Στέφανος Αθανασιάδης

Στέφανος Αθανασιάδης

O Στέφανος (Κλάους) Αθανασιάδης είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ποντιακής καταγωγής, που γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1988 στο Λάκκωμα Χαλκιδικής και αγωνίζεται ως επιθετικός στον Π.Α.Ο.Κ.

Καριέρα

Τα πρώτα χρόνια

Το 1996 εντάχθηκε στο τμήμα τζούνιορ του Π.Α.Ο.Κ. και συνέχισε στην παιδική ομάδα του συλλόγου. Το 1998 μετέβη στην Τεργέστη της Ιταλίας όπου και αγωνίστηκε σε ένα τουρνουά με την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ., εντυπωσιάζοντας τους ανθρώπους της τοπικής ομάδας που θέλησαν να τον εντάξουν στο δυναμικό της. Ο νεαρός Στέφανος παρόλο που αρχικά πήγε με τους γονείς του, δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στο κλίμα και στις συνθήκες ζωής μια ξένης χώρας, ενώ το ίδιο συνέβη και στη Γερμανία και στη Χέρτα Βερολίνου που δοκίμασε αμέσως μετά, επιστρέφοντας τελικά στη Θεσσαλονίκη και στα παιδικά τμήματα του Π.Α.Ο.Κ.

Τα πρώτα επαγγελματικά βήματα

Προοδευτικά έφτασε ως τη δεύτερη ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. και έγινε για πρώτη φορά γνωστός όταν την περίοδο 2006-2007 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 24 τέρματα. Το καλοκαίρι του 2006 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό τριετές συμβόλαιο με τον Π.Α.Ο.Κ. Έκανε το ντεμπούτο του με την επαγγελματική ομάδα σε έναν αγώνα εναντίον της Λάρισας στις 24 Φεβρουαρίου 2007 ως αλλαγή, ενώ ο πρώτος του αγώνας ως βασικός ήταν ο τελευταίος της ίδιας περιόδου όπου σκόραρε δύο τέρματα στο πρώτο ημίχρονο στην ήττα της ομάδας του με 4-3. Την επόμενη περίοδο χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα και κυρίως ως αλλαγή, εντύπωση έκανε όμως το νικητήριο τέρμα εναντίον του Θρασύβουλου, όταν μπήκε στο 89’ και σκόραρε λίγο αργότερα δίνοντας τη νίκη στην ομάδα του.

Δανεικός στον Πανσερραϊκό

Το 2009 ο προπονητής του στον Π.Α.Ο.Κ. Φερνάντο Σάντος αποφάσισε να σταλεί ως δανεικός στον Πανσερραϊκό ώστε να πάρει συμμετοχές και να αποκτήσει εμπειρίες. Πραγματοποίησε μια καλή χρονιά στη Β' Εθνική και βοήθησε την ομάδα των Σερρών να επανέλθει στη μεγάλη κατηγορία με 22 συμμέτοχες και 5 τέρματα, ενώ σκόραρε και στη νίκη πρόκριση επί του Ολυμπιακού στο κύπελλο.

Επιστροφή στον Π.Α.Ο.Κ.

Την περίοδο 2010-2011 επέστρεψε στον Π.Α.Ο.Κ . Πραγματοποίησε τις πρώτες του συμμετοχές ως αλλαγή στα ευρωπαϊκά παιχνίδια του Europa League και έκλεισε τη χρονιά με 16 συμμετοχές και 5 τέρματα στο πρωτάθλημα. Την επόμενη περίοδο καθιερώθηκε ως ο βασικός επιθετικός του "Δικεφάλου", κάνοντας μια αρκετά καλή χρονιά με 25 συμμετοχές και 12 τέρματα ενώ σκόραρε και 3 φορές στο Europa League, μεταξύ αυτών και στην εκτός έδρας νίκη εναντίον της Τότεναμ.

Στις εθνικές ομάδες

Ο Αθανασιάδης ήταν μέλος της Εθνικής Ελπίδων (Κ-21) με την οποία είχε συνολικά 6 συμμετοχές και 1 τέρμα. Έγινε διεθνής με την Εθνική Ανδρών τον Ιούνιο του 2011, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον του Ισημερινού (1-1).

De Siris

Δολοφονία Γουέλς

Δολοφονία Γουέλς

23 Δεκεμβρίου 1975: Η Αθήνα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα δεύτερα μεταπολιτευτικά της Χριστούγεννα. Μεταξύ των καλεσμένων στη δεξίωση που παραθέτει ο αμερικανός πρέσβης είναι και ο ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας, Pίτσαρντ Σκίφινγκτον Γουέλς, με τη σύζυγό του Μαρία - Χριστιάνα.

Λίγο πριν από τις 10, το ζεύγος -ιδιαίτερα ευδιάθετο- παίρνει το δρόμο της επιστροφής για την οικία του, στο Ψυχικό, αγνοώντας την τραγική κατάληξη της βραδιάς. Καθώς η μαύρη λιμουζίνα σταματάει έξω από την έπαυλη, κάνει την εμφάνισή του ένα άλλο αυτοκίνητο, από το οποίο αποβιβάζονται τρεις ένοπλοι μασκοφόροι. Απομακρύνουν τον οδηγό και τη γυναίκα και εκτελούν τον 45χρονο διπλωμάτη με τρεις πυροβολισμούς.

Στον τόπο της επίθεση αφήνουν μία προκήρυξη, με την οποία την ευθύνη αναλαμβάνει η πρωτοεμφανιζόμενη «Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη». Η ίδια προκήρυξη αποστέλλεται τρεις ημέρες αργότερα και στις εφημερίδες. Ωστόσο, δεν θα δημοσιευθεί κατόπιν εισαγγελικής απαγόρευσης. Επιπλέον, μέσα στο κλίμα της εποχής κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ πρακτόρων της CIA.

Το όνομα του Pίτσαρντ Γουέλς είχε δημοσιευθεί ένα μήνα νωρίτερα, στις 25 Νοεμβρίου, στην κορυφή καταλόγου στελεχών της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών με έδρα την Αθήνα, στην αγγλόφωνη εφημερίδα Athens News. O κατάλογος αυτός, που εστάλη από μυστηριώδη ελληνοαμερικανική επιτροπή, παρουσίαζε τον Γουέλς ως επικεφαλής του κλιμακίου της CIA στην Ελλάδα.

Η ιδιότητά του, όμως, ως σταθμάρχης της CIA, στη Λίμα του Περού, είχε αποκαλυφθεί από τον Ιανουάριο του 1975, σε κατάλογο της ανεξάρτητης αμερικανικής πολιτικής επιθεώρησης «Counter Spy» (Αντικατασκοπία). Η δολοφονία του έδωσε την ευκαιρία στην αμερικανική κυβέρνηση να κατηγορήσει την «Counter Spy» ως υπεύθυνη.

Η εκδοχή του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ πρακτόρων κατέπεσε ένα χρόνο αργότερα. Στις 24 Δεκεμβρίου του 1976 η γαλλική εφημερίδα «Liberation» δημοσίευσε ένα πρωτότυπο κείμενο της «17N», που έλαβε από πηγή ιδιαίτερα αξιόπιστη έως τότε. Σ' αυτό, η οργάνωση αναλάμβανε την ευθύνη για τη δολοφονία Γουέλς, περιγράφοντας με ακρίβεια την παρακολούθηση του στόχου και την οργάνωση της επιχείρησης.

www.sansimera.gr

De Siris

Helmut Schmidt

Χέλμουτ Σμιτ 

Ο Χέλμουτ Χάινριχ Βάλντεμαρ Σμιτ γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1918, είναι Γερμανός πολιτικός του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας (SPD) που κατέλαβε υπουργικά αξιώματα ενώ διετέλεσε και καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας από το 1974 έως το 1982.

Τα πρώτα χρόνια

Ο Χέλμουτ Σμιτ, γιος δύο δασκάλων, γεννήθηκε στο Αμβούργο. Ο πατέρας του Χέλμουτ Σμιτ ήταν γιος ενός Εβραίου επιχειρηματία, αν και αυτό κρατήθηκε μυστικό στην οικογένεια. Αυτό επιβεβαιώθηκε δημόσια από τον Σμιτ το 1984.

Στις 27 Ιουνίου 1942 παντρεύτηκε την Hannelore «Loki» Glaser με την οποία απέκτησε δύο παιδιά: τον Helmut Walter (26 Ιουνίου 1944 - Φεβρουάριος 1945, πέθανε σε βρεφική ηλικία από μηνιγγίτιδα), και την Susanne (1947), η οποία εργάζεται στο Λονδίνο. Προς το τέλος του πολέμου, από τον Δεκέμβριο του 1944 και μετά, υπηρέτησε ως υπαξιωματικός πυροβολικού στο δυτικό μέτωπο. Συνελήφθη από τους Βρετανούς τον Απρίλιο του 1945 στο Λύνεμπουργκ και ήταν αιχμάλωτος πολέμου μέχρι τον Αύγουστο.

Μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στο Αμβούργο, μελετώντας τα οικονομικά και την πολιτική επιστήμη. Το 1949 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας ενώ, νωρίτερα, στο διάστημα 1947-1948 ήταν ηγέτης της Sozialistische Deutsche Studentenbund (SDS), της οργάνωσης σπουδαστών της SPD. Εργάστηκε για την κυβέρνηση του κρατιδίου του Αμβούργου στο τμήμα οικονομικής πολιτικής. Αρχίζοντας το 1952 υπό τον Κάρλ Σίλερ (Karl Schiller), ήταν υπουργός Οικονομίας και Μεταφορών του Αμβούργου. Από το 1953 έως το 1962 εργάστηκε για το SPD στην Ομοσπονδιακή Βουλή.

Εκλέχτηκε στην Ομοσπονδιακή Βουλή το 1953 και το 1958 ένωσε το εθνικό συμβούλιο της SPD (Bundesvorstand) για την εκστρατεία ενάντια στα πυρηνικά όπλα και τον εξοπλισμό του γερμανικού στρατού με τέτοια όπλα. Το 1958 παραχώρησε την έδρα του στο κοινοβούλιο για να επικεντρωθεί στους στόχους του στο Αμβούργο. Από τις 27 Φεβρουαρίου 1958 μέχρι τις 29 Νοεμβρίου 1961 ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο δεν εκλέχτηκε άμεσα αυτό το χρόνο. Το 1961 έγινε υπουργός Εσωτερικών του Αμβούργου. Το 1965 επανεκλέχθηκε στην Ομοσπονδιακή Βουλή και τον Οκτώβριο του 1969 έγινε υπουργός Άμυνας υπό τον Βίλλυ Μπραντ.

Ως Καγγελάριος

Ανέλαβε καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας στις 16 Μαΐου 1974 μετά την παραίτηση του Μπραντ. Δραστηριοποιήθηκε επίσης στη βελτίωση των σχέσεων με τη Γαλλία και τον τότε πρόεδρό της Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εσταίν. Το 1975 υπογράφτηκε στο Ελσίνκι η τελική πράξη, με την οποία δημιουργήθηκε η Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασίας στην Ευρώπη (γνωστή και ως ΔΑΣΕ), η οποία εξελίχθηκε στον ΟΑΣΕ. Παρέμεινε καγκελάριος μετά από τις εκλογές του 1976 σε κυβέρνηση συνασπισμού με το FDP.

Η πολιτική εναντίον της τρομοκρατικής Φράξια Κόκκινος Στρατός ήταν αντίσταση με καμία γραμμή συμβιβασμού. Συγκεκριμένα, επέτρεψε στην αντιτρομοκρατική μονάδα GSG 9 να τελειώσει την πειρατεία του αεροσκάφους Landshut της Lufthansa το φθινόπωρο του 1977. Συνέδεσε το πολιτικό μέλλον του έντονα με την επέκταση του ΝΑΤΟ μετά από τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν.

Ήταν ο σημαντικότερος υποστηρικτής τις ένταξης της Ελλάδος στην ΕΟΚ, η οποία πραγματοποιήθηκε τελικά το 1981. Τον συνέδεε στενή φιλία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Τον Φεβρουάριο του 1982 κέρδισε ψήφο εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο, εντούτοις τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους τέσσερις υπουργοί της FDP απομακρύνθηκαν από τον συνασπισμό. Μετά από άκαρπες προσπάθειες να παραμείνει με μια κυβέρνηση μειοψηφίας (που αποτελούνταν μόνο από τα μέλη της SPD), αναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν την 1η Οκτωβρίου, μετά από ψηφοφορία, δεν ανανεώθηκε η εμπιστοσύνη της Βουλής. Αποσύρθηκε από την Ομοσπονδιακή Βουλή το 1986 αλλά παρέμεινε πολιτικά ενεργός. Τον Δεκέμβριο του 1986 ήταν ένας από τους ιδρυτές της επιτροπής που υποστηρίζει την ΟΝΕ και τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Βιβλιογραφία στα Ελληνικά

Η Γερμανία μετά τον ψυχρό πόλεμο και η Ευρώπη, Εκδόσεις: Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1997,

Η αυτοδυναμία της Ευρώπης (Προοπτικές για τον 21ο αιώνα), Εκδόσεις: Παπαζήση, Αθήνα 2003,

Παγκοσμιοποίηση, Εκδόσεις: Αφοί Κυριακίδη, Αθήνα 2005,

Συμμετοχή σε συλλογικό έργο: Μετά το σεισμό (Οικονομική κρίση και θεσμική επιλογή), Εκδόσεις: Παπαζήση, Αθήνα 2010

De Siris

Lavrentiy Beria

Λαβρέντι Μπέρια 

O Λαβρέντι Πάβλοβιτς Μπέρια γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1899 και πέθανε στις 23 Δεκεμβρίου1953, ήταν Σοβιετικός πολιτικός, επικεφαλής του σοβιετικού μηχανισμού ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών υπό τον Στάλιν. Προς το τέλος της περιόδου του Μεγάλου Τρόμου είχε γίνει αναπληρωτής και στη συνέχεια επικεφαλής της NKVD και διεξήγαγε εκκαθάριση και στην ίδια τη NKVD. Ο Μπέρια άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή του κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αμέσως μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953, όταν, ως πρώτος Αντικαταστάτης του Πρωθυπουργού, εφάρμοσε μια σύντομη εκστρατεία φιλελευθεροποίησης.

Ο Μπέρια υπήρξε ο μακροβιότερος και έχων τη μεγαλύτερη επιρροή από τους αρχηγούς της μυστικής αστυνομίας του Στάλιν, με το αποκορύφωμα αυτής της επιρροής να λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Διαρκώς διοικούσε τεράστιες μονάδες του σοβιετικού κράτους και υπηρέτησε ως de facto Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης, επικεφαλής των επιχειρησιακών μονάδων της NKVD και υπεύθυνος για τις anti-partisan operations στο Ανατολικό Μέτωπο στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, αλλά και ενεργώντας ως οπισθοφυλακές για τον εκφοβισμό χιλιάδων "προδοτών, παραιτημένων, δειλών και μονίμως επικαλούμενων ασθένεια". Ο Μπέρια διοίκησε το αχανές σύμπλεγμα των στρατοπέδων εργασίας του Γκουλάγκ και ήταν ο κυρίως υπεύθυνος για την παρακολούθηση οργανισμών μυστικής άμυνας που έγιναν γνωστοί με το όνομα sharashka και οι οποίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πολεμική προσπάθεια. Έπαιξε επίσης αποφασιστικό ρόλο στον συντονισμό των Σοβιετικών Παρτιζάνων, αναπτύσσοντας ένα εντυπωσιακό δίκτυο κατασκοπείας και σαμποτάζ πίσω από τις γερμανικές γραμμές. Παρακολούθησε τη Διάσκεψη της Γιάλτας στο πλευρό του Στάλιν, ο οποίος τον σύστησε στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Φραγκλίνο Ρούζβελτ ως "ο δικός μας Χίμλερ". Μετά τον πόλεμο οργάνωσε την κομμουνιστική κατάληψη των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Η ασυμβίβαστη σκληρότητα με την οποία ο Μπέρια ασκούσε τα καθήκοντά του και η ικανότητά του να παράγει αποτελέσματα κορυφώθηκε στην επιτυχία του όσον αφορά την παρακολούθηση του σοβιετικού προγράμματος παραγωγής ατομικής βόμβας. Ο Στάλιν τού είχε δώσει απόλυτη προτεραιότητα και το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από πέντε χρόνια στο μεγαλύτερο μέρος του λόγω της σοβιετικής κατασκοπείας ενάντια στη Δύση που οργανώθηκε από τη NKVD του Μπέρια.

Αποτέλεσε για σύντομο διάστημα μέρος της κυβερνώσας "τρόικας" με τον Γκεόργκι Μαλενκόφ και τον Βιατσεσλάβ Μόλοτωφ. Παρ' όλα αυτά, την ίδια χρονιά αυτός συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ισχυρίστηκε ότι είχε δηλητηριάσει τον Στάλιν, σύμφωνα με τις αναμνήσεις του Μόλοτωφ.

De Siris

Αναστασία η Φαρμακολύτρα

Αναστασία η Φαρμακολύτρα

Η Αναστασία η Φαρμακολύτρα ήταν μάρτυρας της ορθόδοξης εκκλησίας.

Βιογραφικά στοιχεία

Πατέρας της ήταν ο Πρετέξτατος, ισχυρός προύχοντας την Ρωμαϊκή εποχή, αλλά και ειδωλολάτρης. Η μητέρα της Φλαβία ήταν χριστιανή.

Η Αναστασία βαφτίστηκε χριστιανή και ανατράφηκε από την μητέρα της. Όταν πέθανε η μητέρα της, την ανατροφή της Αναστασίας ανέλαβε ο Χρυσόγοος, επίσης ευσεβής χριστιανός. Όταν η Αναστασία έφτασε σε ώριμη ηλικία, ο πατέρας της την πίεζε να παντρευτεί τον Ρωμαίο εθνικό Ποπλίο. Η Αναστασία απέφυγε τον Ποπλίο σαρκικά, ενώ αυτός της κατέτρωγε την περιουσία σε ειδωλολατρικές και άσωτες εκδηλώσεις. Η Αναστασία υπέφερε πολύ, διότι δεν μπορούσε να εκπληρώσει ελεύθερα τις χριστιανικές της υποχρεώσεις. Ο Πόπλιος είδε ότι δεν μπορούσε να αλλαξοπιστήσει την γυναίκα του και την έκλεισε σε βαριά φυλακή. Τον δε Χρυσογόνο τον έκλεισε ο Διοκλητιανός σε φυλακή και τον βασάνιζε. Σώζεται αλληλογραφία μεταξύ της Αγίας Αναστασίας, τόν καιρό πού τήν είχε φυλακίσει ο άνδρας της, γιά νά εμποδίσει τήν φιλάνθρωπη δράση της, καί του Χρυσογόνου, πού τόν είχαν φυλακίσει, γιατί δίδασκε μέ παρρησία καί πολλή επιτυχία τό Χριστιανισμό. Τόν Χρυσόγονο ακολούθησε η Αναστασία στήν μαρτυρική του πορεία από τή Ρώμη στή Νικομήδεια, αφού εν τώ μεταξύ αποφυλακίσθηκε μετά τό θάνατο του συζύγου της (ο Πόπλιος πήγε πρέσβης στην Περσία όπου τον βρήκε αιφνίδιος θάνατος).Η Αναστασία αφότου αφέθηκε ελεύθερη χρησιμοποιούσε τις φαρμακευτικές της γνώσεις για να θεραπεύει τους φυλακισμένους.

Η μνήμη της τιμάται στις 22 Δεκεμβρίου.

De Siris

Αριστείδης Μωραϊτίνης

Αριστείδης Μωραϊτίνης

Ο Αριστείδης Μωραϊτίνης γεννήθηκε το 1891 και πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου 1918, υπήρξε αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και από τους πρωτοπόρους της ελληνικής αεροπορίας. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) πραγματοποίησε μαζί με τον Μιχαήλ Μουτούση την πρώτη στην παγκόσμια ιστορία αεροπορική αποστολή ναυτικής συνεργασίας. Ο Αριστείδης Μωραϊτίνης τα επόμενα έτη πρωτοστάτησε στην εκπαίδευση νέων Ελλήνων πιλότων, ενώ ανέλαβε πρωτοβουλίες για την ανάδειξη της ναυτικής αεροπορίας της οποίας ήταν διοικητής. Το 1915 κατατάχτηκε στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης του Ελευθερίου Βενιζέλου και συμμετείχε δυναμικά ως εκπαιδευτής αεροπόρων και επικεφαλής αεροπορικών αποστολών στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και στις περιοχές των Δαρδανελλίων, στο ανατολικό Αιγαίο και στη Μικρά Ασία, μέχρι και το τέλος του Πολέμου.

Αναδείχτηκε στον κορυφαίο Έλληνα «ιπτάμενο άσσο» του Α' Παγκοσμίου Πολέμου με συνολικά εννέα καταρρίψεις εχθρικών αεροσκαφών, ενώ απέσπασε διακρίσεις από την Ελληνική και τη Βρετανική Κυβέρνηση. Τον Νοέμβριο του 1918, μετά τη συνθηκολόγηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν επικεφαλής του ελληνικού αεροπορικού σμήνους που πέταξε στην Κωνσταντινούπολη. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών, αφήνοντας σημαντικό έργο στον τομέα της ανάπτυξης του αεροπορικού οράματος, συμπεριλαμβανομένου και στη δημιουργία τοπικής αεροπορικής βιομηχανίας.

Βαλκανικοί Πόλεμοι

Πρώιμη ναυτική σταδιοδρομία

Ο Μωραϊτίνης γεννήθηκε στην Αίγινα το 1891. Τον Σεπτέμβριο του 1906 εισήλθε ως δόκιμος στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και αποφοίτησε ως σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού το 1910. Όταν ξέσπασαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι υπηρετούσε ως ύπαρχος στο τορπιλοβόλο «Τ15», που δρούσε στην περιοχή της Λήμνου. Το συγκεκριμένο σκάφος ήταν υπεύθυνο για τη ρυμούλκηση και γενικότερα την ασφάλεια του «Ναυτίλου», ενός υδροπλάνου τύπου Astra Hydroplane που είχε αναλάβει να εκτελέσει αποστολές αναγνώρισης στην συγκεκριμένη περιοχή.

Ύστερα από τη νικηφόρα για την Ελλάδα Ναυμαχία της Έλλης, στις 5 Ιανουαρίου 1913, ο οθωμανικός στόλος είχε υποχωρήσει στο στενό των Δαρδανελλίων. Για τον λόγο αποφυγής κάποιου αιφνιδιασμού, θεωρήθηκε σημαντικό από την ελληνική ναυτική διοίκηση, να συλλεχθούν πληροφορίες για τη θέση και την κατάσταση του οθωμανικού ναυτικού. Για αυτό το σκοπό διατάχθηκε αναγνωριστική αποστολή με υδροπλάνο Maurice Farman MF.7, καθώς ο «Ναυτίλος» παρουσίαζε σοβαρά μηχανικά προβλήματα. Χειριστής του υδροπλάνου ήταν ο αεροπόρος του στρατού, υπολοχαγός Μιχαήλ Μουτούσης, ενώ στην αποστολή είχε προβλεφθεί να υπάρχει και παρατηρητής από το ναυτικό, προκειμένου να έχει τη δυνατότητα να αναγνωρίσει τα πλοία του εχθρική στόλου. Τη θέση αυτή ανέλαβε ο Αριστείδης Μωραϊτίνης, αφού παρ’ όλο που δεν είχε πτητική εμπειρία, ζήτησε από τον κυβερνήτη του θωρηκτού «Αβέρωφ», αντιπλοίαρχο Σοφοκλή Δούσμανη, να συμμετάσχει στην αποστολή. Τελικά η πρότασή του έγινε δεκτή, μετά από έγκριση του ίδιου του αρχηγού στόλου, ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη.

Η πρώτη αεροπορική αποστολή ναυτικής συνεργασίας

Έτσι, στις 24 Ιανουαρίου (5 Φεβρουαρίου νέου ημερολογίου) ο σημαιοφόρος Αριστείδης Μωραϊτίνης ως παρατηρητής και ο υπολοχαγός Μιχαήλ Μουτούσης ως χειριστής, ύστερα από εντολή του διοικητή της ναυτικής βάσης Μούδρου, ξεκίνησαν για την αποστολή με το συγκεκριμένο υδροπλάνο. Στις 08.30 το πρωί το αεροσκάφος τους αποθαλασσώθηκε και πέταξε διαδοχικά πάνω από τον Ελλήσποντο και την Καλλίπολη, όπου κατόπτευσε την εχθρική ναυτική βάση του Ναγαρά. Η πορεία που ακολούθησαν ήταν σκοπίμως τεθλασμένη ώστε να αποφύγουν τα τουρκικά παρατηρήτρια. Από ύψος 1.200 μ. ο Μωραϊτίνης αναγνώρισε μεγάλο μέρος του εχθρικού στόλου: το θωρηκτό «Χαϊρεδίν Μπαρμπαρόσσα», τρία τορπιλοβόλα και επτά αντιτορπιλικά. Μάλιστα ένα από τα αντιτορπιλικά είχε υποστεί σοβαρές ζημιές και επισκευαζόταν στα αβαθή. Όλες αυτές οι πληροφορίες αποτυπώθηκαν σε ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα που το συμπλήρωσε κατά τη διάρκεια της πτήσης.

Κατά τη διάρκεια της αναγνωριστικής αποστολής, το ελληνικό αεροσκάφος δεχόταν τα πυρά των τουρκικών πυροβολείων, αλλά και από τα ατομικά όπλα των Τούρκων στρατιωτών, που δεν κατάφεραν να το χτυπήσουν. Αμέσως μετά την αναγνώριση, ο Μωραϊτίνης έριξε τέσσερις αυτοσχέδιες βόμβες που προκάλεσαν επιφανειακές ζημιές στην προβλήτα, καθώς και σε σκάφη στον τούρκικο ναύσταθμο. Στην επιστροφή κατευθύνθηκαν με το αεροσκάφος προς τη Λήμνο, αλλά νοτιοδυτικά της Ίμβρου εκτελέστηκε, λόγω μηχανικής βλάβης, αναγκαστική προσθαλάσσωση. Στην περιοχή έσπευσε το αντιτορπιλικό «Βέλος» που το ρυμούλκησε και το μετέφερε τελικά στον Μούδρο στις 15:30. Η συνολική διάρκεια της πτήσης ήταν 2 ώρες και 20 λεπτά, ενώ το αεροσκάφος διήνησε 120 χλμ.. Ως προς τον αντικειμενικό στόχο της, δηλαδή την αναγνώριση του οθωμανικού στόλου στο ναύσταθμο του Ναγαρά, η αποστολή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Η συγκεκριμένη αποστολή θεωρείται ως η πρώτη στην ιστορία αεροπορική αποστολή ναυτικής συνεργασίας και είχε ευρεία απήχηση στο τύπο της εποχής, ελληνικό και διεθνή. Η σημασία της για τις ελληνικές δυνάμεις ήταν σημαντικότατη. Εκτός από το γεγονός ότι συγκεντρώθηκαν πολύτιμες πληροφορίες, διαφάνηκε πλέον η δυνατότητα να αξιοποιηθεί το αεροπλάνο σε διάφορες αποστολές προς όφελος της Ελλάδας. Για τον ίδιο τον Μωραϊτίνη το γεγονός αυτό σημάδεψε τη σταδιοδρομία του και στο εξής η αεροπορία θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του.

Αεροπορική εκπαίδευση και Κίνημα Εθνικής Αμύνης

Μετά τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων, ο Μωραϊτίνης ήταν από τους πρώτους αξιωματικούς του ναυτικού που απέκτησαν αεροπορική εκπαίδευση. Μάλιστα, για την εκπαίδευση των Ελλήνων πιλότων είχε μεταβεί και βρετανική αποστολή στην Ελλάδα. Παράλληλα, οργανώθηκε η Ναυτική Αεροπορική Υπηρεσία και παρελήφθησαν νέα αεροσκάφη: 7 υδροπλάνα Sopwith Greek Seaplane. Με το ξέσπασμα όμως του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σταμάτησαν οι νέες παραλαβές. Ο Μωραϊτίνης ολοκλήρωσε την αεροπορική του εκπαίδευση τον Οκτώβριο του 1914, στην Ελευσίνα.

Το 1914 μαζί με τον αεροπόρο Δημήτριο Καμπέρο ανέλαβαν την πρωτοβουλία για την δημιουργία σχολής ναυτικής αεροπορίας. Ο Μωραϊτίνης ανέλαβε τα καθήκοντα του εκπαιδευτή πιλότων στη νέα αυτή σχολή που λειτούργησε στο Παλαιό Φάληρο, ενώ σε λίγο καιρό, τον Μάιο του 1915, ανέλαβε και την ίδια τη διοίκηση της Ναυτικής Αεροπορίας. Μάλιστα το 1916, ιδρύθηκε και το πρώτο εργοστάσιο αεροσκαφών στην Ελλάδα, πρόγονος του μετέπειτα Κρατικού Εργοστασίου Αεροσκαφών. Η δημιουργία μίας αυτόνομης αεροπορικής βιομηχανίας στην Ελλάδα ήταν και ένα από τα οράματα του Μωραϊτίνη.

Όταν ξέσπασε, τον Σεπτέμβριο του 1915, το κίνημα της Εθνικής Αμύνης στην Θεσσαλονίκη με επικεφαλής τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο Μωραϊτίνης έσπευσε κατευθείαν να καταταχθεί, μαζί με πολλούς άλλους αξιωματικούς της Ναυτικής Αεροπορίας. Αμέσως μετά προωθήθηκε στη Θάσο και τη Λήμνο. Ο ίδιος ορίστηκε και πάλι διοικητής της Ναυτικής Αεροπορίας, η οποία είχε την υποστήριξη της 2ης Πτέρυγας του Βρετανικού Ναυτικού.

Α' Παγκόσμιος Πόλεμος

Δραστηριότητα στο Μακεδονικό Μέτωπο

Εκτός από διοικητής, είχε αναλάβει και την εκπαίδευση των νέων πιλότων. Ο ίδιος ήταν πάντα επικεφαλής των αεροπορικών σχηματισμών, ενώ μέρος της εκπαίδευσης περιελάμβανε και τη συμμετοχή σε πραγματικές αποστολές. Εκείνη την εποχή οι Έλληνες πιλότοι πραγματοποιούσαν αποστολές πάνω από την κατεχόμενη από Γερμανο-βουλγαρικά στρατεύματα Θράκη και ανατολική Μακεδονία.

Από τις πιο παράτολμες αποστολές που ανέλαβε εκείνη την εποχή, ήταν στις 18 Μαΐου 1917. Με παρατηρητή τον Παντελή Ψύχα βομβάρδισε το εχθρικό αεροδρόμιο του Ζέρεβιτς, στην κατεχόμενη Δράμα, με αεροσκάφος Farman. Στην ίδια αποστολή βομβάρδισε και τρεις εχθρικές αμαξοστοιχίες. Η αποστολή σημείωσε απόλυτη επιτυχία, ενώ τα πυκνά αντιαεροπορικά πυρά δεν κατάφεραν να πλήξουν το αεροσκάφος του. Από τον Μάιο του 1917, σχηματίστηκε η ελληνική μοίρα αεροσκαφών «Ζ», που αναλάμβανε αποστολές σε όλο το μήκος του Μακεδονικού Μετώπου. Ο Μωραϊτίνης, παρόλο που τα εχθρικά γερμανικά αεροσκάφη ήταν πιο εξελιγμένα, κατάφερνε με σωστούς ελιγμούς να φέρνει σε πέρας τις αποστολές που είχε αναλάβει. Στις 4 Ιουνίου 1917, ήταν επικεφαλής αεροπορικού σχηματισμού και πετούσε με αεροσκάφος Camel. Πραγματοποιήθηκε αερομαχία με γερμανικό Fokker, που τελικά δεν κατάφερε να τον πλήξει. Όμως το εχθρικό αεροσκάφος, μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια, κατέρριψε ένα αλλο ελληνικό αεροσκάφος τύπου Farman, που επέβαιναν ο Παντελής Ψύχας και ο Δημήτριος Αργυρόπουλος. Ο τελευταίος σκοτώθηκε κατά την πρόσκρουση στην θάλασσα.

Αποστολές μετά την επίσημη είσοδο της Ελλάδας στον Πόλεμο

Όταν η Ελλάδα εισήλθε επίσημα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στον πλευρό της Αντάντ τον Ιούνιο του 1917, ο Μωραϊτίνης τοποθετήθηκε και πάλι στον τομέα βορείου Αιγαίου, όπου πετούσε μαχητικά αεροσκάφη Sopwith Camel υπό βρετανική διοίκηση, ενώ ο ίδιος τελούσε πάντα διοικητής των ελληνικών μοιρών της Ναυτικής Αεροπορικής Υπηρεσίας. Παράλληλα, εντάθηκε και η εκπαιδευτική προσπάθεια για την κατάρτιση νέων αεροπόρων, της οποίας ηγούνταν.

Ήταν επικεφαλής αεροπορικών σχηματισμών και σε αποστολές που πραγματοποιήθηκαν και στην περιοχή της Καλλίπολης και γενικότερα στην Ανατολική Θράκη. Μάλιστα βομβάρδισε και τα εχθρικά πολυβολεία του Τσανάκ-Καλέ. Δεν έλειψαν και οι καταρρίψεις γερμανικών αεροσκαφών από τον Μωραϊτίνη κατά τη διάρκεια αερομαχιών, όπως έγινε στις 2 Αυγούστου 1917.

Στις 20 Ιανουαρίου του 1918, σημειώθηκε σημαντική αεροπορική δραστηριότητα στα Δαρδανέλλια, καθώς το γερμανικό θωρηκτό «Γκαίμπεν» (Goeben), που είχε ενταχθεί προσωρινά στον οθωμανικό στόλο ως «Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ», προσπάθησε να επιτεθεί στη συμμαχική ναυτική βάση της Ίμβρου, αλλά έπεσε σε ναρκοπέδιο. Ο Μωραϊτίνης με αεροσκάφος Sopwith Camel, και ενώ συνόδευε δύο βρετανικά βομβαρδιστικά που κατευθύνονταν εναντίον του θωρηκτού, δέχτηκε ξαφνική επίθεση από δέκα εχθρικά μαχητικά. Τελικά με επικινδύνους ελιγμούς κατάφερε να εκδιώξει το επιτιθέμενο σμήνος ενώ κατέρριψε τρία από τα εχθρικά αεροσκάφη. Στο αεροσκάφος του, λόγω των συνεχών αερομαχιών καταμετρήθηκαν, μετά το πέρας της αποστολής, συνολικά 20 'τρύπες', προερχόμενες από τα πολυβόλα των εχθρικών αεροσκαφών. Ο ίδιος περιέγραψε σε συνάδελφό του αργότερα μέρος αυτής της εμπειρία ως εξής:

«...Με το πρώτο ύψος ένας γερμανός εμπρός μου, του επιτίθεμαι και σε λίγο τον βλέπω να πέφτη. Αν και ήμουν βέβαιος με τον τρόπο που έπεφτε ότι δεν είχε ελπίδα ήθελα να τον παρακολουθήσω, αλλ' εν τω μεταξύ βλέπω άλλον να με πλησιάζη. Επιτίθεμαι τότε εις αυτόν και δεν προφθάνω να βεβαιωθώ ότι τον κατέβασα ασφαλώς όσον τον πρώτον όταν ακούω το μοτέρ μου να ρατάρη και μετ' ολίγον να σταματά χωρίς να σταματήσει ευτυχώς η έλιξ. Πλανάροντας έπεφτα μεταξύ Στενών και και Μαυριών, είχα αρχίση ν' απελπίζωμαι όταν ακούω πίσω μου μυδραλιοβόλο. Γυρίζω βλέπω ένα γερμανό να με κτυπά. Είχα ύψος ως 800 μέτρα μόνο. Ξανά προσπαθώ να θέσω εις κίνησιν το μοτέρ μου πλήρης απελπισίας και περιέργως το βλέπω να παίρνη εμπρός. Ε! πια καταλαβαίνεις. Βρίσκομαι αμέσως στην ουρά του και δεν τον άφησα έως ότου τον είδα να πέφτη και να χάνεται εκεί που ελογάριαζα προ ολίγου τον εαυτό μου...»

Οι βομβαρδισμοί κατά του εχθρικού θωρηκτού συνεχίστηκαν, ενώ στις 22 Φεβρουαρίου πιθανότατα πραγματοποιήθηκε αερομαχία μεταξύ του Μωραϊτίνη και του Γερμανού «άσσου», Έμιλ Μάινεκε, με αμφίρροπο αποτέλεσμα.

Λόγω της τολμηρής δραστηριότητας που ανέπτυξε ο Μωραϊτίνης, απέσπασε πολλούς εντυπωσιακούς σχολιασμούς από ξένους πολεμικούς ανταποκριτές, ενώ τιμήθηκε από την Ελληνική και τη Βρετανική Κυβέρνηση με διάφορα παράσημα και συγχαρητήριες επιστολές. Ιδιαίτερα, η κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας τον τίμησε με το μετάλλιο του Τάγματος Διακεκριμένης Υπηρεσίας (Distinguished Service Order). Επίσης, μεταξύ των πιλότων των συμμαχικών δυνάμεων έμεινε άτυπα γνωστός ως «άσσος των αεροπόρων της Μεσογείου» και «ατρόμητος αεροπόρος».

Μετά την επιχείρηση Γκαίμπεν, και λόγω της εκτεταμένης και επιτυχούς δραστηριότητας που ανέπτυξαν τα αεροσκάφη της Ελληνικής Ναυτικής Αεροπορικής Υπηρεσίας, συγκροτήθηκαν στο βόρειο Αιγαίο, τον Μάιο του 1918, τέσσερις μοίρες αεροσκαφών με τις κωδικές ονομασίες Η1, Η2, Η3 και Η4. Ο ίδιος ο Μωραϊτίνης τοποθετήθηκε επικεφαλής της Η2 μοίρας με έδρα τον Μούδρο.

Η Η2 μοίρα του Μωραϊτίνη μεταστάθμευσε για ένα διάστημα στο αεροδρόμιο Καλλονής στη Λέσβο. Εν τω μεταξύ, η παρουσία της ελληνικής αεροπορίας στον εναέριο χώρο του ανατολικού Αιγαίου είχε σαν αποτέλεσμα να εξασθενίσουν οι εναέριες εχθρικές (γερμανο-τουρκικές) επιδρομές στην περιοχή από τις οποίες υπέφερε ο τοπικός πληθυσμός. Από την Καλλονή πραγματοποιήθηκαν αποστολές βομβαρδισμού εναντίον των εχθρικών αεροδρομίων Καζαμίρ στη Σμύρνη, στο Σαντζάκ Καλέ και στη Μενεμένη, καθώς και στη γέφυρα της Μαγνησίας. Σε μία αποστολή ο Μωραϊτίνης, πετώντας με υδροπλάνο Farman, κατάφερε να βομβαρδίσει γερμανικό καταδρομικό στο λιμάνι της Σμύρνης, στρατιωτικές εγκαταστάσεις μέσα στην πόλη, ενώ διέφυγε εγκαίρως πριν την άφιξη εχθρικών καταδιωκτικών.

Μάλιστα ο Μωραϊτίνης ήταν ιδιαίτερα τολμηρός στις αποστολές που αναλάμβανε, σε βαθμό που το Υπουργείο Ναυτικών του απέστειλε σύσταση με την οποία τον προέτρεπε να μη θέτει τη ζωή του σε κίνδυνο. Παρ' όλα αυτά ο Έλληνας αεροπόρος αγνόησε αυτή τη σύσταση και με έγγραφη απάντηση που έδωσε, θεώρησε ότι δεν είναι σύμφωνη με το στρατιωτικό πνεύμα.

Μετά τη λήξη του πολέμου και θάνατος

Κατά τη λήξη του πολέμου ο Μωραϊτίνης είχε συνολικά εννέα καταρρίψεις, ενώ ήταν ο μοναδικός Έλληνας άσσος. Με την συνθηκολόγηση και την ουσιαστική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ελληνικό αεροπορικό σμήνος με επικεφαλής τον ίδιο έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο του Αγίου Στεφάνου. Μάλιστα η παρουσία των Ελλήνων αεροπόρων στην Πόλη, παρ' όλο που προσπάθησαν να είναι διακριτικοί, προκάλεσε ενθουσιώδεις αντιδράσεις στον τοπικό Ελληνισμό.

Στις 22 Δεκεμβρίου, 1918, και ενώ πετούσε από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, το αεροσκάφος του, Breguet Bre 14, συνετρίβη εξαιτίας σφοδρών καιρικών συνθηκών στην περιοχή του Ολύμπου. Ο συγκεκριμένος τύπος αεροσκάφους ήταν άγνωστος στον Έλληνα αεροπόρο, ενώ πρόταση που του είχε γίνει να τον συνοδεύσει Γάλλος μηχανικός την αρνήθηκε. Το γεγονός ότι δεν βρέθηκε κανένα ίχνος από τα συντρίμμια του αεροσκάφους οδήγησε στο ενδεχόμενο ότι μπορεί πιθανότατα να κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Πηλίου και Κασσάνδρας

Μνήμη

Ο θάνατος του Αριστείδη Μωραϊτίνη θεωρήθηκε εθνική απώλεια. Προτομή του ανεγέρθηκε στο διοικητήριο του Κρατικού Εργοστασίου Αεροσκαφών στο Παλαιό Φάληρο, στο σημείο που σήμερα στεγάζεται του Μουσείο Ιστορίας της Πολεμικής Αεροπορίας. Η οδός που οδηγεί σε εκείνο το σημείο επίσης φέρει του όνομά του.

Ως χαρακτήρας συνδύαζε μία σειρά από χαρίσματα που τον ξεχώριζαν ανάμεσα στους αξιωματικούς της εποχής του: μεθοδικότητα, αλτρουισμός, πατριωτισμός, ενώ κάθε απόφασή του εμπνέονταν από διορατικότητα και τόλμη. Διέθετε σημαντική ικανότητα στη διοίκηση του προσωπικού του, όπως στη διαδικασία επιλογής των κατάλληλων υποψήφιων αεροπόρων, ενώ πάντα συμμετείχε σε πολεμικές αποστολές, παρ' όλο που λόγω της θέσης του είχε τη δυνατότητα να περιοριστεί σε καθήκοντα διοίκησης. Ιδιαίτερα η τελευταία επιλογή του, κέρδισε την αμέριστη εμπιστοσύνη των συναδέλφων του.

Η πολεμική του δραστηριότητα περιελάμβανε συνολικά 185 αεροπορικές αποστολές σε περίοδο πολέμου. Η δράση του δύναται να συνοψιστεί αριθμητικά σε: 20 αερομαχίες, 20 αποστολές δίωξης, 25 ανθυποβρυχιακές αποστολές, 27 επιθετικής αναγνώρισης και 80 βομβαρδισμού.  Από τις συνολικά 9 καταρρίψεις εχθρικών αεροσκαφών, οι 4 είναι επιβεβαιωμένες.

Ορισμένες από τις ηθικές που αποκόμισε είναι οι εξής:

Ελληνικός Πολεμικός Σταυρός.

Συγχαρητήρια επιστολή της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Βρετανικό παράσημο του Τάγματος Διακεκριμένης Υπηρεσίας (Distinguished Service Order) με δύο διεμβολές.

Συγχαρητήρια της Βρετανικής Κυβέρνησης και προσφορά ενός αεροσκάφους Airco De Havilland 9.

Έκφραση ευαρέσκειας από τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη.

Έπαινος του αρχηγού των συμμαχικών στρατιωτικών δυνάμεων του Αιγαίου.

Έκθεση του διοικητή της αγγλικής πτέρυγας Αιγαίου, καθώς και του αγγλικού ναυαρχείου στην οποία εξαίρεται η ανδρεία του.

De Siris

Δημήτρης Φάμπας

Δημήτρης Φάμπας

Ο Δημήτρης Φάμπας γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1921 και πέθανε στις 3 Μαΐου 1996, ήταν σολίστας της κλασικής κιθάρας και συνθέτης μουσικής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες κιθαρίστες, με συμβολή στη δημιουργία κιθαριστικής παράδοσης στην Ελλάδα αλλά και με αρκετά επιτυχημένη διεθνή πορεία.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Μηλίνα, ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό του Πηλίου, επίνειο του Λαύκου, γιος της Ευανθίας και του καπετάνιου Ευάγγελου Φάμπα. Έδειξε από μικρός το ταλέντο του στην μουσική, παίζοντας λαούτο και μαθαίνοντας μαντολίνο. Αργότερα σπούδασε κλασική κιθάρα με τον Νίκο Ιωάννου και πήρε το δίπλωμά του από το Εθνικό Ωδείο (τάξη Γ. Βώκου) με αριστείο εξαιρετικής επίδοσης το 1953. Σπούδασε επίσης ανώτερα θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών με τον Θ. Βαβαγιάννη και τον Κ. Κυδωνιάτη.

Στα 1955 και 1956, με υποτροφία της Ιταλικής κυβέρνησης, σπούδασε κιθάρα στην Academia Chigiana της Σιέννα, με τον Αντρέ Σεγκόβια και μουσικολογία με τον Εμίλιο Πουχόλ. To 1958, πάλι με πρόσκληση και υποτροφία του Σεγκόβια, σπούδασε κοντά του στην Ακαδημία του Santiago de Compostella της Ισπανίας, με συμμαθητές τους Αλίριο Ντιάθ (Alirio Diaz) και Τζον Γουίλλιαμς (John Williams).

Έδωσε πολλά ρεσιτάλ στην Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ολλανδία, Τσεχοσλοβακία, ΗΠΑ, Καναδά, ΕΣΣΔ, Ουγγαρία, Βατικανό, Γιουγκοσλαβία, Τουρκία, Αυστρία, σε όλες τις μεγάλες πόλεις και θέατρα της Ελλάδας, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου αποσπώντας αρκετές θετικές κριτικές. Έδωσε επίσης πολλές διαλέξεις για την κιθάρα σε Διεθνή φεστιβάλ, σε ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό (ΕΡΤ, BBC).

Υπήρξε μέλος και προεδρεύων πολλών ελλανοδικών επιτροπών διαγωνισμών κιθάρας. Ήταν τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής (IMC. UNESCO) και Πρόεδρος του ΣΚΩΑ. Συμμετείχε σε πολλούς δίσκους και κινηματογραφικές ταινίες. Για τουλάχιστον μια δεκαετία συνεργάστηκε ως σολίστ και ζωντανά σε συναυλίες, θεατρικές και μουσικές παραστάσεις έργων των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Κουνάδη, Ξαρχάκου, Ζαμπέτα, και άλλων, προσφέροντας στην κιθάρα μεγαλύτερη δημοτικότητα.

Ο Δημήτρης Φάμπας πέθανε στην Αθήνα, στις 3 Μαΐου του 1996. Το 1999 ιδρύθηκε προς τιμήν του ο Σύλλογος Φίλων της Κιθάρας Δημήτρης Φάμπας, με πρωτοβουλία της Εύας Φάμπα, που είναι και πρόεδρος του ΔΣ.

Έργο

Ηχογράφησε πέντε προσωπικούς δίσκους για σόλο κιθάρα, με κλασσικό ρεπερτόριο και δικές του συνθέσεις ενώ συμμετείχε και σε κονσέρτα με Συμφωνική ορχήστρα. Παράλληλα διακρίθηκε και ως συνθέτης. Έγραψε πλήθος από έργα, σπουδές, σουίτες, χορούς και άλλα, που παίζονται στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η μουσική του, με έντονο λυρισμό και ρομαντισμό, πλούσια ποτισμένη με χρώματα και στοιχεία από την Ελληνική παράδοση, αντανακλά τη βαθιά του γνώση πάνω στο όργανο της κιθάρας, τις ικανότητές του ως συνθέτη, τη δεξιοτεχνική δεινότητα του και την αγάπη του για την πατρίδα. Έργα του έχουν εκδοθεί από τους μουσικούς οίκους Ricordi (Ιταλίας και Βραζιλίας), Lathkill music publishers (Αγγλίας), Max Eschig (Γαλλία), MEL BAY & Columbia (Η.Π.Α), Φ. Νάκα, Μ. Νικολαΐδη-Orpheus και Κ. Παπαγρηγορίου-Χ. Νάκα στην Αθήνα, ενώ συχνά παίζονται ως υποχρεωτικά σε διεθνείς διαγωνισμούς.

Ο Δημήτρης Φάμπας υπήρξε επίσης πρωτοπόρος δάσκαλος. Με επιμονή και υπομονή, μετέφερε τη βαθιά γνώση του οργάνου και το πάθος του σε γενιές κιθαριστών και φιλόμουσων. Η σχολή του και η διδασκαλία του θεωρήθηκαν από τις καλύτερες στον κόσμο από όπου βγήκαν πολλοί διαπρεπείς καλλιτέχνες. Το 1958 για πρώτη φορά παρουσιάζονται νέοι κιθαρίστες, μαθητές της σχολής του, σε ομαδική συναυλία. Από τότε και κάθε χρόνο η σχολή του παρουσίαζε τους καλύτερους νέους κιθαρίστες. Ανάμεσα τους και οι Λίζα Ζώη, Ευάγγελος Ασημακόπουλος, Ευάγγελος Μπουντούνης, Νότης Μαυρουδής, Γιάννης Μανωλιδάκης, Ειρήνη Κώνστα, Κώστας Γρηγορέας, Σπύρος Διαμαντής, Γιώργος Κερτσόπουλος, Κυριάκος Τζωρτζινάκης, Εύα Φάμπα, Μάρκος Τσέτσος, Ευάγγελος Φάμπας, Γιώργος Μαυροειδής, Γιώργος Μυλωνάκος, Άκης Τριανταφύλλου, Κώστας Τσερεγκώφ, Νίκος Παναγιωτίδης, Ελένη Ασπρούδη, Νίκος Χαμηλοθώρης, Σπύρος Μιχαήλ, Βασίλης Μαστοράκης, Γιάννης Μανιατόπουλος, Ελευθερία Κοτζιά, Δημήτρης Κασφίκης, και άλλοι. Οι μαθητές του έχουν κερδίσει πολλά βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς. O Δημήτρης Φάμπας δημιούργησε και διηύθυνε δύο ορχήστρες κιθαριστών, μία με παιδιά και μία με προχωρημένους κιθαρίστες, με τις οποίες για πάνω από δέκα χρόνια έδωσε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Η ζωή και το έργο του συμπεριλαμβάνονται σε παγκόσμια λεξικά, σε κιθαριστικά μουσικά λεξικά και ιστορίες κιθάρας της Γερμανίας, Πολωνίας, Ιαπωνίας, Ιταλίας, Αγγλίας και Ελλάδας, σε Ελληνικές Εγκυκλοπαίδειες και στα παγκόσμια Who’s Who.

Επιλεγμένη δισκογραφία

Δημήτρης Φάμπας - Με μια κιθάρα (universal music company-polydor masters). Συλλεκτική ηχογράφηση με μουσική του Δημήτρη Φάμπα και διασκευές του σε έργα Μ. Χατζιδάκι και Μ. Θεοδωράκη.

Eva Fampas plays Fampas (AULIA AA69001), έκδοση 2005. Περιλαμβάνει τα έργα: Ελληνική Σουίτα, Ελληνικοί χοροί, 2 Σπουδές κονσέρτου, Ποίημα, Φανταστικός χορός, Παραμύθι, 3 Ρομαντικά Πρελούδια, Το πορτραίτο του Σεγκόβια.

De Siris

Απόστολος Θωμάς

Απόστολος Θωμάς

O Άγιος Θωμάς ήταν ένας από τους δώδεκα αποστόλους, μαθητές του Ιησού Χριστού. Γεννήθηκε στη Γαλιλαία και απεβίωσε στις 21 Δεκεμβρίου 72.  Ήταν Ιουδαίος στην καταγωγή και, όπως και άλλοι μαθητές, ασκούσε το επάγγελμα του ψαρά. Εγκατέλειψε το επάγγελμά του και ακολούθησε το Χριστό, όταν εκείνος του το ζήτησε. Ήταν από τους ένθερμους μαθητές, όμως μετά την ανάσταση ολιγοπίστησε και δεν πίστεψε ότι ο Χριστός αναστήθηκε, παρά μόνον όταν ψηλάφισε στα χέρια Του τα σημάδια της Σταύρωσης, στη δεύτερη εμφάνιση του Χριστού στους μαθητές μετά την ανάσταση Του (αναφέρεται ότι κατά την πρώτη εμφάνιση του Ιησού στους μαθητές, ο Θωμάς απουσίαζε).

Μετά την Πεντηκοστή και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ο Θωμάς ακολούθησε το «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη», όπως και οι υπόλοιποι απόστολοι, και ταξίδεψε σε μακρινούς τόπους μεταφέροντας τον Θείο Λόγο. Κατά τη χριστιανική παράδοση, μετά από Θεία Παρέμβαση ταξίδεψε ως την Ινδία, όπου ξεκίνησε το ιεραποστολικό του έργο, προσηλυτίζοντας και βαπτίζοντας Χριστιανούς πολλούς ειδωλολάτρες.

Κατόπιν ταξίδεψε ανατολικότερα, όπου βασίλευε κάποιος με το όνομα Μίσδιος. Εκεί ο Θωμάς συνέχισε την ιεραποστολή, όταν βάπτισε όμως τη γυναίκα και τα παιδιά του Μίσδιου, εκείνος οργίστηκε και έδωσε εντολή να θανατωθεί ο Άγιος. Το σώμα του έθαψαν οι Χριστιανοί της περιοχής και κατά την παράδοση στον τάφο του γίνονταν πολλά θαύματα. Το ιερό λείψανο του Αγίου Θωμά παρέμεινε εκεί έως ότου ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1204 το λείψανο μεταφέρθηκε στη Ρώμη, μαζί με τα λείψανα άλλων Αγίων που εκλάπησαν ως λάφυρα κατά την Δ' Σταυροφορία.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Θωμά στις 6 Οκτωβρίου.

De Siris

Χρήστος Λαμπράκης

Χρήστος Λαμπράκης

Ο Χρήστος Λαμπράκης γεννήθηκε το 1934 και πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 2009, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Λονδίνου. Το 1954 ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού "Ταχυδρόμος" και το 1957, μετά τον θάνατο του πατέρα του Δημητρίου Λαμπράκη, ανέλαβε τη διεύθυνση του ομώνυμου εκδοτικού συγκροτήματος, που εξέδιδε μεταξύ άλλων τις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Τα Νέα". Ο Λαμπράκης ίδρυσε επίσης την ημερήσια αθλητική εφημερίδα "Ομάδα" το 1959 και το περιοδικό "Εποχές" το 1963.

Μετά τη Μεταπολίτευση ασχολήθηκε, παράλληλα με τη διεύθυνση του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, με την ίδρυση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

De Siris

Ελένη Παπαδάκη

Ελένη Παπαδάκη

Η Ελένη Παπαδάκη γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1908 και πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 1944, υπήρξε μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός που διέπρεψε σε ποικίλους ρόλους. Το πέρασμά της από την ελληνική σκηνή άφησε ένα μυθικό αποτύπωμα οριακό και ανεπανάληπτο και ήδη σε ηλικία 36 ετών κατόρθωσε να οικοδομήσει ένα μέγιστο παράδειγμα ολοκληρωμένου καλλιτέχνη.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1903 στην Αθήνα από εύπορη οικογένεια. Ήταν εγγονή του καθηγητή Πανεπιστημίου Στυλιανού Κωνσταντινίδη. Αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και ολοκλήρωσε σπουδές Φιλολογίας, τις οποίες και συμπλήρωσε με σπουδές φωνητικής, μουσικής και πιάνου, στο "Ελληνικόν Ωδείον" Αθηνών. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε σε ηλικία 17 ετών στη σκηνή του "θεάτρου Τέχνης" του Σπύρου Μελά το 1925 στη παράσταση "Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα" του Λουίτζι Πιραντέλλο. Η πρώτη αυτή παρουσία της χαρακτηρίστηκε από τους τότε κριτικούς ως αποκάλυψη. Ο Κ. Μπαστιάς, θεατρικός κριτικός, έγραψε τότε στη "Δημοκρατία" ότι: "σήμερα η σκηνή απέκτησε μια μεγάλη ηθοποιό". Τον ίδιο χρόνο εμφανίσθηκε ως Ηρωδιάς στη "Σαλώμη" του Όσκαρ Γουάιλντ και ως Ρίλκε Έϋντεν στο "Ο χρόνος είναι όνειρο" του Ανρί Ρενέ Λενορμάν.

Το 1926 η Ελένη Παπαδάκη έπαιξε στο "Θίασο των Νέων" ως πρωταγωνίστρια πλέον πολλών έργων όπως "Όταν οι γυναίκες αγαπούν" του Μπράκλαιϋ Μπουσόν, "Τζοκόντα" του Γκαμπριέλε Ντ' Αννούντσιο, "Τα ωραιότερα μάτια του κόσμου" του Ζαν Σερμάν, "Αιμέ" του Ζεραλντύ, Δωδεκάτη νύχτα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Η αναδυομένη" του Ξενόπουλου, Τρισεύγενη του Κωστή Παλάμά κ.ά. Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με την Κυβέλη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Αιμίλιο Βεάκη,Νίκο Δεδραμή, Γεώργιο Παππά, Π. Γαβριηλίδη, σε ποικίλα ρεπερτόρια, όπου και διακρίθηκε με πολλές επιτυχίες. Επικεφαλής του ίδιου θιάσου το 1931 έπαιξε στη Κωνσταντινούπολη με ενθουσιώδεις κριτικές.

Στο Εθνικό Θέατρο

Αμέσως μετά την ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου, προσλήφθηκε (Νοέμβριος 1932) ως πρωταγωνίστρια και ως το θάνατό της έπαιξε τους ρόλους:

Δυσδαιμόνα (Οθέλλος)

Ρεγγάνη (Βασιλιάς Ληρ)

Πόρτσια (Έμπορος της Βενετίας)

Βασίλισσα Ελισάβετ (Δον Κάρλος) του Σίλλερ

Ναταλία (Πρίγκιπας του Χόνμπουργκ) του Χάινριχ φον Κλάιστ

Ερσίλια Ντρέι (Να ντύσουμε του γυμνούς) του Λουίτζι Πιραντέλλο

Η βεντάλια της λαίδης Γουίντερμηρ του Όσκαρ Ουάιλντ[8]

Σελιμέν (Μισάνθρωπος) του Μολιέρου

Έλα Ρέντχαϊμ (Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν) του Ίψεν

Πειρασμός του Γρηγορίου Ξενόπουλου

Ιούδας του Σπύρου Μελά κ.α.

Ιδιαίτερα ήταν τα επιτεύγματά της και στον τομέα του αρχαίου δράματος:

Ως Κλυταιμνήστρα στην Ηλέκτρα με σκηνοθέτη τον Δ.Ροντήρη στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (1936) και στην Επίδαυρο (1938)

Αντιγόνη του Σοφοκλή (1940-41)

Ιφιγένεια εν Ταύροις (1941)

Εκάβη του Ευριπίδη (1943-44) στο Εθνικό Θέατρο

Το τέλος

Δολοφονήθηκε άγρια από μέλη του ΕΛΑΣ (Ο.Π.Λ.Α.) του τμήματος Πατησίων του ΕΑΜ, στα 36 (αν γεννήθηκε το 1903 ήταν 41) της χρόνια, κατά το κίνημα των Δεκεμβριανών του 1944, στις 21 Δεκεμβρίου 1944, στα διυλιστήρια της ΟΥΛΕΝ, κατηγορούμενη για επίδειξη φιλογερμανικής στάσης που κράτησε κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Αργότερα, μετά την καταστολή του κινήματος, στις 28 Ιανουαρίου του 1945, έγινε μεγαλοπρεπής κηδεία στην οποία ο θάνατος της Παπαδάκη, θρηνήθηκε ως εθνική απώλεια. Τότε ο Α. Σικελιανός έγραψε τους στίχους:

Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε

κι΄ όλος ο θεός της Τραγωδίας εφάνει.

Μνήσθητι Κύριε: για την ώρα που άξαφνα, κι οι εννιά αδελφές εσκύψαν

να της βάλλουνε των αιώνων το στεφάνι.

Η Ελένη Παπαδάκη είχε επίσης τιμηθεί με "βασιλικό έπαινο - ευαρέσκεια" στις 31 Οκτωβρίου του 1939, σε ιδιαίτερη τελετή από τον Βασιλέα, "δια τας εις το ελληνικόν θέατρον εξαιρέτους αυτής υπηρεσίας και ιδιαιτέρως δια τας εν τω εξωτερικώ παρασχεθείσας τοιαύτας".

De Siris

ΔΗ.Κ.ΚΙ.

Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα 

Το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1995 από μία ομάδα παλαιών στελεχών του ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής το Δημήτρη Τσοβόλα, υπουργό των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου στη δεκαετία του '80. Σήμερα συμμετέχει στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Πρώτη περίοδος (1995 - 2004)

Υπό την ηγεσία του Δημήτρη Τσοβόλα, το ΔΗΚΚΙ είχε την εξής εκλογική παρουσία:

Εθνικές εκλογές 1996: 4,4% (5°), 9 έδρες

Ευρωεκλογές 1999: 6,8% (4°), 2 έδρες

Εθνικές εκλογές 2000: 2,7% (5°), 0 έδρες

Εθνικές εκλογές 2004: 1,8% (6°), 0 έδρες

Δεν συμμετειχε στις επόμενες εκλογές.

Δεύτερη περίοδος (2004 και εφεξής)

Το Μάρτιο του 2004, μετά τη δεύτερη συνεχόμενη αποτυχία να περάσει το όριο του 3% για είσοδο στη Βουλή, ο Δ. Τσοβόλας ανακοίνωσε ότι διαλύει το ΔΗΚΚΙ και επέστρεψε στο δημόσιο ταμείο τα αδιάθετα ποσά της κρατικής επιχορήγησης. Στην κίνηση αυτή αντέδρασε η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής, η οποία σύμφωνα με το καταστατικό ήταν η μόνη αρμόδια για να λάβει απόφαση διάλυσης. Το ζήτημα μεταφέρθηκε στις δικαστικές αίθουσες, όπου αποφασίσθηκε ότι η διάλυση είναι άκυρη και κατακύρωσε τον τίτλο του κόμματος στην πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής.

Στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση του 2006 το ΔΗΚΚΙ συνεργάσθηκε με το ΚΚΕ, εκλέγοντας αρκετά μέλη του σε δημοτικά και νομαρχιακά συμβούλια. Ενώ αναμενόταν ότι θα επαλάμβανε αυτή τη συνεργασία και στις εθνικές εκλογές του 2007, ανακοίνωσε ότι τελικά θα συμμετάσχει στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ.

De Siris

Ταριέλ Ζιντιρίδης

Ταριέλ Ζιντιρίδης

Ο Ταριέλ Ζιντιρίδης, γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1987, είναι πρωταθλητής του τζούντο, γεννημένος στη Γεωργία και μέλος της εθνικής Ελλάδας στο εν λόγω άθλημα. Αγωνίζεται στην κατηγορία των 66 κιλών και ανήκει στο σύλλογο Φίλιππος Αμυνταίου.

Βιογραφία και πρώτες επιτυχίες

Γεννήθηκε στην Τιφλίδα . Είναι αδελφός του Ρεβάζ και του Βάζα Ζιντιρίδη.

Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα για αθλητές εφήβους κάτω των 20 ετών κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο τον Οκτώβριο του 2006 στον Άγιο Δομίνικο. Στην ίδια διοργάνωση του 2004 στη Βουδαπέστη, ο Ταριέλ κέρδισε την πέμπτη θέση.

Μετάλλια 2003-2004 και μετέπειτα πορεία

Κατέκτησε επίσης χρυσά και χάλκινα μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα σε μικρές κατηγορίες. Τα χρυσά τα κέρδισε το 2004 στην κατηγορία νέων στη Λιουμπλιάνα, το 2005 στην κατηγορία εφήβων κάτω των 20 ετών στη Σόφια και το 2003 στην κατηγορία παίδων (κάτω των 17), στο Μπακού. Την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2005 στις κατηγορίες νέων κάτω των 23 ετών, στην Ουκρανία και κάτω των 20 ετών στην Κροατία. Επίσης, στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε και το 2003 στην Αρμενία στην ευρωπαϊκή διοργάνωση για αθλητές κάτω των 23 ετών. Το 2006 στην Εσθονία, κατέλαβε την 7η θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων, ενώ στην πρώτη του παρουσία στην κατηγορία των ανδρών, στην αντίστοιχη διοργάνωση στο Βελιγράδι, ήρθε 7ος.

Ο Ταριέλ Ζιντιρίδης συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις και το 2007, καταλαμβάνοντας την 9η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Ρίο ντε Ζανέιρο, ενώ στις 23 Σεπτεμβρίου 2007 ήρθε 2ος και κατέκτησε αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Λίγες μέρες μετά, στις 28 Σεπτεμβρίου πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Α στα 66 κιλά, με νίκη επί του Γερμανού αντιπάλου του, Άντριαν Κούλις.

Δεύτερο χρυσό μετάλλιο 2007

Το Νοέμβριο του 2007 κατέκτησε και δεύτερο χρυσό μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κάτω των 23 χρόνων στην αντίστοιχη διοργάνωση που έγινε στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, στην κατηγορία των -66 κιλών.

Επιτυχίες 2008

Δύο μήνες μετά, στο Παγκόσμιο Κύπελλο κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στη Βιέννη.

O Ζιντιρίδης δεν κατάφερε να διακριθεί στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Λισσαβώνας τον Απρίλιο του 2008, ωστόσο ήταν έκτος στη συνολική κατάταξη και το γεγονός αυτό του έδωσε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο.

De Siris