Γιώργος Καπελάκης

Γιώργος Καπελάκης

Ο Γιώργος Καπελάκης είναι Έλληνας αθλητής της κολύμβησης, Παραολυμπιονίκης και παγκόσμιος πρωταθλητής.

Βιογραφικό

Ο Γιώργος Καπελάκης γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1973 στο Ηράκλειο της Κρήτης και κατοικεί στις Άνω Ασίτες. Έχει σπουδάσει τουριστικά επαγγέλματα.

Ο Καπελάκης είναι τετραπληγικός μετά από ατύχημα και για τις μετακινήσεις του χρησιμοποιεί αμαξίδιο. Κατά την αποκατάσταση του μετά το ατύχημά του ξεκίνησε να ασχολείται με την κολύμβηση.

Αθλητικές διακρίσεις

Ο Γιώργος Καπελλάκης αγωνίζεται στον αθλητικό σύλλογο «Μεγαλόνησος» και στην κατηγορία S2.

Πρώτη μεγάλη διοράνωση στην οποία διακρίθηκε ήταν οι Παραολυμπιακούς Αγώνες, που διεξήχθησαν στην Αθήνα, όπου και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 50 μέτρα ύπτιο.

Το 2007 στη Διεθνή Αθλητική Συνάντηση Στίβου και Κολύμβησης 2007 που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο ντε Ζανεϊρο κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία 100 μέτρα ελεύθερο.

Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο κατέκτησε τέσσερα μετάλλια. Χρυσό στην κατηγορία 50 μέτρα ελεύθερο, ασημένιο στην κατηγορία 100 μέτρα ελεύθερο, χάλκινο στα 200 μέτρα της ίδιας κατηγορίας και στα 50 μέτρα ύπτιο.

Το 2009 ψηφίστηκε από τους αθλητικούς συντάκτες στην Ελλάδα ως κορυφαίος αθλητής με αναπηρία.

De Siris

Κώστας Φιλιππίδης

Κώστας Φιλιππίδης

Ο Κώστας Φιλιππίδης είναι αθλητής του άλματος επί κοντώ. Γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1986 στην Αθήνα. Ανήκει στον Γυμναστικό Σύλλογο Βόλου.

Ρεκόρ και επιτυχίες 2005-2007

Στις 18 Αυγούστου του 2005 έκανε πανελλήνιο ρεκόρ, αφού πέρασε τα 5,75 μ. στη Σμύρνη και κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στην Πανεπιστημιάδα. Η επίδοση εκείνη ήταν η πέμπτη πανελλήνια επίδοση ανδρών του νεαρού αθλητή μέσα σε 2,5 μήνες.

O Φιλιππίδης έγινε στις 27 Νοεμβρίου 2005 ο πρώτος λαμπαδηδρόμος στην έναρξη του ταξιδιού της Φλόγας προς το Τορίνο για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2006. To 2006 αποκλείστηκε από τον τελικό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Γκέτεμποργκ και κατετάγη 26ος συνολικά.

Αναβολισμός και ποινή

Κατά τη διάρκεια του πανελληνίου πρωταθλήματος του 2007 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ στη διεγερτική ουσία "ετιλεφρίν" Τιμωρήθηκε από τον ΣΕΓΑΣ με ποινή αποκλεισμού 2 ετών από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα.

Επάνοδος 2009

Ο αθλητής επέστρεψε στους στίβους τον Απρίλιο του 2009 και αγωνίστηκε στα διασυλλογικά πρωταθλήματα στίβου, υπερβαίνοντας τα 5,20 μ. στο αγώνισμα του επί κοντώ.

Στις 16 Ιανουαρίου 2010, ο Φιλιππίδης, στο μίτινγκ του Μάντσεστερ, κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στο στο επί κοντώ ανδρών στον κλειστό στίβο, που κατείχε από το 1995 ο Χρήστος Παλλάκης (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου της Βαρκελώνης, με άλμα στα 5,65 μέτρα). Το άλμα του Φιλιππίδη ήταν στα 5,70 μ. Τον επόμενο μήνα, στις 14 Φεβρουαρίου, κατέλαβε την τέταρτη θέση στο διεθνές μίτινγκ του Πότσδαμ στη Γερμανία με 5,50. Ο Φιλιππίδης στις 12 Μαρτίου 2010 προκρίθηκε στον τελικό του επί κοντώ στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου στην Ντόχα, με 5,60μ. Στο πανελλήνιο κλειστού στίβου του 2011 πέτυχε 2 φορές πανελλήνιο ρεκόρ (5.71 και 5.72) Ακολούθησε η καλύτερη επίδοσή του στον ανοικτό στίβο για το 2011, με 5.63 μ. σε διεθνές μίτινγκ στίβου στο Μοντρέιγ της Γαλλίας. Ο Έλληνας άλτης κατέλαβε νωρίτερα την πέμπτη θέση με άλμα στα 5,61 μ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου στο Παρίσι, το Μάρτιο του 2011.

Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου που έγινε το 2011 ο Φιλιππίδης ήρθε 6ος στον τελικό, ισοφαρίζοντας με 5,75μ. το δικό του πανελλήνιο ρεκόρ

Το 2012 ο Φιλιππίδης κατέκτησε αρχικά την 7η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου στην Κωνσταντινούπολη με 5,70μ. Στο Ευρωπαϊκό του Ελσίνκι κατέλαβε την 5η θέση με άλμα στα 5,72μ., ενώ στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου ( και στην 1η του συμμετοχή σε ΟΑ) κατέκτησε την 7η θέση με άλμα στα 5,65μ., έχοντας ελάχιστα οριακά χαμένη προσπάθεια στα 5,75μ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο Diamond League της Ζυρίχης όπου με άλμα στα 5,80μ. σημείωσε νέο απόλυτο ( ανοιχτού - κλειστού ) πανελλήνιο ρεκόρ και κατέκτησε την 4η θέση στον αγώνα.

De Siris

Μάχη της Αράχωβας

Μάχη της Αράχωβας

Η μάχη της Αράχωβας ήταν μια από τις πολεμικές εμπλοκές της επανάστασης του '21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες. Έγινε μεταξύ 18 και 24 Νοεμβρίου του 1826 στην Αράχωβα της Βοιωτίας.

Η εξέλιξη των γεγονότων

Μετά την επανάσταση του '21, οι Έλληνες είχαν κατορθώσει όχι μόνο να κατακτήσουν εδάφη στην ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και να αποκτήσουν τον έλεγχο θαλάσσιων προσβάσεων και πολλών νησιών του Αιγαίου. Η περιοχή αυτή τότε ήταν υπό την επιρροή του Ιμπραήμ Πασά. Ο Ιμπραήμ Πασάς μετά από την Ναυμαχία της Σφακτηρίας συνέχισε την επιδρομή του με δυο κατευθύνσεις:

πρώτον, μέσα στον Κορινθιακό κόλπο εναντίον της Άμφισσας στην Φωκίδα που κατέλαβε στις 4 Μαΐου, και το Μεσολόγγι της Αιτωλοακαρνανία που πολιορκήθηκε από τις 15 ως τις 24 Απριλίου 1826 και έπεσε με ακόλουθο οι Τούρκοι να σφάξουν τα γυναικόπαιδα.

δεύτερον, στην ενδοχώρα της Πελοποννήσου εναντίον της Τρίπολης στην Αρκαδία που έπεσε στις 10 Ιουνίου, και τον Πύργο που έπεσε στις 9 Νοεμβρίου. Εκτός από τις καταστροφές και σφαγές, τμήματα του πληθυσμού πιάστηκαν αιχμάλωτοι και πουλήθηκαν σκλάβοι στην Αίγυπτο.

Ιστορικό σκηνικό

Νοέμβριος 1826. Γύρω κι απέναντι απ' την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου γίνεται η μεγάλη μάχη, που χαρακτηρίστηκε σαν δεύ­τερη Επανάσταση της Ρούμελης. Η σημασία της μάχης εκείνης ήταν καθοριστική για την έκβαση της Επανάστασης, πού μετά την πτώση του Μεσολογγίου "έπνεε τα λοίσθια". Ο Σουλτάνος εκμεταλλεύτηκε την πτώση του ηθικού των Ελλήνων και εξαπέλυσε "φιρμάνι στους Ρωμηούς" να προσκυνήσουν, να παραδώσουν τα όπλα τους και να πάρουν γενική αμνηστία. Το μέγεθος του κινδύνου δείχνει η επιστολή του Γ. Καραϊσκάκη προς τον πρωθυπουργό Ανδρέα Ζαΐμη: "Η Ελλάς προσκυνεί και πάσχισον διά την κοινήν σωτηρίαν".

Τα σχέδια των Τούρκων ήταν να πατάξουν τη Ρούμελη και να ολοκλη­ρώσουν ύστερα την κατάληψη της Πελοποννήσου. Ματαιώθηκαν όμως από το Γ. Καραϊσκάκη, πού διορίστηκε αρχιστράτηγος της Ρούμελης. Στην κρίσιμη ώρα συγκέντρωσε τούς θορυβημένους οπλαρχηγούς της Ρούμελης και κατέλαβε την Αράχωβα. Έδωσε έτσι με τα όπλα την απά­ντηση στο φιρμάνι του Σουλτάνου.

Στη μάχη της Αράχωβας βρέθηκαν αντιμέτωποι οι πιο έμπειροι αξιωματικοί των Τούρκων και οι Έλληνες καπεταναίοι, πού τούς ένωσε και τους οδήγησε στο θρίαμβο ο Γ. Καραϊσκάκης. Η επιστολή του Ανδ. Ζαΐμη προς τον Καραϊσκάκη είναι απόδειξη της ιστορικής δικαίωσης του στρατάρχη: "Η Πατρίς εις αυτήν την περίστασιν εγνώρισεν, τί είναι ό Καραϊσκάκης και ότι χωρίς Καραΐσκάκην δεν εκατορθούτο, ό,τι θαυμασίως κατωρθώθη έως την σήμερον" (17-1- 1827).

Για τους Τουρκαλβανούς, όμως, η ανάμνηση της μάχης της Αράχωβας και η καταδίωξη που ακολούθησε ήταν οδυνηρή για πολλά χρόνια. Παροιμιώδης έμεινε στους Αλβανούς η φράση, που έλεγαν για κάποιον, όταν έφευγε βιαστικά: "Που φεύγεις μωρέ, ωσάν να σε κυνηγά ό Καραϊ­σκάκης;" Αλλά και στις μεταξύ τους συμπλοκές οι Αλβανοί φώναζαν: "Στάσου, στάσου να ιδείς μια φορά τουφέκι του Καραϊσκάκη".

Γεγονότα

Η Ακρόπολη των Αθηνών πολιορκείται απ' τον Κιουταχή και ό Κα­ραϊσκάκης εκστρατεύει στη Ρούμελη για να κάμει αντιπερισπασμό, διώ­χνοντας τις τουρκικές φρουρές της περιοχής και καταλαμβάνοντας στρα­τηγικές θέσεις, ώστε να ματαιώσει κάθε προσπάθεια ανεφοδιασμού και ενίσχυσης του Κιουταχή.

Προχωρεί, λοιπόν, ο Καραϊσκάκης απ' τη Δόμβραινα προς το Δίστομο, αφού πέρασε απ' τα μοναστήρια Δομβού και Οσίου Λουκά. Ο Μουστάμπεης για να τον εμποδίσει κίνησε απ' τη Λιβαδειά για να καταλάβει την Αράχωβα. Τον συνοδεύουν κι άλλοι μπέηδες και 2.000 Τουρκαλβανοί. Φτάνουν στην Αράχωβα και ταμπουρώνονται πάνω απ' τον Αϊ Γιώργη. Στον αυλόγυρο της εκκλησιάς και στα γύρω σπίτια ταμπουρώθηκε η εμπροσθοφυλακή του Καραϊσκάκη κι ο στρατάρχης στήνει το στρατηγείο του στην εκκλησιά του Άϊ Γιώργη.

Οι όροι της παράδοσης που πρότειναν οι Έλληνες ήταν βαρείς. Στις 22-11-1826 ο Μουστάμπεης τραυματίζεται και την επόμενη ημέρα πεθαίνει. Ο Κατεβατός και τα βόλια δεν αφήνουν περιθώρια αναμονής και ενίσχυση δεν μπορεί να πλησιάσει. Έτσι, οι Τουρκαλβανοί επιχειρούν έξοδο προς τον Παρνασσό, αλλά ο στρατάρχης Καραϊσκάκης είχε διακόψει κάθε δυνατότητα διαφυγής. Στο πεδίο της μάχης γίνεται πάλη σώμα προς σώμα και άγρια καταδίωξη στις απόκρημνες πλαγιές του Παρνασσού μέσα στο χιόνι και στο "καταργιακό". Την επόμενη ημέρα (25 Νοεμβρίου) 300 τούρκικα κεφάλια στήθηκαν τρόπαιο της νίκης στη θέση Πλόβαρμα, στα Πλατάνια. Η συνήθεια αυτή, πού ήταν τουρκική, υιοθετήθηκε απ' τον Καραϊσκάκη για να αναπτερώσει το πεσμένο ηθικό των Ελλήνων.

Η πολιορκία της Ακρόπολης και η μάχη της Αράχωβας

Μετά την πτώση του Μεσολογγίου, 10.000 αγωνιστές κατέφυγαν στην Αθήνα και οχυρώθηκαν στην Ακρόπολη, αφού η περιοχή της Ακρόπολης, το Ναύπλιο και τα νησιά Ύδρα και Αίγινα ήταν τα μόνα ισχυρά οχυρά που είχαν πλέον απομείνει. Οι Τούρκοι πολιόρκησαν την Ακρόπολη. Στην κατάσταση αυτή, ο Καραϊσκάκης με λίγους πολεμιστές έφυγε από την Αθήνα στις 25 Οκτωβρίου 1826 με κατεύθυνση την Ρούμελη για να ανακόψει τον ανεφοδιασμό των Τούρκων από τον βορά και να τους κάνει αντιπερισπασμό.

Η πρώτη επαφή με τους Τούρκους έγινε στην Δομβραίνα όπου αυτοί οχυρώθηκαν και πολιορκήθηκαν από τις δυνάμεις του Καραϊσκάκη και άλλα σώματα ρουμελιωτών και Σουλιωτών που ήλθαν σε βοήθεια. Αλλά και το τουρκικό στράτευμα ενισχύθηκε με βοήθεια από άλλες πόλεις και ανέλαβε την αρχηγία του ο Αλβανός Μουσταφά Μπέη που ήλθε από τη Λειβαδιά. Μαζί του ενώθηκε και ο Κεχαγιάμπεης, αξιωματικός του Κιουταχή. Οι ελληνικές δυνάμεις, αφού δεν κατώρθωσαν κάποια αποφασιστική νίκη κατά των Τούρκων στην Δομβραίνα έλυσαν την πολιορκία την 14η Νοεμβρίου και εκινήθηκαν προς Αράχωβα περνώντας από τη Μονή του Αγ. Σεραφείμ στην Δομπό και του Οσίου Λουκά στο Στείρι.

Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στρατοπέδευσε στο Δίστομο όπου είχε σκοπό να αναπαυθεί για μερικές μέρες. Ταυτόχρονα ο Μουσταφάμπεης μέσω Δαυλείας εκινήθη προς τα Σάλωνα για να βοηθήσει του Τούρκους που πολιορκούνταν εκεί από τον Γ. Δυοβουνιώτη και τον Νάκο Πανουργιά. Ο ίδιος έμεινε στη Μονή Ιερουσαλήμ, σε πλαγιά του Παρνασσού πάνω από τη Δαύλεια. Εκεί κάποιος διάκονος που γνώριζε την αλβανική γλώσσα, αφού άκουσε από τις συνομιλίες των τουρκαλβανών ότι επρόκειτο να βαδίσουν μέσω Αράχωβας προς τα Σάλωνα, πήγε νύχτα στο Δίστομο στο στρατόπεδο του Καραϊσκάκη όπου έδωσε την πληροφορία. Μέσα στη νύχτα ο Καραϊσκάκης απέστειλε τον Γαρδικιώτη Γρίβα και τον Γεώργιο Βάϊο με 500 ενόπλους να σπεύσουν στην Αράχωβα και να καταλάβουν οχυρά μέρη. Ταυτόχρονα τοποθέτησε σκοπιές (καραούλια) σε διάφορα σημεία για να πληροφορείται την κίνηση του εχθρού. Το επόμενο πρωί οι τούρκοι διηρέθηκαν σε δύο σώματα και κινήθηκαν προς Αράχωβα από το Ζεμενό και από το Μοναστήρι της Ιερουσαλήμ. Οι Τούρκοι αιφνιδιασθέντες δεν τόλμησαν να εισέλθουν στην πόλη και οχυρώθηκαν στο ύπαιθρο, σε υψώματα του Παρνασσού γύρω από την Αράχωβα.

Το κρύο και το χιόνι έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στη σύγκρουση. Οι Έλληνες είχαν καταφύγιο στα σπίτια της Αράχωβας, ενώ οι Τούρκοι είχαν μεγάλες απώλειες εκτεθειμένοι στο ύπαιθρο και περικυκλωμένοι από όλες τις πλευρές. Όταν μαθεύτηκε η παγίδευση του στρατεύματος του Μουσταφάμπεη, τουρκικές δυνάμεις από διάφορες φρουρές έρχονταν προς βοήθειά του. Όμως ο Καραϊσκάκης είχε αποκλείσει όλες τις διαδρομές από όπου θα μπορούσε να έλθει βοήθεια προς τον εχθρό. Στο Ζεμενό αποκρούστηκε σώμα από περίπου 800 στρατιώτες υπό τον Αλβανό Αμπντουλά και άλλο σώμα που ήλθε από τη Δαύλεια. Ο ίδιος ο Καραϊσκάκης συμμετείχε στις αψιμαχίες ενθαρρύνοντας τους πολεμιστές του.

Οι Τούρκοι, υποφέροντας από το κρύο και την έλειψη εφοδίων, ζήτησαν από τον Καραϊσκάκη συνθήκη ώστε να αποχωρήσουν. Αυτός ζήτησε για αντάλλαγμα να του παραδοθούν η Λειβαδιά και η Άμφισσα, καθώς και να μείνουν ως όμηροι ο Μουσταφάμπεης και ο Κεχαγιάμπεης. Οι αρχηγοί των Τούρκων δεν δέχτηκαν και παρέμειναν οχυρωμένοι περιμένοντας βοήθεια από τον Κιουταχή. Ο Μουσταφάμπεης για να ενθαρρύνει κι αυτός τους στρατιώτες του συμμετείχε στις ανταλλαγές πυρών πυροβολώντας ο ίδιος. Σε ένα τέτοιο επισόδειο τραυματίστηκε στο κεφάλι. Την 24η Νοεμβρίου σημειώθηκε μεγάλη χιονόπτωση που απείλησε να καλύψει ζωντανούς τους Τούρκους. Βλέποντας ότι δεν μπορούν πλέον να παραμείνουν στο ύπαιθρο, επιχείρησαν έξοδο προς το δρόμο που οδηγεί προς τη Μονή Ιερουσαλήμ. Οι Έλληνες δεν αντελήφθησαν έγκαιρα τη φυγή γιατί λόγω του χιονιού είχαν αποσυρθεί στα σπίτια της Αράχωβας. Όταν η φυγή έγινε αντιληπτή οι Έλληνες έσπευσαν και κατέκοβαν τους αποχωρούντες Τούρκους. Δεν χρησιμοποιήθηκαν πυροβόλα όπλα γιατί αυτά είχαν καταστεί άχρηστα λόγω του χιονιού και του παγετού.

Η καταδίωξη εξελίχθηκε σε σφαγή, που άρχισε δύο ώρες πρό της δύσης του ηλίου και συνεχίστηκε μέχρι τα μεσάνυχτα. Όσοι Τούρκοι απέφυγαν τη σφαγή πάγωναν όταν αποκαμωμένοι σταματούσαν να αναπαυθούν. Ο Καραϊσκάκης, μή ακούγοντας πυροβολισμούς, νόμισε ότι οι εχθροί διέφυγαν έως ότου πήγε ο ίδιος να διαπιστώσει την κατάσταση. Οι φονευθέντες Τούρκοι εκείνη την ημέρα ήταν περίπου 600 ενώ πολλοί συνελήφθησαν. Από αυτούς ο Καραϊσκάκης μπόρεσε να διασώσει μόνο 50 καθώς οι υπόλοιποι πέθαναν από τα κρυοπαγήματα και τις κακουχίες. Οι δύο αρχηγοί του τουρκικού στρατοπέδου επίσης εφονεύθησαν και οι Έλληνες στρατιώτες έφεραν τα κεφάλια τους στον Καραϊσκάκη. Ο ίδιος είχε υποσχεθεί μεγάλη αμοιβή σε όποιον συνελάμβανε τους δύο τουρκαλβανούς ζωντανούς. Αλλά ο μεν Κεχαγιάμπεης δεν μπόρεσε να δηλώσει την ιδιότητά του στους Έλληνες διότι δεν μιλούσε τη γλώσσα τους, ο δε Μουσταφάμπεης είχε αποκεφαλιστεί κατά την έξοδο από τον ίδιο τον αδελφό του για να μη συλληφθεί ζωντανός.

Από όλο το Τουρκικό σώμα που ήταν περισσότεροι από 1800, διασώθηκαν μόνο 300 και αυτοί όχι όλοι σε καλή κατάσταση. Οι Έλληνες κυρίευσαν 23 σημαίες, όλες τις αποσκευές και τα ζώα. Από τους Έλληνες σε όλο το διάστημα της πολιορκίας και την έξοδο εφονεύθησαν 12 και τραυματίστηκαν περίπου 20. Ο Καραϊσκάκης διένειμε αμοιβές στους ανδραγαθήσαντες εκ των Ελλήνων και διέταξε να στηθεί στην Αράχωβα πυραμίδα από τα κεφάλια των Τούρκων. Πάνω σε μια πέτρα έγραψε "Τρόπαιο των Ελλήνων κατά των βαρβάρων" και στα δύο άκρα της πέτρας έβαλε τα κεφάλια του Κεχαγιάμπεη και του Μουσταφάμπεη.

Αποτελέσματα της μάχης

Η νίκη του Καραΐσκάκη είχε μεγάλη απήχηση και έδωσε θάρρος στους Έλληνες να συνεχίσουν τον απελευθερωτικό τους αγώνα. Η Ακρόπολη έμεινε πολιορκημένη και έπεσε τελικά στις 24 Μαΐου του 1827.

De Siris

Διονύσιος Α΄

Διονύσιος Α΄

Ο Διονύσιος Α΄, ο επονομαζόμενος Σοφός, διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490.

Γεννήθηκε στη Δημητσάνα πριν το 1410. Σπούδασε στη Σχολή της Μονής Φιλοσόφου στην πατρίδα του. Εκάρη μοναχός στη Μονή Μαγγάνων στην Κωνσταντινούπολη και πνευματικός του πατέρας ήταν ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, Μητροπολίτης Εφέσου, ο οποίος τον χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο.

Κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης συνελήφθη και οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Αδριανούπολη. Εκεί εξαγοράστηκε από τον άρχοντα Κυρίτζη και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Τον Ιανουάριο του 1467 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, υπό την προστασία της χριστιανής μητριάς του Μωάμεθ του Πορθητή, κυρα-Μάρως, η οποία ήταν κόρη του Δεσπότη της Σερβίας Γεωργίου Α΄ Μπράγκοβιτς και σύζυγος του Σουλτάνου Μουράτ Β΄.

Πατριάρχευσε μέχρι το 1471. Συκοφαντήθηκε ότι κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του στην Αδριανούπολη υπέστη περιτομή, αλλά ο ίδιος απέδειξε το αβάσιμο της κατηγορίας. Κατόπιν παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή Εικοσιφοινίσσης Δράμας, ως το 1488, οπότε επανεξελέγη από Σύνοδο που συνεκλήθη από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄. Το 1490 παραιτήθηκε λόγω γήρατος και επέστρεψε στην ίδια Μονή, της οποίας θεωρείται δεύτερος κτίτωρ, και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1492, οπότε πέθανε.

Επί Πατριαρχίας Ιωακείμ Α΄ ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ορίστηκε να τιμάται η μνήμη του στις 23 Νοεμβρίου. Το σκήνωμά του φυλλάσσεται στη Μονή Εικοσιφοινίσσης, εκτός από ένα τεμάχιο που δόθηκε το 1881 στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα στο Άγιο Όρος και ένα άλλο που δόθηκε το 1955 στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Δημητσάνα. Μετά το θάνατό του είχε συνταχθεί ακολουθία προς τιμήν του, από τον Πρωτοσύγγελο της Μητρόπολης Ξάνθης Χρύσανθο, η οποία συμπληρώθηκε το 1819, κατόπιν εντολής του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, από τον ιερομόναχο Ιλαρίωνα τον Σιναΐτη.

De Siris

Ντίνος Κούης

Ντίνος Κούης

Ο Ντίνος (Κωνσταντίνος)  Κούης είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής, γεννημένος στις 23 Νοεμβρίου 1955 στην Ξυλόπολη της Θεσσαλονίκης.

Καριέρα

Ο Κούης σε ηλικία 10 ετών μετακόμισε με την οικογένεια του στην Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο απο τον Αγροτικό Αστέρα το 1970, όπου παρέμεινε μέχρι το 1974, όταν και μεταγράφηκε στον Άρη. Στους κίτρινους καθιερώθηκε σχεδόν αμέσως στη βασική ενδεκάδα αρχικά ως παίκτης κέντρου και αργότερα ως ανασταλτικός μέσος. Στα τελευταία χρόνια της καριέρας του έπαιξε με επιτυχία και στη θέση του λίμπερο.

Έκανε το ντεμπούτο του στις 6 Οκτωβρίου του 1974 σε ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ στο Γήπεδο Χαριλάου (νίκη με 2-1 για τον Άρη). Ήταν ένα απο τα βασικά στελέχη της μεγάλης ομάδας που είχε ο Άρης στα τέλη της δεκαετίας του '70 και στις αρχές της δεκαετίας του '80 μαζί με τους Σεμερτζίδη, Φοιρό, Πάλλα, Ζήνδρο κλπ.

Ο αποχαιρετιστήριος του αγώνας ήταν στις 3 Φεβρουαρίου του 1991 στα πλαίσια του πρωταθλήματος της Α' Εθνικής κόντρα στον Ολυμπιακό.

Ο Ντίνος Κούης θεωρείται απο πολλούς ποδοσφαιρόφιλους ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε ο σύλλογος της Θεσσαλονίκης.

Διακρίσεις και Επιτεύγματα

Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο Πρωτάθλημα για τον Άρη με 142 γκολ (54 με κεφαλιά,39 με σούτ, 35 με πέναλτι και 14 με απευθείας εκτελέσεις φάουλ).

Πρώτος σκόρερ στις ευρωπαικές διοργανώσεις για τον Άρη με 7 γκολ.

Ρέκορντμαν συμμετοχών για τον Άρη στο Πρωτάθλημα με 473 συμμετοχές.

1981: πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος με 21 γκολ.

Στην 17ετή καριέρα του ποτέ δεν αντίκρυσε κόκκινη κάρτα.

Εθνική Ελλάδος

Ο Ντίνος Κούης άφησε την σφραγίδα του και με την φανέλα της Εθνικής Ελλάδος, με την οποία αγωνίστηκε 33 φορές απο το 1979 μέχρι το 1984 πετυχαίνοντας 7 γκολ.

Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ελλάδας στις 21 Μαρτίου1979 κόντρα στη Ρουμανία και η τελευταία του συμμετοχή ήταν στις 15 Φεβρουαρίου στο ΟΑΚΑ με αντίπαλο την Ανατολική Γερμανία. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 αγωνίστηκε και στους 3 αγώνες που έδωσε το ελληνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.

Ιστορικό έχει μείνει το γκολ που πέτυχε στις 15 Οκτωβρίου 1980, (για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1982) στην Κοπεγχάγη, όταν με δικό του γκολ η Εθνική Ελλάδος κέρδισε την Εθνική Δανίας με 1-0.

Καριέρα προπονητή

Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο έγινε προπονητής και σήμερα εξακολουθεί να είναι εν ενεργεία. Έχει εργαστεί στις ομάδες Αναγέννηση Γιαννιτσών, Ολυμπιακός Βόλου, ΠΑΕ Πύργος, Α.Ο. Κέρκυρα, Α.Ο. Καρδίτσας και Αγροτικό Αστέρα.

De Siris

Εισόδια της Θεοτόκου

Εισόδια της Θεοτόκου

Στις 21Νοεμβρίου η Ορθόδοξος Χριστιανική Εκκλησία μας γιορτάζει τα Εισόδια της Θεοτόκου.

Όλοι γνωρίζουμε το συμπαθέστατο βιβλικό ζευγάρι του Ιωακείμ και της Άννας. Ζευγάρι πιστό στον ένα και αληθινό Θεό των πατέρων τους. Ήταν και οι δύο  τους  άνθρωποι  καλόγνωμοι  καί   ειρηνικοί  και  η συμβίωσή τους κυλούσε ήρεμα.

Ωστόσο μια μελαγχολία βάραινε  τις ψυχές τους.  Και  στων  δύο  τις καρδιές φώλιαζε η  ίδια λαχτάρα. Να γίνουν γονείς,  να αποκτήσουν  έστω καί  ένα παιδί”   Η  Άννα με  τις θερμές προσευχές που καθημερινά έστελνε στον Θεό  της, είχε τάξει να προσφέρει, να αφιερώσει  το παιδί που θα της  χάριζε  ο Κύριος στην υπηρεσία την  δική  του. Είχε  διαβάσει  η  Άννα στα  ιερά γράμματα  (Παλ.   Διαθήκη)  για μια άλλη  Άννα την γυναίκα του   Ελκανά  που πριν  εκατοντάδες  χρόνια είχε και αυτή τον   ίδιο καημό, νά  αποκτήσει  ένα παιδί. Ό Κύριος  των  Δυνάμεων  είχε  εισακούσει τότε την  θερμή προσευχή της  Άννας του Ελκανά και  της  χάρισε  ένα αγοράκι.  Όλοι   ξέρουμε τον  μεγάλο προφήτη Σαμουήλ, το ευλογημένο παιδί  της προσευχής. Αυτά σκεφτόταν η  Άννα του   Ιωακείμ με τη  μεγάλη πίστη της στον Θεό και  ήλπιζε. Μήπως λιγόστεψε η δύναμις του Κυρίου της; Μήπως  εμίκρυνε  το παντοδύναμο  χέρι του; (Αρ.ια:23  Ησ:νθ:1).  Καί  έτσι  μ’ όλο που  τα  χρόνια κυλούσαν  αφήνοντας πάνω στην  Άννα τ’ αχνάρια τους, εκείνη δεν έπαψε να προσεύχεται  θερμά και  να περιμένει το θαύμα.

Μα το πότε θα γίνει  το θαύμα που  ο  καθένας  μας περιμένει,  μόνον  ο Θεός το γνωρίζει,   Εκείνος  ξέρει την κατάλληλη στιγμή και  όχι   εμείς  οι  ανυπόμονοι.

Ο κόσμος  πλήγωνε  το αγαπημένο ζευγάρι  και δεν το  άφηναν  ούτε θυσίες να προσφέρει στον  Θεό,   γιατί τότε  επικρατούσε η γνώμη  ότι   οι   άνθρωποι  που  δεν γεννούσαν παιδιά δεν  είχανε  το  δικαίωμα της προσφοράς θυσιών.

Μα να,   το πλήρωμα του χρόνου φθάνει  σε  μιά εποχή που  οι   ανθρώπινες ελπίδες έχουνε σβύσει.  Και  η  Άννα γέννησε την  μονάκριβη στον κόσμο θυγατέρα της,   όταν το κεφάλι της ήταν  άσπρο   από  τα γερατειά καί  τα όργανά της  νεκρωμένα λόγω της ηλικίας,   γέννησε την κόρη της,   την  μικρή Μαρία,   την  εκλεκτή  του Θεού.   Στις 8 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε την γέννηση  της μικρής Παναγίτσας μας.

Χαρά γέμισε το  σπιτικό  και  τις ψυχές  του πιστού  ζευγαριού.   Στήν   δύση  της ζωής τους   ανέτειλε και  γι’ αυτούς  ο ήλιος της  χαράς!!

Μα μέσα στη  χαρά τους  δεν ξεχάσανε το μεγάλο τους τάμα,   “να αφιερώσουν  τήν  κόρη  τους στον Ναό,   στην υπηρεσία του Θεού”.

Τα πρώτα χρόνια της  ζωής της Μαρίας πέρασαν  γρήγορα για  την  Άννα και έφθασε  η ώρα της  εκπληρώσεως  του  τάματός  της.  Αυτή  την  όμορφη επέτειο  γιορτάζομε  στις  21  Νοεμβρίου.   Χαρούμενο καί  βαθειά συγκινημένο  το γερασμένο  ζευγάρι, περιτριγυρισμένο  από φίλους,  συγγενείς και  κοπέλες  γιορτινά ντυμένες με άσπρες λαμπάδες στα χέρια,  προχωρεί το  δρόμο που φέρνει  στον Ναό.     Η μικρή Μαρία ντυμένη στα άσπρα,   ανάμεσα στον πατέρα και  την  μητέρα της,  προχωρεί  χαρούμενη στην αφιέρωση.  Προχωρεί σαν  να μαντεύει τον   ευλογημένο προορισμό  της.

Έτσι  η Μαρία ταμένη  από την  μητέρα της,   αφιερώθηκε  και   αφοσιώθηκε  στον Θεό,   ο  οποίος  την  αντάμειψε  όσο καμιά  άλλη γυναίκα στον  κόσμο.  Μέσα στα αγνά σπλάχνα της  εσκήνωσε  ο  Ίδιος  ο Θεός.   Έγινε  μάνα  Θεού  και   έμεινε η  αειπάρθενος μητέρα εις  τους  αιώνας.  Γιατί  όταν   ο  άγγελος Γαβριήλ της  έφερε τό θείον  μήνυμα, έσκυψε το κεφάλι ταπεινά και  είπε:  « Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κοιτά τό ρήμα σου».   Τελεία υποταγή,  Και  ήξερε πώς   αυτό που  ζητούσε  απ’ αυτήν  ο Κύριος, δηλαδή το  να  βρεθεί η  μνηστευμένη Μαρία έγκυος,   τιμωρείτο  με  λιθοβολισμό.   Το ήξερε και  όμως  έσκυψε το κεφάλι  της μπροστά στο θέλημα του Θεού με πλήρη  υποταγή  και  εμπιστοσύνη.

De Siris

Δημήτριος Χασηρτζόγλου

Δημήτριος Χασηρτζόγλου

Ο Δημήτριος Χασηρτζόγλου γεννήθηκε το 1920 στην Ξάνθη και πέθανε στις 21 Νοεμβρίου 2010, ήταν δημοσιογράφος και  μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας - Θράκης από το 1971.

Ο Χασήρ, έτσι ήταν γνωστός ο Δημήτρης Χασηρτζόγλου, καθώς επίσης και ως κυρ-Τάκης, ήταν μύθος για την ελληνική αθλητική δημοσιογραφία. Χρόνια συντάκτης της "Μεγαλυτέρας των Βαλκανίων", είχε οργώσει την Ευρώπη -κι όχι μόνον- για να καλύψει αθλητικά γεγονότα, σε εποχές δύσκολες για το δημοσιογράφο.  Είχε  αναγνωριστεί από όλους, ως αντικειμενικός και άριστος γνώστης και του αθλητισμού και -κυρίως- της ελληνικής γλώσσας.

Εργάστηκε στις εφημερίδες «Στάδιο», «Αθλητικά Νέα», «Δράση», «Αθλητική Ηχώ», «Ελληνικός Βορράς», «Εσπερινή Ώρα», «Ελευθεροτυπία» και «Λαϊκή Φωνή». Ήταν οπαδός του «Άρη» και κάλυπτε το ρεπορτάζ της αγαπημένης του ομάδας πάντα με αντικειμενικότητα, κάτι που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στους φιλάθλους των κιτρίνων της Θεσσαλονίκης.

De Siris

Πάνος Τζανετής

Πάνος Τζανετής

Ο Πάνος Τζανετής γεννήθηκε το 1940 στη Χαλκίδα και πέθανε στις 21 Νοεμβρίου 2009, ήταν Έλληνας τραγουδιστής του λαϊκού τραγουδιού. Τραγούδια του έγιναν μεγάλες επιτυχίες ενώ συνεργάστηκε με σημαντικούς συνθέτες. Μεσουράνησε το διάστημα 1960 με 1967. Το τέλος της καριέρας του ήρθε γύρω στο 1968 και μετά έκανε σποραδικές εμφανίσεις ενώ εργάστηκε ως ταξιτζής.

Σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής – πνευματικό παιδί του Γιώργου Ζαμπέτα- μεσουράνησε μεταξύ του 1964 – 1967 και τραγούδησε μαζί με τους Γιώργο Ζαμπέτα, Μοσχολιού, Καζαντζίδη, Μαρινέλλα, Μανώλη Μητσιά, Μπέμπα Μπλάνς κ.α. Ερμήνευσε περισσότερα από 100 τραγούδια όλα τους επιτυχίες, ανάμεσα σε αυτά και τα τραγούδια, «Δεν έχει δρόμο να διαβώ» και το «Τι σου κανα και μ’ εγκατέλειψες».

Το Μάιο του 2004 διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο και άρχισε θεραπεία. Τον Ιούλιο του 2008 άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και τον Οκτώβριο του 2009 έπεσε σε κώμα. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 21 Νοεμβρίου 2009.

De Siris

Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που αποτελεί το πλέον αποδεκτό κείμενο για τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως, υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Νοεμβρίου του 1989. Την έχουν επικυρώσει 191 κράτη, εκτός των ΗΠΑ και της Σομαλίας, και τα 54 άρθρα της καλύπτουν όλα τα δικαιώματα των παιδιών που χωρίζονται σε 4 τομείς: Δικαιώματα Επιβίωσης, Ανάπτυξης, Προστασίας και Δικαιώματα Συμμετοχής. Η επέτειος αυτή έχει καθιερωθεί και γιορτάζεται κάθε χρόνο ως Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Παρά τα διεθνή κείμενα προστασίας των παιδιών, που σε πολλές χώρες αποτελούν κενό γράμμα, εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να υποφέρουν από τη φτώχεια και να στερούνται της στοιχειώδους σχολικής εκπαίδευσης, εκατοντάδες χιλιάδες υφίστανται τις τραγικές συνέπειες συρράξεων και οικονομικού χάους, δεκάδες χιλιάδες ακρωτηριάζονται στους πολέμους και πολλά ακόμη ορφανεύουν ή και σκοτώνονται από τον ιό του AIDS και από άλλες ασθένειες. Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι καταπέλτης στο εφησυχασμό της συνείδησης.

Από: http://www.sansimera.gr

De Siris

Παύλος Κύρου

Παύλος Κύρου

Ο Παύλος Κύρου γεννήθηκε τον 19^ο αιώνα και πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 1906, ήταν οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από το Αντάρτικο Φλώρινας.

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Παύλος Κύρου τελείωσε το Ελληνικό δημοτικό σχολείο του Αντάρτικου με δάσκαλους τους Ανταρτικιώτες Νικόλαο Σιδέρη και Συμεών Σίμου. Ήταν εγγονός του ξακουστού κλεφταρματολού Ναούμ Κύρου. Από μικρός ακολούθησε τον κλεφταρματολό καπετάν Ναούμ από την Ιεροπηγή Καστοριάς και γνώρισε καλά την περιοχή των Κορεστίων. Το 1881 συμμετείχε στην απαγωγή του Τούρκου καϊμακάμη (έπαρχου) στη Φλώρινα μαζί με τον καπετάν Ναούμ και τον Γεώργιο Δούκα (καπετάν Νταβέλη) από τη Γαλατινή. Το διάστημα 1881-1897 βρέθηκε στην Αθήνα, όπου γνωρίστηκε με Μακεδόνες πολιτικούς, όπως ο Στέφανος Δραγούμης. Κατόπιν επέστρεψε στη Μακεδονία και συνέχισε την αντάρτικη δράση. Συνεργάστηκε με τον Κώττα Χρήστου και με τους Βούλγαρους που προετοίμαζαν την εξέγερση του Ίλιντεν και προέτρεπαν σε ξεσηκωμό όλους τους χριστιανούς με το σύνθημα "Η Μακεδονία στους Μακεδόνες". Διαπίστωσε από πολύ νωρίς τις πραγματικές προθέσεις των Βουλγάρων και αφού διαχώρισε τη θέση του, συνεργάστηκε με το μητροπολίτη Γερμανό Καραβαγγέλη στην οργάνωση και συντονισμό των εθελοντών αξιωματικών που κατεύθαναν στην περιοχή από το ελεύθερο Ελληνικό κράτος μετά το 1904. Συνεργάστηκε με τον Παύλο Μελά στις τελευταίες του επιχειρήσεις.

Μετά τη σύλληψη του καπετάν Κώττα (1905), κατέφυγε στην Αθήνα προκειμένου να συγκεντρώσει οπλίτες για τη δημιουργία ένοπλου σώματος. Η προσπάθειά του δεν απέδωσε καρπούς και επέστρεψε στη Μακεδονία. Συνεργάστηκε με πολλούς αξιωματικούς που έδρασαν στην περιοχή, όπως ο Ιωάννης Καραβίτης, ο Γεώργιος Τσόντος, ο Εμμανουήλ Σκουντρής, ο Νικόλαος Καλομενόπουλος και ο Γεώργιος Κατεχάκης. Οργάνωσε δικό του σώμα που έδρασε στην περιοχή Πρεσπών. Μετά την πανωλεθρία (100 νεκροί και 20 αιχμάλωτοι) των ενωμένων Ελληνικών σωμάτων στις 25 Νοεμβρίου του 1905, υπό τον ανθυπίλαρχο Βασίλειο Πανουσόπουλο από τον Οθωμανικό στρατό, στους Ψαράδες Φλώρινας στη Μεγάλη Πρέσπα, ο Παύλος Κύρου διέφυγε εκ νέου στην Αθήνα. Επανέκαμψε λίγο αργότερα και συγκροτώντας δικό του σώμα, συνέχισε την ένοπλη δράση στην περιοχή.

Στις 19Νοεμβρίου του 1906 στο Τρίγωνο Φλώρινας, έπεσε σε ενέδρα Οθωμανικού αποσπάσματος. Ακολούθησε συμπλοκή στην πλατεία του χωριού. Στη διάρκεια της συμπλοκής πυροβολήθηκε από ντόπιο Βουλγαρίζοντα κοντά στη βρύση της πλατείας, όπου και εξέπνευσε.

Γιος του ήταν ο επίσης οπλαρχηγός Λάζαρος Κύρου που συνέχισε τη δράση του στην περιοχή.

Αποτίμηση

Ο Παύλος Κύρου υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Μακεδονομάχους οπλαρχηγούς της περιοχής Φλώρινας - Καστοριάς, συνεχίζοντας τη δράση των παλαιότερων κλεφταρματολών, όπως ο Βασίλειος Ζούρκας και ο Ναούμ Κωνσταντινίδης. Ακούραστος και αποτελεσματικός υπήρξε σημαντικός ηγέτης των Ελλήνων της περιοχής και η δράση του επέδρασε θετικά στην επιτυχία των αξιωματικών που συνέδραμαν από την ελεύθερη Ελλάδα. Υπήρξε ιδιαίτερα εχθρικός προς τα Βουλγαρικά συμφέροντα. Κατηγορήθηκε μαζί με τον Γερμανό Καραβαγγέλη για την προδοσία του παλαιού συντρόφου του Κώττα Χρήστου, καθώς ο τελευταίος φημολογούνταν ότι βρίσκονταν σε διερευνητικές συζητήσεις με τη Βουλγαρική πλευρά για ενδεχόμενη συνεργασία εναντίον των Οθωμανικών αρχών.

De Siris

Δημήτριος Νταλίπης

Δημήτριος Νταλίπης 

Ο Δημήτριος Νταλίπης  γεννήθηκε στα τέλη του 19^ου αιώνα και πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 1906, ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Γάβρο Καστοριάς.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Δημήτριος Νταλίπης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Γάβρο Καστοριάς από οικογένεια κτηνοτρόφων. Το πραγματικό επίθετο της οικογενείας ήταν Κωνσταντινίδης Κεχαγιάς. Αποτέλεσε έναν από τους ισχυρότερους οπλαρχηγούς στα Κορέστια που αγωνίστηκαν για την υποστήριξη της Ελληνικής πλευράς. Αρχικά πήρε μέρος το 1903 στην εξέγερση του Ίλιντεν. Στη συνέχεια όμως διαχώρησε τη θέση του από την ΕΜΕΟ, όταν αυτή στράφηκε εναντίον των Ελληνικών συμφερόντων. Συνεργάστηκε τότε, με τον Κώττα Χρήστου. Στη συνέχεια συμμετείχε στον αγώνα στο πλευρό του Παύλου Μελά. Μετά το θάνατο του τελευταίου το 1904, συνεργάστηκε διαδοχικά με τους Γεώργιο Κατεχάκη (Ρούβα), Ευθύμιο Καούδη και Ιωάννη Καραβίτη. Έλαβε μέρος στη μάχη του Ζελόβου (Αντάρτικο) με τους Παύλο Κύρου και Γ. Κατεχάκη, το 1905. Το Νοέμβριο του 1905, συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Τσόντο (Βάρδα). Σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τον Οθωμανικό στρατό στο Ζέλοβο (Αντάρτικο) Φλώρινας στη θέση Ασβού Ράχη, στις 19 Νοεμβρίου του 1906.

Γιος του ήταν ο συνταγματάρχης, μέλος της οργάνωσης ΕΕΕ και υφυπουργός Βορείου Ελλάδος (Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας) της κυβέρνησης Δημητρίου Μαξίμου, Αναστάσιος Νταλίπης.

De Siris

Νεοκλής Σαρρής

Νεοκλής Σαρρής

Ο Νεοκλής Σαρρής, έλληνας ακαδημαϊκός, νομικός και πολιτικός άνδρας, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1940 και απεβίωσε στην Αθήνα στις 19η Νοεμβρίου του 2011.

Σπουδές

Ο Νεοκλής Σαρρής ήταν απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Σπούδασε Νομικά, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Κωνσταντινούπολης και Ψυχολογία στη Γενεύη. Είχε λάβει το διδακτορικό του δίπλωμα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Διδακτικό έργο

Υπήρξε καθηγητής της Κοινωνιολογίας της Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση κυρίως στην Οθωμανική περίοδο. Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Δίδαξε επίσης Ψυχοκοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, ενώ επί 30 χρόνια υπήρξε καθηγητής «Κοινωνιολογίας του Κινηματογράφου» στη Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, την οποία επί σειρά ετών εκπροσωπούσε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου.

Στη συνείδηση του ευρύ κοινού ήταν γνωστός ως Τουρκολόγος λόγω της βαθιάς, πρωτογενούς, βιωματικής και ακαδημαϊκής γνώσης του για την Τουρκία. Μελετώντας σε βάθος τη συγκρότηση και εξέλιξη της τουρκικής κοινωνίας προέτρεπε από τη θέση του ως ακαδημαϊκός δάσκαλος στη βαθύτερη γνώση του τουρκικού λαού. Έχαιρε βαθιάς εκτίμησης συγκεκριμένης μερίδας του τουρκικού ακαδημαϊκού χώρου, του προοδευτικού.

Πολιτική δράση

Ο Νεοκλής Σαρρής σε ηλικία 20 ετών υπήρξε πολιτικός σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα. Αχθοφόρος ενός ιδεαλισμού έζησε μέσα σε οράματα που τον σημάδεψαν και σημάδεψαν και τους μετέπειτα αγώνες του τόσο για τον τουρκικό λαό όσο και για τον απανταχού ελληνισμό, από τον Πόντο μέχρι την Κύπρο κι απ’ τη Μακεδονία ως την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο.

Από τα φοιτητικά του χρόνια αναμείχθηκε στην πολιτική ζωή της Τουρκίας, ο μόνος Έλληνας φοιτητής μπροστάρης. Οργάνωσε μαζί με τους Τούρκους συμφοιτητές του την αιματοβαμμένη φοιτητική εξέγερση της 28ης Απριλίου 1960. Στις 27 Μαΐου του 1960 ανατρέπεται το φαύλο καθεστώς Μεντερές και λόγω της ενεργού συμμετοχής του στα πολιτικά γεγονότα βρέθηκε ήρωας στην πανίσχυρη νεολαία του Ρεπουμπλικανικού ΛαΪκού Κόμματος (Ρ.Λ.Κ), όπου συμμετείχε στην επεξεργασία της νέας προοδευτικότερης πολιτικής γραμμής του. Έτσι γνώρισε και τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής της Τουρκίας κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα.

Υπήρξε σύμβουλος, συνεργάτης και φίλος των Προέδρων της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ), Γεωργίου Μαύρου και Γιάννη Ζίγδη. Μετά το θάνατο του δεύτερου του ανατέθηκε από την Κ.Ε και την Ε.Γ της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου η Προεδρία του κόμματος και έτσι έγινε ο τέταρτος σε μία τιμητική διαδοχή που αρχίζει από τον Γεώργιο Παπανδρέου και συνεχίστηκε με τον Γεώργιο Μαύρο και τον Γιάννη Ζίγδη.

Συγγραφικό έργο

Το συγγραφικό και διδακτικό έργο του Νεοκλή Σαρρή είναι πλούσιο. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά αλλά και στον ημερήσιο Τύπο. Το 2010 επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου του ακαδημαϊκού και υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, Στρατηγικό Βάθος. Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας. Έχει προλογίσει ακόμη πολλά βιβλία Ελλήνων και Τούρκων ακαδημαϊκών, ενώ πολλά έργα του παραμένουν αδημοσίευτα. Τα σημαντικότερα έργα του είναι τα εξής:

Η άλλη Πλευρά - Πολιτική και Διπλωματική Χρονογραφία της εισβολής στην Κύπρο και του διαμελισμού της (από τουρκικές πηγές) , Εκδόσεις Γραμμή, Αθήνα, Τόμος Α΄, 1977, Τόμος Β΄ 1982 και Τόμος Γ΄ 1983.

Οσμανική Πραγματικότητα, Εκδόσεις Αρσενίδη, Αθήνα, Τόμοι Α΄ και Β΄, 1990.

Η Οικογένεια στην Τουρκία: κοινωνική πλαισίωση και θεσμική προσέγγιση, Εκδόσεις Ρήσος, Αθήνα, 1990.

Εξωτερική Πολιτική και Πολιτικές Εξελίξεις στην Πρώτη Τουρκική Δημοκρατία, Η άνοδος της στρατογραφειοκρατίας, (1923-1950), Εκδόσεις Γόρδιος, Αθήνα, 1992.

Ελληνική Κοινωνία και Τηλεόραση, Εκδόσεις Γόρδιος, Αθήνα, Τόμοι Α΄ και Β΄, 1992.

Προεπαναστατική Ελλάδα και Οσμανικό Κράτος, Εκδόσεις Ηρόδοτος, Αθήνα, 1993.

Εισαγωγή στην Kοινωνιομετρία, την Oμαδική Ψυχοθεραπεία και το Ψυχόδραμα, Αθήνα, Εκδόσεις Δανιάς, 1995.

Φιλοσοφία της Κοινωνίας και της Πολιτείας - αρχαίος κόσμος, (Τόμος Α΄) και Πατερική Ορθοδοξία και Βυζαντινή σκέψη (Τόμος Β΄), Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα, 1997.

De Siris