Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Κώστας Κοτζιάς


Κώστας Κοτζιάς

Ο Κώστας Κοτζιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1921 και πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1979, πρωτότοκος γιος του Παναγιώτη Κοτζιά από τη Δημητσάνα και της Ξένης το γένος Αλεξανδροπούλου από τη Χαλκίδα. Αδερφός του είναι ο επίσης συγγραφέας Αλέξανδρος Κοτζιάς.

Η οικογένεια Κοτζιά ήταν εύπορη, καταστράφηκε όμως οικονομικά κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, καθώς είχε προηγηθεί και ο θάνατος του πατέρα ήδη από το 1936. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στο Λεόντειο Λύκειο και γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διέκοψε όμως τις σπουδές του στον τελευταίο χρόνο και μετά από μια περίοδο ενασχόλησης με οικοδομικές επιχειρήσεις από κοινού με τον αδερφό του, στράφηκε στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εντάχτηκε στην ΕΠΟΝ και το ΕΑΜ. Το 1946 συνεργάστηκε με το περιοδικό του Δημήτρη Φωτιάδη Ελεύθερα Γράμματα. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το θεατρικό έργο Το Ξύπνημα, που παραστάθηκε από το θίασο των Ενωμένων Καλλιτεχνών του Αιμιλίου Βεάκη.

Στη συνέχεια (1947) συνεργάστηκε με την Ομάδα των Νέων Λογοτεχνών στην έκδοση του περιοδικού Θεμέλιο. Υπήρξε συνιδρυτής του Ρεαλιστικού θεάτρου (1949) μαζί με τον Γιώργο Γιαννίδη, στο οποίο λειτούργησε και ως σκηνοθέτης (στο Σχολείο γυναικών του Μολιέρου), ενώ άλλα θεατρικά έργα του ανέβασε ο θίασος του Τ.Καρούσου. Ανέλαβε τη στήλη της θεατρικής κριτικής στις εφημερίδες Δημοκρατική (1950) και Δημοκρατικός (1951). Συνεργάστηκε επίσης με τις εφημερίδες Ανεξάρτητος Τύπος, Αυγή, Ριζοσπάστης (μετά τη μεταπολίτευση ως ανταποκριτής στη Ρωσία) και με το περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης.

Μετά την επιβολή της δικτατορίας του Παπαδόπουλου κατέφυγε στη Μόσχα, από όπου ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση με αποτέλεσμα να του αφαιρεθεί μέχρι τη μεταπολίτευση η ελληνική ιθαγένεια. Μετά το 1974 η ζωή του μοιράστηκε ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Ρωσία. Στη Ρωσία πέθανε το 1979 από διάτρηση στομάχου.

Η πρώτη εμφάνιση του Κώστα Κοτζιά στο χώρο της λογοτεχνίας πραγματοποιήθηκε το 1957 με τη δημοσίευση το μυθιστόρημα Ο καπνισμένος ουρανός που τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο του Δήμου Αθηναίων. Συνολικά η πεζογραφική του παραγωγή αποτελείται από πέντε μυθιστορήματα, τα δύο (Επί εσχάτη προδοσία και Αίγιστος) με θέμα εμπνευσμένο από την υπόθεση Πλουμπίδη.

Ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση, τις διασκευές λογοτεχνικών έργων για το θέατρο. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, σουηδικά, τσέχικα, ρωσικά, ουγγρικά και βουλγάρικα.

Εργογραφία

Πεζογραφία

Ο καπνισμένος ουρανός · Μυθιστόρημα. Αθήνα, 1956 (και έκδοση τρίτη, αναθεωρημένη, με τίτλο Καπνισμένος ουρανός (Ιστορία ενός κάστορου της Αντίστασης) · Μυθιστόρημα. Αθήνα, Σαμουράι, 1977).
Η γαλαρία νο7· Μυθιστόρημα· Κριτικός πρόλογος Τάσου Βουρνά. Αθήνα, Κυψέλη, 1960.
Επί εσχάτη προδοσία. Αθήνα, Θεμέλιο, 1964.
Ο παράνομος · Μυθιστόρημα. Αθήνα, 1974.
Ο Αλύγιστος· Μυθιστόρημα. Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, 1978.

Θέατρο

Το Ξύπνημα. Αθήνα, 1946.
Ο Γερο-Ζαγορής· Δράμα σε τρεις πράξεις και έξι εικόνες. Αθήνα, Λογοτεχνική Γωνιά, 1949.
Ανάποδα ένας κόσμος. Αθήνα, 1952.
Το πνεύμα της Παναγιώτας. Αθήνα, 1954.

Μετάφραση

Γιόργκε Αμάντο, Οι δρόμοι της πείνας· Μυθιστόρημα · Μεταφραστής Κώστας Κοτζιάς. Αθήνα, Ο Κόσμος, 1953.

De Siris