Ειρήνη η Μεγαλομάρτυς.

Ειρήνη η Μεγαλομάρτυς

Η Ειρήνη ήταν θυγατέρα μονογενής του βασιλίσκου Λικινίου και της μητέρας της Λικινίας, από την πόλη Μαγεδώ, και αρχικά είχε ονομαστεί από τους γονείς της Πηνελόπη. Σωματικά ήταν πολύ όμορφη και ξεπερνούσε τις συνομήλικές της σε εμφάνιση.

Ο πατέρας της είχε οικοδομήσει για χάρη της ψηλό πύργο στον όποιο περνούσε τον χρόνο της μαζί με δέκα τρία όμορφα συνομήλικα παιδιά, έχοντας στη διάθεσή της κάθε άνεση και θρόνο και τραπεζαρία και λυχνία, φτιαγμένα όλα από χρυσό. Όταν έγινε έξι χρονών προσέλαβε ο πατέρας της Λικίνιος έναν γέροντα παιδαγωγό, τον Απελλιανό, για τη διαπαιδαγώγησή της.

Κάποιο βράδυ λοιπόν βλέπει η Ειρήνη σε δράμα να έρχεται ένα περιστέρι κρατώντας στο ράμφος του κλωναράκι ελιάς, πού το άφησε κοντά στο τραπέζι. Επίσης έναν αετό να φέρνει στεφάνι από λουλούδια και να το ακουμπά πάνω στο τραπέζι. Στη συνέχεια, από άλλο παράθυρο, να μπαίνει ένας κόρακας και ν’ αφήνει στο τραπέζι φίδι. Ενώ δε η Ειρήνη απορούσε και σκεφτόταν, τι άραγε να σημαίνουν αυτά πού είδε στο δράμα, ο γέροντας Απελλιανός της εξήγησε ότι:

Το μεν περιστέρι είναι παιδευτήριο γνώμης, το δε κλωναράκι της ελιάς επισφράγιση πραγμάτων και είσοδος του Βαπτίσματος, ο αετός, πού είναι ο βασιλιάς των πτηνών, με το στεφάνι του προαναγγέλλει τη νίκη της στους καλούς αγώνες, τέλος ο κόρακας, με το φίδι, υπονοεί τη θλίψη και ταλαιπωρία. Και γενικά ο γέροντας της εξήγησε τα πάντα και τον αγώνα του μαρτυρίου της περιέγραψε, αυτόν πού θα έκανε για τον Ιησού Χριστό. Έκτοτε πολλά παράδοξα λέγεται ότι συνέβησαν μ’ αυτήν.

Διότι άφησε το όνομα Πηνελόπη και ονομάστηκε από άγγελο Κυρίου Ειρήνη, μυήθηκε στην πίστη του Χριστού και προφητεύθηκε ότι χάρη σ’ αυτήν θα σωθούν πολλές μυριάδες ψυχών και ότι θα τη συναντήσει ο μαθητής του Παύλου Τιμόθεος και θα τη βαπτίσει.

Όταν αυτά πραγματοποιήθηκαν, συνέτριψε και έριξε κάτω τα είδωλα πού είχε στο σπίτι ο πατέρας της. Και κατά πρώτον δικάζεται από τον ίδιο τον πατέρα της, ο όποιος διέταξε να ποδοπατηθεί από άλογα, ένα από τα οποία αντί να προξενήσει κάτι κακό σ’ εκείνην, όρμησε εναντίον του βασιλίσκου Λικινίου, τον έριξε κάτω, του έσπασε το δεξί χέρι και αφού τον σκότωσε, με ανθρώπινη λαλιά μακάρισε την αγία. Αμέσως λοιπόν τότε εκείνη ελευθερώθηκε από τα δεσμά και αφού άκουσε την παράκληση των παρισταμένων, προσευχήθηκε και ανάστησε το νεκρό πατέρα της. Ο οποίος μαζί με τρεις χιλιάδες άντρες και τη γυναίκα του πίστεψε στο Σωτήρα Χριστό και δέχθηκε το Βάπτισμα. Και αφού παραιτήθηκε από τα βασιλικά του καθήκοντα, έζησε στο έξης στον πύργο πού είχε οικοδομήσει για την κόρη του.

Όταν στη βασιλεία τον διαδέχθηκε ο Σεδεκίας, εξαναγκάστηκε και πάλι η αγία να θυσιάσει στα είδωλα. Επειδή όμως δεν υπάκουσε, την έβαλαν με το κεφάλι προς τα κάτω σε ένα λάκκο γεμάτο διάφορα δηλητηριώδη ερπετά. Εκείνη παρέμεινε άβλαβής και όταν μετά από τέσσερις ημέρες την έβγαλαν, της έκοψαν με πριόνι τα πόδια. Και πάλι άγγελος Κυρίου την έκανε καλά. Στη συνέχεια την έδεσαν σε τροχό, όμως το νερό πού κινούσε τον τροχό σταμάτησε και η αγία δεν έπαθε τίποτε. Βλέποντας αυτό το θαύμα, προσήλθαν στην πίστη του Χριστού οκτώ χιλιάδες λογικών ψυχών.

Όταν ο Σεδεκίας έχασε τη βασιλεία από το γιο του Σαβώριο πού εκστράτευσε εναντίον του, η αγία Ειρήνη τον συνάντησε στην είσοδο της πόλεως. Εκεί, τόσο τον Σαβώριο όσο και τον στρατό του τον τύφλωσε κατόπιν προσευχής της και τον τιμώρησε. Και πάλι όμως προσευχήθηκε και τους χάρισε το φώς.

Τότε της βάζουν καρφιά στις φτέρνες, της φορτώνουν ένα σακί γεμάτο άμμο και την υποχρεώνουν να τρέξει τρία μίλια. Η γη όμως άνοιξε στα δύο κάτω από τα πόδια τους και κατάπιε δέκα χιλιάδες άντρες ειδωλολάτρες και τους υπηρέτες του τυράννου. Το θαύμα αυτό έκανε άλλες τριάντα χιλιάδες άντρες να πιστέψουν στο Χριστό.  Παρόλα αυτά ο τύραννος Σαβώριος παρέμενε άπιστος, γι’ αυτό και άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε και τον θανάτωσε.

Αφού η Μεγαλομάρτυς αφέθηκε ελεύθερη και περιόδευε την πόλη, πολλά θαύματα ενεργούνταν με τη χάρη της. Όταν μάλιστα πήγε στον πύργο, στον όποιο έμενε ο πατέρας της μαζί με τον πρεσβύτερο Τιμόθεο, εμφάνισε πέντε μυριάδες ψυχές πού με τη διδασκαλία είχαν προσέλθει στο Χριστό και μαζί με αυτούς και τους τριάντα τρεις άντρες πού ήταν ταγμένοι να φυλάγουν τον πύργο. Στη συνέχεια πήγε στη πόλη Καλλίνικο, την όποια διοικούσε ο Νουμεριανός.

Αφού εμφανίστηκε μπροστά του, ομολόγησε πίστη στο Χριστό και για τιμωρία της ρίχνεται μέσα σε τρία χάλκινα βόδια, πού είχαν πυρακτωθεί, στο ένα κατόπιν του άλλου. Όταν την έβαλαν στο τρίτο πυρωμένο βόδι, εκείνο παραδόξως κινήθηκε και περπάτησε και κατόπιν έσπασε, η δε αγία βγήκε άκαυτη, με αποτέλεσμα να προσέλθουν και να πιστέψουν στο Χριστό περίπου δύο μυριάδες.

Στη συνέχεια ο βασιλιάς, πού αρρώστησε και έφευγε από τη ζωή, έδωσε εντολή στον έπαρχο να μη την αφήσει αλλά να την τιμωρήσει. Εκείνος την οδήγησε σιδεροδέσμια και την έβαλε μέσα σε δυνατή φωτιά. Άγγελος όμως Κυρίου έσβησε τη φλόγα και η αγία Ειρήνη διέμεινε άβλαβής, ενώ και τα δεσμά της έσπασαν.  Αποτέλεσμα ήταν να μείνει κατάπληκτος ο έπαρχος και μαζί με τους εκεί παρευρισκόμενους να πιστέψει και να προσέλθει στο Χριστό. Όταν η σχετική για την αγία φήμη ξαπλώθηκε παντού, ο Σαβώριος, βασιλιάς των Περσών, διέταξε να αποκεφαλιστεί. Μόλις αυτό έγινε, τοποθετήθηκε σε τάφο και πάλι όμως ανασταίνεται από άγγελο  πού την μακάρι σε για τους αγώνες της υπέρ του Χριστού και για το ότι θα μνημονεύεται στους μετέπειτα χρόνους.

»Μετά τον αποκεφαλισμό της και την εκ νεκρών ανάσταση της, λέγεται ότι κρατώντας στο χέρι της κλάδο ελιάς πήγε στην πόλη Μεσημβρία και εμφανίστηκε στο βασιλιά. Βλέποντας την εκείνος πίστεψε στο Χριστό και βαπτίσθηκε από τον πρεσβύτερο Τιμόθεο, μαζί με πολλές μυριάδες ανθρώπων. Στη συνέχεια έφτασε στην πατρίδα της Μαγεδώ,  κοντά στους γονείς της. Και για μεν τον πατέρα της, πού είχε ήδη φύγει από την παρούσα ζωή, δάκρυσε, έμεινε δε ένα διάστημα μαζί με τη μητέρα της.

Ύστερα ένα σύννεφο την πήρε και την πήγε στην Έφεσο όπου έζησε, επιτελώντας πολλά θαύματα, και την αποκαλούσαν αληθινή ισαπόστολο. Κατόπιν συνάντησε τον Απελλιανό, πού ο πατέρας της τον είχε προσλάβει στον πύργο ως παιδαγωγό και διδάσκαλο της στα ιερά γράμματα. Τότε η αγία, αφού από τους χριστιανούς της Εφέσου πήρε μαζί της μόνο έξι άντρες και τον Απελλιανό, πήγε σ’ έναν καινούργιο τάφο στον όποιο δεν είχε ποτέ ταφεί κάποιος άλλος, και μπήκε σ’ αυτόν για να κοιμηθεί. Έδωσε δε εντολή, για τέσσερις ημέρες να μη σηκώσουν την πέτρινη πλάκα πού θα έβαζε πάνω στον τάφο ο διδάσκαλος Απελλιανός. Μόλις όμως πέρασαν δύο ημέρες, η πλάκα βρέθηκε σηκωμένη και το σώμα της Μάρτυρος έλειπε. Όλα βέβαια αυτά για την ανθρώπινη λογική ίσως σε κάποιους να φαίνονται απίστευτα, αλλά τα αδύνατα στους ανθρώπους είναι δυνατά στον Θεό.

Η τιμή της Μεγαλομάρτυρος

Στην Κωνσταντινούπολη, είχαν ανεγερθεί και αφιερωθεί στο όνομά της μεγαλοπρεπείς ναοί. Πρώτος ναός είχε ανεγερθεί από τον όσιο Μαρκιανό

στα παράλια της Πόλης, αυτός του Περάματος, ενώ συνεχόμενος στο ναό της του Θεού Σοφίας υπήρχε και ναός της Αγίας Ειρήνης πού οικοδομήθηκε

από τον Μέγα Κωνσταντίνο και ανακαινίστηκε από τον Ιουστινιανό. Στην περιοχή του Γαλατά είχε ανεγερθεί ήδη από τον 3ο αιώνα ναός προς τιμήν της,

ενώ και στη Ρώμη είχε συμβεί το ίδιο. Στην εποχή μας, τόσο στον ελλαδικό όσο και στον εκτός αυτού χώρο, αρκετοί ναοί μεγαλοπρεπείς είναι αφιερωμένοι

στην πανίερη μνήμη της, ενώ το όνομά της δίνεται σε πολλά κοριτσάκια.

Η μνήμη της Αγία εορτάζεται από την Εκκλησία μας στις 5 Μαΐου.

De Siris

Άγιος Εφραίμ

Άγιος Εφραίμ (Νέας Μάκρης)

O Εφραίμ λέγεται ότι έζησε μεταξύ 1384 και 1426. Είναι ένας από τους "νεοφανείς αγίους" για τον οποίο δεν υπάρχουν ιστορικά γραπτά ή άλλα ευρήματα που να τεκμηριώνουν είτε την ύπαρξη του ως ιστορικό πρόσωπο είτε την προσέγγιση ή όχι όσων διηγείται η πρόσφατη εκκλησιαστική παράδοση με πραγματικά ιστορικά συμβάντα.

Τα λεπτομερή βιογραφικά στοιχεία του αποκαλύφθηκαν στη μοναχή Μακαρία Δεσύπρη σε μια σειρά από οράματα που είχε το 1950. Σύμφωνα με αυτά, το κοσμικό όνομα του Αγίου Εφραίμ ήταν Κωνσταντίνος Μόρφης. Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1384 στα Τρίκαλα. Ήταν γιος πολυμελούς οικογένειας, η οποία για να τον γλυτώσει από το παιδομάζωμα τον έστειλε στη Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου σε ηλικία μόλις 14 ετών. Εκεί έμεινε εως την ηλικία των 18 ετών σαν δόκιμος μοναχός. Τότε χρίστηκε μοναχός και σε λίγα χρόνια Ιερέας.

Από το 1416 που κατελήφθη η Αθήνα από τους Οθωμανούς η Ιερά Μονή γνώρισε δυο καταστροφές. Κατά την πρώτη ο άγιος έτυχε να προσεύχεται σε μια σπηλιά στο βουνό αλλά στη δεύτερη στις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 επέστρεψαν και τον βασάνισαν με ιδιαίτερη αγριότητα για οκτώμισι μήνες. Μαρτύρησε στις 5 Μαΐου 1426 σε ηλικία 42 ετών.

Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 3 Ιανουαρίου (ανακομιδή λειψάνων) και 5 Μαΐου (ανάμνηση μαρτυρίου).

Εύρεση σκηνώματος

Ο Άγιος Εφραίμ είναι ένας "νεοφανής" άγιος. Η μοναχή Μακαρία Δεσύπρη βρήκε το ιερό σκήνωμα στις 3 Ιανουαρίου 1950 στον τόπο όπου σήμερα βρίσκεται η Ιερά Μονή Αμώμων στη Νέα Μάκρη Αττικής.

Ανακήρυξη σε Άγιο

Κατόπιν του υπ’ αριθμ. Πρωτ. 217 και από 11ης μηνός Μαρτίου ε. ε. Γράμματος της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, "υπό της εν Κωνσταντινουπόλει Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, συνωδά τη κρατούση πράξει και τάξει της Αγίας ημών Εκκλησίας, ανεγράφη προσφάτως εν ταις Αγιολογικαίς δέλτοις της Εκκλησίας ο Άγιος Ένδοξος Οσιομάρτυς Εφραίμ ο νέος, ο εν τω όρει των Αμώμων μαρτυρικώς τελειωθείς, της μνήμης αυτού τελουμένης τη 5η Μαΐου εκάστου έτους, της δε ευρέσεως των λειψάνων αυτού εορταζομένης τη γ Ἰανουαρίου εκάστου έτους, εκδοθείσης επί τούτω Πατριαρχικής και Συνοδική Πράξεως".

Ιερά Μονή

Η Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου όπου βρίσκεται το σκήνωμα του αγίου Εφραίμ είναι στο Όρος Αμώμων Αττικής στη Νέα Μάκρη.

De Siris

Νίκος Γούναρης

Νίκος Γούναρης

Ο Νίκος Γούναρης γεννήθηκε το 1915 και πέθανε στις 5 Μαΐου 1965, ήταν Έλληνας τραγουδιστής που έκανε καριέρα την δεκαετία του 1950. Είναι επίσης γνωστός από την συμμετοχή του στο Τρίο Μπελκάντο.

O τραγουδιστής με τη βελούδινη φωνή, Νίκος Γούναρης, γεννήθηκε στη Ζαγορά του Πηλίου το 1915 και μεσουράνησε τη δεκαετία του 1950 στο ελληνικό πεντάγραμμο, είτε σόλο, είτε σε συνεργασία με το Τρίο Μπελκάντο. Υπηρέτησε με συνέπεια το λεγόμενο ελαφρό τραγούδι, αυτό που πολλοί Έλληνες αποκαλούν «Ευρωπαϊκό».

Η δεκαετία του ’50 χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη κόντρα του λαϊκού και ελαφρού τραγουδιού, το οποίο ταίριαζε απόλυτα με την προσπάθεια της Ελλάδας να γίνει επιτέλους Ευρώπη, μετά τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο. Ο Γούναρης ήταν ο κύριος εκφραστής αυτού του είδους. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Τσιτσάνη: «Όσο υπάρχει Γούναρης δεν μπορεί το λαϊκό να σηκώσει κεφάλι». Το λαϊκό τραγούδι θα πάρει, βεβαίως, τη ρεβάνς πολύ σύντομα, τη δεκαετία του ’60 και θα κυριαρχήσει ολοκληρωτικά τα επόμενα χρόνια.

Ο Νίκος Γούναρης πρωτοεμφανίστηκε το 1936 και αναδείχθηκε στην Κατοχή, παράλληλα με τη συμμετοχή του στην Αντίσταση. Προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον αγώνα της απελευθέρωσης και για τις πράξεις του τιμήθηκε με το Αριστείο της Εθνικής Αντίστασης.

Μεγάλες επιτυχίες του υπήρξαν τα τραγούδια: «Αυτός ο άλλος», «Ένα βράδυ που ’βρεχε», «Σκαλί σκαλί θα κατεβώ» και «Άρχισαν τα όργανα».

Πέθανε στις 5 Μαΐου του 1965, χτυπημένος από την επάρατη νόσο.

Επιλεγμένα τραγούδια

Αλλάχ

Αν ήμουνα Θεός

Άρχισαν τα όργανα

Αυτός ο άλλος

Για μας κελαηδούν τα πουλιά

Για τις γυναίκες ζούμε

Για την απονιά σου

Γλυκά μου μάτια αγαπημένα

Ένα βράδυ που ΄βρεχε

Έρωτά μου

Εσύ με κάνεις να γράφω τραγούδια

Η Σουσουράδα

Θυμήσου

Και ρωτάω τα κύματα

Λίγα λουλούδι

Μαντινάδες

Μαρί

Μαχαραγιάς αν ήμουνα

Μ΄ έκαψες, μ΄ έκαψες

Μη μου παραπονιέσαι

Μη σε τρομάζουν τα γκρίζα μαλλιά μου

Μια κότα στρουμπουλή

Μπέμπα

Να το πάρεις το κορίτσι

Να ΄χα δυο ζωές να σ΄ αγαπούσα

Ο Καπετάνιος

Ο Κουμπάρος κι η Κουμπάρα

Ο μήνας έχει εννιά

Ο παλιατζής

Όλα τα τραγούδια μου τα ΄γραψα για σένα

Όμορφη Αθήνα

Πάμε στα μπουζούκια

Ποιά να ΄σαι εσύ

Που να ΄σαι τώρα αγαπημένη

Σε είδα να κλαδεύεις

Σκαλί, καλέ μου, σκαλί

Το τραγούδι της Αθήνας

Τα γαλανά ματάκια σου

Τράβα σωφέρ μη σταματάς

De Siris

Στάθης Δρογώσης

Στάθης Δρογώσης

Ο Στάθης Δρογώσης γεννήθηκε στην Αθήνα την 1^η Μαΐου 1977 και είναι Έλληνας μουσικός, συνθέτης και τραγουδιστής.

Είναι πτυχιούχος πιάνου με σπουδές κοντά στην καθηγήτρια κα Μοιρούλα Νάσου, ενώ έχει κάνει και σπουδές ανώτερων θεωρητικών και κρουστών ορχήστρας.

Υπήρξε τραγουδιστής και ένας από τους βασικούς συνθέτες του συγκροτήματος «Τα φώτα που σβήνουν», το οποίο κυκλοφόρησε τους δίσκους «Τα φώτα που σβήνουν» (Warner,1999)  και «Η γη απ' τ' αστέρια» (Warner,2001). Με το συγκρότημα επίσης συμμετείχε στο δίσκο αφιέρωμα στον Παύλο Σιδηρόπουλο με τον τίτλο «Στον Π» (Minos-EMI,2000) διασκευάζοντας το τραγούδι «Που να γυρίζεις».

Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 2001 εργάστηκε ως μουσικός, τραγουδιστής και ενορχηστρωτής, σε  συναυλίες με έργα του Μίκη Θεοδωράκη, όπως τα «Λυρικά» σε στίχους του Τάσου Λειβαδίτη, που παρουσιάστηκαν διασκευασμένα στο Γκάζι (2001) και στο «Ο ήλιος και ο χρόνος» σε στίχους του Μίκη Θεοδωράκη που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο το καλοκαίρι του 2002. Μέσω αυτής της συναυλίας του δόθηκε η μεγάλη ευκαιρία να μελοποιήσει και να τραγουδήσει στίχους του Μίκη Θεοδωράκη από το ίδιο έργο, το τραγούδι «Πυροβολήστε τον χρόνο».

 

Με τίτλο «Ο χειμώνας δε θα 'ρθει»  κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2003 από τη Minos-EMI ο πρώτος προσωπικός του δίσκος σε παραγωγή του Μανώλη Φάμελλου. Τον Οκτώβρη του 2005 ο Στάθης Δρογώσης πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Ελληνικού τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Θα περάσουν οι μέρες», το οποίο κυκλοφορεί στο repackaging του πρώτου προσωπικού του δίσκου.

Έναν χρόνο αργότερα κυκλοφορεί ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος από τη Μinos EMI με τίτλο «Άλλη Γη» σε παραγωγή του ίδιου και του Κωστα Γιαννίρη, ενώ τον Μάιο του 2009 κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό του δίσκο από την LYRA "Η αγάπη στο τέλος" σε παραγωγή του ίδιου και του συγκροτήματος "ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ", το οποίο αποτελείται από τους Γιάννη και Χάρη Μιχαηλίδη.

Την μεγάλη και τολμηρή για κάποιους απόφαση παίρνει τον Δεκέμβρη του 2010 όταν δημιουργεί την δική του δισκογραφική εταιρεία «Antelma Music» και κυκλοφορεί μέσω αυτής τον τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Όμορφη Ζωή» σε παραγωγή του ίδιου και των Δραμαμίνη. Για πρώτη φορά στη Ελλάδα ένας καλλιτέχνης με ραδιοφωνική παρουσία και πολλά γνωστά τραγούδια επέλεξε να δώσει ακόμα και δωρεάν τη δουλειά του από το site της εταιρείας του http://www.antelmamusic.com/.

Στόχος της εταιρείας είναι να βοηθήσει κι άλλους νέους καλλιτέχνες να κάνουν γνωστή τη δουλειά τους.

Ο Στάθης Δρογώσης το 2004 είναι υπεύθυνος για την παραγωγή και την ενορχήστρωση του πρώτου προσωπικού δίσκου του τραγουδοποιού Γιώργου Μυλωνά με τίτλο «Καλοκαίρια που γελούν», δείχνοντας έτσι την ευαισθησία και την προσφορά του στους νέους ανερχόμενους καλλιτέχνες.

Επίσης το 2010 υπογράφει την παραγωγή και την ενορχήστρωση του δίσκου του Δημήτρη Λάμπου με τίτλο «Μη σε φοβίσει η αγέλη»  ο οποίος κυκλοφορεί από την Λύρα.

Η πολύπλευρη καλλιτεχνική και ανήσυχη προσωπικότητα του Στάθη Δρογώση είναι η αιτία που τον ώθησε να γράψει τραγούδια και μουσική ακόμη και για το θέατρο, όπως το 2005 στην παράσταση της Βίλης Σωτηροπούλου «Show business» στο Bar theatre "Vanilla" και σε δύο παραστάσεις της ομάδας ex animo «Sorry Sold Out» (2006-2007) & «Νοσφεράτου Διδόντικους» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη στο Θέατρο της Άνοιξης, ενώ στην τελευταία έπαιζε μουσική πάνω στη σκηνή δοκιμάζοντας και τις υποκριτικές του ικανότητες παίζοντας ο ίδιος ζωντανά και ένα μικρό ρόλο...

Το 2009-2011 συνεργάζεται ξανά με την Βίλη Σωτηροπούλου στην παράσταση «Κάθε Δευτε΄ρα χωρίζουμε» σε σκηνοθεσία  Γ. Μιχαηλίδη στο Θέατρο του Ήλιου και στο Θέατρο Χυτήριο (2010-2011).

Επίσης στην παράσταση της ομάδας ex animo «Το ντοκυμανταίρ» στο θέατρο ALTERA PARS.

Από τον χειμώνα του 2009 έχει δική του ραδιοφωνική εκπομπή στο www.mindradio.gr με τίτλο «Αντέλμα».

Ο Στάθης Δρογώσης έχει εμφανιστεί στη σκηνή με τους Μανώλη Φάμελλο (αρκετά χρόνια), τον Νίκο Πορτοκάλογλου (2005-2006 σε σχεδόν όλη την Ελλάδα), Ζακ Στεφάνου (χειμώνας 2006-άνοιξη 2007) Νίκο Ζιώγαλα (χειμώνας του 2004), Γιώργο Δημητριάδη, Βασίλη Καζούλη, Κώστα Λειβαδά, Μάνο Πυροβολάκη, Αντριάννα Μπάμπαλη, Ευσταθία.

Τέλος εκτός από τους προσωπικούς του δίσκους έχει συμμετάσχει ως μουσικός-ενορχηστρωτής σε δίσκους πολλών καλλιτεχνών όπως ο Νίκος Ζιώγαλας, Βασίλης Καζούλης, Μανώλης Φάμελλος, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Δημητριάδης, Οδυσσέας Τσάκαλος κα.

De Siris

Νίκος Ζαχαριάδης

Νίκος Ζαχαριάδης

Ο Νίκος Ζαχαριάδης γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις 27 Απριλίου 1903  και πέθανε στο Σουργκούτ Χαντιμανσίας της Σοβιετικής Ένωσης την 1η Αυγούστου 1973, υπήρξε ιστορικός ηγέτης του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ως καθοδηγητής του ΚΚΕ κατά την περίοδο της κυριαρχίας του Ιωσήφ Στάλιν στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, αλλά και λόγω των πολιτικών χειρισμών που ακολούθησε, αποτελεί μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 27 Απριλίου του 1903 στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης, γιος του Παναγιώτη Ζαχαριάδη με καταγωγή από Ρούμελη και της Ερατώ Πρωτόπαπα από τα Άδανα. Ο πατέρας του εργαζόταν υπάλληλος - πραγματογνώμονας - στο γαλλικό Μονοπώλιο Καπνού (Ρεζί) στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, κι έτσι αναγκαζόταν να μετακομίζει σε πολλές πόλεις της Αυτοκρατορίας με την οικογένειά του. Αρχικά Δημοτικό πήγε στα Σκόπια και το τέλειωσε στο επτατάξιο της Νικομήδεια, ενώ αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Αδριανούπολης. Από τα 15 του χρόνια αναγκάστηκε να δουλέψει στη Ρεζί στη Νικομήδεια και το 1919 ξεκινάει εργασία στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης αρχικά ως λιμενεργάτης φορτοεκφορτωτής και στη συνέχεια ως πλήρωμα σε ρυμουλκά, όπου και ήλθε σε επαφή με σοσιαλιστικούς κύκλους. Την περίοδο εκείνη 1919 - 1921 κάνει ταξίδια στη μετεπαναστατική Ρωσία όπου και εντάχθηκε στη σοσιαλιστική Διεθνή Πανεργατική Ένωση, που αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες.

Επηρεασμένος από τις επαναστατικές εκείνες ιδεολογίες, το 1921, έγινε μέλος της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ ένα χρόνο μετά, το 1922, γίνεται μέλος και του Κόμματος των Μπολσεβίκων. Το 1923 ευρισκόμενος και πάλι στη Ρωσία -σπούδασε στο νεοϊδρυμένο τότε "KUTV", το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής· στα ρωσικά Коммунистический университет трудящихся Востока ή КУТВ).

Εγκατάσταση στην Ελλάδα

Το 1924, κατά τους διωγμούς του ελληνικού στοιχείου, η οικογένεια Ζαχαριάδη εγκαθίσταται στην Ελλάδα, περίοδο που η χώρα βρισκόταν ήδη σε έντονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση, όπου ο Νίκος, έχοντας στο μεταξύ ολοκληρώσει τη φοίτησή του στο KUTV, καθοδηγούμενος και από την Κομουνιστική Διεθνή Νέων, αναλαμβάνει καθοδηγητική δουλειά στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, την ΟΚΝΕ στην Αθήνα, όπου σύντομα έγινε γραμματέας της. Τον Σεπτέμβριο του 1924 μεταβαίνει στη Θεσσαλονίκη για την εκεί οργάνωση. Στη δικτατορία του Παγκάλου παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη συμμετέχοντας στην εκεί κομματική οργάνωση.

Τον Μάιο του 1926 με εντολή της Κ.Ε. του ΚΚΕ αναλαμβάνει γενικός γραμματέας της κομματικής οργάνωσης του Πειραιά και τον επόμενο χρόνο ομοίως στη κομματική οργάνωση Βόλου. Σε όλο αυτό το διάστημα (1924 - 1929) ο Νίκος Ζαχαριάδης συνελήφθη πέντε φορές δραπετεύοντας ισάριθμα. Όταν η κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου εξέδωσε τον ιδιώνυμο νόμο (N. 4229), το 1929, ο Ν. Ζαχαριάδης ήταν ο πλέον καταζητούμενος Έλληνας κομμουνιστής.

Έτσι το 1929, η ηγεσία του ΚΚΕ αποφασίζει να στείλει τον Ζαχαριάδη στη Σοβιετική Ένωση, αφενός για να χαθούν τα ίχνη του και αφετέρου για σπουδές στην Ανώτατη Κομματική Σχολή της Μόσχας. Από τη Μόσχα επιστρέφει το 1931, την περίοδο που είχε ξεσπάσει ο λεγόμενος "φραξιονισμός", όταν μετά την καταστατικά νόμιμη Έκκληση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κ.Δ.), που δημοσιεύτηκε στο "Ριζοσπάστη" στις 2 και 3 Νοεμβρίου 1931 εκλέγεται νέα ηγεσία, και ο ίδιος αναλαμβάνει την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Τον Ιανουάριο του 1934, κατά την 6η Ολομέλεια του Κόμματος εκλέγεται γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Έτσι η νέα ηγεσία υπό τον Ζαχαριάδη κατάφερε να επιβληθεί χωρίς ιδιαίτερες αμφισβητήσεις χάρη στη στήριξη της Κ.Δ. Παράλληλα όμως την περίοδο 1931-1936 επιτεύχθηκε σημαντική ανάπτυξη του ΚΚΕ στην αναδιοργάνωση και τη μαζικοποίησή του, σε μια περίοδο ανάπτυξης εργατικών και άλλων κοινωνικών αγώνων. Στις δε εκλογές του 1936 ο Ζαχαριάδης εκλέχθηκε βουλευτής του "Παλαϊκού Μετώπου".

Το 1936, ένα μήνα μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Μεταξά, τον Σεπτέμβριο συνελήφθη και φυλακίστηκε σε απομόνωση, στις φυλακές Κερκύρας, στην "Ακτίνα Θ΄". Με την εισβολή των Ιταλών, το 1940, τρεις ημέρες αργότερα, στις 31 Οκτωβρίου, έχοντας στο μεταξύ μεταφερθεί σε φυλακές της Αθήνας, δημοσιεύει τη γνωστή ανοικτή επιστολή προς τον ελληνικό λαό, με την οποία τον καλούσε να αντισταθεί τονίζοντας μεταξύ άλλων:

    "Ο Λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο απελευθερωτικό ενάντια στο Φασισμό του Μουσολίνι [...] Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. [...] Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της."   

Η επιστολή αυτή ήταν επόμενο να προκαλέσει σύγχυση στις γραμμές του κόμματος και τις κατευθύνσεις της Κ.Δ. Ακολούθησαν δυο ακόμη επιστολές, στις 26 Νοεμβρίου και 15 Ιανουαρίου του 1941, στις οποίες όμως εξέφραζε αντικρουόμενες θέσεις ως προς τον χαρακτήρα του πολέμου ως "ιμπεριαλιστικού". Η δικτατορία απέφυγε τη δημοσίευσή τους. Υπόψη ότι στις 10 Ιανουαρίου η Κ.Δ. καταδίκασε τη συγκεκριμένη θέση του Ζαχαριάδη.

Με την εισβολή των χιτλερικών στρατευμάτων, και την εκ μέρους τους ανάληψη της διοίκησης των φυλακών ο Ζαχαριάδης παραδίδεται στη Γκεστάπο στις 27 Απριλίου, ως ο αρχηγός του ΚΚΕ, όπου και μεταφέρεται αρχικά στο Τατόι και από εκεί αεροπορικώς στη Θεσσαλονίκη, στο Βελιγράδι και τέλος στη Βιέννη στις φυλακές "Λέζελ" όπου μετά έξι μήνες, στις 30 Νοεμβρίου του 1941 μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, όπου έμεινε κρατούμενος ως τον Μάιο του 1945. Στο Νταχάου ο Ζαχαριάδης δεν ήταν απλός κρατούμενος, αλλά διορίστηκε από την διοίκηση του στρατοπέδου "κάπο" δηλαδή "υπεύθυνος θαλάμου - γραφείου", με καθήκοντα μεταφραστή και άλλων γραφικών εργασιών. Συνολικά ο Ζαχαριάδης είχε μείνει φυλακισμένος οκτώ χρόνια και οκτώ μήνες.

Μεταπολεμική περίοδος

Αν και την Πρωτομαγιά του 1945 με έκτακτο παράρτημα ο Ριζοσπάστης πληροφορούσε τους αναγνώστες του ότι ο Ν. Ζαχαριάδης είναι ζωντανός και επιστρέφει από το Νταχάου, που σημαίνει ότι είχε προηγηθεί η απελευθέρωσή του από αγγλικές δυνάμεις, στην Ελλάδα, επέστρεψε στις 30 Μαΐου του 1945, με αγγλικό αεροπλάνο της RAF όπου και ανέλαβε και πάλι την ηγεσία Γ.Γ. του ΚΚΕ, από τον Γ. Σιάντο. Το ΚΚΕ ήταν σημαντική πολιτική δύναμη, ως αποτέλεσμα του ρόλου του στην Εθνική Αντίσταση, ενώ είχε προχωρήσει ήδη στην υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, γεγονός που είχε κλονίσει την αξιοπιστία της ηγεσίας του. Την 13η μέρα που ανέλαβε ο Ζαχαριάδης την ηγεσία και έχοντας ήδη ασκήσει έντονη κριτική στον Γ. Σιάντο για λάθη του στα Δεκεμβριανά και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, στις 12 Ιουνίου ο Ριζοσπάστης ανακοινώνει την καταδίκη και απομόνωση του Άρη Βελουχιώτη σημειώνοντας σχετικά:

    "Ο σ. Ζαχαριάδης μας ανακοίνωσε ότι η Κ.Ε. του ΚΚΕ αφού συζήτησε πάνω σε εκθέσεις που ήλθαν από διάφορες κομματικές οργανώσεις, αποφάσισε να καταγγείλει ανοιχτά την ύποπτη και τυχοδιωκτική δράση του Άρη Βελουχιώτη, ή Θανάση Κλάρα, ή Μιζέρια " 

Ο μόνος από τα στελέχη του ΚΚΕ που διαφώνησε έμπρακτα και δημόσια με την συμφωνία της Βάρκιζας και την διάλυση του ΕΛΑΣ, παρότι αρχικά την είχε αποδεχτεί, ήταν ο Άρης Βελουχιώτης, ο οποίος ίδρυσε το Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας και τον ΕΛΑΣ-Ν με στόχο τη συνέχιση του αγώνα εναντίον των Άγγλων και της κυβέρνησης. Η 11η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον Απρίλη του 1945, πριν την επιστροφή Ζαχαριάδη, τον διαγράφει από το κόμμα. Στη 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ αποφασίζεται η δημοσιοποίηση της διαγραφής του, λίγο προτού θανατωθεί κυνηγημένος από ακροδεξιές ένοπλες ομάδες.

Ο Ζαχαριάδης διεύθυνε τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος κατά τη διάρκεια εμφυλίου πολέμου (1946-1949). Με δήλωσή του το 1947 έθεσε ζήτημα πλήρους αποκατάστασης του "μακεδονικού λαού" ύστερα από τη νίκη του Δημοκρατικού Στρατού (δήλωση που πιθανώς να ήταν κίνηση τακτικής σε μια προσπάθεια μεγαλύτερου προσεταιρισμού των σλαβομακεδόνων μαχητών του ΔΣΕ). Μετά την ήττα εγκαθίσταται ως πολιτικός πρόσφυγας στο Βουκουρέστι, όπου μεταφέρθηκε η έδρα του παράνομου ΚΚΕ.

Το 1956, ως αποτέλεσμα της αποσταλινοποίησης, μετά από αντικαταστατική παρέμβαση του Σοβιετικού και άλλων Κομμουνιστικών και Εργατικών κομμάτων της Ανατολικής Ευρώπης στην 6η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ, καθαιρείται από την ηγεσία του ΚΚΕ ως «σεχταριστής» παρότι μόλις τρεις εβδομάδες προηγουμένως η Αριστερά είχε κοινή κάθοδο στις εκλογές του 1956 με το Κέντρο. Ακολουθούν οι διαγραφές της πλειοψηφίας των μελών του ΚΚΕ και του ίδιου του Ζαχαριάδη την επόμενη χρονιά, στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, με την προσθήκη της κατηγορίας του «υπόπτου προδοσίας».

Εξορίστηκε αρχικά στο Μποροβίτσι, της ΕΣΣΔ, κοντά στο Νόβγκοροντ όπου μέχρι το 1962 εργάστηκε σε δασική επιχείρηση, συνεχίζοντας την πολιτική του δραστηριότητα και τις επαφές με τα διαγραμμένα μέλη του ΚΚΕ. Τότε ζητάει από την Ελληνική Πρεσβεία στη Μόσχα να γυρίσει στην Ελλάδα για να αναλάβει την ευθύνη της πολιτικής του ΚΚΕ κατά τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά εκτοπίζεται στο Σουργκούτ. Ο Αχιλέας Παπαϊωάννου, σημαίνον στέλεχος τότε των διαγραμμένων Κομματικών Οργανώσεων που συλλήβδην διαγράφτηκαν με την 6η Ολομέλεια, αναφέρει ότι μεσολάβησε και εξορία του στη Γιακουτία, κοντά στο Βερίγγειο Πορθμό, δίπλα στο Βόρειο Πόλο. Στο Σουργκούτ ο Ζαχαριάδης προβαίνει σε 3 απεργίες πείνας ζητώντας την αποκατάσταση της φήμης του και την απελευθέρωσή του. Η επικοινωνία του πλέον με τις διαγραμμένες Κομματικές Οργανώσεις (οι οποίες συνέχισαν τη δράση τους) γίνεται δυσκολότερη, σε βαθμό που διάφορα γράμματά του να θεωρούνται παραποιημένα από την KGB, καθώς διασπούσαν τους οπαδούς του για ιδεολογικά ζητήματα, όπως το ρόλο της Κίνας και του Μάο Τσετούνγκ, μολονότι επί ηγεσίας Ζαχαριάδη εκδίδονταν τακτικά άρθρα και μπροσούρες του Μάο Τσε Τουνγκ. Την 1η Αυγούστου του 1973 ανακοινώνεται από την ΚΕ του ΚΚΕ ότι ο Ζαχαριάδης πέθανε από καρδιολογικά αίτια. Το 1989 ανακοινώνεται νέα εκδοχή θανάτου του: η αυτοκτονία, ενώ δίνεται στη δημοσιότητα από τους δεσμώτες του επιστολή που αποδίδεται στο Ζαχαριάδη και με την οποία φέρεται να απειλεί να αυτοκτονήσει. Η σωρός του Νίκου Ζαχαριάδη μεταφέρθηκε στην Ελλάδα το 1991, με πρωτοβουλία της ΚΕ του ΚΚΕ.

Κριτική

Ο Ζαχαριάδης επικρίθηκε ως χαρακτηριστική περίπτωση σταλινικού ηγέτη. Κατηγορήθηκε ιδιαίτερα για τον περιορισμό της εσωκομματικής δημοκρατίας, για την αποκήρυξη και τις διαγραφές στελεχών του ΚΚΕ με βαριές και ανυπόστατες κατηγορίες (χαφιές, τυχοδιωκτικό στοιχείο κλπ), καθώς και για τυχοδιωκτική πολιτική.

Επικρίθηκε από πολλούς κομμουνιστές με την κατηγορία πως ακολούθησε αλλοπρόσαλη και τυχοδιωκτική πολιτική διότι: α. δεν πραγματοποίησε καμία ενέργεια για την αναστροφή των συνεπειών της συμφωνίας της Βάρκιζας για τους κομμουνιστές αντιστασιακούς, β. συνέβαλε στην εξόντωση του Άρη Βελουχιώτη, γ. χωρίς κανένα σχέδιο οδήγησε το ΚΚΕ σε αποχή από τις εκλογές του 1946, και δ. κηρύξε λίγους μήνες αργότερα και πάλι χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο το λεγόμενο «δεύτερο αντάρτικο» του ΔΣΕ.

Μια ακόμα απόδειξη της αλλοπρόσαλλης κατά πολλούς τακτικής της ηγεσίας του ΚΚΕ και προσωπικά του Νίκου Ζαχαριάδη είναι επίσης πως μετέτρεψε τον ΔΣΕ από αντάρτικο σε τακτικό στρατό, χωρίς να έχει ούτε τον ανάλογο οπλισμό, ούτε κάν δυνατότητα εφεδρειών.

Επικρίθηκε ακόμα και γιατί μετά την οριστική ήττα του '49 συνέχισε να υποστηρίζει πως ενδέχεται η επανέναρξη του ένοπλου αγώνα ("το όπλο παρά πόδα"), καθώς και γιατί αρνήθηκε τη στήριξη απ' την Αριστερά του κεντρώου Πλαστήρα, στις εκλογές του 1952.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης κατηγορείται επίσης από πολλούς κομμουνιστές, πως εδραίωσε ένα ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς μέσα στο ΚΚΕ κατ' εικόνα και ομοίωση με το αντίστοιχο εσωκομματικό καθεστώς στο ΚΚΣΕ με κύρια χαρακτηριστικά την καχυποψία, την χαφιεδολογία, τον δογματισμό, τον αυταρχισμό κλπ. Χαρακτηριστική περίπτωση πέρα από την δημόσια απόρριψη/αποκύρηξη του Άρη Βελουχιώτη, είναι η σπίλωση του Νίκου Πλουμπίδη ο οποίος κατηγορήθηκε χωρίς κανένα στοιχείο ως "χαφιές" από την ηγεσία του ΚΚΕ.

Θάνατος

Την 1Αυγούστου 1973 ο Ζαχαριάδης βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου διέμενε παρανόμως εξόριστος και επι 24ώρου βάσεως επιτηρούταν με φυλάκιο από τις σοβιετικές αρχές, οι οποίες τον υποχρέωσαν να φέρει ταυτότητα με διαφορετικό όνομα: Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ.

Μερικές μέρες πριν, είχε δεχθεί την επίσκεψη του Κώστα Λουλέ, στελέχους του ΚΚΕ, ο οποίος του μετέφερε πρόταση του Χαρίλαου Φλωράκη για λήξη της 3ης απεργίας πείνας που έκανε, επανένταξή του στο ΚΚΕ και στο τμήμα διαφώτισης του, με την προϋπόθεση ότι θα απαρνηθεί την κριτική στη μετασταλινική γραμμή που ακολουθούσε το ΚΚΣΕ και τα φιλοσοβιετικά-αντικινεζικά κόμματα. Εντούτοις, η πρόταση αυτή συνάντησε την άρνηση του Ζαχαριάδη, ο οποίος από το 1962, σε μια προσπάθεια να αποδράσει από την εξορια και να ανασυντάξει την νόμιμα εκλεγμένη ηγεσια του ΚΚΕ και τις Οργανώσεις Βάσης που η 8η Ολομέλεια (1958) διέλυσε, δήλωσε πως επιθυμεί να δικαστεί στην Ελλάδα για να αποδείξει τη σαθρότητα των κατηγοριών που τον βάραιναν, μπροστά στον ελληνικό λαό.

Σε σχετική επιστολή, η γνησιότητα της οποίας αμφισβητείται (η KGB χρησιμοποίησε τέτοια γράμματα, όπου έφεραν το Ζαχαριάδη να επιτίθεται στην πολιτική του Μάο, για να διασπάσει το ενιαίο αντιχρουσωφικο μέτωπο των ελληνων πολιτικών προσφύγων σε "μαοϊκους" και "ζαχαριαδικούς") την προειδοποίηση πως αν το αίτημά του δεν ικανοποιηθεί, θα αυτοκτονήσει. Για 16 χρόνια, ως το 1989, η επίσημη ανακοίνωση του υπό την ηγεσία Φλωράκη ΚΚΕ, έφερε το Ζαχαριάδη να έχει πεθάνει από καρδιακή ανακοπή. Μόλις το 1989 έγινε γνωστή η 2η εκδοχή του θανάτου του. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν φωνές που ανοιχτά αμφισβητούν την αυτοκτονία του, και υποστηρίζουν πως δολοφονήθηκε από την KGB[6]. Ο Νίκανδρος Κεπέσης, στέλεχος του ΚΚΕ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής για 40 χρόνια, υποστήριξε σε βιβλίο του ότι ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ζαχαριάδη είναι ο Χαρίλαος Φλωράκης.

Το 1991, λίγες μόλις μέρες μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ, η σορός του Ζαχαριάδη επιστράφηκε στην Ελλάδα, όπου κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, παρουσία της ηγεσίας του ΚΚΕ και πλήθους οπαδών του στην ΟΑΚΚΕ, στην ΣΑΚΕ, την ΟΚΜΛΕ, το ΕΚΚΕ, και άλλες μαρξιστικές-λενινιστικές οργανώσεις) που έσπευσαν να τιμήσουν τον Κομμουνιστή ηγέτη.

Με την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ που έγινε τον Ιούλιο του 2011 με θέμα την ιστορία του Κόμματος για την περίοδο 1949-1968 ο ιστορικός γραμματέας του ΚΚΕ αποκαθίσταται κομματικά, όχι όμως και πολιτικά, αφού, με άρθρο του Μάκη Μαΐλη στο Ριζοσπάστη της 7-8/1/2012, ο Νίκος Ζαχαριάδης κατηγορείται για λάθος στρατηγική αντίληψη για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, λόγω των πολιτικών συμμαχιών του ΚΚΕ με άλλα, σοσιαλδημοκρατικά και μικροαστικά κόμματα.

Κείμενα του Νίκου Ζαχαριάδη

Ζαχαριάδης Νίκος, Υπέρ βωμών και εστιών : Άπαντα τα δημοσιευμένα, 1946-1947, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2012

Ζαχαριάδης Νίκος, Ιστορικά διλήμματα, ιστορικές απαντήσεις : Άπαντα τα δημοσιευμένα, 1940-1945, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2011

De Siris

Ευαγγελιστής Μάρκος

Ευαγγελιστής Μάρκος

Ο Μάρκος, ήταν Χριστιανός του 1ου αιώνα μ.Χ. και συγγραφέας του ομώνυμου Ευαγγελίου, το οποίο περιλαμβάνεται στην Αγία Γραφή.

Το αρχικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Το Ρωμαϊκό όνομα Μάρκος, του δόθηκε αργότερα. Ήταν γιος της Μαρίας, μιας Χριστιανής από την Ιερουσαλήμ, στης οποίας το σπίτι συναθροίζονταν Χριστιανοί για να προσευχηθούν. Ήταν ανιψιός του Βαρνάβα. Ο Πέτρος, τον αποκαλεί γιο του, κάτι που δείχνει τη σχέση που είχαν μεταξύ τους.

Ο Μάρκος συνόδεψε τον Παύλο και τον Βαρνάβα στην αρχή του πρώτου τους ιεραποστολικού ταξιδιού, μέχρι την Πέργη της Παμφυλίας απ' όπου επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ. Αργότερα, στο δεύτερο ιεραποστολικό ταξίδι, υπήρξε διαφωνία μεταξύ του Βαρνάβα και του Παύλου σχετικά με το αν θα έπρεπε να πάρουν μαζί τους τον Μάρκο. Ως αποτέλεσμα της διαφωνίας οι δύο απόστολοι χωρίστηκαν, με τον Βαρνάβα να πηγαίνει στην Κύπρο με τη συνοδεία του Μάρκου, και τον Παύλο μαζί με το Σίλα να ξεκινούν περιοδεία η οποία κατέληξε στη Μακεδονία. Αργότερα στη Ρώμη, ο Παύλος κατά τη διάρκεια της πρώτης φυλάκισής του, βρέθηκε πάλι μαζί με το Μάρκο. Αργότερα ο Παύλος ζήτησε από τον Τιμόθεο να φέρει το Μάρκο στη Ρώμη. Επίσης, ο Μάρκος ήταν μαζί με τον Πέτρο στη Ρώμη όταν έγραφε την πρώτη επιστολή του.

Κατά την παράδοση ο Μάρκος αργότερα κατέληξε στην Αίγυπτο, όπου ανέπτυξε ιεραποστολική δραστηριότητα, ιδρύοντας την εκκλησία της Αλεξάνδρειας, την οποία ποίμανε από το 43 μέχρι το 68 μ.Χ.. Είχε μαρτυρικό θάνατο. Το λείψανό του φυλασσόταν στην Αλεξάνδρεια μέχρι το 828, οπότε μεταφέρθηκε από δύο εμπόρους στη Βενετία και έκτοτε φυλάσσεται στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

Έχει εκφρασθεί η άποψη πως ο Μάρκος ο συνοδός του Πέτρου στη Ρώμη και ο Μάρκος ο συνοδός του Βαρνάβα στην Κύπρο είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα, που όμως δεν έχει αποδειχθεί.

Ο Ευσέβιος Καισαρείας αναφέρει ότι ο Μάρκος μετέβη από τη Ρώμη στην Αλεξάνδρεια για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης και εκεί μαρτύρησε αφού τον διαπόμπευσαν στους δρόμους της πόλης.

Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 25 Απριλίου. Θεωρείται επίσης άγιος από την Καθολική, την Λουθηρανική, την Αγγλικανική και μερικές ακόμα Προτεσταντικές εκκλησίες.

De Siris

Ηλίας Κώτσιος

Ηλίας Κώτσιος

Ο Ηλίας Κώτσιος είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής του ΠΑΣ Γιάννενα, αγωνιζόμενος στη θέση του αμυντικού. Γεννήθηκε στη Λάρισα στις 25 Απριλίου 1977. Στο τέλος της σεζόν 2009-2010 είχε παίξει σε 230 ματς πρωταθλήματος και είχε πετύχει 14 γκολ.

Βιογραφικό

Ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος στον Ίκαρο Νεάπολης για να μεταγραφεί στη συνέχεια στην ομάδα του Ηρακλή Λάρισας (Δ' εθνική), όπου αγωνίστηκε ως το 1997. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον ΟΦΗ όπου αγωνίστηκε για 6 1/2 χρόνια, από το 1997-98 μέχρι το πρώτο μισό της περιόδου 2003-04.

Αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό κατά τη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου της χρονιάς εκείνης και αγωνίστηκε μέχρι το 2007για 3 1/2 χρόνια. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου αγωνίζεται με τα χρώματα της Λάρισας για 2 χρόνια.

Συνολικά, συμπεριλαμβανομένης της σαιζόν 2007-08, ο Ηλίας Κώτσιος έχει αγωνισθεί με τις 3 ομάδες του σε 180 αγώνες Α' εθνικής (πέτυχε 12 γκολ), σε 35 αγώνες κυπέλλου Ελλάδας (πέτυχε 2 γκολ) και σε 17 αγώνες κυπέλλων Ευρώπης (σκόραρε μία φορά, γκολ πρόκρισης).

Στην καριέρα του έχει κερδίσει 2 τίτλους, στην πρώτη του χρονιά στον Παναθηναϊκό: Το πρωτάθλημα του 2004 και το κύπελλο του 2004.

Καριέρα

Έφηβος: Ίκαρος Νεάπολης

ως 1997: Ηρακλής Λάρισας (Δ' εθνική)

1997 ως Δεκ. 2003: ΟΦΗ

Ιαν. 2004 ως 2007: Παναθηναϊκός

2007 ως 2009: Λάρισα

2009 ως 2011: ΠΑΣ Γιάννινα

De Siris

Λούκα Κατσέλη

Λούκα Κατσέλη

Η Λούκα Κατσέλη γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1952, είναι Ελληνίδα οικονομολόγος, πρόεδρος του κόμματος Κοινωνική Συμφωνία, βουλευτής και πρ. Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (2009-2010), Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (2010-2011).

Ως Υπουργός, ήταν υπεύθυνη για δημοφιλή νομοσχέδια και πρωτοβουλίες, όπως ο θεσμός των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων για τις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε δυσχερή θέση και η προστασία των εργασιακών σχέσεων. Η σύγκρουσή της με την Τρόικα και η πολύ δύσκολη σχέση της με τον Θεόδωρο Πάγκαλο και τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου οδήγησε στην απώλεια του Υπουργικού χαρτοφυλακίου της τον Ιούνιο του 2011, ενώ διεγράφη από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ επειδή αρνήθηκε να ψηφίσει το άρθρο 37 για τις συλλογικές συμβάσεις. Στις 14 Μαρτίου 2012 μαζί με τον Χάρη Καστανίδη δημιούργησε το κόμμα Κοινωνική Συμφωνία.

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά (Smith College, ΒΑ, 1972) και είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στην Οικονομική (Princeton, Ph.D., 1978), καθώς και δύο Μεταπτυχιακών Διπλωμάτων Ειδίκευσης στην Οικονομική Πολιτική (Princeton, ΜΡΑ, 1974) και στη Διεθνή Οικονομική (Princeton, ΜΑ, 1976).

Ως Επίκουρη και Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Γέιλ (1977-1985), έλαβε, το 1980, τιμητική διάκριση ως η καλύτερη νέα διδάσκουσα, καθώς και υποτροφία από το German Marshall Fund (1982-1984). Δίδαξε, επίσης, ως επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου (1986) και στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1986-1987). Από το 1987 είναι καθηγήτρια του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διετέλεσε επικεφαλής του Κέντρου Ανάπτυξης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) (2003 – 2007), καθώς και μέλος πολλών έγκριτων διεθνών και ευρωπαϊκών Επιτροπών, όπως η Επιτροπή Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η «Επιτροπή Σοφών» για την Αναθεώρηση της Κοινωνικής Χάρτας της Ευρώπης και η Επιτροπή Αναπτυξιακής Πολιτικής (CDP) του ΟΗΕ. Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 40 άρθρα σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και βιβλία στα γνωστικά αντικείμενα της διεθνούς και μακροοικονομικής πολιτικής, ιδιαίτερα δε σε θέματα αναπτυξιακής συνεργασίας και μεταναστευτικής πολιτικής.

Μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1976, διετέλεσε Επιστημονική Διευθύντρια του ΚΕΠΕ (1982-1986), μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (1982 – 1984) και Ειδική Οικονομική Σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου την περίοδο 1993-1996. Εκλέχθηκε Βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2007. Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εκλέχθηκε Βουλευτής στην Β' περιφέρεια της Αθήνας και στις 7 Οκτωβρίου 2009 ορκίστηκε Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας στη νέα κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Με τον ανασχηματισμό της 7 Σεπτεμβρίου 2010 τοποθετήθηκε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης. Στις 20 Οκτωβρίου 2011 καταψήφισε το άρθρο 37 του πολυνομοσχεδίου που είχε καταθέσει στην βουλή η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με αποτέλεσμα λίγη ώρα μετά να ανακοινωθεί η διαγραφή της από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Στις 04/11/2011, κατά την ψήφο εμπιστοσύνης ψήφισε υπέρ της ανανέωσης της εντολής της κυβέρνησης.

Είναι παντρεμένη με τον Γεράσιμο Αρσένη και έχει δύο παιδιά.

De Siris

Κωστής Χατζηδάκης

Κωστής Χατζηδάκης

Ο Κωστής Χατζηδάκης γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1965, είναι Έλληνας πολιτικός, δικηγόρος και νυν Υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο. Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στην Πολιτική Επικοινωνία από το Πανεπιστήμιο του Κεντ (Αγγλία).

Υπήρξε Ευρωβουλευτής με την Νέα Δημοκρατία στο διάστημα 1994-2007. Στις εκλογές του 2007 εξελέγη Βουλευτής Β΄ Αθηνών και επανεξελέγη στις εκλογές του 2009. Διετέλεσε Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (2007-2009) και Υπουργός Ανάπτυξης (2009).

Ξυλοδαρμός

Στις 15 Δεκεμβρίου 2010 ο Κωστής Χατζηδάκης δέχτηκε άγρια επίθεση από αγνώστους, καθώς προσπαθούσε να βγει από τη βουλή, ενώ εξελισσόταν διαδήλωση κατά των οικονομικών πολιτικών της Κυβέρνησης. Διακομίστηκε αιμόφυρτος στο νοσοκομείο ενώ σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της χώρας εξέφρασε τον αποτροπιασμό του για το συμβάν

De Siris

Σταμάτης Πολενάκης

Σταμάτης Πολενάκης

Ο Σταμάτης Πολενάκης γεννήθηκε το 1908 και πέθανε στις 20 Απριλίου 1997, ήταν πρωτοπόρος Έλληνας εικονογράφος αλλά  και σκιτσογράφος σκηνοθέτης τής πρώτης ελληνικής ταινίας κινουμένων σχεδίων, “Ο Ντούτσε αφηγείται”, την οποία σχεδίασε το διάστημα 1942–1944, κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής στη Σίφνο και την ολοκλήρωσε στην Αθήνα.

Ο ίδιος αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και ασχολήθηκε κυρίως με τη διαφημιστική μακέτα και τη γελοιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά.Έχει σχεδιάσει πολλές γελοιογραφίες, από τις οποίες πολλές σατίριζαν τους Χίτλερ και Ντούτσε με τρόπο ευφάνταστο και με πολύ χιούμορ. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και ασχολήθηκε με τη γελοιογραφία και το ευθυμογράφημα, καθώς επίσης και με το κινούμενο σχέδιο.

Το σπουδαιότερο έργο τού δημιουργού είναι ο “Σπαγγοραμμένος”, ο οποίος ήταν ο κεντρικός ήρωας κάποιων γελοιογραφιών του Πολενάκη, οι οποίες μάλιστα είχαν δημοσιευτεί και σε ένα τόμο, ο οποίος, κυκλοφόρησε κάπου μέσα στο 1970.

De Siris

Ζωζώ Ζάρπα

Ζωζώ Ζάρπα

Η Ζωζώ Ζάρπα γεννήθηκε το 1939 και πέθανε στις 19 Απριλίου 2012, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Η Ζωζώ Ζάρπα ήταν αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου, όπου πήρε μέρος ως μέλος και κορυφαία του χορού σε όλες τις τραγωδίες και κωμωδίες σε σκηνοθεσίες Ροντήρη, Μινωτή, Μουζενίδη, Σολωμού κ.ά. Αργότερα συνεργάστηκε με διάφορα θεατρικά σχήματα, όπως το θέατρο Στοά του Θανάση Παπαγεωργίου, το θέατρο Λαμπέτη του Γιώργου Λεμπέση, με τον Βασίλη Τσιβιλίκα κ.ά., ενώ παράλληλα σκηνοθετούσε για το θέατρο, με τελευταία της δουλειά το Μερικοί τον προτιμούν νεκρό, του του Β. Δουκουτσέλη, στο θέατρο Θεμέλιο.

Ακόμη πήρε μέρος αρκετές ταινίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων η Φωτογραφία του Νίκου Παπατάκη, Ιωάννης ο βίαιος της Τόνιας Μαρκετάκη, Οι τέσσερις εποχές της Μαρίας Ηλιού κ.ά. Στην τηλεόραση εργάστηκε σε σημαντικές παραγωγές, μεταξύ των οποίων Κίτρινος φάκελος, Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, Πρόβα νυφικού, Η αγάπη άργησε μια μέρα, σε σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη κ.ά.

Μαζί με τους Νίκο Βασταρδή, Έντα Δημοπούλου και Γιάννη Νεγρεπόντη ίδρυσαν το 1981 το θέατρο Θεμέλιο με στόχο την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων που θα βασίζονται στην έρευνα, την ποιότητα και το ήθος στη θεατρική διαδικασία.

Το 1992 ίδρυσε την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης, με προοπτική την αναβάθμιση της θεατρικής παιδείας.

Η Ζωζώ Ζάρπα υπήρξε από τα νεανικά της χρόνια πιστή και συνεπής αγωνίστρια της Αριστεράς. Ήταν στέλεχος της Νεολαίας Λαμπράκη (μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής), ιδρυτικό μέλος του ΚΚΕ Εσ. και του Συνασπισμού.

De Siris

Αλέξανδρος A’

Αλέξανδρος A’

Ο Άγιος Αλέξανδρος, Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας (313-328), είναι αρκετά γνωστός ως πολέμιος του Αρειανισμού και ένας των πρωταγωνιστών της Α' Οικουμενικής Συνόδου.

Άγνωστο πότε γεννήθηκε, ήταν κληρικός του πατριαρχείου Αλεξανδρείας από τις αρχές του 4ου αιώνα το αργότερο. Το 313, μετά το θάνατο του Πατριάρχη Αχείλλα (ή Αχειλλίου), ήταν μαζί με τον Άρειο συνυποψήφιος για τον πατριαρχικό θρόνο. Μετά την επικράτησή του ο Άρειος άρχισε να διαδίδει την αίρεσή του συστηματικότερα. Μετά τις αρχικές προσπάθειες να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση, ο Αλέξανδρος συγκάλεσε το 318 στην Αλεξάνδρεια Σύνοδο που τον καταδίκασε ως αιρετικό. Το 324 στη Νίκαια η καταδίκη αυτή επαναλήφθηκε. Πεθαίνοντας το 328 όρισε ως διάδοχό του τον Αθανάσιο, εκλογή που επικυρώθηκε πανηγυρικά ψήφω κλήρου και λαού.

Πέθανε στις 17 Απριλίου 328 και γρήγορα η μνήμη του εισήχθη στο εορτολόγιο της Εκκλησίας, η οποία τιμά τη μνήμη του στις 29 Μαΐου.

De Siris