Α’ Βερβερικός Πόλεμος

Α’ Βερβερικός Πόλεμος

O Α’ Βερβερικός πόλεμος ήταν πολεμική αναμέτρηση μεταξύ των ΗΠΑ και των Βερβερικών Κρατών της Βορείου Αφρικής για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στη Μεσόγειο, που διήρκεσε από το 1801 έως το 1805. Ήταν η πρώτη στρατιωτική επιχείρηση των Αμερικανών μακριά από το έδαφός τους και μάλιστα υπερπόντια, απτό δείγμα ότι το νεοσύστατο κράτος σκόπευε από πολύ νωρίς να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεθνή σκηνή.

Με το συλλογικό όνομα Βερβερικά Κράτη (η γνωστή μας Μπαρμπαριά) εννοούμε το ανεξάρτητο Σουλτανάτο του Μαρόκου και τα πασαλίκια του Αλγερίου, της Τύνιδας (Τούνεζι) και της Τρίπολης (σημερινής πρωτεύουσα της Λιβύης), που ανήκαν μεν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά στην ουσία ήταν σχεδόν ανεξάρτητα. Ζούσαν από την πειρατεία και λυμαίνονταν τις ακτές της Μεσογείου από την Ισπανία έως τη Συρία, με τους ικανούς πειρατές τους, απόγονος των οποίων ήταν ο θηριώδης Χαϊρεδίν Μπαρμπαρόσα, ο τρόμος και ο φόβος των κατοίκων του Αιγαίου.

Στα τέλη του 18ου αιώνα οι πειρατές έγιναν κυρίαρχοι των θαλασσών, εκμεταλλευόμενοι το κενό εξουσίας στη Μεσόγειο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν σε παρακμή και η Μαλτέζοι Ιππότες, που αποτελούσαν το αντίπαλο δέος των πειρατών, είχαν υποταγεί στον Ναπολέοντα. Έτσι, Γάλλοι, Άγγλοι, ακόμη και οι Αμερικανοί εξαναγκάζονταν να πληρώνουν λύτρα, προκειμένου να κρατούν ανοικτές τις διόδους ναυσιπλοΐας.

Η κατάσταση έφθασε στο απροχώρητο το 1801, όταν ο πασάς της Τρίπολης Γιουσούφ Καραμανλή απαίτησε το ποσό των 225.000 δολαρίων από τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον για να επιτρέπει την ακώλυτη διέλευση των αμερικανικών πλοίων στη Μεσόγειο. Ο φιλελεύθερος Τζέφερσον, συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, προσαρμόστηκε σύντομα στις απαιτήσεις της εξουσίας. Θεώρησε αιτία πολέμου την απαίτηση Καραμανλή και έστειλε στη Μεσόγειο ναυτική δύναμη από επτά φρεγάτες.

Οι Αμερικανοί τα βρήκαν σκούρα στην αρχή, όταν το ναυτικό του Καραμανλή αιχμαλώτισε τη φρεγάτα Φιλαδέλφεια με όλο το πλήρωμά της, τον Οκτώβριο του 1803. Έπειτα από σειρά αψιμαχιών, οι Αμερικανοί αναμετρήθηκαν με τους βέρβερους πειρατές στην αποφασιστική μάχη της Ντέρνα (27 Απριλίου 1805), που βρίσκεται στα παράλια της σημερινής Λιβύης.

Με επικεφαλής ένα πρώην διπλωμάτη, τον Γουίλιαμ Ίτον, και δύναμη 10 πεζοναυτών και 500 μισθοφόρων (ανάμεσά τους και 40 Έλληνες), οι Αμερικανοί σημείωσαν μια σχετικά εύκολη νίκη απέναντι στους 4.000 άνδρες που παρέταξε ο Καραμανλή. Οι απώλειες για τους Αμερικανούς και τους μισθοφόρους τους ήταν 11 νεκροί και 3 τραυματίες, ενώ για τους Τριπολίτες, 800 νεκροί και 1200 τραυματίες. Η νίκη αυτή τόνωσε το εθνικό γόητρο και ανέδειξε το Σώμα των Πεζοναυτών, που τα επόμενα χρόνια θα αποτελέσει την αιχμή του δόρατος των ΗΠΑ στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους τους.

Ο ηττημένος Καραμανλή αναγκάσθηκε να συνθηκολογήσει (10 Ιουνίου 1805) και ανέλαβε την υποχρέωση να μην παρεμποδίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στη Μεσόγειο, ενώ έλαβε και 60.000 δολάρια ως λύτρα για την απελευθέρωση του πληρώματος της φρεγάτας Φιλαδέλφεια. Γρήγορα, όμως, θα ξεχάσει την υπογραφή του, οπότε οι Αμερικανοί θα επανέλθουν στην περιοχή το 1815 για τον Β' Βερβερικό Πόλεμο.

Από: www.sansimera.gr

De Siris

Μητροπολίτης Λεωνίδας Παρασκευόπουλος

Μητροπολίτης Λεωνίδας Παρασκευόπουλος

Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Λεωνίδας, κατά κόσμον Παρασκευόπουλος γεννήθηκε το 1904 και εκοιμήθη στις 27 Απριλίου  εποίμανε τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης κατά την περίοδο 1968 - 1974.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Μανάρι Αρκαδίας το 1904. Μέλος πολυμελούς οικογένειας (ήταν το πέμπτο από τα εννιά παιδιά της οικογένειας του), πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του και στην Τρίπολη. Δάσκαλός του ήταν ο Νικόλαος Παπαχριστόπουλος που ήταν πολύ ευλαβής άνθρωπος και έκανε και τον ψάλτη στην εκκλησία. Μόλις τέλειωσε το δημοτικό σχολείο που το έβγαλε με άριστα, γράφτηκε στο γυμνάσιο Τριπόλεως. Δύο εκπαιδευτικοί του σχολείου ο γυμνασιάρχης του Νικόλαος Μοραΐτης και ο θεολόγος δάσκαλός του Ιωάννης Παρασκευόπουλος, που είχε απλή συνωνυμία μαζί του, τον βοήθησαν πολύ. Το 1924 εισήλθε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, από την οποία έλαβε πτυχίο το 1928 ως Αριστούχος.

Υπήρξε από νωρίς στέλεχος της «Αδελφότητας Ζωή» και αρχικά εστάλη στη Χίο όπου χειροτονήθηκε κληρικός και υπηρέτησε για τέσσερα χρόνια (1931 - 1935). Το 1935 ο ηγέτης της «Ζωής» Σεραφείμ Παπακώστας τον αποστέλλει στη Θεσσαλονίκη ως υπεύθυνο της Οργάνωσης, όπου και ανέπτυξε πλούσιο έργο. Το 1940 επιστρατεύτηκε και τοποθετήθηκε ως λοχαγός στο 16ο Σύνταγμα Πεζικού. Οι ομιλίες του, η εξομολόγηση, η προσωπική επικοινωνία με τους μαχόμενους άνδρες και οι θείες Λειτουργίες φτέρωναν την ψυχή των μαχητών. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, παράλληλα με το ποιμαντικό έργο του (κήρυγμα, ομιλίες, κατηχητικά σχολεία), ξεκινά συσσίτιο για τα παιδιά (2 Φεβρουαρίου 1942). Από εφτά μαθητές έφτασαν σε εφτά χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενους, αγόρια και κορίτσια.

Ο π. Λεωνίδας αρχίζει μια νέα ποιμαντική μέθοδο: τις ραδιοφωνικές του ομιλίες από το σταθμό της Υ.ΕΝ.Ε.Δ. κάθε Κυριακή απόγευμα με τον τίτλο "Σας ομιλεί ο πανοσιολογιώτατος αρχιμανδρίτης π. Λεωνίδας Παρασκευόπουλος". Το 1968, μετά την εκθρόνιση από την αριστίνδην Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος Α΄, ο Λεωνίδας, αν και ήδη συνταξιούχος ιεροκήρυκας, εκλέγεται Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Παρέμεινε στο θρόνο έως το 1974 και κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του ενισχύθηκαν σημαντικά οι κάθε είδους εκκλησιαστικές οργανώσεις στην πόλη. Εξέπεσε του θρόνου βάσει της 3ης και 7ης Συντακτικής πράξης του 1974. Έκτοτε αποσύρθηκε στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης το 1976.

Οραματίζεται και πραγματοποιεί την ίδρυση Σχολείου (αρχικά Νηπιαγωγείου, στη συνέχεια Δημοτικού και Γυμνασίου με τη συμπαράσταση του Συλλόγου "Ο Απόστολος Παύλος" Θεσσαλονίκης. Πιστεύει ότι "οι νέοι είναι η υλοποιημένη ελπίδα κάθε ψυχής. Στους νέους παραδίνουν οι μεγαλύτεροι τη λαμπάδα της ζωής, τη σκυτάλη του πνεύματος. Και αυτή η σκυτάλη πρέπει να δίνεαι σε χέρια καθαρά, δυνατά, ρωμαλέα. Και η λαμπάδα πρέπει να είναι πάντοτε αναμμένη και άσβεστη".

Εκοιμήθη στις 27 Απριλίου 1984 και τάφηκε στο προαύλιο του Ιερού Ναού του Αγίου Βασιλείου των Εκπαιδευτηρίων "Ο Απόστολος Παύλος".

De Siris

Άγγελος Αγγελόπουλος

Άγγελος Αγγελόπουλος

Ο Άγγελος Αγγελόπουλος γεννήθηκε το 1904 και πέθανε στις 27 Απριλίου 1995, ήταν οικονομολόγος, πανεπιστημιακός, διοικητής της Εθνικής Τράπεζας και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Βλαχόραπτη Γορτυνίας και ήταν γιος του Θεόδωρου Αγγελόπουλου και της Χριστίτσας Παπαθανασίου. Αδέρφια του ήταν οι βιομήχανοι Δημήτρης, Παναγιώτης και Γιάννης Αγγελόπουλος ενώ ανηψιός του ο Γιάννης Παπαθανασίου, υπουργός οικονομικών. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην ΑΣΟΕ, της οποίας αναγορεύθηκε και διδάκτωρ. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο εξωτερικό μεταβαίνοντας στη Λειψία, στο πανεπιστήμιο της οποίας εκπόνησε διδακτορική διατριβή στις πολιτικές επιστήμες. Το 1931 εγκαταστάθηκε στην Γαλλία για μεταπτυχιακές σπουδές.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος το 1932 υφηγητής δημόσιας οικονομίας στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το 1937 εξελέγη έκτακτος καθηγητής και το 1939 τακτικός καθηγητής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1946. Το ίδιο έτος απολύθηκε από την θέση του για πολιτικούς λόγους και τρία χρόνια αργότερα, το 1949, αναχώρησε για το εξωτερικό, όπου δίδαξε σε πανεπιστήμια.

Το 1959 επέστρεψε στην Ελλάδα εκλεγόμενος το 1961 τακτικός καθηγητής οικονομικής πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1967, οπότε και παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Το ίδιο έτος είχε εκλεγεί πρύτανης της Παντείου. Το 1975 αναγορεύθηκε ομότιμος καθηγητής και το 1990 του δόθηκε τιμητικά ο τίτλος του επίτιμου καθηγητή. Το 1976 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του καριέρα αναμείχθηκε με τα κοινά αναλαμβάνοντας διάφορες διοικητικές και πολιτικές θέσεις. Υπήρξε οικονομικός διευθυντής του υπουργείου Οικονομικών, διευθυντής του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου (1931 - 1945) , γραμματέας επί των οικονομικών στην κυβέρνηση του Βουνού (1944) και υφυπουργός οικονομικών (1944) στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου.

Την περίοδο 1974 - 1979 διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος ενώ είχε ήδη χρηματίσει πρόεδρος της Εθνικής Τραπέζης Βιομηχανικής Ανάπτυξης (ΕΤΒΑ, 1974) καθώς και αναπληρωτής διοικητής της Διεθνούς Τραπέζης (1974). Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1995, από εγκεφαλικό επεισόδιο. Ήταν παντρεμένος με την Έλλη Σεφεριάδη και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.

De Siris

26 Απριλίου Σαν Σήμερα

26 Απριλίου Σαν Σήμερα

26 Απριλίου 1989 – Ο ποιο θανατηφόρος ανεμοστρόβιλος στην παγκόσμια ιστορία χτυπά το Κεντρικό Μπαγκλαντές, σκοτώνοντας πάνω από 1.300, τραυματίζοντας 12.000, και αφήνοντας 80.000 άστεγους.

Γεγονότα

1607 - Οι πρώτοι Βρετανοί άποικοι αποβιβάζονται στην βόρειο Αμερική, στις ακτές της σημερινής Βιρτζίνια.

1821 - Οι έλληνες επαναστάτες, υπό τον Δήμο Αντωνίου, καταλαμβάνουν την Αθήνα, έπειτα από 366 χρόνια σκλαβιάς.

1831 - Δημοσιεύεται ο πρώτος νόμος περί τύπου στην Ελλάδα.

1877 - Ανακαλύπτεται στην Ολυμπία από γερμανούς αρχαιολόγους ο Ερμής τουΠραξιτέλη.

1902 - Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Νιούτον Χιθ μετονομάζεται σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

1925 - Ο Πάουλ φον Χίντεμπουργκ εκλέγεται πρώτος Πρόεδρος της Γερμανίας στην περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

1933 - Ιδρύεται η Γκεστάπο, η μυστική αστυνομία του ναζιστικού καθεστώτος.

1937 - Η βασκική πόλη Γκερνίκα στην Ισπανία, βομβαρδίζεται από τη γερμανική αεροπορία.

1944 - Ο Γεώργιος Παπανδρέου ανακηρύσσεται πρωθυπουργός της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης στο Κάιρο.

1944 - Έλληνες αντάρτες και Βρετανοί κομάντος απαγάγουν στην Κρήτη το διοικητή της φρουράς του νησιού, Γερμανό στρατηγό Κράιπε, και τον μεταφέρουν στη Μέση Ανατολή. Σαν αντίποινα έκαψαν τα χωριά που πέρασε με τους αντάρτες.

1947 – Παραλαβή του ελληνικού Αρματαγωγού Αξιός στην Αγγλία.

1964 - Η νήσος Ζανζιβάρη και η ηπειρωτική Τανκανίκα σχηματίζουν το κράτος της Τανζανίας, στη δυτική Αφρική.

1966 - Ένας σεισμός μεγέθους 7,5 ρίχτερ καταστρέφει την Τασκένδη .

1970 - Ιδρύεται ο Διεθνής Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας.

1986 - Στον πυρηνικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Τσερνόμπιλ, στη Σοβιετική Ένωση, σημειώνεται έκρηξη, με αποτέλεσμα το χειρότερο πυρηνικό ατύχημα στην Ιστορία.

1987 - Ιδρύεται η Ελληνική Αριστερά και γενικός γραμματέας του νέου κόμματος αναλαμβάνει ο Λεωνίδας Κύρκος.

1989 – Ο ποιο θανατηφόρος ανεμοστρόβιλος στην παγκόσμια ιστορία χτυπά το Κεντρικό Μπαγκλαντές, σκοτώνοντας πάνω από 1.300, τραυματίζοντας 12.000, και αφήνοντας 80.000 άστεγους.

1994 - Διεξάγονται οι πρώτες πολυφυλετικές εκλογές στη Νότιο Αφρική.

2005 - Ο Φόρε Γκνασίνγκμπε εκλέγεται πρόεδρος του Τόγκο, ενώ η αντιπολίτευση κάνει λόγο για νοθεία.

Γεννήσεις

121 - Μάρκος Αυρήλιος, Ρωμαίος αυτοκράτορας

1564 - Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και ποιητής.

1798 - Ευγένιος Ντελακρουά, Γάλλος ζωγράφος

1711 - Ντέιβιντ Χιουμ, Σκωτσέζος φιλόσοφος και ιστορικός

1812 - Άλφρεντ Κρουπ Γερμανός βιομήχανος

1889 - Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, Αυστριακός φιλόσοφος

1894 - Ρούντολφ Ες, Γερμανός αξιωματούχος των Ναζί

1900 - Τσαρλς Ρίχτερ, Αμερικανός γεωφυσικός, εφευρέτης της ομώνυμης κλίμακας μέτρησης του σεισμικού μεγέθους

1946 - Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι, Ρώσος πολιτικός

1958 – Γιώργος Κωστίκος, Έλληνας ποδοσφαιριστής

1959 - Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Έλληνας τραγουδοποιός

Θάνατοι

1478 - Τζουλιάνο ντι Πιέτρο των Μεδίκων, κυβερνήτης της Φλωρεντίας

1910 - Μπιέρνστερν Μπιέρνσον, Νορβηγός συγγραφέας & νομπελίστας

1920 - Σρινιβάσα Ραμανουγιάν, Ινδός μαθηματικός

1938 - Έντμουντ Χούσερλ, Αυστριακός φιλόσοφος

1940 - Καρλ Μπος, νομπελίστας Γερμανός χημικός και μηχανικός, ιδρυτής της IG Farben, της μεγαλύτερης γερμανικής χημικής βιομηχανίας

1984 - Κάουντ Μπέισι, Αμερικανός τζαζ μουσικός

1986 – Ντέτσκο Ουζούνοφ, Βούλγαρος ζωγράφος

1989 - Λουσίλ Μπολ, Αμερικανίδα κωμικός

1991 - Κάρμινε Κόπολα , Αμερικανός συνθέτης και μαέστρος, πατέρας του Φράνσις Φορντ Κόπολα

2005 - Μαρία Σελλ, Ελβετοαυστριακή ηθοποιός, αδελφή του Μαξιμίλιαν Σελλ

Συναξαριστής

Ιερομάρτυρος Βασιλέως επισκόπου Αμασείας (†332). Ο άγιος Ιερομάρτυς Βασιλέας ήταν επίσκοπος Αμασσίας του Πόντου στα χρόνια του ειδωλολάτρη αυτοκράτορα Λικίνιου ο οποίος προσπαθούσε ανεπιτυχώς να εξοντώσει τούς Χριστιανούς. Στους δύσκολους και ταραγμένους αυτούς καιρούς ο Βασιλέας προσπαθούσε, με την πνευματικότητα, το ήθος και θερμή προσευχή του να είναι κοντά στο ποίμνιό του, να το εμψυχώνει και να το ενδυναμώνει. Ένα όμως περιστατικό έφερε αντιμέτωπους τον Επίσκοπο και τον αυτοκράτορα. Η αυτοκράτειρα Κωνσταντία είχε ως ακόλουθό της μία εκλπηκτικής καλλονής νέα κοπέλα, τη Γλαφύρα. Χωρίς να το θέλει η ομορφιά της άναψε τα αμαρτωλά πάθη του Λικίνιου ο οποίος θέλησε να προσβάλει την τιμή της. Η Γλαφύρα διαισθάνθηκε τον κίνδυνο και μία βροχερή νύκτα ντυμένη ανδρικά και με τη βοήθεια της βασίλισσας έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και κατέφυγε στην Αμάσεια, όπου ζήτησε τη βοήθεια και την προστασία του επισκόπου Βασιλέα. Ο άγιος όντως την προστάτευσε και της έδωσε την ευκαιρία να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην υπηρεσία του Θεού. Όταν ο Λικίνιος πληροφορήθηκε το γεγονός έστειλε ανθρώπους του για να φέρουν πίσω τη Γλαφύρα. Ήταν όμως αργά διότι η νεαρή κοπέλα είχε ήδη παραδώσει την τίμια και αγνή ψυχή της στον Πλάστη και Δημιουργό της. Έξαλλος ο Λικίνιος ξέσπασε όλη του την οργή πάνω στον Βασιλέα. Τον έσυραν δέσμιο στη Νικομήδεια και αφού δεν κατόρθωσαν να κάμψουν το αδούλωτο φρόνημά του στο τέλος τον αποκεφάλισαν χαρίζοντάς του μ` αυτό τον τρόπο την ατέρμονη ευτυχία του Παραδείσου.

Οσίων Γλαφύρας και Ιούστας, Καλανδίου και Νέστορος.

Εορτολόγιο

Γλαφύρα, Γλαφυρή, Γλαφυρούλα, Γλαφυρός,

De Siris

World Intellectual Property Organization WIPO

Παγκόσμιος Οργανισμός Διανοητικής Ιδιοκτησίας 

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Διανοητικής Ιδιοκτησίας (World Intellectual Property Organization, WIPO είναι μία από τις 16 εξειδικευμένες υπηρεσίες του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ιδρύθηκε το 1967 για να «ενθαρρύνει τη δημιουργική δραστηριότητα» και «να προωθήσει την πνευματική ιδιοκτησία διεθνώς». Ο WIPO έχει προς το παρόν 184 κράτη-μέλη, διαχειρίζεται 24 διεθνείς συνθήκες και η έδρα του βρίσκεται στη Γενεύη.

Στο ευρύ πρόγραμμα εργασίας του εντάσσονται:

Η εναρμόνιση εθνικών νόμων για τα πνευματικά δικαιώματα

Η παροχή υπηρεσιών πάνω σε διεθνείς αιτήσεις για δικαιώματα βιομηχανικής ιδιοκτησίας

Η ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας

Η παροχή νομικής ή τεχνικής υποστήριξης σε άλλες χώρες

Η βοήθεια εξεύρεσης λύσης σε διαμάχες για την ιδιωτική διανοητική ιδιοκτησία

Η κατάδειξη της τεχνολογίας της πληροφορίας ως μέσο αποθήκευσης, πρόσβασης και χρήσης πνευματικά κατοχυρωμένης πληροφορίας.

Ιστορία

Πρόγονος του οργανισμού υπήρξε η Ένωση Διεθνών Γραφείων για την Προστασία της Πνευματικής Ιδιοκτησίας (γαλλ.: Bureaux Internationaux Réunis pour la Protection de la Propriété Intellectuelle, BIRPI) η οποία είχε ιδρυθεί το 1893 για τη διαχείριση της Συνθήκης της Βέρνης για την Προστασία των Λογοτεχνικών και Καλλιτεχνικών Έργων και της Συνθήκης του Παρισιού για την

Προστασία της Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας.

Ο WIPO δημιουργήθηκε επίσημα με τη Συνθήκη για την Ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Διανοητικής Ιδιοκτησίας, η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 26 Απριλίου 1970. Σύμφωνα με το άρθρο 3 αυτής της Συνθήκης, ο WIPO επιδιώκει "να προωθήσει την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας διεθνώς". Ο WIPO έγινε μια εξειδικευμένη υπηρεσία του ΟΗΕ το 1974.

Αντίθετα με άλλους οργανισμούς που λειτουργούν στο πλαίσιο του ΟΗΕ, ο WIPO έχει σημαντικές πηγές χρηματοδότησης ανεξάρτητα από τη συνεισφορά των Κρατών-Μελών του. Το 2006, ποσοστό μεγαλύτερο του 90% των εσόδων του της τάξης των 250 εκατομμυρίων ελβετικών φράγκων υπολογίστηκε ότι θα προέλθει από την είσπραξη τελών από τις διεθνείς συμφωνίες για τις εγγραφές και τις καταθέσεις αιτήσεων κατοχύρωσης πνευματικής ιδιοκτησίας, οι οποίες είναι υπό την εποπτεία του οργανισμού (Συνθήκη Συνεργασίας για τα Διπλώματα Ευρεσιτεχνίας, το Σύστημα της Μαδρίτης για τα εμπορικά σήματα και το Σύστημα της Χάγης για τα βιομηχανικά σχέδια.

Κριτική

Όπως όλοι οι διακυβερνητικοί οργανισμοί του ΟΗΕ, ο WIPO δεν είναι εκλεγμένο σώμα και συνήθως επιχειρεί να καταλήξει σε συναινετικές αποφάσεις με διαδικασίες ψηφοφορίας, όπου κάθε Κράτος-Μέλος έχει δικαίωμα μιας ψήφου ανεξάρτητα από τον πληθυσμό ή την οικονομική συνεισφορά. Όταν ο WIPO έγινε Υπηρεσία του ΟΗΕ το 1974, του ζητήθηκε να λάβει μέτρα για την προώθηση της πνευματικής δραστηριότητας και να διευκολύνει τη μεταφορά τεχνολογίας προς τις αναπτυσσόμενες χώρες. Σύμφωνα με τη Διακήρυξη της Γενεύης για το Μέλλον του Παγκόσμιου Οργανισμού Διανοητικής Ιδιοκτησίας, η αποτυχία στην επίτευξη αυτών των στόχων θα πρέπει να οδηγήσει σε έναν επανακαθορισμό του ρόλου του WIPO και σε μια εκ νέου αξιολόγηση του ειδικού βάρους της έννοιας Διανοητική ιδιοκτησία.

Τον Οκτώβριο του 2004, ο WIPO συμφώνησε να υιοθετήσει μια εισήγηση που έγινε από την Αργεντινή και τη Βραζιλία, για μια ημερήσια διάταξη για την ανάπτυξη του οργανισμού, η οποία είχε θερμή υποστήριξη από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Ένας αριθμός οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών εργάζεται στο προσχέδιο μιας Συνθήκης για την Πρόσβαση στη Γνώση.

Η εφημερίδα Washington Post το 2003 δημοσίευσε δηλώσεις της Lois Boland (Διευθύντριας Διεθνών Σχέσεων του Γραφείου των ΗΠΑ για τα Διπλώματα Ευρεσιτεχνίας και τα Εμπορικά Σήματα) σύμφωνα με τις οποίες το λογισμικό ανοικτού κώδικα βρίσκεται σε αντιδιαστολή με την αποστολή του WIPO, η οποία είναι η προώθηση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Συγκεκριμένα "Η διοργάνωση μιας συνάντησης η οποία θα σκοπεύει στην αποποίηση ή την παραίτηση από τέτοια δικαιώματα φαίνεται σε εμάς να είναι σε αντίθεση με τους στόχους του WIPO" και ότι όσοι επιθυμούν ένα διεθνές φόρουμ διαλόγου για τον ανοικτό κώδικα θα πρέπει να βρουν άλλον οργανισμό να το φιλοξενήσει.

Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού (FSFE) έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία ενημέρωσης για τη ζημιά που προξενεί στο Ελεύθερο Λογισμικό η έννοια της διανοητικής ιδιοκτησίας ως εργαλείο μονοπωλιακής πρακτικής και ακύρωσης του ανταγωνισμού. Το FSFE έχει προτείνει, και μαζί με ένα διεθνή συνασπισμό οργανώσεων εργάζεται για τη μετατροπή του Παγκόσμιου Οργανισμού Διανοητικής Ιδιοκτησίας σε Παγκόσμιο Οργανισμό Διανοητικού Πλούτου.

De Siris

Ε.ΑΡ.

Ελληνική Αριστερά 

Η Ελληνική Αριστερά (Ε.ΑΡ.) ήταν ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε στις 26 Απριλίου 1987, με πρόεδρο τον Λεωνίδα Κύρκο.

Εξέφραζε το κεντροαριστερό τμήμα του ευρωκομμουνισμού, σε αντίθεση όμως με αντίστοιχα κόμματα της Δυτικής Ευρώπης ουδέποτε συνεργάσθηκε με τη σοσιαλδημοκρατία.

Προήλθε από τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού σε Ελληνική Αριστερά από τη μία και ΚΚΕ Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά (ΚΚΕ Εσ-ΑΑ) από την άλλη. Δε συμμετείχε ποτέ αυτόνομα σε εκλογές, αφού λίγο μετά την ίδρυσή της συνεργάσθηκε με το ΚΚΕ στη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Το 1992, μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ από το Συνασπισμό και τη μετεξέλιξη του τελευταίου από συμμαχία σε κόμμα, η ΕΑΡ αυτοδιαλύθηκε και τα μέλη της πέρασαν στο νέο κόμμα.

Ηγετική μορφή της ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος. Άλλοι πολιτικοί που προέρχονται από την ΕΑΡ και διακρίθηκαν με το Συνασπισμό είναι οι Φώτης Κουβέλης, Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Δημήτρης Παπαδημούλης.

De Siris

William Shakespeare

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ 

Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1564 και πέθανε στις 23Απριλίου 1616, ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές και θεατρικούς συγγραφείς.

Θεωρείται μια από τις κορυφαίες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου, ενώ τα θεατρικά του παίζονται έως σήμερα, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Ο Σαίξπηρ κατάφερε να χειριστεί με απόλυτη δεξιοτεχνία τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα και την τραγωδία. Τα έργα του διαπνέονται από μία βαθειά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και παραμένουν επίκαιρα. Η επίδραση του, ειδικότερα στην αγγλική λογοτεχνία, θεωρείται τεράστια.

Βιογραφία

Πολλοί ιστορικοί συμφωνούν πως ο ηθοποιός, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Ουίλλιαμ Σαίξπηρ αποτελεί πράγματι ένα και μοναδικό πρόσωπο, όπως πιστοποιούν σημαντικά ιστορικά ευρήματα.

Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε στην πόλη Stratford-upon-Avon (ή απλά Stratford) στις 26 Απριλίου 1564. Πατέρας του ήταν ο John Shakespeare, πετυχημένος έμπορος και μητέρα του η Mary Arden, κόρη εύπορης οικογένειας. Ο πατέρας του Σαίξπηρ, συμμετείχε για ένα διάστημα στις δημόσιες υποθέσεις, ασκώντας καθήκοντα δημοτικού συμβούλου περίπου στα 1560, θέση που αργότερα έχασε καθώς κατηγορήθηκε για παράνομο εμπόριο. Έχει επικρατήσει να θεωρείται ως ημερομηνία γέννησης του Σαίξπηρ η 23η Απριλίου. Η ακριβής όμως ημερομηνία παραμένει έως σήμερα άγνωστη. Η μόνη γνωστή πληροφορία που υπάρχει σχετικά, είναι πως η βάφτισή του έγινε στις 26 Απριλίου όπως καταγράφεται στα μητρώα εκκλησίας του Στράτφορντ. Επιπλέον είναι γνωστό πως την εποχή εκείνη, η τελετή της βάφτισης γινόταν λίγες μόνο ημέρες μετά τη γέννηση.

Για την παιδική ηλικία του Σαίξπηρ ελάχιστα είναι γνωστά. Θεωρείται πιθανό πως έλαβε την εκπαίδευσή του στο σχολείο του Στράτφορντ, όπου πρέπει να ήρθε σε επαφή με την κλασική λογοτεχνία και τα λατινικά. Έχοντας μελετηρό χαρακτήρα, ο Σαίξπηρ διάβαζε πολύ στα νεανικά του χρόνια, αν και δεν έγραφε πολύ. Κανένα στοιχείο δεν μπορεί να πιστοποιήσει κατά πόσον η εκπαίδευσή του συνεχίστηκε αργότερα.

Στις 28 Νοεμβρίου του 1582 ο Σαίξπηρ παντρεύτηκε την Anne Hathaway, οκτώ χρόνια μεγαλύτερή του και ήδη τριών μηνών έγκυο όταν παντρεύτηκαν. Ο γάμος τους έγινε στο ναό Grafton κοντά στην πόλη του Statford. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά. Στις 26 Μαΐου του 1583 βαπτίστηκε η κόρη τους Susanna ενώ στις 2 Φεβρουαρίου του 1585 καταγράφεται η βάπτιση των δύο δίδυμων παιδιών τους, του Χάμνετ και της Ιουδήθ.

Ο Σαίξπηρ κατά καιρούς υπέφερε πολύ από φτώχεια. Μολοταύτα είχε τις φιλοδοξίες του και ήλπιζε. Το 1587 πήγε στο Λονδίνο για να προσπαθήσει να καλυτερέψει την οικονομική του κατάσταση. Διαφορετικές εκτιμήσεις κάνουν λόγο για φυγή του από το Statford με την κατηγορία κλοπής ή για συνεχείς μετακινήσεις του στη χώρα με την ιδιότητα του δασκάλου.

Στο Λονδίνο, ο Σαίξπηρ έδειξε ενδιαφέρον για το θέατρο. Επειδή δεν είχε τα μέσα να πληρώνει για τα εισιτήρια, προσπαθούσε να κερδίζει χρήματα κρατώντας τα άλογα των θεατών του θεάτρου. Αργότερα έγινε ηθοποιός, και αφού απέκτησε αρκετή πείρα, άρχισε να βοηθά θεατρικούς συγγραφείς στο γράψιμο των χειρογράφων. Με το ανέβασμα του πρώτου του έργου "Αγάπης Αγώνας Άγονος", περί τα 1590, άρχισε τη σταδιοδρομία του.

Το 1594 ο Σαίξπηρ εμφανίζεται να συμμετέχει στη θεατρική ομάδα Lord Chamberlain's Men, η οποία χρηματοδοτείται από τον λόρδο Chamberlain. Ο θίασος αυτός θεωρείται πως είχε σημαντική αναγνώριση καθώς το 1603 ο νέος μονάρχης, James I, συνέχισε να τον συντηρεί οικονομικά αφού μετονομάστηκε σε King's Men. Ο Σαίξπηρ συμμετείχε ως ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας.

Αρκετά νομικά έγγραφα της εποχής που διασώζονται πιστοποιούν πως στη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Σαίξπηρ κέρδισε αρκετά χρήματα. Αναφέρονται χαρακτηριστικά η απόκτηση του σπιτιού του (New Place) στο Στράτφορντ, το 1597, το οποίο ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο σπίτι στην περιοχή καθώς και η αγορά έκτασης στο Blackfriars του Λονδίνου. Παράλληλα φέρεται ως συνιδιοκτήτης του θεάτρου Globe στο Λονδίνο. Την ίδια περίοδο θεωρείται πως είναι γραμμένα μερικά από τα πιο γνωστά του έργα, μεταξύ των οποίων οι τραγωδίες Αντώνιος και Κλεοπάτρα, Ιούλιος Καίσαρ, Άμλετ, Βασιλιάς Ληρ, Μακβεθ και Οθέλλος.

Τα πρώτα σονέτα του Σαίξπηρ δημοσιεύτηκαν το 1609, αν και γράφτηκαν λίγα χρόνια νωρίτερα και αποτελούσαν ως επί το πλείστον ερωτικά ποιήματα. Τα τελευταία οκτώ χρόνια της ζωής του καταγράφονται μόλις τέσσερα θεατρικά του έργα εκ των οποίων το τελευταίο είναι ο Ερρίκος ο Η' , του 1613. Μετά το 1613, ο Σαίξπηρ διέκοψε τη συγγραφή και αποσύρθηκε σε ένα ωραίο καινούργιο σπίτι του Stratford. Όμως πρόλαβε να αφήσει πίσω του ένα εντυπωσιακό αριθμό έργων. Πέθανε στις 23 Απριλίου του 1616 και ο τάφος του βρίσκεται στο ιερό της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας του Statford. Ο ενταφιασμός του στο ιερό ήταν μια ιδιαίτερη τιμή που του έγινε όμως όχι λόγω της συγγραφικής του ιδιότητας, αλλά διότι είχε εξαγοράσει ένα μερίδιο της εκκλησίας έναντι 440 λιρών, ποσού σημαντικό για την εποχή. Στον τάφο του Σαίξπηρ τοποθετήθηκε έπειτα από δική του επιθυμία η παρακάτω επιγραφή:

Good friend, for Jesus' sake forbear,

To dig the dust enclosed here

Blest be the man that spares these stones,

But cursed be he that moves my bones.

και σε ελεύθερη μετάφραση:

Καλέ φίλε, στο όνομα του Θεού συγκρατήσου,

Στο να σκάψεις τη σκόνη που εσωκλείεται εδώ.

Ευλογημένος όποιος ήσυχες αφήσει αυτές τις πέτρες,

Καταραμένος όμως όποιος ανακινήσει τα κόκκαλα μου.

Σχετικά με την επιγραφή αυτή, καλλιεργήθηκε ένας μύθος σύμφωνα με τον οποίο, αδημοσίευτα έργα του Σαίξπηρ πιθανόν να βρίσκονται εντός του τάφου. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποπειραθεί να διαπιστωθεί η αλήθεια αυτής της υπόθεσης.

Το πρόβλημα της ταυτότητας του Σαίξπηρ

Τα τελευταία χρόνια, συγγραφείς όπως ο Ουώλτ Ουίτμαν, ο Μαρκ Τουέην ή ο Χένρυ Τζέημς, αλλά και προσωπικότητες όπως ο Σίγκμουντ Φρόυντ εξέφρασαν τη δυσπιστία τους σχετικά με την υπόθεση πως ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ του Statford ταυτίζεται με τον συγγραφέα που έδωσε τα σαιξπηρικά έργα. Ο σκεπτικισμός αυτός στηρίζεται σε διάφορες ενδείξεις μεταξύ των οποίων η απουσία κάποιου

βιβλίου ή χειρόγραφου έργου στην - κατά τα άλλα λεπτομερή - διαθήκη του.

Πολλοί αποδίδουν αυτήν την διαφωνία στην γενική έλλειψη και ασάφεια γύρω από πολλά ιστορικά στοιχεία της περιόδου κατά την οποία έζησε ο Σαίξπηρ.

Ακόμη και το πορτραίτο του στην εθνική πινακοθήκη (National Portrait Gallery) του Λονδίνου αμφισβητείται έντονα πως απεικονίζει πράγματι τον Σαίξπηρ ενώ και ένα δεύτερο διάσημο πορτραίτο του αποδείχθηκε με την βοήθεια χημικής ανάλυσης ότι στην πραγματικότητα δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα. Ορισμένοι μελετητές του έργου που αποδίδεται στον Σαίξπηρ, θεωρούν πως ένα μέρος του πιθανά ανήκει σε άλλους συγγραφείς, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται συχνά ο Φράνσις Μπέηκον, ο Κρίστοφερ Μάρλοου καθώς και ο 6ος κόμης του Derby William Stanely. Ο Edward de Vere, 17ος κόμης της Οξφόρδης, θεωρείται επίσης ένας από τους πιθανούς συγγραφείς κάποοιων έργων που αποδίδονται στον Σαίξπηρ. Ιστορικά στοιχεία γύρω από την ύπαρξη του κόμη de Vere έγιναν γνωστά περίπου το 1920 και αρκετοί πιστεύουν πως τα γεγονότα της ζωής του εμφανίζουν ομοιότητες με καταστάσεις που αποτυπώνονται και στο έργο του Σαίξπηρ.

Η πλειοψηφία των ακαδημαϊκών μελετητών δεν δέχεται τις παραπάνω εκτιμήσεις, ωστόσο θεωρεί πιθανό το ενδεχόμενο ο Σαίξπηρ να μην αποτελεί και τον μοναδικό συγγραφέα των έργων του, δεδομένου ότι την εποχή εκείνη πολλοί δραματουργοί και θεατρικοί συγγραφείς συνεργάζονταν στενά μεταξύ τους.

Έργο

Η γνώση της ανθρώπινης φύσης, το πλούσιο λεξιλόγιό του και η βαθειά αντίληψη της δραματικής τέχνης, έδωσαν την ικανότητα στον Σαίξπηρ να γράψει θεατρικά έργα που είναι εξίσου επίκαιρα και συγκινητικά όπως και στην εποχή που γράφτηκαν. Τα ιστορικά του δράματα δίνουν μια διαυγή εικόνα της Αγγλικής ιστορίας. Οι κωμωδίες του εκτείνονται από τη γελωτοποιία του Πακ στο Όνειρο Θερινής Νυκτός, ως το πιο λεπτό χιούμορ των έργων του που περιγράφουν τα ήθη της εποχής. Χρησιμοποίησε τη βαθειά του δραματική αντίληψη στις μεγάλες του τραγωδίες, όπως ο "Άμλετ", ο "Οθέλος", "Μάκβεθ" και "Βασιλιάς Ληρ".

Τα έργα του Σαίξπηρ έχουν παιχτεί και παίζονται στα θέατρα όλου του κόσμου συνεχώς από την πρώτη τους παράσταση, ενώ πολλά εξ αυτών έχουν μεταφερθεί και στη μικρή και μεγάλη οθόνη. Η πρώτη έκδοση του πλήρους έργου του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ χρονολογείται στα 1623 και διατηρείται σήμερα στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Τα έργα του κατά παράδοση διακρίνονται σε τραγωδίες, κωμωδίες και ιστορικά. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλές από τις ακριβείς χρονολογίες των έργων του Σαίξπηρ δεν είναι μέχρι σήμερα γνωστές.

Κωμωδίες

Η Κωμωδία των Παρεξηγήσεων, (έτος συγγραφής, περίπου 1592-1593)

Το Ημέρωμα της Στρίγγλας, (έτος συγγραφής, περίπου 1593-1594)

Οι Δύο Άρχοντες της Βερόνας, (έτος συγγραφής, περίπου 1593-1594)

Αγάπης Αγώνας Άγονος, (έτος συγγραφής, περίπου 1594-1595)

Όνειρο Θερινής Νυκτός, (έτος συγγραφής, περίπου 1595-1596)

Ο Έμπορος της Βενετίας, (έτος συγγραφής, περίπου 1596-1597)

Πολύ κακό για το τίποτα, (έτος συγγραφής, περίπου 1598-1599)

Όπως σας αρέσει, (έτος συγγραφής, περίπου 1599-1600)

Δωδέκατη νύχτα, (έτος συγγραφής, περίπου 1599-1600)

Οι Εύθυμες Κυράδες του Ουίντσορ, (έτος συγγραφής, περίπου 1600-1601)

Τέλος καλό, όλα καλά, (έτος συγγραφής, περίπου 1602-1603)

Με το ίδιο μέτρο, (έτος συγγραφής, περίπου 1604-1605)

Περικλής, (έτος συγγραφής, περίπου 1608-1609)

Το χειμωνιάτικο παραμύθι, (έτος συγγραφής, περίπου 1610-1611)

Η Τρικυμία (έτος συγγραφής, περίπου 1611-1612).

Η παραπάνω σειρά χρονικής περιόδου συγγραφής κάθε έργου είναι αυτή που δημοσιεύθηκε στο ομώνυμο βιβλίο Σαίξπηρ του Ε.Κ. Chambers (1930) και που αναδημοσίευσε σε εδική έκδοση "Απαντα Σαίξπηρ" η ελληνική εφημερίδα "Το Βήμα" (2009)

Ιστορικά έργα

Βασιλιάς Ιωάννης

Ριχάρδος ο Β'

Ερρίκος ο Δ' (πρώτο μέρος)

Ερρίκος ο Δ' (δυέτερο μέρος)

Ερρίκος ο Ε'

Ερρίκος ο Στ' (πρώτο μέρος)

Ερρίκος ο Στ' (δεύτερο μέρος)

Ερρίκος ο Στ' (τρίτο μέρος)

Ριχάρδος ο Γ'

Ερρίκος ο Η'

Τραγωδίες

Τρωίλος και Χρυσηίδα

Κοριολανός

Τίτος Ανδρόνικος

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Τίμων ο Αθηναίος

Ιούλιος Καίσαρας

Μάκβεθ

Άμλετ

Βασιλιάς Ληρ

Οθέλλος

Αντώνιος και Κλεοπάτρα

Κυμβελίνος (λογίζεται σήμερα ως κωμωδία)

Ποιήματα

Σονέτα

Αφροδίτη και Άδωνις (1592-1593)

Ο Βιασμός της Λουκρητίας (1594)

Ο Περιπαθής Προσκυνητής

Ο Φοίνικας κι η Τρυγόνα

Το Παράπονο ενός Εραστή

Χαμένα έργα

Αγάπης Αγώνας Γόνιμος

Καρδένιος

De Siris

25 Απριλίου Σαν Σήμερα

25 Απριλίου Σαν Σήμερα

25 Απριλίου 1945 - Αρχίζει τις εργασίες του στο Σαν Φρανσίσκο των Ηνωμένων Πολιτειών ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.

Γεγονότα

1684 - Απονέμεται δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την εφεύρεση της δαχτυλήθρας.

1719 - Ο Ντάνιελ Ντεφόε εκδίδει το βιβλίο «Ροβινσώνας Κρούσος».

1792 - Ο Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ συνθέτει τη "Μασσαλιώτιδα", εθνικό ύμνο της Γαλλίας.

1792 - Πραγματοποιείται η πρώτη εκτέλεση με την γκιλοτίνα.

1849 - Εντοπίζεται ο αστεροειδής 10 Υγιεία.

1850 - Ο βαρόνος Ρόιτερ χρησιμοποιεί 40 περιστέρια προκειμένου να μεταδώσει τις τιμές των μετοχών στο Χρηματιστήριο. Απαρχή του Πρακτορείου Ειδήσεων Ρόιτερ

1859 - Δίνεται η επίσημη άδεια για τη διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ.

1898 - Απόπλους αμερικανικής ναυτικής μοίρας από έξι πολεμικά πλοία, υπό τον κομοδόρο Ντιούυ, με προορισμό την κατάληψη των Φιλιππίνων.

1901 - Η Νέα Υόρκη γίνεται η πρώτη πολιτεία που καθιερώνει διά νόμου τις πινακίδες αδείας στα αυτοκίνητα.

1942 - Στη χειρότερη τραγωδία σε ορυχείο, 1.549 εργάτες σκοτώνονται από έκρηξη στη Μαντζουρία της Κίνας

1945 - Αρχίζει τις εργασίες του στο Σαν Φρανσίσκο των Ηνωμένων Πολιτειών ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.

1961 - Ο Ρόμπερ Νόις πατεντάρει το ολοκληρωμένο κύκλωμα.

1974 - Ξεσπάει στην Πορτογαλία η Επανάσταση των Γαρυφάλλων που επαναφέρει τη δημοκρατία μετά από σχεδόν 40 χρόνια.

1982 - Το Ισραήλ ολοκληρώνει την απόσυρση των στρατευμάτων του από τη χερσόνησο του Σινά, σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας του Καμπ Ντέιβιντ.

1986 - Ο Μσουάτι Γ' στέφεται βασιλιάς στη Σουαζιλάνδη.

1993 - Ο Μπόρις Γιέλτσιν εκλέγεται Πρόεδρος της Ρωσίας.

2001- Ειδικοί του ΟΗΕ αναφέρουν ότι για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια, το προστατευτικό στρώμα όζοντος πάνω από το Βόρειο Πόλο φαίνεται ότι έχει σταθεροποιηθεί (ταυτόχρονα προειδοποιούν ότι το φαινόμενο είναι προσωρινό)

2004 - Ο Χάιντς Φίσερ εκλέγεται πρόεδρος της Αυστρίας με 52,4%.

2005 - Βουλγαρία και Ρουμανία υπογράφουν τη συνθήκη σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

2005 - Ο Γίρι Πάρουμπεκ αναλαμβάνει την πρωθυπουργία της Τσεχίας, για να αποχωρήσει το 2006.

Γεννήσεις

1599 - Όλιβερ Κρόμγουελ, Άγγλος πολιτικός

1840 - Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, Ρώσος μουσικοσυνθέτης

1874 - Γουλιέλμος Μαρκόνι, Ιταλός εφευρέτης και νομπελίστας

1917 - Έλλα Φιτζέραλντ, Αμερικανίδα τζαζ τραγουδίστρια

1927 - Αλμπέρ Ουντερζό, Γάλλος σκιτσογράφος και δημιουργός του Αστερίξ

1940 - Αλ Πατσίνο, Αμερικανός ηθοποιός

1940 - Γεράσιμος Κακλαμάνης, έλληνας διανοητής.

1947 - Γιόχαν Κρόιφ, Ολλανδός ποδοσφαιριστής

1968 - Κωνσταντίνος Καζάκος, Έλληνας ηθοποιός

1977 - Ηλίας Κώτσιος, Έλληνας ποδοσφαιριστής

Θάνατοι

1295 - Σάντσο Δ' ο Γενναίος, βασιλιάς της Καστίλλης-Λεόν

1472 - Λεόν Μπατίστα Αλμπέρτι, Ιταλός ποιητής, αρχιτέκτονας και φιλόσοφος

1566 - Ντιάν ντε Πουατιέ, ερωμένη του Ερρίκου Β' της Γαλλίας

1744 - Άντερς Κέλσιος, Σουηδός αστρονόμος

1878 - Άννα Σιούελ, Αγγλίδα συγγραφέας

1990 - Ντέξτερ Γκόρντον, Αμερικανός τζαζ μουσικός

1995 - Τζίντζερ Ρότζερς, Αμερικανίδα ηθοποιός και χορεύτρια

1994 - Γιώργος Γεννηματάς Έλληνας πολιτικός

2002 - Αθανάσιος Παπούλης, Έλληνας μαθηματικός και μηχανικός

2006 - Γιώργος Τσιτσόπουλος, Έλληνας ηθοποιός

Συναξαριστής

Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου. O άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Μάρκος ήταν ανεψιός του Αποστόλου Βαρνάβα και η μητέρα του ονομαζόταν Μαρία. Η καταγωγή του ήταν μάλλον από την Κύπρο, αργότερα όμως εγκαταστάθηκε στο Ιεροσόλυμα. Από νεαρή ηλικία ο Μάρκος μπήκε στην υπηρεσία της διάδοσης του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας συνοδεύοντας το θείο του Βαρνάβα και τον Απ. Παύλο στις διάφορες περιοδείες τους. Εργάσθηκε επίσης για αρκετό διάστημα κοντά στον Απ. Πέτρο. Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας ο Απ. Μάρκος κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, τη Βαρβαρία και χρημάτισε πρώτος επίσκοπος και ιδρυτής της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας. Για τον τρόπο του θανάτου του οι γνώμες διίστανται. Η μία αναφέρει ότι πέθανε ειρηνικά στην Αλεξάνδρεια ενώ η άλλη ότι πέθανε δια πυρός από τούς ειδωλολάτρες. Ο Μάρκος έγραψε το δεύτερο κατά σειρά Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης. Μέσα από αυτό αναδύεται η δύναμη του Ιησού Χριστού ιδιαίτερα δια των θαυμάτων. Για το λόγο αυτό οι Αγιογράφοι τοποθετούν δίπλα στον Ευαγγελιστή Μάρκο ένα λιοντάρι, πού είναι σύμβολο της δύναμης.

Μάρτυρος Νίκης και ετέρων Οκτώ Οσιομαρτύρων και Αναχωρητών.

Μακεδονίου πατριάρχου Κων/πόλεως. O άγιος Μακεδόνιος ήταν πρεσβύτερος και σκευοφύλακας του ναού της Αγίας Σοφίας και ανεψιός του Πατριάρχου Γενναδίου, ο οποίος τον παιδαγώγησε χριστιανικά. Χάρη στις πολλές του αρετές εξελέγη στον Οικουμενικό Θρόνο (496-511) αντί του Πατριάρχη Ευφημίου που εξορίστηκε. Λίγο αργότερα ήλθε σε διάσταση με τον αιρετικό αυτοκράτορα Αναστάσιο τον Δίκορο ο οποίος καταπάτησε τον όρκο του ότι θα τηρήσει απαραχάρακτα τα δόγματα της Εκκλησίας. Για το λόγο αυτό τον καθαίρεσε από το θρόνο και τον εξόρισε πρώτα στη Χαλκηδόνα κι έπειτα στα Ευχάϊτα. Τελικά λόγω των επιδρομών των Ούννων στον Πόντο κατέφυγε στη Γάγγρα και κοιμήθηκε ειρηνικά.

Εορτολόγιο

Μάρκος, Νίκη, Γεωργία, Γιωργία, Γεωργούλα, Γιωργούλα, Γιωργίτσα, Γίτσα, Γωγώ, Ζωρζέττα, Ζέτα, Ζέττα, Γεώργιος, Γεωργής, Γιώργος, Γκόγκος, Γιώργης, Γιωργίτσης, Γιωργάκης

De Siris

Revolução dos Cravos

Επανάσταση των Γαρυφάλλων 

H επανάσταση των γαρυφάλλων ήταν μια επανάσταση στην Πορτογαλία στις 25Απριλίου του 1974.

Υπόβαθρο

Στις 28 Μαΐου του 1926, πραξικοπηματίες στρατιωτικοί εγκατέστησαν στην Πορτογαλία μια φασιστική δικτατορία με επικεφαλής τον Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ, ο οποίος έγινε αρχικά υπουργός οικονομικών το 1928, και στη συνέχεια πρωθυπουργός το 1932. Το νέο καθεστώς ονομάστηκε "Estado Novo" (Νέο Κράτος) και έμεινε στην εξουσία έως το 1974.

Ο πόλεμος που διεξήγαγε αργότερα η Πορτογαλία από το 1961 έως το 1974 για να διατηρήσει τον έλεγχο των αποικιών της στην Αφρική, είχε αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρός, ωθώντας φιλοδημοκρατικά και φιλοκομμουνιστικά μέλη του Πορτογαλικού στρατού να στραφούν εναντίον του καθεστώτος, συγκροτώντας το Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων (Movimento das Forcas Armadas), το οποίο οργάνωσε πραξικόπημα.

Η επανάσταση

Στις 12:20 μ.μ. δόθηκε σύνθημα από το ραδιόφωνο στα μέλη του Κινήματος να καταλάβουν στρατηγικά σημεία εξουσίας στη χώρα. Αν και οι πραξικοπηματίες απηύθυναν έκκληση στους κατοίκους της Λισαβόνας να μείνουν στα σπίτια τους, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους και αναμείχθηκαν με τους στρατιώτες των επαναστατών, βάζοντας γαρύφαλλα στις κάνες των όπλων τους (εξού και η ονομασία της επανάστασης). Έξι ώρες μετά το καθεστώς είχε καταρρεύσει. Η επανάσταση ήταν σχεδόν αναίμακτη με μόλις 4 νεκρούς. Παρόλα αυτά δεν χαρακτηρίζεται ως λαϊκή επανάσταση, καθώς δεν υπήρξαν εκδηλώσεις του λαού πριν το πραξικόπημα.

Επακόλουθα

Επακόλουθη ήταν η άμεση ανεξαρτητοποίηση όλων των πορτογαλικών αποικιών, εκτός του Ανατολικού Τιμόρ το οποίο κατελήφθη από την Ινδονησία.

Στις 25 Απριλίου του 1975 διοργανώθηκαν στην Πορτογαλία οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, για την ψήφιση νέου συντάγματος. Το 1976 έγιναν εκ νέου εκλογές και η πρώτη συνταγματική πλέον κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα.

De Siris

Γεράσιμος Κακλαμάνης

Γεράσιμος Κακλαμάνης

Ο Γεράσιμος Κακλαμάνης γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1940 στη Λευκάδα και πέθανε τον Αύγουστο του 2003 στη Γερμανία.

Υπήρξε μια από τις πιο αξιοσημείωτες και μοναχικές περιπτώσεις της ελληνικής διανόησης. Με το συνολικό έργο του ανατρέπει κατεστημένες αντιλήψεις και ιδεολογικές βεβαιότητες με τις οποίες γεννηθήκαν και μεγάλωσαν γενιές νεοελλήνων. Βεβαιότητες που αποδεδειγμένα εκ των γεγονότων, συσκοτίζουν διαστρεβλώνουν αλλοτριώνουν την πραγματικότητα και που ουδόλως δίνουν την παραμικρή λύση στα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει η νεοελληνική κοινωνία. Ο προκλητικός, σύνθετος, και με πυκνότητα νοημάτων τρόπος γραφής του, οδηγεί τον μελετητή των έργων του, αν μη τι άλλο, στον δρόμο της επιπλέον αναζήτησης πρόσθετων στοιχείων, πηγών και εργαλείων ανάλυσης, δρόμο απολύτως δημιουργικό στην κατεύθυνση οικοδόμησης προσωπικής αντίληψης και γνώσεων άκρως απαραίτητων για την ουσιαστικότερη κοινωνική προσφορά. 

Σπούδασε μαθηματικά τα οποία εμποδίστηκε να διδάξει στα χρόνια της δικτατορίας. Την προσωπική του περιπέτεια σε αυτό το ζήτημα την παρουσιάζει στο βιβλίο του «η Ελλάς ως κράτος δικαίου» όπου η λεπτομερής παρουσίαση και ανάλυσή του αφορά «την διεκδίκηση εκ μέρους του των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δια των κρατικών δικαιακών μέσων». Τα συμπεράσματά του τα χρησιμοποιεί ως επιπρόσθετο επιχείρημα στην γενικευμένη κριτική του στο νεοελληνικό κράτος, μέσω της ιστορικής και κοινωνιολογικής προσέγγισης της συνταγματικής δομής του από της γεννέσεώς του έως σήμερα. Ως «προς τρίτους παρατηρήσεις», βρίσκουμε στη σελίδα 304 του «Η Ελλάς ως κράτος δικαίου», κάποια βιογραφικά του στοιχεία: «…Από το πρώτο έτος ως φοιτητής ευρέθηκε με ένα σεβαστό κατά το ήμισυ εξ αδιαιρέτου κληρονομικό μερίδιο. Και για μεν το αγροτικό μέρος ουδέποτε μπόρεσε να αποκτήσει σαφή αντίληψη, πλην ωρισμένων μεγαλύτερων κτημάτων, το δε αστικό απετελείτο από έξ οικήματα, εξ ών τα τρία περίπου της τάξεως των 15-20 εκατομ. σημερινών δραχμών το ένα.

Ήταν συνεπώς αρκετά ευρύς ο …ορίζοντας, ώστε να μπορέσει τουλάχιστον να ιδή ωρισμένα πράγματα. Πρέπει βέβαια να ομολογήσει, ότι ουδέποτε απέκτησε ενδιαφέρον για όλ΄ αυτά, ουδόλως λυπάται που δεν έχει απολύτως τίποτε ο ίδιος απ΄ αυτά, ουδέποτε μετάνοιωσε που δεν επερισπάσθη από τα ενδιαφέροντά του για να γίνη «επιχειρηματίας», όντας απολύτως ευχαριστημένος που δίπλα από μερικά ιδιαίτερα που έκανε ως φοιτητής μπορούσε να έχη ακόμη μια μικρή οικονομική δυνατότητα, που του εξοικονομούσε χρόνο για εκείνα που κυρίως τον ενδιέφεραν: τα βιβλία και το διάβασμα…»                           

Γενικότερα στα τριάντα χρόνια της δημιουργικής του πορείας (1972- 2002) αφιέρωσε τις δυνάμεις του σε ένα ουσιαστικό έργο: Στην διερεύνηση και ανάδειξη της κατασκευής, της δομής, της ιστορικής σκοπιμότητας και λειτουργίας του ελλαδικού κράτους, με επιδίωξη να προβάλλει την ελληνική κρατική δυσμορφία σε ένα γενικότερο διεθνικό πλαίσιο όπως λειτούργησε ιστορικά και όπως εξελίσσεται στον καιρό μας.

«…Δεν υπάρχουν καταστάσεις που δεν αφορούν στην Ελλάδα. Το πρόβλημα είναι, πόσο αυτές μπορούν να συνειδητοποιηθούν και από τούτην την εγχώρια συνειδητοποίηση, ίσως, να προαχθή ένας γενικότερος λόγος. Οι οιμωγές περί «έξωθεν κινδύνων» όπως και παντός είδους «κινδύνων», είναι προϊόντα ανθελλήνων. Δεν υπάρχουν κίνδυνοι αλλά μόνον ιστορικές και άρα πολιτικές αναγκαιότητες…».

Έργα

Περί Ακολουθιών.  1972  (ανατυπώθηκε το 1977).

Ανάλυση της νεοελληνικής αστικής ιδεολογίας.  1975 (β΄ έκδοση 1989 εκδ. Ροές).

Νεοελληνισμός και ιστορικές συσχετίσεις.  1977 εκδ. Γραμμή.

Η Ανατολική Μεσόγειος ως Ευρωπαϊκή ιστορία, 1ος τόμος. 1984 (ιδιωτική έκδοση), Β΄-   Γ΄ τόμοι ανέκδοτοι.

Επι της δομής του νεοελληνικού κράτους.  1986 (ιδιωτική έκδοση). Δεύτερη έκδοση το 1990 από τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.

Η Ελλάς ως κράτος δικαίου. 1990 εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.

Το «Ανατολικόν Ζήτημα» σήμερα. 1998 εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.

Το 1987 δημοσιεύει μια σειρά έξι άρθρων στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ με τίτλο «Ανατομία στη δίκη Έθνους-Κοσκωτά», με αφορμή το φαινόμενο Κοσκωτά και τη γενικότερη λειτουργία του Τύπου εξετάζοντας βαθύτερα τις έννοιες της ελευθεροτυπίας, της ελεύθερης έκφρασης, της πληροφόρησης και της κοινής γνώμης στο πλαίσιο του φιλελεύθερου μορφώματος.

Το τελευταίο γραπτό ένα χρόνο πριν πεθάνει είναι μια σειρά πέντε κειμένων με τίτλο «Η πολιτική του σκότους», στην εφημερίδα Ενημέρωση της Κέρκυρας, Ιούλιο- Αύγουστο 2002. Καταπιάνεται με τον ρόλο των μυστικών υπηρεσιών ως είδους εφαρμοσμένης πολιτικής, έτσι όπως κυρίως αναπτύσσονται και λειτουργούν στο πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ.

De Siris