μπρέγκετς, της Αιξ αν Προβάνς και του Γκλάιντμπορν. Ως συναυλιακός καλλιτέχνης έχει συμπράξει με τις Συμφωνικές Ορχήστρες του Σικάγο, του Κλήβελαντ, της Μινεσσότα, του Πίτσμπουργκ, του Σινσινάττι, του Μόντρεαλ, του Άμστερνταμ και του Παρισιού, υπό τη διεύθυση διάσημων αρχιμουσικών όπως οι Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, Τζέμς Κόνλον, Σαρλ Ντυτουά, Έντο ντε Βάαρτ, Ζούμπιν Μέτα, Μπέρναρντ Χάιτινκ, Τζέιμς Λιβάϊν, Τζουσέππε Πατανέ, Χέλμουτ Ρίλλινγκ, Γκέοργκ Σόλτι και Ρικάρντο Μούτι.

Στις ηχογραφήσεις του περιλαμβάνονται τα έργα: Ντον Τζιοβάννι (ΕΜΙ/ Angel , Μπέρναρντ Χάιτινκ), Οθέλλος ( Decca / London , Γκέοργκ Σόλτι), Δαναΐδες και Μικρή επίσημη λειτουργία του Ροσσίνι (ΕΜΙ), Νόρμα , Λα Βεστάλε και Ριγκολέττο ( SONY , Ρικάρντο Μούτι) και Νόρμα ( VARA RADIO , Άμστερνταμ). Επίσης διατίθενται σε video η Αΐντα με τη Μετροπόλιταν Όπερα και ο Ριγκολέττο με τη Σκάλα του Μιλάνου.

Ο Δημήτρης Καβράκος έχει μόνιμη συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή και συχνές εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και το Φεστιβάλ Αθηνών. Έχει ακόμη συνεργαστεί με τις Κρατικές Ορχήστρες Αθηνών και Θεσσαλονίκης και την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ.

De Siris

Μανώλης Μητσιάς

Μανώλης Μητσιάς

Ο Μανώλης Μητσιάς είναι Έλληνας τραγουδιστής με σημαντική καλλιτεχνική παρουσία στο λαϊκό, ελαφρολαϊκό και έντεχνο τραγούδι. Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1946 στα Δουμπιά Χαλκιδικής.

Πορεία στο τραγούδι

Από παιδί ασχολήθηκε με βυζαντινούς ύμνους και παραδοσιακή μουσική, ενώ διετέλεσε ψάλτης. Αργότερα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές κι εκεί έγινε μέλος της χορωδίας της Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδος, ενώ παράλληλα δημιούργησε μία μπουάτ στην οποία και ξεκίνησε την πορεία του στο τραγούδι. Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά έγινε το 1969, με πρώτη του επιτυχία το τραγούδι Στην Ελευσίνα μια φορά.

Συνεργασίες

Στη σαραντάχρονη καριέρα του έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους κορυφαίους Έλληνες συνθέτες (Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζιδάκι, Σταύρο Ξαρχάκο, Βασίλη Τσιτσάνη, Θάνο Μικρούτσικο, Γιάννη Μαρκόπουλο, Μάριο Τόκα, Άκη Πάνου, Δήμο Μούτση, Χρήστο Λεοντή, Χρήστο Νικολόπουλο, Ηλία Ανδριόπουλο, Γιώργο Χατζηνάσιο, Γιάννη Σπανό, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Σταμάτη Κραουνάκη, Σταμάτη Σπανουδάκη κλπ.), έχει τραγουδήσει στίχους και ποίηση των Γιώργου Σεφέρη, Νίκου Γκάτσου, Μανώλη Αναγνωστάκη, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Μάνου Ελευθερίου, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, Λίνας Νικολακοπούλου κλπ., ενώ ερμήνευσε και έργα του Ισπανού ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

Έχει εμφανιστεί για συναυλίες σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ τραγούδησε και για τους Έλληνες του εξωτερικού (Νέα Υόρκη, Λονδίνο και αλλού). Το καλοκαίρι του 2009, γιόρτασε τα 40 χρόνια της παρουσίας του στο ελληνικό τραγούδι. Δισκογραφικά έχει ηχογραφήσει περισσότερους από 35 προσωπικούς δίσκους, ενώ έχει συμμετάσχει και σε δισκογραφικές δουλειές άλλων καλλιτεχνών.

De Siris

25 Φεβρουαρίου Σαν Σήμερα

25 Φεβρουαρίου Σαν Σήμερα

25 Φεβρουαρίου 1973 - Μακελειό σε κέντρο διασκέδασης της Αθήνας από τους αδελφούς Κοεμτζή για μια παραγγελιά. Απολογισμός, τρεις νεκροί αστυνομικοί και δύο τραυματίες. Λίγο αργότερα, ο Διονύσης Σαββόπουλος εμπνέεται από το γεγονός και γράφει το τραγούδι «Μακρύ Ζεϊμπέκικο για το Νίκο».

Γεγονότα

138 - Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός υιοθετεί τον Αντώνιο Πίο καθιστώντας τον έτσι, διάδοχό του.

1570 - Ο πάπας Πίος Ε' αφορίζει τη βασίλισσα Ελισάβετ Α' της Αγγλίας.

1826 - Οι Τούρκοι κυριεύουν το νησάκι Βασιλάδι, προπύργιο του Μεσολογγίου, σφίγγοντας το κλοιό γύρω από την Ιερή Πόλη, που θα αντέξει ακόμα ενάμιση μήνα.

1915 - Ο συμμαχικός στόλος της Αντάντ καταλαμβάνει τη Λήμνο ως ορμητήριο για απόβαση στη χερσόνησο της Καλλίπολης.

1919 - Οι Δωδεκανήσιοι πραγματοποιούν συλλαλητήριο στην Αθήνα αξιώνοντας την ένωση των νησιών με την Ελλάδα.

1930 - Στασιάζουν οι καπνεργάτες στη Μυτιλήνη και στην Αγιάσω.

1940 - Τα σκανδιναβικά κράτη επιβεβαιώνουν την ουδετερότητά τους στον ευρωπαϊκό πόλεμο.

1954 - Ο Γκαμάλ Αμπντούλ Νάσερ γίνεται πρωθυπουργός της Αιγύπτου.

1956 - Η αυτόχειρας ποιήτρια Σίλβια Πλαθ συναντά και ερωτεύεται τον ποιητή Τεντ Χιουτζ, με τον οποίο παντρεύονται τέσσερις μήνες αργότερα. Η Πλαθ αυτοκτόνησε το 1963 σε ηλικία 30 ετών.

1956 - Σε λόγο του στο 20ο Συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε, το πρώτο μετά το θάνατο του Στάλιν, ο πρώτος γραμματέας Νικήτα Χρουστσόφ κηρύσσει την αποσταλινοποίηση και καταγγέλλει την προσωπολατρία.

1959 - Ανακαλούνται οι εκτοπίσεις του Μακάριου και των τριών συνεξορίστων του.

1964 - Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας συγχωνεύονται με την ΕΟΚ.

1964 - Ο 22χρονος Κάσιους Κλέι, ο οποίος αργότερα θα ονομαστεί Μοχάμετ Άλι, κερδίζει με τεχνικό νοκ άουτ στον 6ο γύρο τον Σόνι Λίστον στο Μαϊάμι Μπιτς και ανακηρύσσεται για πρώτη φορά στην καριέρα του παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών.

1972 - Εκτοξεύεται από το Ακρωτήριο Κένεντι, με προορισμό το Δία, το αμερικανικό διαστημόπλοιο "Πάιονιρ Χ", στο πλαίσιο του προγράμματος της ΝΑΣΑ για την εξερεύνηση του διαστήματος από μη επανδρωμένα διαστημόπλοια.

1973 - 3.000 φοιτητές οχυρώνονται στη Νομική Σχολή της Αθήνας και διαδηλώνουν από την ταράτσα του κτηρίου με συνθήματα κατά της χούντας.

1973 - Μακελειό σε κέντρο διασκέδασης της Αθήνας από τους αδελφούς Κοεμτζή για μια παραγγελιά. Απολογισμός, τρεις νεκροί αστυνομικοί και δύο τραυματίες. Λίγο αργότερα, ο Διονύσης Σαββόπουλος εμπνέεται από το γεγονός και γράφει το τραγούδι «Μακρύ Ζεϊμπέκικο για το Νίκο».

1979 - Η τουρκική Βουλή υπερψηφίζει τη δίμηνη παράταση του στρατιωτικού νόμου σε 13 πόλεις.

1980 - Συναγερμός σημάνει στην Πύλο, όταν πετρέλαιο αρχίζει να χύνεται στη θάλασσα μετά από έκρηξη σε δεξαμενόπλοιο.

1991 - Την υποστήριξή της στις χερσαίες επιχειρήσεις των Συμμάχων εκφράζει η Αθήνα, επικρίνοντας το Ιράκ επειδή μέχρι την τελευταία στιγμή αρνήθηκε να συμμορφωθεί στις αποφάσεις του ΟΗΕ.

1998 - Η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) αποκτά νέο πρόεδρο έπειτα από 21 χρόνια. Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, γενικός γραμματέας από το 1980, αναλαμβάνει στην θέση του Ζαχαρία Αλεξάνδρου, που ήταν πρόεδρος από το 1977. Οι δυο αυτοί παράγοντες έχουν οδηγήσει το μπάσκετ στις μεγαλύτερες διεθνείς διακρίσεις της ιστορίας του όντας στην εμπροσθοφυλακή της ΕΟΚ από το 1970.

Γεννήσεις

1707 - Κάρλο Γκολντόνι, Ιταλός θεατρικός συγγραφέας

1841 - Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, Γάλλος ζωγράφος και εκπρόσωπος του ιμπρεσιονισμού

1873 - Ενρίκο Καρούζο, Ιταλός υψίφωνος

1902 - Όσκαρ Κούλμαν, Γερμανός/Γάλλος θεολόγος

1918 - Ρένα Κυριακού , Ελληνίδα πιανίστα

1943 - Τζωρτζ Χάρρισον, Βρετανός τραγουδιστής, μέλος του συγκροτήματος των Beatles

1953 - Χοσέ Μαρία Αθνάρ , Ισπανός πολιτικός

1958 - Παναγιώτης Μπεγλίτης , Έλληνας πολιτικός

1968 - Ευρυδίκη , Ελληνίδα τραγουδίστρια

1971 - Ντάνιελ Πάουτερ, Καναδός τραγουδιστής

Θάνατοι

1723 - Σερ Κρίστοφερ Ρεν, Άγγλος αρχιτέκτονας.

1852 - Τόμας Μουρ , Ιρλανδός ποιητής

1899 - Πολ Ρόιτερ, ιδρυτής του ομώνυμου πρακτορείου ειδήσεων.

1933 - Παρθένιος Βαρδάκας, πρώτος Επίσκοπος Κίτρους.

1950 - Τζόρτζ Μίνοτ, Αμερικανός γιατρός, ο βραβευμένος με Νόμπελ

1971 - Θήοντορ Σβέντμπεργκ, Σουηδός χημικός, βραβευμένος με Νόμπελ

1983 - Τένεσι Ουίλιαμς, Aμερικανός θεατρικός συγγραφέας.

1994 - Τριαντάφυλλος Σιαπέρας πρώην πρωταθλητής Ελλάδος με τον τίτλο του μαιτρ και συγγραφέας του δίτομου έργου "Το Σκάκι"

1999 - Γκλεν Τ. Σίμποργκ, Αμερικανός χημικός, βραβευμένος με Νόμπελ

2002 - Κώστας Μάνεσης, στιχουργός.

2010 - Βύρων Θεοδωρόπουλος, διπλωμάτης και συγγραφέας.

Συναξαριστής

Ταρασίου πατριάρχου Κων/πόλεως, Ο άγιος Ταράσιος διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, εξελέγη δε με τη σύμφωνη γνώμη του βασιλέως, της συγκλήτου, του κλήρου και του λαού, από τις τάξεις των λαϊκών. Ήταν ευγενικής καταγωγής, προικισμένος με πλούσια χαρίσματα και ενάρετο βίο και κατείχε υψηλό κρατικό αξίωμα. Με την σύνεση, τη βαθιά πίστη και προσήλωση στο δόγματα της εκκλησίας και τη διαύγεια του πνεύματος που τον διέκρινε, κατόρθωσε να αποκαταστήσει την ενότητα μεταξύ της εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και των άλλων Πατριαρχείων. Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στη Ζ` Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, υπέρ της αναστήλωσης των εικόνων, φροντίζοντας ωστόσο, η προσκύνησή τους να αποβάλει όσο γίνεται κάθε χαρακτήρα λατρείας, ασυμβίβαστης με το αληθινό πνεύμα της χριστιανικής πίστης. Αναθέρμανε τις σχέσεις της Ανατολικής εκκλησίας με τον Πάπα της Ρώμης, αγωνίστηκε ωστόσο να περιορίσει τις απαιτήσεις του. Πατριάρχευσε επί εικοσιένα έτη και εκοιμήθη εν ειρήνη.

Ρηγίνου ιερομάρτυρος, επισκόπου Σκοπέλου (†335), Ο άγιος Ρηγίνος είναι γνωστός για τούς έντονους αγώνες του κατά των κακοδόξων Αρειανών, έλαβε δε μέρος και στη Σύνοδο του 347 επί αυτοκρατορίας Κωνσταντίου και Κώσταντος η οποία επικύρωσε τα δόγματα της Α` Οικουμενικής Συνόδου. Επί Ιουλιανού του Παραβάτου η Εκκλησία διήλθε κρίσιμη περίοδο και οι χριστιανοί υπέστησαν απηνείς διωγμούς για να λατρεύσουν τα είδωλα. Αυτή τη περίοδο ο άγιος Ρηγίνος υπέστη μαρτυρικό θάνατο. Το άγιο λείψανό του, μετακομίσθηκε αρχικά στην Κύπρο, αργότερα δε στη Σκόπελο, όπου εναποτέθηκε στη Μονή Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Αλεξάνδρου μάρτυρος του εν Δριζιπάροις,

Αντωνίου και Θεοδώρου, «του δια Χριστού σάλου».

Οσίου Μαρκέλλου επισκόπου Αιπείας Κύπρου.

Εορτολόγιο

Ρηγίνος, Ρηγίνη, Ρηγίνα, Ρεγίνα, Ρεγγίνα, Ρήγας, Ρήγισσα, Ρηγούλα, Ρηγίλη, Ρήγω, Ρήγο, Ταράσιος, Ταράσης, Ταρσή, Ταρσώ, Ταρασία, Ταρσίτσα

De Siris

Παρθένιος Βαρδάκας

Παρθένιος Βαρδάκας

Ο Μητροπολίτης Παρθένιος ήταν ο πρώτος Μητροπολίτης Κίτρους και Κατερίνης και προηγούμενα Επίσκοπος Κίτρους.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ήπειρο το 1867 και το κοσμικό του όνομα ήταν Περικλής Βαρδάκας. Ανέπτυξε σημαντικό φιλανθρωπικό και πνευματικό έργο, ενώ οργάνωσε και το Μακεδονικό Αγώνα στην περιοχή της Πιερίας, σε συνεργασία με οπλαρχηγούς Μακεδονομάχους, όπως ο Καπετάν Ματαπάς.

Φρόντισε να ιδρύσει ελληνικό σχολείο στην Κατερίνη και αντιμετώπισε με επιτυχία τη ρουμανική προπαγάνδα της εποχής. Εναντίον του Παρθενίου έγιναν τρεις συνολικά δολοφονικές απόπειρες, έργα στρατευμένων Τουρκαλβανών.

Το 1904 ανέλαβε Επίσκοπος Κίτρους. Στις 16 Οκτωβρίου 1912, με την απελευθέρωση της Κατερίνης, έψαλε τη δοξολογία στο Ναό της Θείας Ανάληψης και χοροστάτησε στις κηδείες των πεσόντων στην τελευταία μάχη στο Κολοκούρι, του Σβορώνου και του Νίκα. Έγραψε έργα, από τα οποία αντλούμε πληροφορίες για την Ιστορία της Πιερίας.

Ο Παρθένιος πέθανε από συγκοπή καρδιάς στις 25 Φεβρουαρίου 1933 και το όνομά του δόθηκε σε κεντρική οδό της Κατερίνης. Τον διαδέχθηκε στο θρόνο της Μητρόπολης Κίτρους και Κατερίνης ο Κωνσταντίνος Κοϊδάκης.

Βιβλία

Περιγραφή κυρίως εννέα ετών, τουρκοκρατίας της περιφέρειας επισκοπής Κίτρους από το 1903 ως το 1912.

De Siris

Βύρων Θεοδωρόπουλος

Βύρων Θεοδωρόπουλος

Ο Βύρων Θεοδωρόπουλος γεννήθηκε το 1920 και πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου  2010, ήταν Έλληνας διπλωμάτης και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στο τμήμα νομικής του Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών. Εισήλθε στο διπλωματικό σώμα το 1946 και το 1955 τοποθετήθηκε πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία βίωσε τα γεγονότα των Σεπτεμβριανών. Διετέλεσε επίσης γενικός πρόξενος στην Αλεξάνδρεια και το 1965 έγινε διευθυντής τουρκικών και κυπριακών υποθέσεων. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε πρέσβης στον Καναδά καθώς και μόνιμος αντιπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και το ΝΑΤΟ. Την περίοδο 1976 - 1981 χρημάτισε μόνιμος υπηρεσιακός γενικός γραμματέας του υπουργείου εξωτερικών και παράλληλα πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Διαπραγματεύσεων για την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Από το διπλωματικό σώμα έφυγε το 1981 με τον τίτλο του πρέσβη επί τιμή. Μετά τη συνταξιοδότησή του ασχολήθηκε με την συγγραφή βιβλίων, το δε βιβλίο του

Οι Τούρκοι και Εμείς (1988) βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Επίσης είχε αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας του πανεπιστημίου Αθηνών. Το 2009 προτάθηκε για την έδρα της Θεωρίας και Πρακτικής της Διπλωματίας της Ακαδημίας Αθηνών μαζί με τον Κώστα Αιλιανού χωρίς όμως να εκλεγεί κάποιος. Λίγο πριν την συνεδρίαση της Ακαδημίας, ο πρόεδρος της ένωσης συνταξιούχων διπλωματικών υπαλλήλων, πρέσβης Αλεξανδρής, ζήτησε να εκδοθεί ψήφισμα στήριξης υπέρ του Θεοδωρόπουλου συναντώντας την άρνηση της συνέλευσης.

Μετά το πέρας της εκλογής ο Θεοδωρόπουλος κατηγόρησε σε κάποια άλλη εκδήλωση τον Κωστή Στεφανόπουλο, σύμφωνα πάντα με επιστολή του τελευταίου, ότι τον κυνηγάει με όλους τους τρόπους. Ο Κωστής Στεφανόπουλος στην ίδια επιστολή του σε ημερήσια εφημερίδα διέψευσε ότι παρενέβη στην διαδικασία εκλογής για την πλήρωση της κενής έδρας της Ακαδημίας Αθηνών υπέρ του Αιλιανού.

Απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 2010 στην Αθήνα.

Συγγραφικό Έργο

Το Κυπριακό. Μια Ενδοσκόπηση, (συλλογικός τόμος με τους Μεν.Αλεξανδράκη και Ευστ.Λαγάκο, Ευρωεκδοτική, 1987)

Oι Τούρκοι και Εμείς, (εκδόσεις Φυτράκη, 1988)

Εξωτερική Πολιτική - Διπλωματία - Διπλωμάτες, (Εκδόσεις Φυτράκη, 1990)

Σκέψεις και προβληματισμοί για την εξωτερική μας πολιτική, (συλλογικός τόμος με τους Ευστ.Λαγάκο, Γ.Παπούλια και Ι.Τζούνη, εκδόσεις Ι.Σιδέρης, 1995)

Η εξωτερική πολιτική της νεότερης Ελλάδας, (εκδόσεις Ι.Σιδέρης, 1998)

Θουκυδίδης Επίκαιρος (εκδόσεις Ι.Σιδέρης, 1998)

Το Παράλογο στις διεθνείς σχέσεις (εκδόσεις Ι.Σιδέρης, 2000)

De Siris