Ιωάννης Σοφιανόπουλος

Ιωάννης Σοφιανόπουλος

Ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος γεννήθηκε το 1887 και πέθανε στις 27 Ιουλίου 1951, ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και κομματάρχης, έχοντας συμμετάσχει σε πολλές διεθνείς συσκέψεις.

Πρώιμα χρόνια

Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα Αχαΐας και ήταν απόγονος του ιατρού και αγωνιστή του 1821 Π. Σοφιανόπουλου. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και διακρίθηκε ως νομικός και πολιτειολόγος. Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους που ξέσπασαν στη συνέχεια προσλήφθηκε στο ιδιαίτερο γραφείο του Ε. Βενιζέλου όπου και ανέλαβε διευθυντής του γραφείου τύπου καθώς και νομικός σύμβουλος στη χάραξη των ελληνοσερβικών συνόρων.

Το 1914, μετά τη λήξη των πολέμων, ανέλαβε γενικός γραμματέας του Δήμου Αθηναίων και το 1916 ομοίως του υπουργείου Εσωτερικών, ενώ τον επόμενο χρόνο διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών, όπου και αναδιοργάνωσε τη διεύθυνση Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας εισηγούμενος νομοθεσία βασιζόμενη στη ρύθμιση των σχέσεων κεφαλαίου και εργασίας.

Το 1918 διετέλεσε γενικός σύμβουλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο Ειρήνης του 1918 και το 1919 ήταν ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής στο διεθνές συμβούλιο Εργασίας στην Ουάσιγκτον ενώ τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στο Συνέδριο της Γενεύης. To 1924 επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση δημοσιεύοντας στη συνέχεια σειρά άρθρων από τις εκεί εντυπώσεις του, καθώς και βιβλίο με τον τίτλο "Πως είδα την Βαλκανικήν" αναφερόμενος στις επισκέψεις που επιχείρησε στη συνέχεια στις βαλκανικές χώρες.

Πολιτική σταδιοδρομία

Μετά τα παραπάνω αποφάσισε να ασχοληθεί περισσότερο δυναμικά στην ελληνική πολιτική σκηνή όπου το 1930, σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία εμφανίζεται δημιουργός και αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος και το 1932 εισέρχεται στη Βουλή ως αρχηγός ομάδας αγροτικών βουλευτών. Το 1933 επανεξελέγη βουλευτής Σερρών μετέχοντας στο υπό τον Ε. Βενιζέλο "Εθνικό Συνασπισμό Κομμάτων"

Στο κίνημα 1ης Μαρτίου 1935 κατηγορήθηκε ως ένας εκ των οργανωτών και καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια δεσμά. Μετά όμως την γενική αμνηστία που δόθηκε από τον Βασιλέα Γεώργιο Β', το 1936, συνέπτυξε μαζί με άλλους του αριστερού χώρου το "Λαϊκόν Μέτωπον" στο οποίο και ανέλαβε αρχηγός. Όταν όμως εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία του Μεταξά συνελήφθη και εξορίσθηκε σε νησιά του Αιγαίου απ΄ όπου και διέφυγε στη Γαλλία, παραμένοντας εκε μέχρι το 1940. ΄Με την νέα γενική αμνηστία που δόθηκε από την κυβέρνηση Ε. Τσουδερού στη μαχόμενη Κρήτη, τον Μάιο του 1941 επέστρεψε στην Ελλάδα πλην όμως συνελήφθη από τις γερμανικές αρχές και φυλακίστηκε για κάποιο διάστημα.

Μετά τη αποφυλάκισή του ανέπτυξε νέα πολιτική οργάνωση με τον τίτλο "Νεοδημοκρατική Ένωσις Αριστερών". Στη συνέχεια το 1943 προσκλήθηκε και μετέβη στη Μέση Ανατολή στο Συνέδριο του Λιβάνου. Εκεί υποστήριξε την ανάγκη δημιουργίας εθνικού στρατού και τη συνδιαλλαγή όλου του ελληνικού πολιτικού κόσμου για την εξασφάλιση ομαλού πολιτικού βίου και της δημοκρατικής εξέλιξης. Στη συνέχεια δεν συμμετείχε στη νέα υπό τον Γ. Παπανδρέου σχηματισθείσα κυβέρνηση αφού οι βασικές του απόψεις δεν έγιναν δεκτές.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας επανήλθε στην Αθήνα, τον Ιανουάριο του 1945, μετά τα Δεκεμβριανά όπου και ανέλαβε στη κυβέρνηση Πλαστήρα υπουργός Εξωτερικών. Ακολούθως προέδρευσε στο συνέδριο της Βάρκιζας στο οποίο και συνομολογήθηκε η ομώνυμη συμφωνία. Όταν συνήλθε η πρώτη διάσκεψη του ΟΗΕ στον Άγιο Φραγκίσκο ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος μετέβη ως αρχηγός της ελληνικής αντιπροσωπείας όπου και προέδρευσε της επιτροπής στη σύνταξη του καταστατικού χάρτη. Τασσόμενος όμως ενάντια της εισδοχής της Αργεντινής στον Παγκόσμιο Οργανισμό ήλθε σε ρήξη με την τότε κυβέρνηση του Βούλγαρη όπου και αναγκάσθηκε να παρατηθεί.

Στο τέλος όμως του 1945, (Νοέμβριο), επί κυβερνήσεως Σοφούλη ανέλαβε και πάλι υπουργός των Εξωτερικών, όπου και πάλι αναγκάσθηκε να παραιτηθεί (Ιανουάριος 1946), όταν υποστήριξε ενώπιον της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ αντίθετη άποψη του πρωθυπουργού που αφορούσε τη θέση που θα έπρεπε να λάβει η ελληνική κυβέρνηση επί της ρωσικής πρότασης περί αποχώρησης των Άγγλων από την Ελλάδα.

Τέλος στις εκλογές του Μαρτίου του 1950 συνεργάστηκε με τους αρχηγούς των αριστερών ομάδων δημιουργώντας εκλογικό συνασπισμό υπό τον τίτλο "Δημοκρατική Παράταξις" όπου και εξελέγη πρώτος βουλευτής Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Πέθανε το επόμενο έτος (1951) καταβληθείς από βαριά ανίατη νόσο.

De Siris

Παναγιώτης Πικραμμένος

Παναγιώτης Πικραμμένος

Ο Παναγιώτης Πικραμμένος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Ιουλίου 1945, διετέλεσε υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Ελλάδας και Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Όθωνα Πικραμμένου, ιδιοκτήτη της «Εταιρίας Ελληνικού και Ξένου Τύπου», με καταγωγή από την Πάτρα. Από την πλευρά του πατέρα του παππούς του είναι ο Τάκης Πικραμμένος, ιδρυτής της εταιρείας, ενώ από την πλευρά της μητέρας του κατάγεται από την παλιά οικογένεια Χαιρέτη. Αποφοίτησε το 1963 από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές με θέμα το Δημόσιο Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο Παρισίων ΙΙ. Ακολούθησε καριέρα δικαστικού διοριζόμενος στις 5 Ιουνίου 1976 εισηγητής του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το 1978 προήχθη σε πρωτοδίκη, το 1981 σε πάρεδρο, το 1993 σε σύμβουλο και το 2007 σε αντιπρόεδρο, υπαγόμενος στο Ε΄ τμήμα του Σ.τ.Ε. Το 2010 επελέγη για την προεδρία του Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Μάιο του 2012, οπότε και έλαβε εντολή σχηματισμού υπηρεσιακής κυβέρνησης ως πρωθυπουργός της Ελλάδας σύμφωνα με το άρθρο 37 του Συντάγματος.

Την περίοδο 2005 - 2010 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Σχολής Δικαστών. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές νομοπαρασκευαστικές επιτροπές ενώ την περίοδο 1992 - 1993 εργάστηκε στο νομικό γραφείο του πρωθυπουργού. Ως δικαστικός έχει εκδώσει σημαντικές αποφάσεις. Έκρινε αντισυνταγματική την προσωποκράτηση για χρέη, ενώ ήταν εισηγητής στην υπόθεση του δασικού νόμου (2003), στην υπόθεση του Μουσείου της Ακρόπολης και στην υπόθεση του γηπέδου της Α.Ε.Κ., απαγορεύοντας την κατασκευή του.

Στις 16 Μαΐου 2012, έλαβε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια την εντολή σχηματισμού υπηρεσιακής κυβέρνησης για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Το βράδυ της ίδιας ημέρας ορκίστηκε Πρωθυπουργός, ενώ τα υπόλοιπα δεκαέξι μέλη της κυβέρνησής του ορκίστηκαν ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας στο Προεδρικό Μέγαρο στις 17 Μαΐου 2012. Στις 9 Ιουνίου 2012, δήλωσε με επιστολή του ότι παραιτήθηκε από τη λήψη των μηνιαίων αποδοχών του ως Πρωθυπουργός για τη διάρκεια της θητείας του.

De Siris

Τάκης Παπατσώνης

Τάκης Παπατσώνης

Ο Τάκης Παπατσώνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1895 και πέθανε στις 26 Ιουλίου 1976, ήταν ποιητής και ακαδημαϊκός, γιος του Κωνσταντίνου Παπατσώνη και της Αικατερίνης το γένος Πρασσά.

Μαθήτευσε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και το 1913 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στην εφημερίδα Ακρόπολις. Σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ως το 1920 και το 1927 παρακολούθησε μαθήματα οικονομικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Από το 1914 και για σαράντα χρόνια εργάστηκε στο Υπουργείο Οικονομικών φτάνοντας ως τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Το 1928 έμεινε για μήνες στο Άγιο Όρος. Το 1932 παντρεύτηκε την Ευανθία Εμπεδοκλή με την οποία απέκτησε μια κόρη. Ταξίδεψε πολύ σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και λόγω της εργασίας του και από προσωπικό πάθος (ενδεικτικά αναφέρονται εδώ τα ταξίδια του στο Βελιγράδι, την Κωνσταντινούπολη, την Ιταλία, την Πράγα, την Ελβετία, τη Γαλλία, το Βερολίνο, τη Δρέσδη, την Αγγλία, την Ισπανία, το Βουκουρέστι, τη Βέρνη, τα Καρπάθια, τη Νέα Υόρκη, την Κούβα, το Σικάγο, το Σαν Ντιέγο).

Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εμπορικής Τράπεζας (1941), Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης (1953-1964), Αντιπρόεδρος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου (1955-1964), Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής (1963 και 1966 αντίστοιχα).

Τιμήθηκε με το γαλλικό παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (1920) και με το πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1963). Το 1967 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα. Η πρώτη έκδοση ποιημάτων του Παπατσώνη πραγματοποιήθηκε το 1934 με την "Εκλογή Α΄". Είχε προηγηθεί η δημοσίευση της πρώτης ελληνικής μετάφρασης της "Έρημης Χώρας" του Τόμας Έλλιοτ από τον Παπατσώνη στο περιοδικό "Κύκλος" και με τίτλο "Ερημότοπος'.

Από το 1935 και για πέντε χρόνια συνεργάστηκε με την εφημερίδα "Καθημερινή", όπου δημοσίευσε κριτικά δοκίμια. Το 1944 εξέδωσε την "Ursa Minor" . Ακολούθησαν η "Εκλογή Β΄" (1962), το οδοιπορικό " Άσκηση στον Άθω" (1963), το ταξιδιωτικό κείμενο "Μολδοβαλαχικά του Μύθου", οι μελέτες "Friedrich Holderlin, 1970-1843-1970" και "Εθνεγερσία: Σολωμός, Κάλβος", και οι συλλογές δοκιμίων "Ο Τετραπέρατος κόσμος" (δυο τόμοι) και " Όπου ην κήπος". Ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση και συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ελλάς, Οι Νέοι, Λόγος, Λύρα, Μούσα, Πειθαρχία, Πρωτοπορία, Ρυθμός, Νέα Γράμματα, Νέα Εστία, Ελεύθερα Γράμματα, Χρονικά Αισθητικής κ.α.

Ο Τάκης Παπατσώνης τοποθετείται από τους ιστορικούς της λογοτεχνίας στην ποιητική γενιά του τριάντα, ως μια ιδιαίτερη όμως περίπτωση που υπερβαίνει τις όποιες κατηγοριοποιήσεις. Υπήρξε ένας από τους εισηγητές του ελεύθερου στίχου στη μοντέρνα ελληνική ποίηση. Το ποιητικό του έργο χαρακτηρίζουν ποικίλες δημιουργικά αφομοιωμένες επιδράσεις και έντονα προσωπικό ύφος στα πλαίσια του μυστικιστικού και θεολογικού στοχασμού του.

Εργογραφία

Ποίηση

Εκλογή Α΄. Αθήνα, Κασταλία, 1934.

Ursa Minor· Κι ένα ακόμη ποίημα. Αθήνα, Ίκαρος, 1944.

Εκλογή Β΄. Αθήνα, Ίκαρος, 1962.

Δεκαπέντε ανέκδοτα ποιήματα· Κριτική παρουσίαση Γιάννας Νταουντάκη. Αθήνα, Κουλτούρα, 1979.

Δοκίμιο

Ο τετραπέρατος κόσμος Α΄. Αθήνα, Ίκαρος, 1966.

Φώτα από τον τάφο· (Αφιέρωμα στον Σατωβριάνδο). Αθήνα, ανάτυπο από τη Νέα Εστία, τεύχος Χριστουγέννων 1968.

Ο τετραπέρατος κόσμος Β΄· Λήρος και λόγος· Εξωλογικό σχόλιο πάνω σε δύο σχόλια Juvenilia του Edgar Allan Poe. Αθήνα, Ίκαρος, 1976.

Όπου ην κήπος. Αθήνα, Οι εκδόσεις των φίλων, 1972.

Ένα τρίπτυχο από τον παράδεισο του Δάντε. 1963.

Εθνεγερσία, Σολωμός-Κάλβος. 1970.

Dante Aligheri (1265-1965). 1965.

Friedrich Holderlin. 1970.

Ταξιδιωτικά κείμενα

Άσκηση στον Άθω· ήτοι πηδάλιον νηπτικόν για περιδιάβαση του Όρους. Αθήνα, Ίκαρος, 1963.

Μολδοβαλαχικά του μύθου· Ite, missa est. Αθήνα, Ίκαρος, 1965.

Μεταφράσεις

Τ.Σ.Έλιοτ, Ερημότοπος. Αθήνα, εκδ.περ. Κύκλος, 1933.

Paul Claudel, Στίχοι εξορίας, Ο Δρόμος του Σταυρού, Ο Κλήρος του μεσημεριού. 1940.

Aragon, Τρία ποιήματα. 1945.

Saint - John Perse, Ανάβαση - Edgar Allan Poe , Ταμερλάνος· Μεταφρασμένα από τα γαλλικό και αγγλικό πρωτότυπα από τον Τ.Κ.Παπατζώνη. Αθήνα, 1957.

Paul Claudel, Ο κλήρος του μεσημεριού· Δράμα σε τρεις πράξεις· Μετάφραση Τ.Κ.Παπατσώνη. 1973.

Ζαν Ανούιγ, Μπέκετ ή Η τιμή του Θεού· Δράμα σε τέσσερις πράξεις· Μετάφραση Τ.Κ.Παπατσώνη. Αθήνα, Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, 1981.

Edgar Allan Poe, Ταμερλάνος. Αθήνα, Διάτων, 1984.

De Siris

Κυριάκος Ιωάννου

Κυριάκος Ιωάννου

Ο Κυριάκος Ιωάννου γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 26 Ιουλίου 1984, είναι Κύπριος αθλητής στο άλμα εις ύψος.

Το ατομικό του ρεκόρ στο άθλημα, το οποίο αποτελεί και εθνικό ρεκόρ της Κύπρου, είναι 2.35 μέτρα. Το πέτυχε στο 11ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που πραγματοποιήθηκε στην Οσάκα της Ιαπωνίας το 2007. Με αυτό τον τρόπο ισοφάρισε την καλύτερη επίδοση στον κόσμο για το 2007 και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Με τη διάκριση του αυτή χάρισε στην Κύπρο το πρώτο μετάλλιο στην ιστορία της σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου.

Την επιτυχία αυτή την επανέλαβε και στον κλειστό στίβο, το Μάρτιο του 2008, στο αντίστοιχο παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Βαλένθια. Ο Ιωάννου έκανε άλμα 2,30μ. στις 8 Μαρτίου και κατέκτησε την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο. Στο 12ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2009 στο Βερολίνο, κέρδισε με επίδοση 2,32μ. το ασημένιο μετάλλιο.

De Siris

Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα

Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα ιδρύθηκε το 1952 με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης των Παρισίων και αποτελείτο από το Βέλγιο, τη Δυτική Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και την Ολλανδία. Σκοπός της ήταν να θέσει την παραγωγή και εμπορία του άνθρακα και του χάλυβα, δηλαδή των δύο κύριων πρώτων υλών της πολεμικής βιομηχανίας μέχρι και το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπό κοινή διαχείριση των πρώην εμπολέμων κρατών. Η Συνθήκη υπεγράφη στις 18 Απριλίου του 1951 και ετέθη σε ισχύ στις 25 Ιουλίου 1952, ορισμένη να διαρκέσει για πενήντα χρόνια. Έληξε στις 25 Ιουλίου 2002.

Διακήρυξη του Σουμάν

Με τη Διακήρυξη του Γάλλου υπουργού εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν στις 9 Μαΐου 1950, εμπνευσμένη από τον Γάλλο αξιωματούχο και εν συνεχεία πρώτο Πρόεδρο της Ανωτάτης Αρχής της ΕΚΑΧ,Ζαν Μονέ, σηματοδοτείται μία νέα περίοδος στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης που ταυτίζεται με την έναρξη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Το σχέδιο Schuman προτείνει μία προοδευτική ενοποίηση με πρώτο στάδιο τον οικονομικό τομέα και πρώτο βήμα του σταδίου αυτού την κοινή διαχείριση της γαλλο-γερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό μία Ανώτατη Αρχή, στο πλαίσο μάλιστα ενός οργανισμού που θα είναι ανοικτός στη συμμετοχή κι άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκει να εξασφαλίσει την συλλογική ασφάλεια, το αίτημα της οποίας παραμένει πρωταρχικό ιδιαίτερα μετά από τον μακρόχρονο ανταγωνισμό μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Ευθέως δηλώνεται και η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας με στοιχεία υπερεθνικότητας.

Χαρακτηριστικά: "Η συσπείρωση των ευρωπαϊκών κρατών απαιτεί να εξαλειφθεί η προαιώνια αντίθεση μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας (...). Η από κοινού διαχείριση της παραγωγής άνθρακα και χάλυβα θα εξασφαλίσει άμεσα την εγκατάσταση κοινών βάσεων οικονομικής ανάπτυξης, πρώτου σταδίου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και θα αλλάξει την μοίρα περιοχών, οι οποίες από μακρού προορίζονται για την κατασκευή πολεμικών όπλων, υπήρξαν δε και τα πιο σταθερά θύματα των τελευταίων (...). Η αλληλεγγύη που θα δημιουργηθεί στην παραγωγή θα καταδείξει ότι κάθε πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας καθίσταται όχι μόνον αδιανόητος αλλά και υλικά αδύνατος"

Η πρόταση του Schuman είχε απήχηση στις χώρες του Βenelux, την Ιταλία και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, όχι όμως και στην Αγγλία.

De Siris

Διώρυγα της Κορίνθου

Διώρυγα της Κορίνθου

Η Διώρυγα της Κορίνθου είναι διώρυγα η οποία ενώνει τον Σαρωνικό με τον Κορινθιακό κόλπο, στη θέση του Ισθμού της Κορίνθου, λίγο ανατολικότερα από την πόλη της Κορίνθου.

Κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1880-1893, έργο του έλληνα μηχανικού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη.

Στα αρχαία χρόνια μεταξύ του τείχους του Ισθμού και του περιβόλου του υπήρχε η δίολκος, οδός μέσω της οποίας μεταφέρονταν εμπορεύματα και μικρά πλοία για να αποφευχθεί ο περίπλους της Πελοποννήσου.

Η ιδέα της διώρυγας υπήρχε ήδη από την εποχή του Περίανδρου, το 602 π.Χ. Ο

πρώτος που προσπάθησε την υλοποίησή του ήταν ο Νέρων, το 66 μ.Χ., σε σχέδια του Ιούλιου Καίσαρα και του Καλιγούλα. Μετά το θάνατο του Νέρωνα, συνέχισε την προσπάθεια ο Ηρώδης ο Αττικός, ο οποίος όμως την εγκατέλειψε.

Οι εργασίες για τη διώρυγα άρχισαν το 1880, από την Διεθνή Εταιρεία της Θαλασσίου Διώρυγος της Κορίνθου. Λόγω έλλειψης κεφαλαίων το έργο ολοκληρώθηκε από εταιρεία του Ανδρέα Συγγρού το 1893 και εγκαινιάσθηκε στις 25 Ιουλίου 1893 από τον Βασιλέα των Ελλήνων Γεώργιο τον Α’.

Η διώρυγα έχει μήκος 6.346 m, πλάτος στην επιφάνεια της θάλασσας 24,6 m, στο βυθό της 21,3 m, ενώ το βάθος της κυμαίνεται από 7,50 έως 8 m.

De Siris

Αλίκη Γεωργούλη

Αλίκη Γεωργούλη

Η Αλίκη Γεωργούλη γεννήθηκε το 1933 και πέθανε στις 25 Ιουλίου 1995, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφικό

Η Αλίκη Γεωργούλη γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στην δραματική σχολή του "Ωδείου Αθηνών".

Πρωτοεμφνίστηκε στην σκηνή το 1953 στο έργο του Μπέρναρντ Σω "Ο άνθρωπος του διαβόλου". Συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Μάνο Κατράκη και με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1956. Χώρισαν το 1965.

Στο σινεμά πρωτοεμφανίστηκε το 1953 στην ταινία "Εύα" της Μαρίας Πλυτά. Έλαβε μέρος σε 15 ταινίες. Μερικές από αυτές είναι "Το αγοροκόριτσο(1959)", "Ο Ηλίας του 16ου(1959)", "Έγκλημα στα παρασκήνια(1960)", "Συνοικία το όνειρο(1961)", "Ο Θίασος(1975)". Μέχρι λίγο καιρό πριν πεθάνει, έπαιζε στο θέατρο "Αποθήκη" στου Ψυρρή, στην Αθήνα.

Πέθανε από καρκίνο στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου 1995. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο νεκροταφείο Ζωγράφου.

Φιλμογραφία

Εύα (1953) .... Άννυ

Ο δρόμος με τις ακακίες (1954)

Το νησί των γενναίων (1959) .... Μαρία

Το αγοροκόριτσο (1959) .... Τζένη

Ο Ηλίας του 16ου (1959) .... Τασία Μπέρμπερη

Είμαι αθώος (1960)

Έγκλημα στα παρασκήνια (1960) .... Μαίρη Λαμπρινού

Συνοικία το όνειρο (1961) .... Στεφανία

Θρίαμβος (1962) .... Νταίζη Ευφραίμογλου

Λουκάς ο αποστάτης-Σατανικές ερωμένες (1974) .... Ρέα

Ο θίασος (1975) .... μητέρα Ηλέκτρας

Οι κυνηγοί (1977) .... η γυναίκα του εκδότη

Μελόδραμα (1980)

Ρόζα (1982) .... η πασιονάρια

Τοπίο στην ομίχλη (1988)

Κάποιος που να ζει (1990)

Σειρές που έχει παίξει

Το φάντασμα (1990) ΕΤ2

Οικογένεια Μουσαμά (1991) ΑΝΤ1

Στον ψυχίατρο (1992) ΑΝΤ1

Μια υπέροχη ζωή (1993) MEGA

De Siris

Αποκατάσταση της Δημοκρατίας

Αποκατάσταση της Δημοκρατίας

Στις 24 Ιουλίου 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επανήλθε στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση της δικτατορίας υπό το βάρος του άφρονος πραξικοπήματος στην Κύπρο και της τουρκικής εισβολής στη μεγαλόνησο. Επικεφαλής της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας», κατόρθωσε με συνετές και αποφασιστικές κινήσεις να αποκαταστήσει πλήρως τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα.

Όταν, τον Ιούλιο 1974, ξέσπασε η μεγάλη εθνική κρίση με αφετηρία την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κλήθηκε να συγκροτήσει Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας.

Ήταν ξημερώματα 24ης Ιουλίου 1974. Το αεροσκάφος του Γάλλου προέδρου Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν προσγειώνεται στο αεροδρόμιο της Αθήνας μεταφέροντας από το Παρίσι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Χιλιάδες κόσμου με αναστάσιμες λαμπάδες στα χέρια και την ιαχή “Έρχεται, έρχεται” τον αναμένουν και του επιφυλάσσουν θριαμβευτική υποδοχή. Η υποδοχή Καραμανλή, με τον κόσμο να πανηγυρίζει στους δρόμους, αποτελεί το λαϊκό ξέσπασμα μετά την επτάχρονη δικτατορία, αλλά και την εισβολή και την τραγωδία της Κύπρου.

Στις 25 Ιουλίου 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό ζητώντας από τους πολίτες να επιδείξουν πολιτική ωριμότητα τις δύσκολες εκείνες ώρες. Παράλληλα στη Γενεύη άρχισαν την ίδια ημέρα οι ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης στο Κυπριακό. Αρχηγός της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Μαύρος.Στις 30 Ιουλίου 1974 στη Γενεύη επήλθε συμφωνία για την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο αλλά και την αναγνώριση ύπαρξης δύο χωριστών διοικήσεων. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονταν. Ωστόσο στις 14 Αυγούστου τα τουρκικά στρατεύματα προχώρησαν στον Αττίλα 2 καταλαμβάνοντας τελικά το 38% περίπου της Κύπρου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατήγγειλε την Τουρκία και ανακοίνωσε την αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Στις 15 Αυγούστου σε νέο διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό δήλωσε ότι «η ένοπλος αντιμετώπισις των Τούρκων εις Κύπρον καθίστατο αδύνατος και λόγω αποστάσεως και λόγω των γνωστών τετελεσμένων γεγονότων». Η κατάπαυση του πυρός στην Κύπρο έγινε στις 18.00 της 16ης Αυγούστου 1974.Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου κατάφεραν τότε να θεμελιώσουν το πληρέστερο, από όσα προηγήθηκαν, πολίτευμα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ειδικότερα, μετά τη συγκρότηση της κυβέρνησης “Εθνικής Ενότητας” και την αντιμετώπιση των συνεπειών της κυπριακής τραγωδίας, νομιμοποιήθηκαν όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί, περιλαμβανομένου του Κ.Κ.Ε., που βρισκόταν εκτός νόμου από το 1947, προκηρύχθηκαν εκλογές για την ανάδειξη της Εʼ Αναθεωρητικής Βουλής, και αποφασίστηκε διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τον οριστικό προσδιορισμό της μορφής του πολιτεύματος.

De Siris

Συνθήκη της Λωζάνης

Συνθήκη της Λωζάνης

Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Υπογράφηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 24 Ιουλίου 1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στην Συνθήκη των Σεβρών συμπεριλαμβανομένης και της ΕΣΣΔ (που δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη).

Ιστορικό

Κατάργησε την Συνθήκη των Σεβρών που δεν είχε γίνει αποδεκτή από την νέα κυβέρνηση της Τουρκίας που διαδέχθηκε τον Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης. Μετά την εκδίωξη από την Μικρά Ασία του Ελληνικού στρατού από τον Τουρκικό υπό την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, εμφανίστηκε η ανάγκη για αναπροσαρμογή της συνθήκης των Σεβρών. Στις 20 Οκτωβρίου 1922 ξεκίνησε το συνέδριο που διακόπηκε μετά από έντονες διαμάχες στις 4 Φεβρουαρίου 1923 για να ξαναρχίσει στις 23 Απριλίου. Το τελικό κείμενο υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου μετά από 7,5 μήνες διαβουλεύσεων.

Η Τουρκία ανέκτησε την Ανατολική Θράκη, κάποια νησιά του Αιγαίου, συγκεκριμένα την Ίμβρο και την Τένεδο, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με την Συρία, την περιοχή της Σμύρνης και της Διεθνοποιημένης Ζώνης των Στενών η οποία όμως θα έμενε αποστρατικοποιημένη και αντικείμενο νέας διεθνούς διάσκεψης. Παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία, όπως προέβλεπε και η συνθήκη των Σεβρών, αλλά χωρίς πρόβλεψη για δυνατότητα αυτοδιάθεσης. Ανέκτησε πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα σε όλη της την επικράτεια και απέκτησε δικαιώματα στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε όλη την επικράτειά της εκτός της ζώνης των στενών.

Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει σε είδος (ελλείψει χρημάτων) τις πολεμικές επανορθώσεις. Η αποπληρωμή έγινε με επέκταση των τουρκικών εδαφών της Ανατολικής Θράκης πέρα από τα όρια της συμφωνίας. Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Τουρκία με τον όρο ότι θα διοικούνταν με ευνοϊκούς όρους για τους Έλληνες. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχασε την ιδιότητα του Εθνάρχη και το Πατριαρχείο τέθηκε υπό ειδικό διεθνές νομικό καθεστώς.

Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις για της παλιές περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκτός των συνόρων της και εγγυήθηκε τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην Τουρκία. Με ξεχωριστή συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποφασίστηκε η υποχρεωτική ανταλλαγή μειονοτήτων από τις δύο χώρες και η αποστρατικοποίηση κάποιων νησιών του Αιγαίου.

Η ανταλλαγή μειονοτήτων που πραγματοποιήθηκε προκάλεσε μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Μετακινήθηκαν από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα 1.650.000 Τούρκοι υπήκοοι, χριστιανικού θρησκεύματος και από την Ελλάδα στην Τουρκία 670.000 Έλληνες υπήκοοι, μουσουλμανικού θρησκεύματος. Η θρησκεία αποτέλεσε το βασικό κριτήριο για την ανταλλαγή. Μεταξύ των ανταλλάξιμων περιλαμβάνονταν επίσης οι Έλληνες του Πόντου, αλλά και τουρκόφωνοι Έλληνες, όπως τουρκόφωνοι Πόντιοι και Καραμανλήδες, καθώς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι ,όπως οι Βαλαάδες της Δυτικής Μακεδονίας. Μαζί με τους Έλληνες, πέρασε στην Ελλάδα και αριθμός Αρμενίων και Συροχαλδαίων.

Εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή οι Έλληνες κάτοικοι της νομαρχίας της Κωνσταντινούπολης (οι 125.000 μόνιμοι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, των Πριγκηπονήσων και των περιχώρων, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι πριν από τις 30 Οκτωβρίου 1918) και οι κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου (6.000 κάτοικοι), ενώ στην Ελλάδα παρέμειναν 110.000 Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης.

De Siris

Mick Karn

Αντώνης Μιχαηλίδης 

O Mick Karn ή Αντώνης Μιχαηλίδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1958 στη Λευκωσία και πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 2011, ήταν Κύπριος μουσικός, με μεγάλη διεθνή καριέρα ως μέλος του αγγλικού συγκροτήματος Japan. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους μπασίστες της ροκ μουσικής για τον ιδιαίτερο ήχο και την ξεχωριστή τεχνική του.

Σε ηλικία τριών χρονών μετακόμισε με την οικογένειά του στο Λονδίνο. Από μικρός ασχολήθηκε με τη μουσική και σε ηλικία 11 χρονών ήταν ένας επιδέξιος βιολονίστας. Στη συνέχεια έμαθε φαγκότο κι έγινε μέλος της Σχολικής Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου. Όταν του έκλεψαν το φαγκότο και το σχολείο αρνήθηκε να του το αντικαταστήσει ο νεαρός Αντώνης έκανε την επανάστασή του. Εγκατέλειψε την κλασική μουσική και αγόρασε ένα ηλεκτρικό μπάσο για πέντε λίρες.

Στις αρχές της δεκαετίας του '70 μαζί με τους φίλους και συμμαθητές του Ντέιβιντ Μπατ (μετέπειτα Ντέιβιντ Σίλβιαν), Στιβ Τζάνσεν και Ρίτσαρντ Μπαρμπιέρι δημιουργούν ένα συγκρότημα και το 1974 το ονομάζουν Japan. Την 1η Ιουνίου του ίδιου χρόνου δίνουν την πρώτη τους συναυλία και αμέσως μετά υπογράφουν συμβόλαιο με τη γερμανική δισκογραφική εταιρεία Hansa. Οι Japan πλασάρονται ως glam-rock συγκρότημα με ερμαφρόδιτη εικόνα και κινούνται στα χνάρια των Ντέιβιντ Μπάουι, T.Rex και New York Dolls. Αρχίζουν να κερδίζουν την αποδοχή του μουσικού Τύπου, που τους εντάσσει στο νεορομαντικό κίνημα. Το μουσικό αυτό ρεύμα διαμορφώθηκε στα κλαμπ του Λονδίνου και εντάσσεται στο βρετανικό new-wave.

Ο Καρν είναι ο πιο προικισμένος μουσικός των Japan. Παίζει άταστο μπάσο (σπάνια περίπτωση για την εποχή εκείνη) και πολλοί τον συγκρίνουν με τον Τζάκο Παστόριους, το μεγάλο όνομα του ηλεκτρικού μπάσου, διαχρονικά. Εκτός από μπάσο, ο Καρν παίζει όλα τα πνευστά όργανα, ακόμη και το παραδοσιακό πνευστό της Ιαπωνίας, σουόνα. Οι Japan γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία τα επόμενα χρόνια. Το 1980 αλλάζουν εικόνα και μουσική κατεύθυνση, όταν εντάσσονται στο δυναμικό της Virgin, και κινούνται στον ευρύτερο χώρο του art-rock. To 1982 έρχεται η στιγμή της διάλυσης του συγκροτήματος, αμέσως μετά από μία συναυλία τους στην Ιαπωνία (16/12/1982), λόγω καλλιτεχνικών και προσωπικών διαφορών των μελών του.

Την ίδια χρονιά o Μικ Καρν κυκλοφορεί το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο Titles, ενώ συμμετέχει σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών, όπως του Γκάρι Νιούμαν, της Κέιτ Μπους και της Τζοαν Αρματρέιντινγκ. Το 1984 σχηματίζει το γκρουπ Dalis Car με τον τραγουδιστή των Bauhaus, Πίτερ Μέρφι και τη δεκαετία του '90 το πολυεθνικό συγκρότημα NiNa. Την ίδια χρονική περίοδο ιδρύει τη δισκογραφική εταιρεία Medium Productions, μαζί με πρώην μέλη των Japan.

Ο Καρν ήταν αυτοδίδακτος γλύπτης και φωτογράφος, με πολλές εκθέσεις στο ενεργητικό του. Το 2004 εγκαταλείπει την Αγγλία και επιστρέφει στην Κύπρο με τη σύζυγό του Κιόκο και τον γιο τους Μέτις. Συνεχίζει τις μουσικές του δραστηριότητες και το 2009 κυκλοφορεί την αυτοβιογραφία του «Japan and Self-Existence», όπου πληροφορούμαστε ότι κατέχει δίπλωμα ψυχοθεραπευτή.

Στις 4 Ιουνίου 2010 ανακοινώνει μέσα από την προσωπική του ιστοσελίδα (www.mickkarn.net) ότι πάσχει από καρκίνο προχωρημένης μορφής. Οι φίλοι του μουσικοί, με επικεφαλής τον Μιτζ Γιουρ και τους Porcupine Tree, συγκεντρώνουν χρήματα για την αποθεραπεία του. Τον Σεπτέμβριο ο Καρν εγκαθίσταται και πάλι στο Λονδίνο για να υποβληθεί σε χημειοθεραπεία. Η αρρώστια θα τον καταβάλλει τελικά και ο Αντώνης Μιχαηλίδης θα αφήσει την τελευταία του πνοή το απόγευμα της 4ης Ιανουαρίου 2011 στο σπίτι του στο Τσέλσι του Λονδίνου. Ήταν 52 ετών.

Δισκογραφία

Άλμπουμ

Titles (Virgin, 1982) – Νο 74 στη Μ. Βρετανία

Dreams of Reason Produce Monsters (Virgin, 1987) – Νο 89 στη Μ. Βρετανία

Bestial Cluster (CMP, 1993)

Polytown (CMP, 1994)

The Tooth Mother (CMP, 1995)

Seed [EP] ( Medium UK, 1997)

Beginning to Melt ( Medium UK, 1997)

Liquid Glass (Medium, 1998)

-ism (Medium UK, 2000)

Each Eye a Path (Medium, 2001)

Each Path a Remix (Medium, 2003)

More Better Different (Invisible Hands Music, 2004)

Love's Glove EP (MK, 2005)

Three Part Species (MK, 2006)

Selected (MK, 2007)

The Concrete Twin (MK, 2009)

Single

"Sensitive" (Virgin, 1982) – Νο 98 στη Μ. Βρετανία

"After a Fashion" (1983) – Νο 39 στη Μ. Βρετανία

"Buoy" (Virgin, 1987) – Νο 63 στη Μ. Βρετανία

"Of & About" (MK, 2006)

Από: www.sansimera.gr

De Siris

Τίτος Μυλωνόπουλος

Τίτος Μυλωνόπουλος

Ο Τίτος(Τρύφων) Μυλωνόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 27 Ιουλίου 1949 και πέθανε στην Αθήνα στις 23 Ιουλίου 2010, ήταν Έλληνας εκδότης.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αρχικά εργάστηκε σε εφημερίδες ως διορθωτής και ανέπτυξε από πολύ νωρίς πολιτική δράση. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη και βασανίστηκε. Αργότερα βρέθηκε στην Ιταλία όπου του δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσει πολλά κείμενα για την Αριστερά και τον κομμουνισμό.

Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, ίδρυσε το 1973 τον εκδοτικό οίκο «Οδυσσέας». Από τον οίκο κυκλοφόρησαν πολιτικά κείμενα όπως του Αντόνιο Γκράμσι, του Φραντς Βρανίτσκι, του Γκέορκ Λούκατς και άλλων. Στον τομέα της λογοτεχνίας το πρώτο βιβλίο που κυκλοφόρησε οίκος ήταν «Το ρομάντσο της πεντάρας» του Μπέρτολντ Μπρεχτ. Ακολούθησαν, πολλές φορές σε πρωτη έκδοση στα ελληνικά, του Τσαρλς Μπουκόφσκι, του Μίλαν Κούντερα, του Πιερ Πάολο Παζολίνι, του Γκίντερ Γκρας, του Γιούκιο Μισίμα, του Τζον Ντος Πάσος, του Ρόμπερ Μούζιλ και άλλων.

Ο Μυλωνόπουλος ασχολήθηκε επίσης με το συνδικαλισμό στο χώρο των εκδόσεων. Διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου και γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εκδοτών Βιβλιοχαρτοπωλών.

Πέθανε στις 23 Ιουλίου 2010.

De Siris

Πέτρος Πετρίδης

Πέτρος Πετρίδης

Ο Πέτρος Πετρίδης γεννήθηκε στο Νίγδη Καππαδοκίας στις 23 Ιουλίου 1892 και πέθανε στην Κηφισιά το 1977. Ήταν διαπρεπής συνθέτης, μαέστρος και ακαδημαϊκός (Μ. Δούνιας). Επειδή το έργο του εμφανίζεται αρκετά ιδιότυπο και προσωπικό, ορισμένοι διστάζουν να τον κατατάξουν στην "Εθνική Σχολή" (σάμπως οι βυζαντινοί Ήχοι, τα "κλέφτικα" μοτίβα, οι "ανατολίτικοι" ρυθμοί και κλίμακες, οι αρχαίοι τρόποι και η φυσική συνέπειά τους: ο "Πολυτροπισμός" να μην είναι όλα τους Ελληνικά...).

Σπουδές

Από το 1899 ώς το 1911 έζησε στην Κων/πολη και φοίτησε στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο (περ. 1902-6) και στο αμερικάνικο Ροβέρτειο Κολλέγιο (απεφοίτησε το 1911). Παράλληλα, είχε την πρώτη του επαφή με τη μουσική μέσα από την οικογένειά του (οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί του ήταν φιλόμουσοι και ερασιτέχνες μουσικοί) και αργότερα πιο συστηματικά, μέσα από τα μαθήματα πιάνου και αρμονίας που άρχισε δωδεκαετής με κάποιον πιανίστα Χέγκευ (αυτοδιαφημιζόμενο ως μαθητή του Λιστ) και με τον Ιταλό δάσκαλο της μουσικής Σελβέλλι. Τον Οκτώβριο του 1911 πήγε στο Παρίσι και άρχισε να σπουδάζει νομικά (στη Σορβόνη) και πολιτικές επιστήμες (Ελεύθερη Σχολή Πολιτικών Επιστημών).

Όμως τα εγκατέλειψε όλα το 1912 και ήρθε να καταταγεί ως εθελοντής στον Ελλ. Στρατό και να πάρει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Τραυματίστηκε στο Μπιζάνι (μάχη Αετορράχης) και στη Σιάτιστα. Ως μέλος της 8ης Μεραρχίας, πήρε μέρος στην πολιορκία των Ιωαννίνων και ήταν παρών κατά την παράδοση του Μπιζανίου. Τότε μάλιστα απέκτησε την ελλ. υπηκοότητα και επέστρεψε στο Παρίσι (1913) για να συνεχίσει τις σπουδές του. Όμως έτυχε να ακούσει τον "Λόενκριν" του Βάγκνερ στην Όπερα της Βιέννης και τότε απεφάσισε να αφήσει κάθε άλλη σπουδή για χάρη της μουσικής... Παράλληλα, από το 1915 και επί 20 έτη χρημάτισε ανταποκριτής στο Παρίσι των "Μουσικών Τάιμς" του Λονδίνου και της εφημερίδας Christian Science Monitor της Βοστώνης (1925-27).

Σταδιοδρομία

Υπήρξε επίσης συνεργάτης ελληνικών, γαλλικών, αγγλικών και αμερικανικών εφημερίδων και περιοδικών επί θεμάτων μουσικής, φιλολογίας, θεάτρου, κ.λπ. Ακόμη, διατέλεσε (1918-19) προϊστάμενος του γραφείου πληροφοριών της ελληνικής πρεσβείας του Λονδίνου, δίνοντας παράλληλα διαλέξεις περί ελλ. λαογραφίας και μουσικής στο King's College του Παν/μίου του Λονδίνου. Το 1919-21 διετέλεσε λέκτορας της νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας στο Παν/μιο του Παρισιού, διδάσκοντας νέα ελληνικά στη Σορβόννη (στο νεοσύστατο τότε Τμήμα του νεοελληνιστή Ουμπέρ Περνώ: βλ. Μερλιέ Μέλπω). Από το 1922 μοίραζε το χρόνο του μεταξύ Παρισιού και Αθήνας.

Ασχολήθηκε και με τη μουσικοκριτική. Σ' αυτόν τον τομέα σποραδικά και κατά μεγάλα διαστήματα συνεργάστηκε με τις ελληνικές εφημερίδες: "Ελεύθερο Βήμα" (1922-25), "Πρωία" (1934-36), "Καθημερινή" (1939-41), "Βήμα" (1955-57), κ.λπ. Ως συνθέτης, θεωρούσε τον εαυτό του αυτοδίδακτο, αν και πήρε ορισμένα μαθήματα από τους διαπρεπείς μουσικούς Αλμπέρ Βόλφ (1914), Φλοράν Σμιτ και Aλμπέρ Ρουσέλ (1919). Το "Πιστεύω" του μπορεί να συνοψιστεί στο εξής απόσπασμα κειμένου του "...Γραμματικὴ καὶ Συντακτικὸ τῆς τροπικῆς πολυφωνίας, καὶ ἄν ἀκόμη προϋπῆρχαν καὶ ἐδιδάσκοντο στὰ Ὠδεῖα, οὐδόλως θὰ ἀποτελοῦσαν αἰσθητικὸ σύστημα ἕτοιμο γιὰ μουσικὴ ἐκμετάλλευση. Γραμματικὴ καὶ Συντακτικὸ εἶναι οὐδέτερα ἐργαλεῖα στὰ χέρια τοῦ μουσουργοῦ διὰ νὰ στηρίξει, διαρθρώσει, κατὰ τρόπο περισσότερο ὀρθολογιστικὸ παρὰ ἐμπειρικό, τὰ δικὰ του προσωπικὰ αισθητικὰ δημιουργήματα" . Ήταν επίσης αυτοσχέδιος αρχιμουσικός των έργων του, με αποτέλεσμα (σύμφωνα με έγκριτες γνώμες) να τα αδικεί σε μόνιμη βάση...

Εργογραφία

Άρχισε να γίνεται γνωστός το 1917, συνθέτοντας ελληνικά τραγούδια: "Αχτίδα" "Νανούρισμα" (σε στίχους Βαλαωρίτη), "Η νεράιδα", "Ο τρύγος" (σε δημοτική ποίηση), "Λήθη" (σε στίχους Μαβίλη), κ.λπ. Το 1921 αρχίζει η περίοδος των σημαντικότερων έργων του, όπως: η "Εισαγωγή σε 3 ελληνικά θέματα", το "Πανηγύρι" (1920-24, σε 3 μέρη, από τα οποία οι "Κλέφτικοι χοροί" εκτελέστηκαν στις συναυλίες "Κολόν" του Παρισιού, υπό την διεύθυνση του μεγάλου φιλέλληνα Γκαμπριέλ Πιερνέ). Στο Παρίσι επίσης εκτελέστηκαν: η "Σονάτα για φλάουτο και πιάνο" η "Kammersymphonie" ("Συμφωνία δωματίου" για φλάουτο, όμποε, κλαρινέτο, φαγκότο και κουιντέτο εγχ.), η "Σονάτα για τσέλο και πιάνο" (και τα 3 αυτά έργα αργότερα αποκηρύχτηκαν), ο Κύκλος τραγουδιών "Θρύλος αγάπης" (σε στίχους Πορφύρα, 1925), κ.λπ. Επίσης, αναφέρεται από τη Σ. Σπανούδη και μια "Κλέφτικη Συμφωνία"(;) σε 4 Μέρη (...ίσως να πρόκειται για τους "Κλέφτικους χορούς"). Το 1930 παίχτηκε με επιτυχία στο Παρίσι η "Ελληνική Σουίτα" (1929). Άλλα έργα του. α) για σκηνή, κ.λπ.: η όπερα "[[Ζεφύρα|Ζεφύρα]]", το μπαλέτο "[[Πραματευτής,_Ο|Πραματευτής,_Ο|Ο Πραματευτής]]", το ορατόριο "Άγιος Παύλος", σκηνική μουσική στην "Ιφιγένεια εν Ταύροις" (Βασιλικό Θέατρο, 15.10.1941), "Ρέκβιεμ για τον αυτοκράτορα" (Κων/νο Παλαιολόγο, για 4 σολίστ, μικτή χορωδία και ορχ., σε κείμενο του συνθέτη. Γράφτηκε στο διάστημα 1952-64 και παραμένει ανεκτέλεστο). Τα χοροδράματα "Κυρά Φροσύνη" και "Θησεύς". Μουσική για το "Ήχος και φως" της Ακρόπολης (1959. Είναι δισκογραφημένη με την Ορχ. "Lamoureux"). β) για ορχήστρα: 5 συμφωνίες [Αρ. 1 "Ελληνική" σε σολ (1926-28. Δισκογραφημένη σε LP και σε CD), Αρ. 2 "Λυρική" σε ρε και λα (1941)-Α' εκτέλεση με την ΚΟΑ στις 11.12.1949 με μαέστρο τον συνθέτη, Αρ. 3 "Παρισινή" σε ρε (1941-43)-Α' εκτέλεση με την ΚΟΑ στις 11.12.1949 με μαέστρο τον συνθέτη, Αρ. 4 "Δωρική ή Πίνδος" σε ντο (1944-46)-Α' εκτέλεση με την ΚΟΑ στις 20.8.1945 με μαέστρο τον συνθέτη, Αρ. 5 σε φα "Ποιμενική"-1949-51, αναθεωρήθηκε 1972-73], η δραματική Συμφωνία "Διγενής Ακρίτας", "Κλέφτικοι χοροί" (1922, από το προαναφερμένο "Πανηγύρι". Είναι δισκογραφημένοι σε LP και σε CD), "Ιωνική Σουίτα" (1934; σε 5 Μέρη με αρχικό τίτλο "Σπουδές για μικρή ορχ.": Πρελούδιο, Σερενάδα, Νοτούρνο, Μενουέτο, Χορικό και Φούγκα), "Βυζαντινή θυσία" (Πρελούδιο, άρια και φούγκα, 1935), "Εισαγωγή πένθιμη και ηρωική" (1944. Δόθηκε σε Α' εκτέλεση από την ΚΟΑ στις 20.8.1945 με μαέστρο τον συνθέτη), "Χορικα και Παραλλαγές" για ορχ. εγχόρδων (Αρ. 1, στο "Κύριε των δυνάμεων" --1940, Αρ. 2 στο "Χριστός Ανέστη"-- 1941-43. Υπάρχουν δισκογραφημένα στην Εταιρεία «MOTIVO» από τον [[Φιδετζή-Σιμωτά_Μιρέλλα|Β. Φιδετζή]]. Το Αρ. 2 δόθηκε σε Α' εκτέλεση από την ΚΟΑ στις 20.8.1945 με μαέστρο τον συνθέτη), "Λάργκο" (για ορχ. εγχόρδων, 1944. Δόθηκε σε Α' εκτέλεση από την ΚΟΑ στις 6.2.1944 με μαέστρο τον Γ. Λυκούδη), "Κοντσέρτο γκρόσσο" (1929, για πνευστά και τύμπανα. Δισκογραφημένο στη «LYRA» από τον [[Φιδετζή-Σιμωτά_Μιρέλλα|Β. Φιδετζή]]), Κοντσέρτο για έγχορδα (1939, αφιερωμένο στον αρχιμουσικό Χέρμαν Σέρχεν), Κοντσέρτο για ορχήστρα (1951), 2 Κοντσέρτα για πιάνο (Αρ. 1, σε ντο--1936-38, Αρ. 2 σε ρε--1937; Το Αρ. 1 παίχτηκε σε Α' εκτέλεση από την ΚΟΑ στις 30.3.1958 με μαέστρο τον Α. Παρίδη και σολίστ τη Μ. Χαιρογιώργου-Σιγάρα), Κοντσέρτο για τσέλο (1936), Κοντσέρτο για βιολί (1966-1972), Κοντσέρτο για 2 πιάνα (1966-1972). γ) μουσική δωματίου: "2 σουίτες για πιάνο" (σε λα και ρε, γράφτηκαν μετά το 1932), μέρος σχεδίου ενός "δωδεκάλογου" για πιάνο με τίτλο "Τhe Modal and Bimodal Keyboard" (το "τροπικό" και το "διτροπικό" πληκτροφόρο), "Τρίο" (για πιάνο, βιολί, τσέλο, 1933 ή αρχές 1934), "Κουαρτέτο εγχόρδων" (1951). δ) τραγούδια: "5 ελληνικές μελωδίες" (σε ποίηση Κρυστάλλη, Παλαμά--η 2η και η 3η, Μαβίλη και Γρυπάρη, 1924). "Ο θρύλος της αγάπης" (5 μπαλάντες για μεσόφωνο και πιάνο, σε ποίηση Λ. Πορφύρα, 1925). "13 Τραγούδια" (σε στίχους Άγγλων ποιητών, 1945). Επίσης, κατά το 1920, εναρμόνισε 40 περίπου μελωδίες της Χίου, από τη Συλλογή του Ου. Περνώ, κ.λπ. Διετέλεσε μέλος πολλών ευρωπαϊκών Φεστιβάλ και διεθνών μουσικών Συνεδρίων και Διαγωνισμών. Το 1958 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών (στην έδρα που άφησε κενή ο θάνατος του μεγάλου Γιαν Σιμπέλιους). Το 1959 εξελέγη τακτικό μέλος και της Ακαδημίας Αθηνών. Το έργο του εκτείνεται σε όλα τα είδη της μουσικής δημιουργίας. Από το προσωπικό του αντιστικτικό και πολυτονικό ("πολυτροπικό") σύστημα σύνθεσης προκύπτει ομοιογένεια ύφους ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Σ' αυτό το σύστημα δεσπόζουν οι "δίδυμοι" αρχαίοι τρόποι Δώριος-Υποδώριος και όπου υπάρχουν τονικές ενδείξεις ("σε ντο", "σε ρε", κ.λπ.) αναφέρονται πάντα σε "τρόπο".

Ταυτόχρονα, όντας συνθέτης με εξαιρετικά έντονη προσωπικότητα (σε εκρηκτικό μίγμα "κοσμοπολιτισμού" και "αγοραφοβίας") έχει διοχετεύσει στις συνθέσεις του όλη την ορμή, τον πλούτο, τα θέλγητρα, τα ηρωικά κορυφώματα, αλλά και την εκφραστική λιτότητα του Χώρου που γέννησε και ανάθρεψε την Ευτέρπη. «Χωρίς τον Πετρίδη», γράφει ο Μ. Δούνιας στην «Καθημερινή» της 15ης Δεκεμβρίου 1949, «θα ήμεθα πτωχότεροι σε ιδέες και ασφαλώς πάμπτωχοι σε ακμαίες συμφωνικές επιτεύξεις». Άμα η Ελλάς αποφασίσει κάποτε να ασχοληθεί σοβαρά με τη Μουσική, φρονούμε ότι τότε θα γίνει αμέσως προφανές τόσο το γιατί ο Πετρίδης τιμήθηκε με διθυράμβους και από τους διαπρεπέστερους Γάλλους μουσικοκριτικούς του Μεσοπολέμου (όπως τον Πρυνιέρ, δ/ντή της "Ρεβύ Μυζικάλ", τον Φελίξ Μαρτύ, τον Ρενέ Ντυμενίλ, τον Μπορίς ντε Σλοζέρ, κ.λπ.) όσο και το γιατί κρίθηκε άξιος να διαδεχτεί τον μέγιστο (και εξίσου αυτοδίδακτο) Σιμπέλιους στη Γαλλική Ακαδημία...

De Siris